Sṛṣṭi-varṇana, Bhārata-khaṇḍa-mahātmya, and Jagad-bhūgola (Creation, Glory of Bhārata, and World Geography)

Verse 1

नारद उवाच । कथं ससर्ज ब्रह्मादीनादिदेवः पुरा विभुः । तन्ममाख्याहि सनक सर्वज्ञोऽस्ति यतो भवान् ॥ १ ॥

நாரதர் கூறினார்—ஓ சனகா! ஆதிதேவனாகிய அனைத்திலும் வியாபித்திருக்கும் பிரபு, பழங்காலத்தில் பிரம்மா முதலிய தேவர்களை எவ்வாறு படைத்தான்? நீர் சர்வஞ்ஞன்; எனவே அதை எனக்குச் சொல்லும்.

Verse 2

श्रीसनक उवाचा । नारायणोऽक्षरोऽनन्तः सर्वव्यापी निरञ्जनः । तेनेदमखिलं व्याप्तं जगत्स्थावरजङ्गमम् ॥ २ ॥

ஸ்ரீ சனகர் கூறினார்—நாராயணன் அழிவற்றவன், அனந்தன், அனைத்திலும் வியாபித்தவன், மாசற்றவன். அவனால் இவ்வுலகம் முழுவதும்—அசையும் அசையாத அனைத்தும்—நிறைந்து வியாபிக்கப்பட்டுள்ளது।

Verse 3

आदिसर्गे महाविष्णुः स्वप्रकाशो जगन्मयः । गुणभेदमधिष्ठाय मूर्त्तित्रिकमवासृजत् ॥ ३ ॥

படைப்பின் ஆதியில், தன்னொளியாய் உலகமெங்கும் நிறைந்த மகாவிஷ்ணு குண வேறுபாடுகளை ஆதாரமாகக் கொண்டு தெய்வ மூர்த்தித் திரயத்தை வெளிப்படுத்தினார்।

Verse 4

सृष्ट्यर्थं तु पुरा देवो दक्षिणाङ्गात्प्रजापतिम् । मध्येरुद्राख्यमीथानं जगदन्तकरं मुने ॥ ४ ॥

படைப்பிற்காகப் பழங்காலத்தில் இறைவன் தன் வலப்புற அங்கத்திலிருந்து பிரஜாபதியை, மேலும் நடுப்பகுதியிலிருந்து ருத்ரன் எனப்படும் உக்கிரன்—உலக முடிவைச் செய்பவன்—என்பவனை வெளிப்படுத்தினார், முனிவரே।

Verse 5

पालनायास्य जगतो वामाङ्गाद्विष्णुमव्ययम् । तमादिदेवमजरं केचिदाहुः शिवाभिधम् । केचिद्विष्णुं सदा सत्यं ब्रह्माणं केचिदूचिरे ॥ ५ ॥

இந்த உலகைக் காக்க வாம அங்கத்திலிருந்து அழிவற்ற விஷ்ணு வெளிப்பட்டார். அந்த ஆதிதேவன், முதுமையற்ற இறைவனை சிலர் ‘சிவ’ எனவும், சிலர் என்றும் உண்மையான ‘விஷ்ணு’ எனவும், சிலர் ‘பிரம்மா’ எனவும் கூறுவர்।

Verse 6

तस्य शक्तिः परा विष्णोर्जगत्कार्यप्रवर्तिनी । भावाभावस्वरुपा सा विद्याविद्येति गीयते ॥ ६ ॥

விஷ்ணுவின் அந்த பராசக்தி உலகின் செயல்களை இயக்குகிறது. இருப்பும் இல்லாமையும் ஆகிய இரு இயல்புகளைக் கொண்ட அவள் ‘வித்யா’ என்றும் ‘அவித்யா’ என்றும் பாடப்படுகிறாள்।

Verse 7

यदा विश्वं महाविष्णोर्भिन्नत्वेन प्रतीयते । तदा ह्यविद्या संसिद्धा भवेद्दुःखस्य साधनम् ॥ ७ ॥

உலகம் மகாவிஷ்ணுவிலிருந்து வேறெனத் தோன்றும் போது, அவித்யை உறுதியாக நிலைபெற்று, அதுவே துயரத்தை உண்டாக்கும் காரணமாகிறது।

Verse 8

ज्ञातृज्ञेयाद्युपाधिस्ते यदा नश्यति नारद । सर्वैकभावना बुद्धिः सा विद्येत्यभिधीयते ॥ ८ ॥

ஓ நாரதா! அறிபவன்–அறியப்படுவது முதலான உபாதிகள் அழிந்தபோது, அனைத்தையும் ஒன்றெனத் தியானிக்கும் புத்தியே உண்மையான வித்யை எனப் போற்றப்படுகிறது.

Verse 9

एषं माया महाविष्णोर्भिन्ना संसारदायिनी । अभेदबुद्ध्या दृष्टा चेत्संसारक्षयकारिणी ॥ ९ ॥

மகாவிஷ்ணுவின் இந்த மாயை, அவரிடமிருந்து வேறெனக் காணின் உலகப் பந்தத்தை அளிக்கும்; அபேத புத்தியால் காணின் உலகை அழிக்கும் சக்தியாகும்.

Verse 10

विष्णुशक्तिसमुद्भूतमेतत्सर्वं चराचरम् । यस्माद्भिन्नमिदं सर्वं यच्चेङ्गेद्यच्चनेङ्गति ॥ १० ॥

இவ்வுலகின் அசைவும் அசையாமையும் அனைத்தும் விஷ்ணுவின் சக்தியிலிருந்து தோன்றியது. அசைவதும் அசையாததும் எல்லாம் அவரிடமிருந்து வேறல்ல.

