Bhāgīratha’s Bringing of the Gaṅgā
நாரதர் கேட்கிறார்—இமயத்தில் பகீரதன் எவ்வாறு செயல்பட்டான்? கங்கை எவ்வாறு இறங்கினாள்? சனகர் கூறுகிறார்—தபஸ்வி-அரசன் பகீரதன் ப்ருகுவின் ஆசிரமம் சென்று மனித உயர்வின் காரணமும் பகவானை மகிழ்விக்கும் கர்மங்களும் என்னவென்று வினவுகிறான். ப்ருகு, சத்தியம் என்பது தர்மத்தோடு ஒத்த, உயிர்களுக்கு நன்மை தரும் சொல் என விளக்கி, அஹிம்சையைப் போற்றி, தீயோர் சங்கத்தைத் தவிர்க்கச் சொல்லி, வைஷ்ணவ ஸ்மரணமாக பூஜை-ஜபத்துடன் அஷ்டாக்ஷரி “ஓம் நமோ நாராயணாய” மற்றும் த்வாதசாக்ஷரி “ஓம் நமோ பகவதே வாஸுதேவாய”, மேலும் நாராயண தியானத்தை உபதேசிக்கிறார். பகீரதன் ஹிமவத்தில் கடும் தவம் செய்கிறான்; அதன் தீவிரம் தேவர்களை அச்சுறுத்த, அவர்கள் க்ஷீரசாகரத்தில் மகாவிஷ்ணுவை ஸ்துதிக்கிறார்கள். விஷ்ணு தோன்றி முன்னோர்களின் உயர்வை வாக்குறுதி செய்து, ஷம்பு (சிவன்) ஆராதனை செய்யுமாறு ஆணையிடுகிறார். பகீரதன் ஈசானனைப் புகழ, சிவன் தோன்றி வரம் அளிக்கிறார்; சிவனின் ஜடைகளிலிருந்து கங்கை வெளிப்பட்டு பகீரதனைத் தொடர்ந்து வந்து, சகரபுத்திரர்கள் அழிந்த இடத்தைப் புனிதப்படுத்தி அவர்களை விஷ்ணுலோகத்திற்கு விடுவிக்கிறாள். இறுதியில் பலश्रுதி—இக்கதை கேட்க/படிக்க கங்காஸ்நானப் புண்ணியம் கிடைத்து, உரைப்பவரை விஷ்ணுதாமத்துக்கு அழைத்துச் செல்கிறது.
Shlokas
Verse 1
नारद उवाच । हिमवद्गिरिमासाद्य किं चकार महीपतिः । कथमानीतवान् गङ्गामेतन्मे वक्तुमर्हसि 1. ॥ १ ॥
நாரதர் கூறினார்—இமயமலையை அடைந்த பின் அரசன் என்ன செய்தான்? கங்கையை எவ்வாறு கொண்டு வந்தான்? இதை எனக்குச் சொல்லத் தகுதியுடையீர்।
Verse 2
सनक उवाच । भगीरथो महाराजो जटाचीरधरो मुने । गच्छन् हिमाद्रिं तपसे प्राप्तो गोदावरीतटम् ॥ २ ॥
சனகர் கூறினார்—முனிவரே, மகாராஜா பகீரதன் சடாமுடி தரித்து, மரப்பட்டை ஆடை அணிந்து, தவத்திற்காக இமயத்தை நோக்கிச் செல்லும் வழியில் கோதாவரி கரையை அடைந்தான்।
Verse 3
तत्रापश्यत् महारण्ये भृगोराश्रममुत्तमम् । कृष्णसारसमाकीर्णं मातङ्गगणसेवितम् ॥ ३ ॥
அங்கே அந்தப் பெருங்காட்டில் அவன் ப்ருகுவின் சிறந்த ஆசிரமத்தை கண்டான்—கருங்கலை மான்களால் நிரம்பியதும், யானைக் கூட்டங்கள் உலாவி வணங்கியதும் ஆகும்।
Verse 4
भ्रमद्भ्रमरसङ्घुष्टं कूजद्विहगसंकुलम् । व्रजद्वराहनिकरं चमरीपुच्छवीजितम् ॥ ४ ॥
அவ்வனம் சுழன்று மும்முரமாய் ஒலிக்கும் தேனீக்களின் குஞ்சலால் முழங்கியது; கூவும் பறவைகள் கூட்டம் நிறைந்தது; அலைந்து திரியும் வராகக் கூட்டங்கள் இருந்தன; சாமர வால்வீசிகளால் விசிறப்பட்டு குளிர்ந்தது।
Verse 5
नृत्यन्मयूरनिकरं सारङ्गादिनिषेवितम् । प्रवर्द्धितमहावृक्षं मुनिकन्याभिरादरात् ॥ ५ ॥
அது நடனமாடும் மயில் கூட்டங்களால் நிரம்பி, சாரங்கம் (மான்) முதலிய உயிர்கள் வந்து சேவித்தன; அங்கே முனிவர் கன்னியர் பக்தியுடன் பேணி வளர்த்த ஒரு மாபெரும் மரமும் நின்றது।
Verse 6
शालतालतमालाढ्यं नूनहिन्तालमण्डितम् । मालतीयूथिकाकुन्दचम्पकाश्वत्थभूषितम् ॥ ६ ॥
அது சால, தால, தமால மரங்களால் செழித்து, உயர்ந்த ஹிந்தாலப் பனைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; மாலதி-யூதிகா கொடிகள், குந்தம் மற்றும் சம்பக மலர்கள், மேலும் புனித அஸ்வத்த மரங்களால் அழகுபெற்றது।
Verse 7
उत्पुल्लकुसुमोपेतमृषिसङ्घनिषेवितम् । वेदशास्त्रमहाघोषमाश्रमं प्राविशद् भृगोः ॥ ७ ॥
முழுமையாக மலர்ந்த பூக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும், ரிஷிகளின் கூட்டத்தால் சேவிக்கப்பட்டதும், வேத-சாஸ்திரங்களின் மாபெரும் ஓசையால் முழங்கியதுமான ப்ருகுவின் ஆசிரமத்திற்குள் அவர் நுழைந்தார்।
Verse 8
गृणन्तं परमं ब्रह्म वृतं शिष्यगणैर्मुनिम् । तेजसा सूर्यसदृशं भृगुं तत्र ददर्श सः ॥ ८ ॥
அங்கே சீடர்களின் குழுக்களால் சூழப்பட்டு, பரம்பிரம்மத்தைப் பாடிக் கொண்டிருந்த, சூரியனைப் போன்ற ஒளியுடன் விளங்கிய முனிவர் ப்ருகுவை அவர் கண்டார்।
Verse 9
प्रणनामाथ विप्रेन्द्रं पादसङ्ग्रहणादिना । आतिथ्यं भृगुरप्यस्य चक्रे सन्मानपूर्वकम् ॥ ९ ॥
அப்போது ப்ருகு அந்தப் பிராமணச் சிறந்தவரை பாதம் பற்றுதல் முதலிய முறைகளால் வணங்கி, மரியாதையுடன் உரிய விருந்தோம்பலைச் செய்தான்।
Verse 10
कृतातिथ्यक्रियो राजा भृगुणा परमर्षिणा । उवाच प्राञ्जलिर्भूत्वा विनयान्मुनिपुङ्गवम् ॥ १० ॥
பரமரிஷி ப்ருகுவுக்கு விருந்தோம்பல் முறைகளை நிறைவேற்றிய பின், அரசன் கைகூப்பி பணிவுடன் அந்த முனிவர்சிறந்தவரிடம் கூறினான்।
Verse 11
भगीरथ उवाच । भगवन्सर्वधर्मज्ञ सर्वशास्त्रविशारद । पृच्छामि भवभीतोऽहं नृणामुद्धारकारणम् ॥ ११ ॥
பகீரதன் கூறினான்— பகவனே, நீர் எல்லா தர்மங்களையும் அறிந்தவர், எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் தேர்ந்தவர். நான் சம்சாரப் பயத்தால் அஞ்சித், மனிதரின் உயர்வுக்கான காரணத்தை வினவுகிறேன்।
Verse 12
भगवांस्तुष्यते येन कर्मणा मुनिसत्तम । तन्ममाख्याहि सर्वज्ञ अनुग्राह्योऽस्मि ते यदि ॥ १२ ॥
முனிவர்சிறந்தவரே, எந்தச் செயலில் பகவான் திருப்தியடைகிறாரோ அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள். அனைத்தையும் அறிந்தவரே, நான் உங்கள் அருளுக்குத் தகுதியானவன் என்றால் உபதேசியுங்கள்।
Verse 13
भृगुरुवाच । राजंस्तवेप्सितं ज्ञातं त्वं हि पुण्यवतां वरः । अन्यथा स्वकुलं सर्वं कथमुद्धर्तुमर्हसि ॥ १३ ॥
ப்ருகு கூறினான்— அரசனே, உன் விருப்பத்தை நான் அறிந்தேன்; நீ புண்ணியவான்களில் சிறந்தவன். இல்லையெனில் உன் முழுக் குலத்தையும் உயர்த்தத் தகுதியானவன் நீ எவ்வாறு ஆவாய்?