Verse 11

उपाधिभिर्यथाकाशो भिन्नत्वेन प्रतीयते । अविद्योपाधियोगेनतथेदमखिलं जगत् ॥ ११ ॥

உபாதிகளால் ஆகாயம் பிரிந்ததுபோல் தோன்றுவது போல, அவித்யா எனும் உபாதியின் சேர்க்கையால் இவ்வுலகம் முழுதும் வேறுபட்டதாகத் தோன்றுகிறது.

Verse 12

यथा हरिर्जगद्यापी तस्य शक्तिस्तथा मुने । दाहशक्तिर्यथांगारे स्वाश्रयं व्याप्य तिष्टति ॥ १२ ॥

முனிவரே! ஹரி எவ்வாறு உலகமெங்கும் வியாபித்திருக்கிறாரோ, அவ்வாறே அவரது சக்தியும் அனைத்திலும் வியாபித்துள்ளது. எரிகனலில் தகிக்கும் சக்தி தன் ஆதாரத்தை நிறைத்து நிலைப்பதுபோல், அந்த சக்தியும் தன் ஆதாரத்தில் நிறைந்து நிலைகிறது.

Verse 13

उमेति केचिदाहुस्तां शक्तिं लक्ष्मीं तथा परे । भारतीत्यपरे चैनां गिरिजेत्यम्बिकेति च ॥ १३ ॥

சிலர் அவளை ‘உமா’ என அழைப்பர்; சிலர் ‘சக்தி’ என்றும், இன்னோர் ‘லக்ஷ்மி’ என்றும் கூறுவர். சிலர் ‘பாரதி’ எனவும், மற்றோர் ‘கிரிஜா’ ‘அம்பிகா’ எனவும் போற்றுவர்.

Verse 14

दुर्गेति भद्रकालीति चण्डी माहेश्वरीत्यपि । कौमारी वैष्णवी चेति वाराह्येन्द्री च शाम्भवी ॥ १४ ॥

அவள் ‘துர்கா’, ‘பத்ரகாளி’, ‘சண்டி’, மேலும் ‘மாஹேஸ்வரி’ எனப் போற்றப்படுகிறாள்; ‘கௌமாரி’ ‘வைஷ்ணவி’ எனவும்; அதுபோல ‘வாராஹி’, ‘இந்த்ரீ’, ‘சாம்பவி’ என்ற நாமங்களாலும் கீர்த்திக்கப்படுகிறாள்.

Verse 15

ब्राह्मीति विद्याविद्येति मायेति च तथा परे । प्रकृतिश्च परा चेति वदन्ति परमर्षस्यः ॥ १५ ॥

சிலர் அவளை ‘பிராஹ்மி’ எனக் கூறுவர்; சிலர் ‘வித்யா-அவித்யா’ எனச் சொல்வர். சிலர் ‘மாயா’ எனவும்; பரம ரிஷிகள் அவளை ‘பிரக்ருதி’ மற்றும் ‘பரா’ சக்தி எனவும் வர்ணிக்கின்றனர்.

Verse 16

शेषशक्तिः परा विष्णोर्जगत्सर्गादिकारिणी । व्यक्ताव्यक्तस्वरुपेण जगह्याप्य व्यवस्थिता ॥ १६ ॥

அவள் விஷ்ணுவின் பரம ‘சேஷ-சக்தி’; உலகின் படைப்பு முதலிய செயல்களை நடத்துபவள். வெளிப்பட்டதும் வெளிப்படாததும் ஆகிய இரு ரூபங்களாக, உலகமெங்கும் பரவி நிலைத்திருக்கிறாள்.

Verse 17

प्रकृतिश्चपुमांश्चैव कालश्चेति विधिस्थितिः । सृष्टिस्थितिविनाशानामेकः कारणतां गतः ॥ १७ ॥

பிரக்ருதி, புருஷன், காலம்—இதுவே விதியின் நிலை. படைப்பு, நிலைபேறு, அழிவு ஆகியவற்றிற்கெல்லாம் அந்த ஒரே பரமத் தத்துவமே ஒரே காரணமாகிறது.

Verse 18

येनेदमखिलं जातं ब्रह्मरुपधरेण वै । तस्मात्परतरो देवो नित्यइत्यभिधीयते ॥ १८ ॥

பிரம்மா ரூபம் தாங்கி இவ்வகில உலகையும் படைத்தவர் அவரே; ஆகவே அந்த தேவன் ‘நித்யன்’ எனப் போற்றப்படுகிறார்—அவருக்கு மேல் யாருமில்லை.

Verse 19

रक्षां करोति यो देवो नित्य इत्यभिधीयते । रक्षां करोति यो देवो जगतां परतः पुमान् ॥ १९ ॥

காப்பாற்றும் தேவன் ‘நித்யன்’ என அழைக்கப்படுகிறார்; உலகங்களை எல்லாம் காக்கும் அவர் பராத்பர பரமபுருஷன்.

Verse 20

तस्मात्परतरं यत्तदव्ययं परमं पदम् ॥ २० ॥

ஆகவே அதற்கும் அப்பால் இருப்பது அதுவே—அழிவிலா பரமப் பதம், உன்னதத் தாமம்.