Verse 14
यो वा को वापि भूपाल स्वकुलं शुभकर्मणा । उद्धर्तुकामस्तं विद्यान्नररूपधरं हरिम् ॥ १४ ॥
ஓ பூபாலா! யார் ஒருவர் நற்கருமங்களால் தம் குலத்தை உயர்த்தி மீட்க விரும்புகிறாரோ, அவர் மனித வடிவம் தாங்கிய அந்த ஹரியே (விஷ்ணுவே) என்று அறிய வேண்டும்।
Verse 15
कर्मणा येन देवेशो नृणामिष्टफलप्रदः । तत्प्रवक्ष्यामि राजेन्द्र शृणुष्व सुसमाहितः ॥ १५ ॥
ஓ ராஜேந்திரா! எந்தக் கருமத்தால் தேவேசன் மனிதர்க்கு விரும்பிய பலனை அளிப்பவனாகிறானோ, அதனை நான் உரைப்பேன்; நீ முழு ஒருமனத்துடன் கேள்।
Verse 16
भव सत्यपरो राजन्नहिंसानिरतस्तथा । सर्वभूतहितो नित्यं मानृतं वद वै क्वचित् ॥ १६ ॥
ஓ அரசே! சத்தியத்தில் பற்றுடையவனாக இரு; அஹிம்சையிலும் உறுதியாக இரு. எப்போதும் எல்லா உயிர்களின் நலனில் ஈடுபடு; ஒருபோதும் பொய் பேசாதே।
Verse 17
त्यज दुर्जनसंसर्गं भज साधुसमागमम् । कुरु पुण्यमहोरात्रं स्मर विष्णुं सनातनम् ॥ १७ ॥
தீயோரின் நட்பை விட்டு, சாதுக்களின் சத்சங்கத்தை நாடு. இரவும் பகலும் புண்ணியச் செயல்களைச் செய்து, சனாதன விஷ்ணுவை நினைவு கூர்।
Verse 18
कुरु पूजां महाविष्णोर्याहि शान्तिमनुत्तमाम् । द्वादशाष्टाक्षरं मन्त्रं जप श्रेयो भविष्यति ॥ १८ ॥
மகாவிஷ்ணுவை வழிபட்டு, ஒப்பற்ற அமைதியை அடை. த்வாதசாக்ஷரமும் அஷ்டாக்ஷரமும் ஆகிய மந்திரங்களை ஜபி; உன் உயர்ந்த நன்மை விளையும்।
Verse 19
भगीरथ उवाच । सत्यं तु कीदृशं प्रोक्तं सर्वभूतहितं मुने । अनृतं कीदृशं प्रोक्तं दुर्जनाश्चापि कीदृशाः ॥ १९ ॥
பகீரதன் கூறினான்—முனிவரே, எல்லா உயிர்களுக்கும் நன்மை தரும் எனச் சொல்லப்படும் சத்தியம் எத்தகையது? அசத்தியம் எத்தகையது? தீயோரின் இலக்கணங்கள் யாவை?
Verse 20
साधवः कीदृशाः प्रोक्तास्तथा पुण्यं च कीदृशम् । स्मर्तव्यश्च कथं विष्णुस्तस्य पूजा च कीदृशी ॥ २० ॥
சாதுக்கள் எத்தகையோர் என்று கூறப்படுகின்றனர்? புண்ணியம் எத்தகையது? திருமால் விஷ்ணுவை எவ்வாறு நினைவு கொள்ள வேண்டும், அவருடைய பூஜை எவ்வகையாக இருக்க வேண்டும்?
Verse 21
शान्तिश्च कीदृशी प्रोक्ता को मन्त्रोऽष्टाक्षरो मुने । को वा द्वादशवर्णश्च मुने तत्त्वार्थकोविद ॥ २१ ॥
சாந்தி (சமாதான) விதி எத்தகையதாக உபதேசிக்கப்பட்டது? முனிவரே, அஷ்டாக்ஷர மந்திரம் எது? தத்துவார்த்தம் அறிந்த முனிவரே, த்வாதசவர்ண மந்திரம் எது?
Verse 22
कृपां कृत्वा मयि परां सर्वं व्याख्यातुमर्हसि । भृगुरुवाच । साधु साधु महाप्राज्ञ तव बुद्धिरनुत्तमा ॥ २२ ॥
எனக்கு உன்னத கருணை செய்து அனைத்தையும் விரிவாக விளக்க வேண்டும். ப்ருகு கூறினார்—நன்று, நன்று! மகாப்ராஜ்ஞனே, உன் புத்தி ஒப்பற்றது.
Verse 23
यत्पृष्टोऽहं त्वया भूप तत्सर्वं प्रवदामि ते । यथार्थकथनं यत्तत्सत्यमाहुर्विपश्चितः ॥ २३ ॥
அரசே, நீ என்னிடம் கேட்ட அனைத்தையும் உனக்கு உரைப்பேன். பொருளை உள்ளபடியே கூறும் சொற்றொடரையே ஞானிகள் ‘சத்தியம்’ என்கிறார்கள்.
Verse 24
धर्माविरोधतो वाच्यं तद्धि धर्मपरायणैः । देशकालादि विज्ञाय स्वयमस्याविरोधतः ॥ २४ ॥
தர்மத்தில் நிலைபெற்றோர் தர்மத்திற்கு விரோதமில்லாத சொற்களையே பேச வேண்டும். தேசம்‑காலம் முதலியவற்றை ஆராய்ந்து, தன் வாக்கு தர்மவிரோதமல்ல எனத் தானே உறுதி செய்ய வேண்டும்.
Verse 25
यद्वचः प्रोच्यते सद्भिस्तत्सत्यमभिधीयते । सर्वेषामेव जन्तूनामक्लेशजननं हि तत् ॥ २५ ॥
சத்புருஷர்கள் உரைக்கும் வாக்கே ‘சத்தியம்’ எனப்படுகிறது; அது எல்லா ஜீவராசிகளுக்கும் துன்பமின்மையை உண்டாக்குகிறது.
Verse 26
अहिंसा सा नृप प्रोक्ता सर्वकामप्रदायिनी । कर्मकार्यसहायत्वमकार्यपरिपन्थिता ॥ २६ ॥
அரசே! அஹிம்சை எல்லா விருப்பங்களையும் அளிப்பதாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. அது தர்மக் கடமைகளைச் செய்ய உதவுகிறது; தடைசெய்யப்பட்ட/அதர்மச் செயல்களுக்கு தடையாக நிற்கிறது.
Verse 27
सर्वलोकहितत्वं वै प्रोच्यते धर्मकोविदैः । इच्छानुवृत्तकथनं धर्माधर्माविवेकिनः ॥ २७ ॥
தர்மத்தை அறிந்தோர், எல்லா உலகங்களின் நலனைக் காக்கிறதே உண்மையான தர்மம் என்கிறார்கள். ஆனால் தன் ஆசைக்கேற்ப மட்டும் பேசுவது தர்ம‑அதர்ம வேறுபாடு அறியாதவனின் குறி.
Verse 28
अनृतं तद्धि विज्ञेयं सर्वश्रेयोविरोधि तत् । ये लोके द्वेषिणो मूर्खाः कुमार्गरतबुद्धयः ॥ २८ ॥
எல்லா நன்மைகளுக்கும் எதிரானதே ‘அந்ருதம்’ (பொய்) என அறிய வேண்டும். இவ்வுலகில் வெறுப்புடையோர், மயங்கியோர், தவறான பாதையில் மகிழும் மனத்தினர் அந்தப் பொய்யிலேயே வேரூன்றியிருப்பார்கள்.
Verse 29
ते राजन्दुर्ज्जना ज्ञेयाः सर्वधर्मबहिष्कृताः । धर्माधर्मविवेकेन वेदमार्गानुसारिणः ॥ २९ ॥
அரசே, எல்லா தர்மத்திற்கும் வெளியே நிற்பவர்கள் தீயோர் என அறிக. தர்மம்–அதர்மம் விவேகம் பேசினாலும், அவர்கள் வெறும் வேதமார்க்கத்தைப் பின்பற்றுவோம் என்று மட்டும் கூறுவர்.
Verse 30
सर्वलोकहितासक्ता साधवः परिकीर्तिताः । हरिभक्तिकरं यत्तत्सद्भिश्च परिरञ्जितम् ॥ ३० ॥
எல்லா உலகங்களின் நலனில் ஈடுபட்டவர்களே சாதுக்கள் எனப் புகழப்படுவர். ஹரிபக்தியை வளர்ப்பது எதுவோ, அதையே நல்லோர் விரும்பி ஏற்றுக்கொள்வர்.
Verse 31
आत्मनः प्रीतिजनकं तत्पुण्यं परिकीर्तितम् । सर्वं जगदिदं विष्णुर्विष्णुः सर्वस्य कारणम् ॥ ३१ ॥
தன்னுள்ளத்தில் மகிழ்ச்சியும் தூய்மையும் உண்டாக்குவது புண்யம் எனப் போற்றப்படுகிறது. இந்த முழு உலகமும் விஷ்ணுவே; விஷ்ணுவே அனைத்தின் காரணம்.
Verse 32
अहं च विष्णुर्यज्ज्ञानं तद्विष्णुस्मरणं विदुः । सर्वदेवमयो विष्णुर्विधिना पूजयामि तम् ॥ ३२ ॥
‘நானும் விஷ்ணுவே’ எனப்படும் ஞானம், விஷ்ணு-ஸ்மரணம் என அறியப்படுகிறது. விஷ்ணு எல்லாத் தேவர்களும் நிறைந்தவர்; ஆகவே விதிப்படி அவரை நான் பூஜிக்கிறேன்.
Verse 33
इति या भवति श्रद्धा सा तद्भक्तिः प्रकीर्त्तिता । सर्वभूतमयो विष्णुः परिपूर्णः सनातनः ॥ ३३ ॥
இவ்வாறு உண்டாகும் ஸ்ரத்தையே அவருடைய பக்தி எனப் போற்றப்படுகிறது. விஷ்ணு எல்லா உயிர்களிலும் நிறைந்தவர்; பரிபூரணமும் சனாதனமும் ஆன ஆண்டவர்.
Verse 34
इत्यभेदेन या बुद्धिः समता सा प्रकीर्तिता । समता शत्रुमित्रेषु वशित्वं च तथा नृप ॥ ३४ ॥
எல்லா உயிர்களிலும் வேறுபாடு காணாத அறிவே சமத்துவம் எனப் புகழப்படுகிறது. பகைவரும் நண்பரும் இருவரிடமும் சமபாவம் கொள்வதே தன்னடக்கம், அரசே।
Verse 35
यदृच्छालाभसंतुष्टिः सा शान्तिः परिकीर्त्तिता । एते सर्वे समाख्यातास्तपः सिद्धिप्रदा नृणाम् ॥ ३५ ॥
தானாகக் கிடைக்கும் லாபத்தில் திருப்தி அடைவதே சாந்தி என அறிவிக்கப்படுகிறது. இவை அனைத்தும் தவத்தின் வகைகளாகச் சொல்லப்பட்டு, மனிதர்க்கு சித்தியை அளிக்கின்றன।
Verse 36
समस्तपापराशीनां तरसा नाशहेतवः । अष्टाक्षरं महामन्त्रं सर्वपापप्रणाशनम् ॥ ३६ ॥
அனைத்து பாபக் குவியல்களையும் விரைவில் அழிக்கும் காரணம் அஷ்டாக்ஷர மகாமந்திரம்; அது எல்லாப் பாபங்களையும் நாசம் செய்கிறது।
Verse 37
वक्ष्यामि तव राजेन्द्र पुरुषार्थैकसाधनम् । विष्णोः प्रियकरं चैव सर्वसिद्धिप्रदायकम् ॥ ३७ ॥
அரசர்களின் அரசே, மனித வாழ்வின் புருஷார்த்தங்களை நிறைவேற்றும் ஒரே சாதனத்தை நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்; அது திருமால் விஷ்ணுவுக்கு பிரியமானதும், எல்லாச் சித்திகளையும் அளிப்பதும் ஆகும்।
Verse 38
नमो नारायणायेति जपेत्प्रणवपूर्वकम् । नमो भगवते प्रोच्य वासुदेवाय तत्परम् ॥ ३८ ॥
பிரணவம் (ஓம்) முன்னிட்டு ‘நமோ நாராயணாய’ என்று ஜபிக்க வேண்டும். ‘நமோ பகவதே’ என்று சொல்லி, முழு பக்தியுடன் ‘வாசுதேவாய’ என்று உச்சரிக்க வேண்டும்।
Verse 39
प्रणवाद्यं महाराज द्वादशार्णमुदाहृतम् । द्वयोः समं फलं राजन्नष्टद्वादशवर्णयोः ॥ ३९ ॥
மகாராஜா, பிரணவம் (ஓம்) முதலாகிய த்வாதசாட்சர மந்திரம் உரைக்கப்பட்டது. அரசே, அதன் பலன் அஷ்டாட்சரமும் த்வாதசாட்சரமும் ஆகிய மந்திரங்களின் பலனுக்கு சமம் எனக் கூறப்படுகிறது.
Verse 40
प्रवृत्तौ च निवृत्तौ च साम्यमुद्दिष्टमेतयोः । शङ्खचक्रधरं शान्तं नारायणमनामयम् ॥ ४० ॥
பிரவிருத்தி, நிவிருத்தி—இரண்டிலும் இவற்றின் சமத்துவம் சுட்டப்பட்டுள்ளது. அது சங்கச் சக்கரதாரி, அமைதியான, நோயற்ற நாராயணன்.
Verse 41
लक्ष्मीसंश्रितवामाङ्कं तथाभयकरं प्रभुम् । किरीटकुण्डलधरं नानामण्डनशोभितम् ॥ ४१ ॥
இடப்புறத்தில் லக்ஷ்மி தங்கியிருக்கும், அபயம் அருளும் அந்தப் பரம்பொருளை நான் தரிசிக்கிறேன்; கிரீடமும் குண்டலமும் அணிந்து, பல ஆபரணங்களால் ஒளிர்கிறார்.
Verse 42
भ्राजत्कौस्तुभमालाढ्यं श्रीवत्साङ्कितवक्षसम् । पीताम्बरधरं देवं सुरासुरनमस्कृतम् ॥ ४२ ॥
அவர்கள் அந்தத் தேவனைத் தரிசித்தனர்—ஒளிரும் கௌஸ்துப மணியும் மாலைகளும் அணிந்தவர்; மார்பில் புனித ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னம் கொண்டவர்; பீதாம்பரம் தரித்தவர்; தேவரும் அசுரரும் வணங்குபவர்.