Verse 21

अक्षरो निर्गुणः शुद्धः परिपूर्णः सनातनः । यः परः कालपुपाख्यो योगिध्येयः परात्परः ॥ २१ ॥

அவர் அக்ஷரன், நிர்குணன், தூயவன், நிறைவானவன், சனாதனன்; பரமன், ‘காலபு’ எனப் பெயர்பெற்றவன், யோகிகள் தியானிக்க வேண்டியவன், பராத்பரன்.

Verse 22

परमात्मा परानन्दः सर्वोपाधिविवर्जितः । ज्ञानैकवेद्यः परमः सञ्चिदानन्दविग्रहः ॥ २२ ॥

பரமாத்மா பரமானந்தமே; எல்லா உபாதிகளும் அற்றவர். அவர் பரமன், தூய ஞானத்தால் மட்டுமே அறியப்படுபவர்; அவரது திருமேனி சச்சிதானந்தம்.

Verse 23

योऽसौ शुद्धोऽपि परमो ह्यहंकारेण संयुतः । देहीति प्रोच्यते मूढैरहोऽज्ञानविडम्बनम् ॥ २३ ॥

என்றும் தூய பரமாத்மா கூட அகங்காரச் சேர்க்கையால் மூடர்களால் ‘தேஹி’ என அழைக்கப்படுகிறார்; அய்யோ, அறியாமையின் இத்தகைய பரிகாசம்!

Verse 24

स देवः परमः शुद्धः सत्त्वदिगुणभेदतः । मूर्तित्रयं समापन्नः सृष्टिस्थित्यन्तकारणम् ॥ २४ ॥

அந்த பரமதேவன் நித்தியத் தூயவன்; சத்துவம் முதலான குண வேறுபாடுகளால் திரிமூர்த்தி வடிவம் ஏற்று படைப்பு, காப்பு, அழிவு ஆகியவற்றின் காரணமாகிறார்.

Verse 25

योऽसौ ब्रह्मा जगत्कर्ता यन्नाभिकमलोद्भवः । स एवानन्दरुपात्मा तस्मान्नास्त्यपरो मुने ॥ २५ ॥

உலகத்தைப் படைக்கும் அந்தப் பிரம்மா, அவருடைய நாபிக் கமலத்திலிருந்து தோன்றியவர்; அவரே உண்மையில் ஆனந்தஸ்வரூப ஆத்மா; ஆகவே, முனிவரே, அவருக்கு மேல் வேறு யாரும் இல்லை.

Verse 26

अन्तर्यामी जगद्यापी सर्वसाक्षी निरञ्जनः । भिन्नाभिन्नस्वरुपेण स्थितो वै परमेश्वरः ॥ २६ ॥

பரமேஸ்வரன் உள்ளுறை ஆள்பவன், உலகமெங்கும் நிறைந்தவன், அனைத்திற்கும் சாட்சி, மாசற்றவன்; வேறுபட்டதும் வேறுபடாததும் ஆகிய இரு நிலையிலும் அவர் நிலைத்திருக்கிறார்.

Verse 27

यस्य शक्तिर्महामाया जगद्विश्त्रम्भधारिणी । विश्वोत्पत्तेर्निदानत्वात्प्रकृतिः प्रोच्यते बुधैः ॥ २७ ॥

அவருடைய சக்தியே மகாமாயை; அது உலகின் விரிவைத் தாங்குகிறது; உலகத் தோற்றத்தின் காரணமாக இருப்பதால் ஞானிகள் அதனை ‘பிரகృతి’ எனக் கூறுகின்றனர்.

Verse 28

आदिसर्गे महाविष्णोर्लोकान्कर्त्तुं समुद्यतः । प्रकृतिः पुरुषश्चेति कालश्चेति त्रिधा भवेत् ॥ २८ ॥

ஆதி ஸ்ருஷ்டியில் மகாவிஷ்ணு உலகங்களைப் படைக்கத் தயாராகும் போது, ஸ்ருஷ்டி முறை மூவகை என அறியப்படுகிறது—பிரக்ருதி, புருஷன், காலம்।

Verse 29

पश्यन्ति भावितात्मानो यं ब्रह्मत्यभिसंज्ञितम् । शुद्धं यत्परमं धाम तद्विष्णोः परमं पदम् ॥ २९ ॥

பாவிதாத்மா, தூய்மனத்தோர் ‘பிரம்மம்’ என அழைப்பதைக் காண்கிறார்கள்; அந்த மாசற்ற பரம தாமமே விஷ்ணுவின் பரம பதம் ஆகும்।

Verse 30

एवं शुद्धोऽक्षरोऽनन्तः कालरुपी महेश्वरः । गुणरुपीगुणाधारोजगतामादिकृद्विभुः ॥ ३० ॥

இவ்வாறு அவர் தூயவர், அழியாதவர், அனந்தர்—கால ரூபமாகத் திகழும் மகேஸ்வரர்; குணங்களின் ரூபமும் அவற்றின் ஆதாரமும், உலகங்களின் ஆதிகர்த்தாவான அனைத்திலும் நிறைந்தவர்।

Verse 31

प्रकृतिः क्षोभमापन्ना पुरुषाख्ये जगद्गुरौ । महान्प्रादुरभूद्धुद्धिस्ततोऽहं समवर्त्तत ॥ ३१ ॥

ஜகத்குரு எனப்படும் ‘புருஷன்’ முன்னிலையில் பிரக்ருதி கலக்கம் அடைந்தபோது ‘மஹத்’ வெளிப்பட்டது; அதிலிருந்து புத்தி தோன்றியது; புத்தியிலிருந்து ‘அஹம்’—அஹங்காரம்—உண்டாயிற்று।