Verse 43
ध्यायेदनादिनिधनं सर्वकामफलप्रदम् । अन्तर्यामी ज्ञानरूपी परिपूर्णः सनातनः ॥ ४३ ॥
ஆரம்பமும் முடிவும் அற்ற அவரைத் தியானிக்க வேண்டும்; எல்லா நியாயமான விருப்பங்களின் பலனையும் அருள்பவர்; உள்ளுறை ஆள்பவர், ஞானமே வடிவானவர், பரிபூரணமும் சனாதனமும் ஆனவர்.
Verse 44
एतत्सर्वं समाख्यातं यत्तु पृष्टं त्वया नृप । स्वस्ति तेऽस्तु तपः सिद्धिं गच्छ लब्धुं यथासुखम् ॥ ४४ ॥
அரசே! நீ கேட்ட அனைத்தையும் நான் முழுமையாக விளக்கியேன். உனக்கு மங்களம் உண்டாக; இப்போது இலகுவாகச் சென்று உன் தவத்தின் பலனை அடை.
Verse 45
एवमुक्तो महीपालो भृगुणा परमर्षिणा । परमां प्रीतिमापन्नः प्रपेदे तपसे वनम् ॥ ४५ ॥
பரமரிஷி ப்ருகு இவ்வாறு கூறியதும், அந்த மன்னன் பேரானந்தம் அடைந்து தவம் செய்ய வனத்திற்குச் சென்றான்.
Verse 46
हिमवद्गिरिमासाद्य पुण्यदेशे मनोहरे । नादेश्वरे महाक्षेत्रे तपस्तेपेऽतिदुश्चरम् ॥ ४६ ॥
ஹிமவத் மலையை அடைந்து, அழகிய புனிதப் பகுதியில்—நாதேஸ்வர மகாக்ஷேத்திரத்தில்—மிகக் கடினமான தவத்தைச் செய்தான்.
Verse 47
राजा त्रिषवणस्नायी कन्दमूलफलाशनः । कृतातिथ्यर्हणश्चापि नित्यं होमपरायणः ॥ ४७ ॥
அரசன் மூன்று காலங்களிலும் நீராடி, கிழங்கு-வேர்-பழங்களை உண்டு, விருந்தினரை முறையாகப் போற்றி, தினமும் ஹோமத்தில் ஈடுபட்டிருந்தான்.
Verse 48
सर्वभूतहितः शान्तो नारायणपरायणः । पत्रैः पुष्पैः फलैस्तोयैस्त्रिकालं हरिपूजकः ॥ ४८ ॥
அவன் எல்லா உயிர்களின் நலனில் ஈடுபட்டவன், இயல்பில் அமைதியானவன், நாராயணனிடமே முழு சரணடைந்தவன்; இலை, மலர், பழம், நீர் கொண்டு மூன்று காலமும் ஹரியை வழிபட்டான்.
Verse 49
एवं बहुतिथं कालं नीत्वा यात्यन्तधैर्यवान् । ध्यायन्नारायणं देवं शीर्णपर्णाशनोऽभवत् ॥ ४९ ॥
இவ்வாறு மிக நீண்ட காலம் கழித்து, பேருறுதியுடைய அவர் திருமால் நாராயணனைத் தியானித்தபடியே உலர்ந்த இலைகளையே உணவாகக் கொண்டு வாழ்ந்தார்।
Verse 50
प्राणायामपरो भूत्वा राजा परमधार्मिकः । निरुच्छ्वासस्तपस्तप्तुं ततः समुपचक्रमे ॥ ५० ॥
அப்போது மிகுந்த தர்மநெறியுடைய அரசன் பிராணாயாமத்தில் ஈடுபட்டு, மூச்சை அடக்கி தவம் செய்யத் தொடங்கினான்।
Verse 51
ध्यायन्नारायणं देवमनन्तमपराजितम् । षष्टिवर्षसहस्राणि निरुच्छ्वासपरोऽभवत् ॥ ५१ ॥
அனந்தமும் அஜேயமும் ஆன நாராயண தேவனைத் தியானித்தபடி, அவர் அறுபதாயிரம் ஆண்டுகள் முழுவதும் மூச்சின்றி நிலைத்திருந்தார்।
Verse 52
तस्य नासापुटाद्रा ज्ञो वह्निर्जज्ञे भयङ्करः । तं दृष्ट्वा देवताः सर्वो वित्रस्ता वह्नितापिताः ॥ ५२ ॥
அரசே, அவனுடைய மூக்குத் துளைகளிலிருந்து பயங்கரமான அக்கினி தோன்றியது. அதை கண்ட அனைத்து தேவர்களும் அஞ்சி, அந்த அக்கினியின் வெப்பத்தால் சுட்டெரிந்தனர்।
Verse 53
अभिजग्मुर्महाविष्णुं यत्रास्ते जगतां पतिः । क्षीरोदस्योत्तरं तीरं सम्प्राप्य त्रिदशेश्वराः । अस्तुवन्देवदेवेशं शरणागतपालकम् ॥ ५३ ॥
அப்போது தேவர்களின் தலைவர்கள், உலகங்களின் அதிபதி மகாவிஷ்ணு உறையும் இடத்திற்குச் சென்றனர். பாற்கடலின் வடகரையை அடைந்து, தேவர்க்கும் தேவனான சரணாகதப் பாதுகாவலனைப் போற்றி ஸ்தோத்திரம் செய்தனர்।
Verse 54
देवा ऊचुः । नताःस्म विष्णुं जगदेकनाथं स्मरत्समस्तार्तिहरं परेशम् । स्वभावशुद्धं परिपूर्णभावं वदन्ति यज्ज्ञानतनुं च तज्ज्ञाः ॥ ५४ ॥
தேவர்கள் கூறினர்—உலகின் ஒரே நாதனான விஷ்ணுவை நாம் வணங்குகிறோம்; அவரை நினைத்தாலே எல்லா துயரும் நீங்கும், அவர் பரமேசன். அவரது இயல்பு தூயது, நிறைவு பெற்றது; ஞானிகள் அவரை ஞான-சொரூபன் எனப் புகழ்கின்றனர்।
Verse 55
ध्येयः सदा योगिवरैर्महात्मा स्वेच्छाशरीरैः कृतदेवकार्यः । जगत्स्वरूपो जगदादिनाथस्तस्मै नताः स्मः पुरुषोत्तमाय ॥ ५५ ॥
அந்த மகாத்மா யோகிகளில் சிறந்தோரால் எப்போதும் தியானிக்கத் தக்கவர்; தம் இச்சையால் ஏற்ற உடல்களால் தேவர்களின் காரியத்தை நிறைவேற்றினார். உலகமே அவரது உருவம், உலகின் ஆதிநாதன்—அந்த புருஷோத்தமனை நாம் வணங்குகிறோம்।
Verse 56
यन्नामसङ्कीर्त्तनतो खलानां समस्तपापानि लयं प्रयान्ति । तमीशमीड्यं पुरुषं पुराणं नताःस्म विष्णुं पुरुषार्थसिद्ध्यै ॥ ५६ ॥
யாருடைய நாம-சங்கீர்த்தனத்தால் தீயோரின் பாவங்களும் முழுதும் கரைந்து முடிவடைகின்றனவோ—அந்தப் போற்றத்தக்க ஈசன், ஆதிப் புருஷன் விஷ்ணுவை, மனித வாழ்வின் புருஷார்த்தம் நிறைவேற நாம் வணங்குகிறோம்।
Verse 57
यत्तेजसा भान्ति दिवाकराद्या नातिक्रमन्त्यस्य कदापि शिक्षाः । कालात्मकं तं त्रिदशाधिनाथं नमामहेवै पुरुषार्थरूपम् ॥ ५७ ॥
யாருடைய தேஜஸால் சூரியன் முதலிய ஒளிகள் ஒளிர்கின்றனவோ, யாருடைய கட்டளையை ‘சிக்ஷா’ போன்ற வித்யைகளும் ஒருபோதும் மீறாதவையோ—கால-சொரூபனும் தேவர்களின் அதிநாதனும் புருஷார்த்த-சொரூபனுமான அவரை நாம் வணங்குகிறோம்।