Verse 32

अहंकाराश्च सूक्ष्माणि तन्मात्राणीन्द्रियाणि च । तन्मात्रेभ्यो हि जातानि भूतानि जगतः कृते ॥ ३२ ॥

அஹங்காரத்திலிருந்து நுண்ணிய தத்துவங்கள்—தன்மாத்திரைகள் மற்றும் இந்திரியங்கள்—தோன்றுகின்றன; அந்த தன்மாத்திரைகளிலிருந்தே உலக உருவாக்கத்திற்காக பூதங்கள் (மஹாபூதங்கள்) பிறக்கின்றன।

Verse 33

आकाशवाय्वग्रिजलभूमयोऽब्जभवात्मज । यथाक्रमं कारणतामेकैकस्योपयान्ति च ॥ ३३ ॥

தாமரையில் பிறந்த பிரம்மாவின் புதல்வனே! ஆகாயம், வாயு, அக்னி, நீர், பூமி—இவை ஒழுங்கான வரிசையில் ஒவ்வொன்றும் அடுத்ததற்குக் காரணநிலையை அடைகின்றன।

Verse 34

ततो ब्रह्या जगद्धाता तामसानसृजत्प्रभुः । तिर्यग्योनिगताञ्जन्तून्पशुपक्षिमृगादिकान् ॥ ३४ ॥

பின்னர் உலகத்தைத் தாங்கும் ஆண்டவனான பிரம்மா தாமஸ இயல்புடைய படைப்பை உருவாக்கினார்—திர்யக் யோனியில் பிறக்கும் மிருகம், பறவை, மான் முதலிய உயிர்களை।

Verse 35

तमप्यसाधकं मत्वा देवसर्गं सनातनात् । ततोवैमानुषं सर्गं कल्पयामास पव्मजः ॥ ३५ ॥

அந்தப் பழமையான தேவர்சிருஷ்டியையும் தன் நோக்கிற்கு போதாததாகக் கருதி, பத்மஜ பிரம்மா பின்னர் மனிதப் படைப்பை அமைத்தார்।

Verse 36

ततो दक्षादिकान्पुत्रान्सृष्टिसाधनतत्परान् । एभिः पुत्रैरिदं व्याप्तं सदेवासुरमानुषम् ॥ ३६ ॥

பின்னர் அவர் தக்ஷன் முதலிய புதல்வர்களை உருவாக்கினார்; அவர்கள் படைப்புப் பணியை நிறைவேற்றுவதில் ஈடுபட்டவர்கள். இப்புதல்வர்களால் தேவர், அசுரர், மனிதர் உட்பட இவ்வுலகம் பரவி நிறைந்தது।

Verse 37

भुर्भुवश्च तथा स्वश्च महश्वैव जनस्तथा । तपश्च सत्यमित्येवं लोकाः सत्योपरि स्थिताः ॥ ३७ ॥

பூः, புவः, ஸ்வः, மஹः, ஜனः, தபः, சத்யம்—இவ்வாறு இந்த லோகங்கள் வரிசையாக ஒன்றின் மேல் ஒன்று அமைந்து, உச்சியில் சத்யலோகம் நிலைகொள்கிறது।

Verse 38

अतलं वितलं चैव सुतलं च तलातलम् । महातलं च विप्रेन्द्र ततोऽधच्च रसातलम् ॥ ३८ ॥

அதலம், விதலம், சுதலம், தலாதலம்; மேலும் மகாதலமும்—ஓ பிராமணசிரேஷ்டா—இவற்றின் கீழே ரசாதலம் உள்ளது.

Verse 39

पातालं चेति सप्तैव पातालानि क्रमादधः । एष सर्वेषु लोकेषु लोकनाथांश्च सृष्टवान् ॥ ३९ ॥

மேலும் கீழே வரிசையாக பாதாளம் முதலான ஏழு பாதாள லோகங்கள் உள்ளன. இவ்வுலகங்களிலெல்லாம் பகவான் அவரவர் லோகநாதர்களையும் படைத்தார்.

Verse 40

कुलाचलान्नदीश्चासौ तत्तल्लोकनिवासिनाम् । वर्त्तनादीनि सर्वाणि यथायोग्यंमकल्पयत् ॥ ४० ॥

அவர் மலைத்தொடர்களையும் நதிகளையும் அமைத்தார்; மேலும் ஒவ்வொரு லோக வாசிகளுக்கும் உரிய ஒழுக்கநெறி, வாழ்வியல் முறைகள் அனைத்தையும் தக்கவாறு நிறுவினார்.

Verse 41

भूतले मध्यगो मेरुः सर्वदेवसमाश्रयः । लोकालोकश्च भूम्यन्ते तन्मध्ये सत्प सागराः ॥ ४१ ॥

பூமியின் நடுவில் மேரு மலை நிற்கிறது; அது எல்லாத் தேவர்களுக்கும் பொதுவான ஆதாரமும் அடைக்கலமும். பூமியின் எல்லையில் லோகாலோக மலை உள்ளது; அதன் உள்ளே ஏழு சமுத்திரங்கள் உள்ளன.