Verse 58
जगत्करोऽत्यब्जभवोऽत्ति रुद्र ः पुनाति लोकाञ्छ्रुतिभिश्च विप्राः । तमादिदेवं गुणसन्निधानं सर्वोपदेष्टारमिताः शरण्यम् ॥ ५८ ॥
உலகங்களைப் படைப்பவன் பரம்பொருள்; தாமரையில் பிறந்த பிரம்மாவும் க்ஷயமடைகிறான்; ருத்ரனும் விழுங்குகிறான்; வேத-ஸ்ருதிகளால் விப்ரர்கள் உலகங்களைத் தூய்மைப்படுத்துகிறார்கள். அந்த ஆதிதேவன்—அனைத்து குணங்களின் இருப்பிடம், அனைவருக்கும் உபதேசிப்பவன், ஒரே சரண்யன்—அவனிடமே நாம் சரணடைந்தோம்।
Verse 59
वरं वरेण्यं मधुकैटभारिं सुरासुराभ्यर्चितपादपीठम् । सद्भक्तसङ्कल्पितसिद्धिहेतुं ज्ञानैकवेद्यं प्रणताःस्म देवम् ॥ ५९ ॥
மதுகைடபரை வதைத்த, தேவரும் அசுரரும் சமமாகப் பூசிக்கும் திருப்பாதபீடம் உடைய, சத்பக்தரின் புனித சங்கல்பம் நிறைவேறக் காரணமான, ஞானத்தினாலேயே அறியப்படுகின்ற அந்த பரம வरेண்ய தேவனை நாம் வணங்குகிறோம்।
Verse 60
अनादिमध्यान्तमजं परेशमनाद्यविद्याख्यतमोविनाशम् । सच्चित्परानन्दघनस्वरूपं रूपादिहीनं प्रणताःस्म देवम् ॥ ६० ॥
ஆதி-மத்திய-அந்தமற்ற, அஜனான பரமேஸ்வரனை நாம் வணங்குகிறோம்; அனாதி அவித்யை எனும் இருளை அழிப்பவனை; சத்-சித்-பரமானந்தம் எனும் திடமான நிறைவு-சொரூபனைக்; ரூபம் முதலிய எல்லா உபாதிகளும் அற்றவனைப் பணிகிறோம்।
Verse 61
नारायणं विष्णुमनन्तमीशं पीताम्बरं पद्मभवादिसेव्यम् । यज्ञप्रियं यज्ञकरं विशुद्धं नताःस्म सर्वोत्तममव्ययं तम् ॥ ६१ ॥
பீதாம்பரன், பத்மபவனான பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் சேவிக்கும், யாகத்தை நேசிப்பவனும் யாகத்தை நிறைவேற்றுபவனும் ஆகிய, பரிசுத்தமான, உன்னதமான, அழிவற்ற அந்த நாராயணன்—விஷ்ணு, அனந்த ஈசனை நாம் வணங்குகிறோம்।
Verse 62
इति स्तुतो महाविष्णुर्देवैरिन्द्रा दिभिस्तदा । चरितं तस्य राजर्षेर्देवानां संन्यवेदयत् ॥ ६२ ॥
இவ்வாறு இந்திரன் முதலிய தேவர்களால் ஸ்துதிக்கப்பட்ட மகாவிஷ்ணு, அந்நேரம் அந்த ராஜரிஷியின் சரிதத்தை தேவர்களுக்கு முழுமையாக அறிவித்தார்।
Verse 63
ततो देवान्समाश्वास्य दत्त्वाभयमनञ्जनः । जगाम यत्र राजर्षिस्तपस्तपति नारद ॥ ६३ ॥
பின்னர் களங்கமற்ற இறைவன் தேவர்களை ஆறுதல் கூறி, அவர்களுக்கு அபயம் அளித்து, ராஜரிஷி நாரதர் தவம் புரிந்த இடத்திற்குச் சென்றார்।
Verse 64
शङ्खचक्रधरो देवः सच्चिदानन्दविग्रहः । प्रत्यक्षतामगात्तस्य राज्ञः सर्वजगद्गुरुः ॥ ६४ ॥
சங்கு-சக்கரம் தாங்கிய, சச்சிதானந்த வடிவான தேவன்—அனைத்துலகின் குரு—அந்த அரசனுக்கு நேரில் வெளிப்பட்டான்।
Verse 65
तं दृष्ट्वा पुण्डरीकाक्षं भाभासितदिगन्तरम् । अतसीपुष्पसंकाशं स्फुरत्कुण्डलमण्डितम् ॥ ६५ ॥
தாமரை-கண்ணனான ஆண்டவரை கண்டனர்; அவர் எல்லாத் திசைகளின் எல்லைகளையும் ஒளிரச் செய்து, அதசி மலர்போல் நீல ஒளியுடன், மின்னும் காதணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தார்—அதைப் பார்த்து அவர்கள் வியப்புற்றனர்।
Verse 66
स्निग्धकुन्तलवक्त्राब्जं विभ्राजन्मुकुटोज्ज्वलम् । श्रीवत्सकौस्तुभधरं वनमालाविभूषितम् ॥ ६६ ॥
மென்மையான சுருள் கூந்தலும் தாமரைமுகமும் உடையவர்; ஒளிவீசும் கிரீடத்தால் பிரகாசிப்பவர்; ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னமும் கௌஸ்துப மணியும் தாங்கி, வனமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த ஆண்டவரை நான் தியானிக்கிறேன்।
Verse 67
दीर्घबाहुमुदाराङ्गं लोकेशार्चितपङ्कजम् । नाम दण्डवद् भूमौ भूपतिर्नम्रकन्धरः ॥ ६७ ॥
உலகாதிபதிகளும் வணங்கும் தாமரைத் திருவடிகள் உடைய, நீண்ட கரங்களும் உயர்ந்த அங்கங்களும் கொண்ட அந்த ஆண்டவர்முன், அரசன் தாழ்மையுடன் கழுத்தை வணங்கி தரையில் தண்டவத் நமஸ்காரம் செய்தான்।
Verse 68
अत्यन्तहर्षसम्पूर्णः सरोमाञ्चः सगद्गदः । कृष्ण कृष्णेति कृष्णेति श्रीकृष्णेति समुच्चरन् ॥ ६८ ॥
அதீத ஆனந்தத்தில் நிறைந்து, உடல் சிலிர்த்து, குரல் தடுக்கித் தடுக்கி, அவர் உரக்கப் பாடினார்—“கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா,” மீண்டும் “கிருஷ்ணா,” மேலும் “ஸ்ரீகிருஷ்ணா।”
Verse 69
तस्य विष्णुः प्रसन्नात्मा ह्यन्तर्यामी जगद्गुरुः । उवाच कृपयाविष्टो भगवान्भूतभावनः ॥ ६९ ॥
அப்போது அமைதியான உள்ளத்துடன், அந்தர்யாமியும் உலககுருவுமான பகவான் விஷ்ணு கருணையால் நிறைந்து அவனிடம் உரைத்தார்—அவர் எல்லா உயிர்களையும் போஷிப்பவர்.
Verse 70
श्री भगवानुवाच । भगीरथ महाभाग तवाभीष्टं भविष्यति । आगमिष्यन्ति मल्लोकं तव पूर्वपितामहाः ॥ ७० ॥
ஸ்ரீபகவான் உரைத்தார்—மகாபாக்யசாலி பகீரதா! உன் விருப்பம் நிச்சயமாக நிறைவேறும். உன் முன்னோர் பிதாமகர்கள் என் லோகத்திற்கு வருவார்கள்.