Verse 42

द्वीपाश्च सप्त विप्रेन्द्र द्वीपे कुलाचलाः । बाह्या नद्यश्च विख्याता जनाश्चामरसन्निभाः ॥ ४२ ॥

ஓ பிராமணசிரேஷ்டா, ஏழு தீவுகள் உள்ளன; ஒவ்வொரு தீவிலும் அதன் குலாசல மலைகள் உள்ளன. புகழ்பெற்ற வெளிப்புற நதிகளும் உள்ளன; அங்குள்ள மக்கள் அமரர்களைப் போல ஒளிமிக்கவர்கள் எனக் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 43

जम्बूप्लक्षाभिधानौ च शाल्मलश्च कुशस्तथा । क्रौञ्चशाकौ पुष्करश्च ते सर्वे देवभूमयः ॥ ४३ ॥

ஜம்பூத்வீபம், ப்லக்ஷ என அழைக்கப்படும் தீவு, மேலும் ஷால்மலமும் குஷமும்; அதுபோல க்ரௌஞ்சம், ஷாகம், புஷ்கரமும்—இவை அனைத்தும் தேவர்களின் திவ்யபூமிகள்.

Verse 44

एते द्वीपाः समुद्रैस्तु सत्पसत्पभिरावृताः । लवणेक्षुसुरासर्पिर्दधिक्षीरजलैः समम् ॥ ४४ ॥

இந்தத் தீவுகள் அனைத்தும் கடல்களால் சூழப்பட்டுள்ளன; வரிசையாக அவை உப்பு நீர், கரும்புச் சாறு, சுரா, நெய், தயிர், பால்-நீர் ஆகிய கடல்களாகும்.

Verse 45

एते द्वीपाः समुद्राश्च पूर्वस्मादुत्तशेत्तराः । ज्ञेया द्विगुणविस्तरा लोकालोकाञ्च पर्वतात् ॥ ४५ ॥

இந்தத் தீவுகளும் கடல்களும் ஒவ்வொன்றும் முந்தையதைவிட மேல்மேல் பெரிதாகின்றன; இரட்டிப்பு பரப்புடையவை என அறியப்படுகின்றன, லோகாலோக மலை வரை விரிந்தவை.

Verse 46

क्षारोदधेरुपत्तरं यद्धि माद्रेश्चैव दक्षिणाम् । ज्ञेयं तद्भारतं वर्षं सर्वकर्मफलप्रदम् ॥ ४६ ॥

க்ஷாரக் கடலின் வடக்கிலும் மாத்ர மலைக்குத் தெற்கிலும் உள்ள பகுதி பாரதவர்ஷம் என அறியப்பட வேண்டும்; அது எல்லாக் கர்மங்களின் பலனையும் அளிப்பது.

Verse 47

अत्र कर्माणि कुर्वन्ति त्रिविधानि तु नारद । तत्फलं भुज्यते चैव भोगभूमिष्वनुक्रमात् ॥ ४७ ॥

இங்கே, ஓ நாரதா, உயிர்கள் மூன்று வகையான கர்மங்களைச் செய்கின்றன; அவற்றின் பலன் வரிசையாக போகபூமிகளில் அனுபவிக்கப்படுகிறது.

Verse 48

भारते तु कृतं कर्म शुभं वाशुभमेव च । तत्फलं क्षयि विप्रेन्द्र भुज्यतेऽन्यत्रजन्तुभिः ॥ ४८ ॥

ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே! பாரதபூமியில் செய்யப்படும் கர்மம்—நல்லதாயினும் தீயதாயினும்—அதன் பலன் அழிவுடையது; உடல் நீங்கிய பின் பிற உலகங்களில் உயிர்கள் அதை அனுபவிக்கின்றன।

Verse 49

अद्यापि देवा इच्छन्ति जन्म भारतभूतले । संचितं सुमहत्पुण्यमक्षय्यममलं शुभम् ॥ ४९ ॥

இன்றும் தேவர்கள் பாரதபூமியில் பிறக்க விரும்புகின்றனர்; ஏனெனில் அங்கே மிகப் பெரும் புண்ணியம் சேர்க்கப்படுகிறது—அழிவிலா, மாசற்ற, மங்களமானது।

Verse 50

कदा लभामहे जन्म वर्षभारतभूमिषु । कदा पुण्येन महता यास्याम परमं पदम् ॥ ५० ॥

எப்போது நாம் பாரதவர்ஷத்தின் நிலங்களில் பிறவி பெறுவோம்? எப்போது மகத்தான புண்ணியத்தால் பரம பதத்தை அடைவோம்?

Verse 51

दानैर्वाविविधैर्यज्ञैस्तपोभिर्वाथवा हरिम् । जगदीशंसमेष्यामो नित्यानन्दमनामयम् ॥ ५१ ॥

பலவகை தானங்கள், யாகங்கள் அல்லது தவங்களால்—நாம் உலகீசனான ஹரியை அடைவோம்; அவர் நித்திய ஆனந்தமயன், நோயற்றவன்।

Verse 52

यो भारतभुवं प्राप्य विष्णुपूजापरो भवेत् । न तस्य सदृशोऽन्योऽस्ति त्रिषु लोकेषु नारद ॥ ५२ ॥

ஓ நாரதா! பாரதபூமியில் பிறந்து விஷ்ணு பூஜையில் பராயணனாக இருப்பவனுக்கு, மூன்று உலகங்களிலும் ஒப்பானவர் வேறு யாரும் இல்லை।

Verse 53

हरिकीर्तनशीलो वा तद्भक्तानां प्रियोऽपि वा । शुक्षषुर्वापि महतः सवेद्यो दिविजैरपि ॥ ५३ ॥

ஹரியின் நாமமும் மகிமையும் கீர்த்தனம் செய்பவனோ, அல்லது ஹரி-பக்தர்களுக்கு அன்பானவனோ—வெளியில் மெலிந்து சோர்ந்தவனாகத் தோன்றினாலும் அவன் மகாத்மா; தேவர்களாலும் அறியப்பட்டு வணங்கத்தக்கவன்।