Verse 71
मम मूर्त्यन्तरं शम्भुं राजन्स्तोत्रैः स्वशक्तितः । स्तुहि ते सकलं कामं स वै सद्यः करिष्यति ॥ ७१ ॥
அரசே! என் மற்றொரு மூர்த்தியான சம்புவை, உன் ஆற்றலுக்கேற்ப ஸ்தோத்திரங்களால் துதி செய்; அவர் உன் எல்லா விருப்பங்களையும் உடனே நிறைவேற்றுவார்.
Verse 72
यस्तु जग्राह शशिनं शरणं समुपागतम् । तस्मादाराधयेशानं स्तोत्रैः स्तुत्यं सुखप्रदम् ॥ ७२ ॥
அடைக்கலம் நாடி வந்த சசி (சந்திரன்) யாரால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டானோ—ஆகையால் ஸ்தோத்திரங்களால் துதிக்கத் தகுந்த, இன்பம் அளிப்பவரான அந்த ஈசானனை ஆராதி.
Verse 73
अनादिनिधनो देवः सर्वकामफलप्रदः । त्वया संपूजितो राजन्सद्यः श्रेयो विधास्यति ॥ ७३ ॥
அந்த தேவன் ஆதியும் அந்தமும் இல்லாதவர்; எல்லா நல்விருப்பங்களின் பலனையும் அளிப்பவர். அரசே! நீ முறையாகப் பூஜித்தால் அவர் உடனே உச்ச நலத்தை அருள்வார்.
Verse 74
इत्युक्त्वा देवदेवेशो जगतां पतिरच्युतः । अन्तर्दधे मुनिश्रेष्ठ उत्तस्थौ सोऽपि भूपतिः ॥ ७४ ॥
இவ்வாறு கூறி, தேவர்களின் தேவனும் உலகங்களின் அதிபதியுமான அச்யுதன் மறைந்தான். ஓ முனிசிறந்தவரே, அப்போது அந்த அரசனும் எழுந்தான்.
Verse 75
किमिदं स्वप्न आहोस्वित्सत्यं साक्षाद् द्विजोत्तम । भूपतिर्विंस्मयं प्राप्तः किं करोमीति विस्मितः ॥ ७५ ॥
“ஓ த்விஜோத்தமரே! இது கனவா, அல்லது நேரடியான உண்மையா? அரசன் வியப்பில் ஆழ்ந்து, ‘நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?’ என்று திகைத்தான்.”
Verse 76
अथान्तरिक्षे वागुच्चैः प्राह तं भ्रान्तचेतसम् । सत्यमेतदिति व्यक्तं न चिन्तां कर्तुमर्हसि ॥ ७६ ॥
அப்போது ஆகாயமண்டலத்தில் இருந்து ஓர் உயர்ந்த குரல், மனம் கலங்கிய அவனிடம் கூறியது—“இது தெளிவான உண்மை; நீ கவலைப்பட வேண்டாம்.”
Verse 77
तन्निशम्यावनीपाल ईशानं सर्वकारणम् । समस्त देवताराजमस्तौषीद्भक्तितत्परः ॥ ७७ ॥
அதை கேட்ட அரசன், பக்தியில் ஈடுபட்டு, எல்லாக் காரணங்களுக்கும் காரணமான ஈசானனை—அனைத்து தேவர்களின் அரசனை—புகழ்ந்து பாடினான்.
Verse 78
भगीरथ उवाच । प्रणमामि जगन्नाथं प्रणतार्त्रिपणाशनम् । प्रमाणागोचरं देवमीशानं प्रणवात्मकम् ॥ ७८ ॥
பகீரதன் கூறினான்—வணங்கி சரணடைந்தோரின் துயரை நீக்கும் ஜகந்நாதனை நான் வணங்குகிறேன். சாதாரண ஆதாரங்களால் அறிய இயலாத, தன் இயல்பே புனிதப் பிரணவம் ‘ஓம்’ ஆன ஈசான தேவனை நான் வணங்குகிறேன்.
Verse 79
जगद्रू पमजं नित्यं सर्गस्थित्यन्तकारणम् । विश्वरूपं विरूपाक्षं प्रणतोऽस्म्युग्ररेतसम् ॥ ७९ ॥
சிருஷ்டி-ஸ்திதி-லயத்தின் காரணமான, உலகமே வடிவான அஜனும் நித்தியனுமான பரமேஸ்வரனை நான் வணங்குகிறேன்; விஸ்வரூபனும் விரூபாக்ஷனும், அச்சமூட்டும் படைப்பாற்றல் கொண்டவனும் அவனே।
Verse 80
आदिमध्यान्तरहितमनन्तमजमव्ययम् । समामनन्ति योगीन्द्रा स्तं वन्दे पुष्टिवर्धनम् ॥ ८० ॥
ஆதி-மத்திய-அந்தமற்ற, அனந்த, அஜ, அவ்யயமான புஷ்டிவர்த்தனன் எனும் நலம்வளர்ப்பவனை நான் வணங்குகிறேன்; யோகீந்திரர்கள் அவனை இடையறாது ஜபித்து போற்றுகின்றனர்।
Verse 81
नमो लोकाधिनाथाय वञ्चते परिवञ्चते । नमोऽस्तु नीलग्रीवाय पशूनां पतये नमः ॥ ८१ ॥
லோகாதிநாதனுக்கு நமஸ்காரம்—அவன் மாயையால் மயக்குவான்; (லீலையில்) மயங்கினவன் என்றும் சொல்லப்படுகிறான். நீலக்ரீவனுக்கு நமஸ்காரம்; பசுபதி, எல்லா உயிர்களின் ஆண்டவனுக்கு நமः।
Verse 82
नमश्चैतन्यरूपाय पुष्टानां पतये नमः । नमोऽकल्पप्रकल्पाय भूतानां पतये नमः ॥ ८२ ॥
சைதன்யமே வடிவானவனுக்கு நமஸ்காரம்; புஷ்டியடைந்தோரின் ஆண்டவனும் காப்பாளனும் அவனுக்கு நமः. நிலைத்த திட்டங்களைக் கடந்தும் புதிதாய் ஒழுங்கமைப்பவனுக்கு நமஸ்காரம்; எல்லா பூத-உயிர்களின் அதிபதிக்கு நமः।
Verse 83
नमः पिनाकहस्ताय शूलहस्ताय ते नमः । नमः कपालहस्ताय पाशमुद्गरधारिणे ॥ ८३ ॥
பினாகம் ஏந்தியவனுக்கு நமஸ்காரம்; சூலம் ஏந்தியவனுக்கு நமः. கபாலம் ஏந்தியவனுக்கு நமஸ்காரம்; பாசமும் முத்கரமும் தாங்கிய ஆண்டவனுக்கு நமः।
Verse 84
नमस्ते सर्वभूताय घण्टाहस्ताय ते नमः । नमः पञ्चास्यदेवाय क्षेत्राणां पतये नमः ॥ ८४ ॥
எல்லா உயிர்களிலும் நிறைந்திருக்கும் உமக்கு வணக்கம்; கையில் மணி ஏந்திய உமக்கு வணக்கம். ஐந்துமுகத் தேவனுக்கு வணக்கம்; புனிதத் தலங்களின் அதிபதிக்கு வணக்கம்॥
Verse 85
नमः समस्तभूतानामादिभूताय भूभृते । अनेकरूपरूपाय निर्गुणाय परात्मने ॥ ८५ ॥
அனைத்து உயிர்களின் ஆதிமூலமே, பூமியைத் தாங்குபவனே, எண்ணற்ற வடிவங்கள் ஏற்கும், குணங்களைக் கடந்த பரமாத்மாவே—உமக்கு வணக்கம்॥
Verse 86
नमो गणाधिदेवाय गणानां पतये नमः । नमो हिरण्यगर्भाय हिरण्यपतये नमः ॥ ८६ ॥
கணங்களின் அதிதேவனுக்கு வணக்கம்; கணங்களின் தலைவனுக்கு வணக்கம். ஹிரண்யகர்பனுக்கு வணக்கம்; ஹிரண்யத்தின் அதிபதிக்கு வணக்கம்॥
Verse 87
हिरण्यरेतसे तुभ्यं नमो हिरण्यवाहवे । नमो ध्यानस्वरूपाय नमस्ते ध्यानसाक्षिणे ॥ ८७ ॥
பொன்னிற விதைத் தத்துவம் உடைய உமக்கு வணக்கம்; பொன்னொளியை ஏந்திச் செல்பவனே உமக்கு வணக்கம். தியானத்தின் வடிவமே உமக்கு வணக்கம்; தியானத்தின் சாட்சியே உமக்கு வணக்கம்॥
Verse 88
नमस्ते ध्यानसंस्थाय ध्यानगम्याय ते नमः । येनेदं विश्वमखिलं चराचरविराजितम् ॥ ८८ ॥
தியானத்தில் நிலைத்திருக்கும் உமக்கு வணக்கம்; தியானத்தால் அடையப்படுபவனே உமக்கு வணக்கம். உம்மாலே இவ்வுலகின் அசையும்-அசையாத அனைத்தும் ஒளிர்ந்து விளங்குகின்றன॥
Verse 89
वर्षेवाभ्रेण जनितं प्रधानपुरुषात्मना ॥ ८९ ॥
பிரதான-புருஷ ஆத்மசாரத்தால் இது உண்டாகிறது—மேகத்திலிருந்து மழைபோல்.