Verse 54

हरिपूजारतो नित्यं भक्तः पूजास्तोऽषि वा । भक्तोच्छिष्टान्नसेवी च याति विष्णोः परं पदम् ॥ ५४ ॥

எப்போதும் ஹரியைப் பூஜிப்பதில் ஈடுபடும் பக்தனோ—அல்லது பக்தியுடன் பூஜையில் மட்டும் இருப்பவனோ—பக்தர்களின் உச்சிஷ்ட அன்னம் (பிரசாதம்) உண்ணுபவனும் விஷ்ணுவின் பரம பதத்தை அடைகிறான்।

Verse 55

नारायणेति कृष्णेति वासुदेवेति यो वदेत् । अहिंसादिपरः शन्तः सोऽपि वन्द्यः सुरोत्तमैः ॥ ५५ ॥

“நாராயணன்”, “கிருஷ்ணன்”, “வாசுதேவன்” என்று நாமங்களை உச்சரித்து, அஹிம்சை முதலிய நற்குணங்களில் நிலைத்து அமைதியாய் இருப்பவன்—அவனும் உயர்ந்த தேவர்களால் வணங்கத்தக்கவன்।

Verse 56

शिवेति नीलकण्ठेति शङ्करेतिच यः स्मरेत् । सर्वभूतहितो नित्यं सोऽभ्यर्च्यो दिविजैः स्मृतः ॥ ५६ ॥

“சிவன்”, “நீலகண்டன்”, “சங்கரன்” என்று (பெருமானை) நினைவுகூர்பவன் எப்போதும் எல்லா உயிர்களின் நலனில் ஈடுபடுவான்; அத்தகையவன் தேவர்களாலும் பூஜிக்கத் தக்கவன் என்று சொல்லப்படுகிறது।

Verse 57

गुरुभक्तः शिवध्यानी स्वाश्रमाचारतत्परः । अनसूयुःशुचिर्दक्षो यः सोऽप्यर्च्यःसुरेश्वरैः ॥ ५७ ॥

குருவுக்கு பக்தியுடையவனாய், சிவனைத் தியானிப்பவனாய், தன் ஆசிரம-ஆசாரத்தில் உறுதியாய், பொறாமையற்றவனாய், தூய்மையுடனும் திறமையுடனும் இருப்பவன்—தேவேஸ்வரர்களாலும் பூஜிக்கத் தக்கவன்।

Verse 58

ब्राह्यणानां हितकरः श्रध्दावान्वर्णधर्मयोः । वेदवादरतो नित्यं स ज्ञेयः पङ्किपावनः ॥ ५८ ॥

பிராமணர்களின் நலனுக்காகச் செயல்பட்டு, வர்ணதர்மங்களில் நம்பிக்கையுடன் இருந்து, எப்போதும் வேதவிசாரம் மற்றும் வேதஅத்தியயனத்தில் ஈடுபடுபவன்—அவனே பங்க்தி-பாவனன் என அறியப்படுவான்।

Verse 59

अभेददर्शी देवेशे नारायणशिवात्मके । सर्वं यो ब्रह्मण नित्यमस्मदादिषु का कथा ॥ ५९ ॥

தேவேசனில்—நாராயண-சிவ-ஸ்வரூபனாகிய இறைவனில்—வேறுபாடு காணாதவனும், எப்போதும் அனைத்தையும் பிரம்மமாகவே காண்பவனும் இருக்கையில், நம்மைப் போன்றவர்களில் வேறுபாடு பேச வேண்டியது என்ன?

Verse 60

गोषु क्षान्तो ब्रह्मचारी परनिंदाविवर्जितः । अपरिग्रहशी लश्च देवपूज्यः स नारद ॥ ६० ॥

நாரதா! பசுக்களின் விஷயத்தில் பொறுமையுடன் இருந்து, பிரம்மச்சரிய ஒழுக்கம் கடைப்பிடித்து, பிறரை நிந்திக்காமல், பற்றற்றவனாய், தேவர்-பூஜையில் ஈடுபடுபவனே வணங்கத்தக்கவன்।

Verse 61

स्तेयादिदोषविमुखः कृतज्ञः सत्यवाक् शुचिः । परोपकारनिरतः पूजनीयः सुरासुरैः ॥ ६१ ॥

திருட்டு முதலான குற்றங்களிலிருந்து விலகி, நன்றியறிவுடன், உண்மை பேசுவனாய், தூய்மையுடன் இருந்து, பிறருக்கு உதவுவதில் ஈடுபடுபவன்—தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்களாலும் வணங்கப்படத்தக்கவன் ஆவான்।

Verse 62

वेदार्थश्रवणे बुद्धिः पुराणश्रवणे तथा । सत्संगेऽपि च यस्यास्ति सोऽपि वन्द्यः सुरोत्तमैः ॥ ६२ ॥

வேதார்த்தம் கேட்பதில் விவேகமும், புராணம் கேட்பதிலும் அதேபோல் ஈடுபாடும், மேலும் சத்சங்கத்தில் நிலைத்திருப்பும் உள்ளவன்—அவனும் தேவர்களில் சிறந்தோரால் வணங்கப்படுவான்।

Verse 63

एवमादीन्यनेकानि कर्माणि श्रद्धयान्वितः । करोति भारते वर्षे संबन्धोऽस्माभिरेव च ॥ ६३ ॥

இவ்வாறு நம்பிக்கையுடன் கூடியவன் பாரதவர்ஷத்தில் பல்வேறு கர்மங்களையும் விதிகளையும் ஆற்றுகிறான்; அவனுடைய உண்மையான தொடர்பு நம்மோடே—குரு பரம்பரையோடே—நிலைகொள்கிறது.

Verse 64

एतेष्वन्यतमो विप्रमात्मानं नारभेत्तु यः । स एव दुष्कृतिर्मूढो नास्त्यन्योऽस्मादचेतनः ॥ ६४ ॥

ஓ விப்ரரே! இவற்றில் ஏதாவது ஒன்றில்கூட தன்னைச் செலுத்தாதவன் தான் உண்மையில் தீவினை செய்பவன், மயக்கமுற்றவன்; அவனைவிட அறிவிலி வேறு இல்லை.

Verse 65

संप्राप्य भारते जन्म सत्कर्म सुपराङ्मुखः । पीयूषकलशं सुक्त्वा विषभाण्डमुपाश्रितः ॥ ६५ ॥

பாரதத்தில் பிறவி பெற்றும் சத்கர்மங்களை விட்டு விலகுபவன், அமுதக் கலசத்தைத் துறந்து விஷப் பாத்திரத்தைச் சார்ந்தவனைப் போன்றவன்.

Verse 66

श्रुतिस्मृत्युदितैर्द्धर्मैर्नात्मानं पावयेत्तु यः । स एवात्मविधाती स्यात्पापिनामग्रणीर्मुने ॥ ६६ ॥

ஸ்ருதி-ஸ்மிருதிகளில் கூறப்பட்ட தர்மங்களால் தன்னைத் தூய்மைப்படுத்தாதவன், ஓ முனியே, தன் ஆத்மாவை அழிப்பவன்; பாவிகளுள் முதன்மையானவன்.

Verse 67

कर्मभूमिं समासाद्य यो न धर्मं समाचरेत् । स च सर्वाधमः प्रोक्तो वेदविद्भिर्मुनीश्वर ॥ ६७ ॥

ஓ முனீஸ்வரரே! கர்மபூமியை அடைந்தும் தர்மத்தைச் செய்யாதவனை, வேதம் அறிந்த முனிவர்கள் எல்லாவற்றிலும் தாழ்ந்தவன் என்று கூறினர்.

Verse 68

शुभं कर्म समुत्सृज्य दुष्कर्माणि करोति यः । कामधेनुं परित्यज्य अर्कक्षीरं सं मार्गति ॥ ६८ ॥

யார் நற்கருமங்களை விட்டு தீக்கருமங்களைச் செய்கிறாரோ, அவர் காமதேனுவைத் துறந்து அற்கச் செடியின் பால்சாறு தேடுபவனைப் போன்றவர்।

Verse 69

एवं भारतभूभागं प्रशंसन्ति दिवौकसः । ब्रह्माद्या अपि विप्रेन्द्र स्वभोगक्षयभीरवः ॥ ६९ ॥

இவ்வாறு தேவலோக வாசிகள் பாரதப் புனித நிலத்தைப் புகழ்கின்றனர். ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, பிரம்மா முதலிய தேவர்களும் தங்கள் போகங்கள் குறையுமோ என்ற அச்சத்தால் இதைத் துதிக்கின்றனர்।

Verse 70

तस्मात्पुण्यतमं ज्ञेयं भारतं वर्षमुत्तमम् । देवानां दुर्लभं वापि सर्वकर्मफलप्रदम् ॥ ७० ॥

ஆகையால் பாரதவர்ஷம் மிகப் புனிதமும் உயர்ந்ததுமென அறிக; அது தேவர்களுக்குக் கூட அரிது, எல்லாக் கருமங்களின் பலனையும் அளிப்பது.

Verse 71

अस्मिन्पुण्ये च भूभागे यस्तु सत्कर्मसूद्यतः । न तस्य सदृशं कश्चित्रिषु लोकेषु विद्यते ॥ ७१ ॥

இந்தப் புனித நிலத்தில் யார் நற்கருமங்களில் உறுதியுடன் ஈடுபடுகிறாரோ, மூன்று உலகங்களிலும் அவருக்கு ஒப்பானவர் எவரும் இல்லை।

Verse 72

अस्मिञ्जातो नरो यस्तु स्वंकर्मक्षपणोद्यतः । नररुपपरिच्छन्नः स हरिर्नात्र संशयः ॥ ७२ ॥

இங்கு மனிதராகப் பிறந்து தன் கருமப் பலன்களை அழிக்க உறுதியாக முயல்வோர், மனித வடிவில் மறைந்த ஹரியே; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 73

परं लोकफलं प्रेप्सुः किर्यात्कर्माण्यतन्द्रितः । निवेद्य हरये भक्त्या तत्फलं ह्यक्षयं स्मृतम् ॥ ७३ ॥

பரலோகத்தின் பரம பலனை நாடுபவன் சோம்பல் இன்றி கடமைக் கர்மங்களைச் செய்ய வேண்டும். அவற்றின் பலனை பக்தியுடன் ஹரிக்குச் சமர்ப்பித்தால் அது அழியாத பலனென ஸ்மிருதி கூறுகிறது।

Verse 74

विरागी चेत्कर्मफलेष्वपि किंचित्र कारयेत् । अर्पयेत्सुकृतं कर्म प्रीयतामितिं मे हरिः ॥ ७४ ॥