Verse 90
स्वप्रकाशं महात्मानं परं ज्योतिः सनातनम् । यमामनन्ति तत्त्वज्ञाः सवितारं नृचक्षुषाम् ॥ ९० ॥
தத்துவஞானிகள் அவரைத் தன்னொளி மஹாத்மா, பரம நித்திய ஜோதி என அறிவிக்கின்றனர்—அவர் சவிதா, மனிதரின் கண் ஆகிய சூரியன்.
Verse 91
उमाकान्तं नन्दिकेशं नीलकण्ठं सदाशिवम् । मृत्युञ्जयं महादेवं परात्परतरं विभुम् ॥ ९१ ॥
உமையின் பிரியன், நந்திகணங்களின் தலைவன், நீலகண்டன், சதாசிவன்; மரணத்தை வென்ற மகாதேவன், பராத்பரத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட அனைத்திலும் நிறைந்த இறைவன் சிவனை வணங்குகிறேன்.
Verse 92
परं शब्दब्रह्मरूपं तं वन्देऽखिलकारणम् । कपर्द्दिने नमस्तुभ्यं सद्योजाताय वै नमः ॥ ९२ ॥
புனித ஒலியின் பிரம்மமாகிய வடிவம் கொண்டு அனைத்திற்கும் காரணமான அந்த பரமனை வணங்குகிறேன். கபர்தினே, உமக்கு நமஸ்காரம்; சத்யோஜாதனுக்கும் நமஸ்காரம்.
Verse 93
भवोद्भवाय शुद्धाय ज्येष्ठाय च कनीयसे । मन्यवे त इषे त्रय्याः पतये यज्ञतन्तवे ॥ ९३ ॥
உமக்கு நமஸ்காரம்—பவத்தின் ஆதியாய் எழுபவன், தூயவன், மூத்தவனும் இளையவனும்; மன்யு எனும் பேரொளி-வல்லவன், போஷணமளிப்பவன்; மும்முறை வேதத்தின் அதிபதி, யாகத்தின் தந்துவாகிய இறைவன்.
Verse 94
ऊर्जे दिशां च पतये कालायाघोररूपिणे । कृशानुरेतसे तुभ्यं नमोऽस्तु सुमहात्मने ॥ ९४ ॥
ஊர்ஜா-ஸ்வரூபனே, திசைகளின் அதிபதியே, அச்சமூட்டும் ரூபத்தில் காலனே, அக்னியின் தீவிதைத் தேஜஸே—மகாத்மனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.
Verse 95
यतः समुद्रा ः सरितोऽद्र यश्च गन्धर्वयक्षासुरसिद्धसङ्घाः । स्थाणुश्चरिष्णुर्महदल्पकं च असच्च सज्जीवमजीवमास ॥ ९५ ॥
யாரிடமிருந்து கடல்கள், நதிகள், மலைகள் தோன்றினவோ; கந்தர்வர், யக்ஷர், அசுரர், சித்தர் கூட்டங்கள் எழுந்தனவோ; அசையாததும் அசையும், பெரிதும் சிறிதும், அசத்தும் சத்தும், உயிரும் உயிரற்றதும்—இவை அனைத்தும் அவரிடமிருந்தே வெளிப்பட்டன.
Verse 96
नतोऽस्मि तं योगिनताङ्घ्रिपद्मं सर्वान्तरात्मानमरूपमीशम् । स्वतन्त्रमेकं गुणिनां गुणं च नमामि भूयः प्रणमामि भूयः ॥ ९६ ॥
யோகிகளின் அடைக்கலமான தாமரைத் திருவடிகளை உடைய அந்த இறைவனை நான் வணங்குகிறேன்; அவர் அனைவரின் அந்தராத்மா, உருவமற்றவர், ஈசன்; ஒரே சுயாதீன சத்தியம், குணமுடையோரிடமும் உன்னத குணமாக விளங்குபவர். மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்; மீண்டும் மீண்டும் பணிதல்.
Verse 97
इत्थं स्तुतो महादेवः शङ्करो लोकशङ्करः । आविर्बभूव भूपस्य संतप्ततपसोग्रतः ॥ ९७ ॥
இவ்வாறு போற்றப்பட்ட மகாதேவன் சங்கரன்—உலகங்களின் நலன்கரன்—கடுந்தவத்தால் வெம்மையுற்ற அந்த அரசன் முன் வெளிப்பட்டான்.
Verse 98
पञ्चवक्त्रं दशभुजं चन्द्रा र्द्धकृतशेखरम् । त्रिलोचनमुदाराङ्गं नागयज्ञोपवीतिनम् ॥ ९८ ॥
அவர் பஞ்சமுகன், தசபுஜன்; கிரீடத்தில் அரைச்சந்திரன் விளங்க; மும்முகக் கண்கள் உடையவன், உயர்ந்த அங்கங்களுடன், பாம்புகளால் ஆன யஜ்ஞோபவீதம் தரித்தவன்.
Verse 99
विशालवक्षसं देवं तुहिनाद्रि समप्रभम् । गजचर्माम्बरधरं सुरार्चितपदाम्बुजम् ॥ ९९ ॥
அவன் பரந்த மார்புடைய தேவனைத் தரிசித்தான்; பனிமலை ஹிமாலயம்போல் ஒளிவிடுபவனை, யானைத்தோல் ஆடை அணிந்தவனை, தேவர்களால் அர்ச்சிக்கப்படும் தாமரைத் திருவடிகளையுடையவனை।
Verse 100
दृष्ट्वा पपात पादाग्रे दण्डवद्भुवि नारद । तत उत्थाय सहसा शिवाग्रे विहिताञ्जलि ॥ १०० ॥
அவரைக் கண்ட நாரதர், நிலத்தில் தண்டவத் வணக்கமாகத் திருவடிகளின் முன் விழுந்தார். பின்னர் உடனே எழுந்து சிவன் முன்னிலையில் கைகூப்பி நின்றார்.
Verse 101
प्रणनाम महादेवं कीर्तयञ्शङ्कराह्वयम् । विज्ञाय भक्तिं भूपस्य शङ्करः शशिशेखरः ॥ १०१ ॥
அவன் மகாதேவருக்கு வணங்கி, ‘சங்கர’ என்ற நாமத்தைப் பாடிப் போற்றினான். அரசனின் பக்தியை அறிந்த சந்திரசேகரன் சங்கரன் மனம் மகிழ்ந்தான்.
Verse 102
उवाच राज्ञे तुष्टोऽस्मि वरं वरय वाञ्छितम् । तोषितोस्मि त्वया सम्यक् स्तोत्रेण तपसा तथा ॥ १०२ ॥
சங்கரன் கூறினார்—“அரசே, நான் திருப்தியடைந்தேன்; உனக்குப் பிடித்த வரத்தை வேண்டிக் கொள். உன் ஸ்தோத்திரமும் தவமும் என்னை முற்றிலும் மகிழ்வித்தன.”
Verse 103
एवमुक्तः स देवेन राजा सन्तुष्टमानसः । उवाच प्राञ्जलिर्भूत्वा जगतामीश्वरेश्वरम् ॥ १०३ ॥
இவ்வாறு ஆண்டவன் கூறியதும் அரசன் மனம் நிறைந்தது. அவன் கைகூப்பி, உலகங்களின் அதிபதியான பரமேஸ்வரனிடம் உரைத்தான்.
Verse 104
भगीरथ उवाच । अनुग्राह्योस्मि यदि ते वरदानान्महेश्वर । तदा गङ्गां प्रयच्छास्मत्पितॄणां मुक्तिहेतवे ॥ १०४ ॥
பகீரதன் கூறினான்—ஓ மகேஸ்வரா! உமது அருளுக்கும் வரங்களுக்கும் நான் தகுதியானவன் என்றால், என் பித்ருக்களின் முக்திக்காக கங்கையை அருளி இறக்கிவையுங்கள்।
Verse 105
श्रीशिव उवाच । दत्ता गङ्गा मया तुभ्यं पितॄणां ते गतिः परा । तुभ्यं मोक्षः परश्चेति तमुक्त्वान्तर्दधे शिवः ॥ १०५ ॥
ஸ்ரீசிவன் கூறினார்—நான் உனக்கு கங்கையை அருளினேன்; உன் பித்ருக்களுக்கு அவளே பரமகதி; உனக்கோ பரமமோட்சம். இவ்வாறு சொல்லி சிவன் மறைந்தான்।
Verse 106
कपर्दिनो जटास्रस्ता गङ्गा लोकैकपाविनी । पावयन्ती जगत्सर्वमन्वगच्छद्भगीरथम् ॥ १०६ ॥
கபர்தி (சிவன்) ஜடைகளிலிருந்து வழிந்த கங்கை—உலகங்களின் ஒரே பாவனி—அனைத்துலகையும் தூய்மைப்படுத்தி பகீரதனைத் தொடர்ந்து சென்றாள்।
Verse 107
ततः प्रभृति सा देवी निर्मला मलहारिणी । भागीरथीति विख्याता त्रिषु लोकेष्वभून्मुने ॥ १०७ ॥
அதன்பின் அந்தத் தேவி—தூயவளும் மாசு நீக்குபவளும்—ஓ முனிவரே, ‘பாகீரதி’ என்ற நாமத்தால் மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றாள்।
Verse 108
सगरस्यात्मजाः पूर्वं यत्र दग्धाः स्वपाप्मना । तं देशं प्लावयामास गङ्गा सर्वसरिद्वरा ॥ १०८ ॥
சகரன் புதல்வர்கள் முன்பு தம் பாவத்தால் எரிந்த இடத்தை, எல்லா நதிகளிலும் சிறந்த கங்கை வெள்ளமாய் நிரப்பி தூய்மைப்படுத்தினாள்।
Verse 109
यदा सम्प्लावितं भस्म सागराणां तु गङ्गया । तदैव नरके मग्ना उद्धृताश्च गतैनसः ॥ १०९ ॥
கங்கையின் நீர் சகரபுத்திரர்களின் சாம்பலைப் பாய்ந்து புனிதப்படுத்திய அதே கணமே, நரகத்தில் மூழ்கியவர்கள் மீட்கப்பட்டு பாவமற்றவராயினர்।
Verse 110
पुरा सङ्क्रुश्यमानेन ये यमेनातिपीडिताः । त एव पूजितास्तेन गङ्गाजलपरिप्लुताः ॥ ११० ॥
முன்பு யமனால் இழுத்தாடப்பட்டு கடுமையாகத் துன்புறுத்தப்பட்டவர்களே, கங்காஜலத்தில் நனைந்து குளித்தபின் யமனால் வணங்கிப் போற்றப்பட்டனர்।
Verse 111
गतपापान्स विज्ञाय यमः सगरसम्भवान् । प्रणम्याभ्यर्च्य विधिवत्प्राह तान्प्रीतमानसः ॥ ११२ ॥
சகரபுத்திரர்கள் பாவம் நீங்கியதை அறிந்த யமன் மகிழ்ந்த மனத்துடன், முறையாக வணங்கி வழிபட்டு, பின்னர் அவர்களிடம் உரைத்தான்।
Verse 112
इत्युक्तास्ते महात्मानो यमेन गतकल्मषाः । दिव्यदेहधरा भूत्वा विष्णुलोकं प्रपेदिरे ॥ ११३ ॥
யமன் இவ்வாறு உரைத்தபின், அந்த மகாத்மாக்கள் மாசற்றவர்களாய் தெய்வீக உடல் கொண்டு விஷ்ணுலோகத்தை அடைந்தனர்।
Verse 113
एवंप्रभावा सा गङ्गा विष्णुपादाग्रसम्भवा । सर्वलोकेषु विख्याता महापातकनाशिनी ॥ ११४ ॥
இத்தகைய பெருமை உடைய கங்கை, திருமால் விஷ்ணுவின் திருப்பாத முனையிலிருந்து தோன்றியவள்; எல்லா உலகங்களிலும் புகழ்பெற்று, மகாபாதகங்களையும் அழிப்பவள்।
Verse 114
य इदं पुण्यमाख्यानं महापातकनाशनम् । पठेच्च शृणुयाद्वापि गङ्गास्नानफलं लभेत् ॥ ११५ ॥
இந்த மகாபாதகநாசகமான புண்ணிய ஆக்யானத்தை யார் பாராயணம் செய்கிறாரோ அல்லது கேட்கிறாரோ, அவர் கங்கைஸ்நானத்திற்குச் சமமான புண்ணியப் பலனை அடைவார்।
Verse 115
यस्त्वेतत्पुण्यमाख्यानं कथयेद्ब्राह्मणाग्रतः । स याति विष्णुभवनं पुनरावृत्तिवर्जितम् ॥ ११६ ॥
யார் இந்தப் புண்ணிய ஆக்யானத்தை பிராமணர்களின் முன்னிலையில் உரைக்கிறாரோ, அவர் மீள்வருதல் அற்ற விஷ்ணு-தாமத்தை அடைவார்।
Verse 116
इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे प्रथमपादे गङ्गामाहात्म्ये भागीरथगङ्गानयनंनाम षोडशोऽध्यायः ॥ १६ ॥
இவ்வாறு ஸ்ரீ ப்ருஹந்நாரதீய புராணத்தின் பூர்வபாகத்தின் முதல் பாதத்தில் உள்ள கங்காமாஹாத்ம்யத்தில் ‘பாகீரதன் கங்கையை கொண்டு வந்தல்’ எனும் பதினாறாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।
Frequently Asked Questions
It is presented as both a cosmological tīrtha-event and a mokṣa mechanism: Gaṅgā, issuing through Śiva’s jaṭā by divine sanction, purifies the site of Sagara’s sons, releases them from naraka, and carries them to Viṣṇu’s realm—demonstrating the Purāṇic doctrine that sacred waters, devotion, and divine grace together effect ancestral deliverance.
Satya is speech that states things as they are, is aligned with Dharma after considering time/place/circumstance, and—crucially—produces freedom from distress and welfare for living beings; speech driven merely by personal desire is marked as adharma-adjacent.
The eight-syllabled mantra is “Oṁ Namo Nārāyaṇāya,” taught as a rapid destroyer of sins. The twelve-syllabled is “Oṁ Namo Bhagavate Vāsudevāya,” presented as a principal means dear to Viṣṇu for accomplishing the aims of life, supported by worship (pūjā) and meditation (dhyāna).
Viṣṇu explicitly identifies Śambhu as a manifestation of Himself and instructs Bhagiratha to worship Īśāna for the boon, expressing a hari-hara integrative theology while keeping Vaiṣṇava remembrance and mantra-japa central.