விராகியாயினும் கர்மபலத்தை நோக்கி ஏதெனும் செயலைச் செய்துவித்தால், அந்த நற்கர்மத்தை ஹரிக்கே அர்ப்பணித்து—“என் ஹரி மகிழ்வாராக” என்று கூற வேண்டும்।

Verse 75

आब्रह्यभुवनाल्लोकाः पुनरुत्पत्तिदायकाः । फलागृध्नुः कर्मणां तत्प्रात्प्रोति परमं पदम् ॥ ७५ ॥

பிரம்மலோகம் வரை உள்ள எல்லா லோகங்களும் மீண்டும் பிறப்பதற்குக் காரணங்கள். ஆனால் கர்மபல ஆசை இல்லாமல் செய்பவன் பரம பதத்தை அடைகிறான்।

Verse 76

वेदोदितानि कर्माणि कुर्यादीश्वरतुष्टये । यथाश्रमं त्यक्तुकामः प्रान्पोति पदमव्ययम् ॥ ७६ ॥

ஈசுவரன் திருப்திக்காக வேதம் விதித்த கர்மங்களைச் செய்ய வேண்டும். தன் ஆச்ரமத்திற்கேற்ப, துறவ விரும்பும் போது அவ்யய பதத்தை அடைகிறான்।

Verse 77

निष्कामो वा सकामो वा कुर्यात्कर्म यथाविधि । स्वाश्रमाचारशून्यश्च पतितः प्रोच्यते बुधैः ॥ ७७ ॥

நிஷ்காமனாக இருந்தாலும் சகாமனாக இருந்தாலும் விதிப்படி கர்மம் செய்ய வேண்டும். ஆனால் தன் ஆச்ரம ஆச்சாரம் இன்றியவன் ஞானிகளால் ‘பதிதன்’ எனக் கூறப்படுகிறான்।

Verse 78

सदाचारपरो विप्रो वर्द्धते ब्रह्मतेजसा । तस्य विष्णुश्च तुष्टः स्याद्भक्तियुक्तस्य नारद ॥ ७८ ॥

நல்லொழுக்கத்தில் நிலைத்த பிராமணன் பிரஹ்மதேஜஸால் வளர்ச்சி அடைகிறான்; பக்தியுடன் இருப்பவனிடம் விஷ்ணு மகிழ்வார், ஓ நாரதா।

Verse 79

भारते जन्म संप्राप्य नात्मानं तारयेतु यः । पच्यते निरये धोरे स त्वाचन्द्रार्कतारकम् ॥ ७९ ॥

பாரதத்தில் பிறவி பெற்றும் தன் ஆத்மாவை கரை சேர்க்க முயலாதவன், சந்திரன்-சூரியன்-நட்சத்திரங்கள் நிலைக்கும் வரை கொடிய நரகத்தில் வேகுவான்।

Verse 80

वासदेवपरो धर्मो वासुदेवपरं तपः । वासुदेवपरं ज्ञानं वासुदेवपरा गतिः ॥ ८० ॥

தர்மம் வாசுதேவனை நோக்கியதே; தவம் வாசுதேவனை நோக்கியதே; ஞானம் வாசுதேவனை நோக்கியதே; பரமகதி வாசுதேவனே.

Verse 81

वासुदेवात्मकं सर्वं जगत्स्थावरजङ्गमम् । आब्रह्मस्तम्बपर्यन्तं तस्मादन्यन्न विद्यते ॥ ८१ ॥

அசையும் அசையாத அனைத்தும் கொண்ட இந்த உலகம் முழுவதும் வாசுதேவனின் இயல்பே; பிரம்மாவிலிருந்து புல்லின் நுனிவரை அவரைத் தவிர வேறொன்றும் இல்லை।

Verse 82

स एव धाता त्रिपुरान्तकश्च स एव देवासुरयज्ञरुपः । स एवब्रह्माण्डमिदं ततोऽन्यन्न किंचिदस्ति व्यतिरिक्तरुपम् ॥ ८२ ॥

அவரே தாதா (படைத்தவன்), அவரே திரிபுராந்தகன்; தேவர்கள்-அசுரர்கள் செய்யும் யாகங்களின் வடிவமும் அவரே. இந்த முழு பிரஹ்மாண்டமும் அவரே; அவரைத் தவிர தனித்த வடிவில் எதுவும் இல்லை।

Verse 83

यस्मात्परं नापरमस्ति किंचिद्यस्मादणीयान्नतथा महीयान् । व्यात्पं हि तेनेदमिदं विचित्रं तं देवदेवं प्रणमेत्समीङ्यम् ॥ ८३ ॥

அவருக்கு அப்பால் உயர்ந்தது எதுவும் இல்லை; அவரைத் தவிர வேறொன்றும் இல்லை. அவர் அணுவினும் நுண்ணியவர்; வெறும் அளவில் மட்டும் பெருமையாளர் அல்லர். அவராலே இவ்விசித்திர உலகம் எங்கும் நிறைந்துள்ளது; அந்த தேவர்களின் தேவன், ஆராத்யனை வணங்க வேண்டும்।

Verse 84

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे प्रथमपादे सृष्टिभरतखण्डप्राशस्त्यभूगोलानां वर्णनं नाम तृतीयोऽध्यायः ॥ ३ ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீ ப்ருஹந்நாரதீய புராணத்தின் பூர்வபாகத்தின் முதல் பாதத்தில் ‘ஸிருஷ்டி வர்ணனை, பாரதகண்டத்தின் மகிமை, உலகப் புவியியல் வர்ணனை’ எனப்படும் மூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।