Bhakti-Śraddhā-Ācāra-Māhātmya and the Commencement of the Mārkaṇḍeya Narrative

Verse 1

सनक उवाच । श्रद्धापूर्वाः सर्वधर्मा मनोरथफलप्रदाः । श्रद्धयासाध्यते सर्वं श्रद्धया तुष्यते हरिः ॥ १ ॥

சனகர் கூறினார்—எல்லா தர்மங்களும் ஸ்ரத்தையால் ஆதரிக்கப்படுகின்றன; விரும்பிய பலன்களை அளிக்கின்றன. ஸ்ரத்தையால் அனைத்தும் நிறைவேறும்; ஸ்ரத்தையால் ஹரி மகிழ்வார்।

Verse 2

भक्तिर्भक्त्यैव कर्त्तव्यातथा कर्माणि भक्तितः । कर्मश्चद्धाविहीनानि न सिध्यन्तिं द्विजोत्तमाः ॥ २ ॥

பக்தி பக்தியாலேயே செய்யப்பட வேண்டும்; அதுபோல கர்மங்களும் பக்தி-பாவத்திலிருந்து செய்யப்பட வேண்டும். ஸ்ரத்தை அற்ற கர்மங்கள் நிறைவேறாது, ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே।

Verse 3

यथाऽलोको हि जन्तूनां चेष्टाकारणतां गतः । तथैव सर्वसिद्धीनां भक्तिः परमकारणम् ॥ ३ ॥

எவ்வாறு ஒளி உயிர்களின் செயல்பாட்டிற்குக் காரணமாகிறது, அவ்வாறே எல்லா சித்திகளுக்கும் பரம காரணம் பக்தியே ஆகும்।

Verse 4

यथा समस्त लोकानां जीवनं सलिलं स्मृतम् । तथा समस्तसिद्धीनां जीवनं भक्तिरिष्यते ॥ ४ ॥

எவ்வாறு எல்லா உலகங்களின் உயிராக நீர் கருதப்படுகிறதோ, அவ்வாறே எல்லா சித்திகளின் உயிராக பக்தி போற்றப்படுகிறது.

Verse 5

यथा भूमिं समाश्रित्य सर्वे जीवन्ति जन्तवः । तथा भक्तिं समाश्रित्य सर्वकार्य्याणि साधयेत् ॥ ५ ॥

எவ்வாறு பூமியை ஆதாரமாகக் கொண்டு எல்லா உயிர்களும் வாழ்கின்றனவோ, அவ்வாறே பக்தியைச் சார்ந்து எல்லா காரியங்களும் நிறைவேறும்.

Verse 6

श्रद्धाबँल्लभते धर्म्मं श्रद्धावानर्थमाप्नुयात् । श्रद्धया साध्यते कामः श्रद्धावान्मोक्षमान्पुयात् ॥ ६ ॥

ஸ்ரத்தையால் தர்மம் கிடைக்கிறது; ஸ்ரத்தையுள்ளவன் செல்வத்தை அடைகிறான். ஸ்ரத்தையால் ஆசை நிறைவேறும்; ஸ்ரத்தையுள்ளவன் மோட்சத்தை அடைகிறான்.

Verse 7

न दानैर्न तपोभिर्वा यज्ञैर्वा बहुदक्षिणैः । भक्तिहीनेर्मुनिश्चेष्ठ तुष्यते भगवान्हरिः ॥ ७ ॥

முனிவரே! தானம், தவம், மிகுந்த தக்ஷிணையுடன் செய்யும் யாகங்களாலும்—பக்தியற்றவரிடம்—பகவான் ஹரி திருப்தியடையார்.

Verse 8

मेरुमात्रसुवर्णानां कोटिकोटिसहस्रशः । दत्ता चाप्यर्थनाशाय यतोभक्तिविवर्जिता ॥ ८ ॥

மேருமலை அளவான பொன்னைக் கோடி கோடி ஆயிரமுறை தானமாக அளித்தாலும், பக்தியற்றதாக இருந்தால் அது இறுதியில் செல்வநாசத்திற்கே காரணமாகும்.

Verse 9

अभक्त्या यत्तपस्तप्तैः केवलं कायशोषणम् । अभक्त्या यद्धुतं हव्यं भस्मनि न्यस्तहव्यवत् ॥ ९ ॥

பக்தியின்றி செய்த தவம் வெறும் உடல் வாடுதலே; பக்தியின்றி அர்ப்பணித்த ஹவியம் சாம்பலில் வைத்த ஹவிபோல் பயனற்றது.

Verse 10

यत्किञ्चित्कुरुते कर्म्मश्रद्धयाऽप्यणुमात्रकम् । तन्नाम जायते पुंसां शाश्वतं प्रतीदायकम् ॥ १० ॥

மனிதன் நம்பிக்கையுடன் சிறிதளவான செயலைக் கூட செய்தால், அது அவனுக்கு நிலையான புண்ணியமும் புகழும் அளித்து அறியப்படச் செய்கிறது.

Verse 11

अश्वमेघसहस्त्रं वा कर्म्म वेदोदितं कृतम् । तत्सर्वं निष्फलं ब्रह्मन्यदि भक्तिविवर्जितम् ॥ ११ ॥

ஓ பிரஹ்மனே! ஆயிரம் அச்வமேத யாகங்களையோ, வேதம் விதித்த கர்மங்களையோ செய்தாலும், பக்தியின்றி இருந்தால் அவை அனைத்தும் பயனற்றவையே.

Verse 12

हरिभक्तिः परा नॄणां कामधेनूपमा स्मृता । तस्यां सत्यां पिबन्त्यज्ञाः संसारगरलं ह्यहो ॥ १२ ॥

மனிதர்க்கு ஹரியின் பரம பக்தி காமதேனுவைப் போன்றது என்று கூறப்படுகிறது; ஆனாலும் அந்த உண்மைப் பக்தி இருந்தும் அறியாதோர்—அய்யோ—சம்சார விஷத்தைப் பருகுகின்றனர்.

Verse 13

असारभूते संसारे सारमेतदजात्मज । भगवद्भक्तसङ्गश्च हरिभक्तिस्तितिक्षुता ॥ १३ ॥

ஓ அஜாத்மஜனே! சாரமற்ற இந்த உலகில் சாரம் இதுவே—பகவான் பக்தர்களின் சங்கம், ஹரி-பக்தி, மற்றும் உறுதியான பொறுமை (திதிக்ஷை).

Verse 14

असूयोपेतमनसां भक्तिदानादिकर्म्म यत् । अवेहि निष्फलं ब्रहंस्तेषां दूरतरो हरिः ॥ १४ ॥

ஓ பிராமணரே! குற்றம் காணும் பொறாமையால் நிறைந்த மனத்தார் செய்யும் பக்தி, தானம் முதலிய செயல்கள் அனைத்தும் பயனற்றவை; அவர்களுக்கு ஹரி மிகத் தொலைவில் நிற்கிறார்।

Verse 15

परिश्रियाभितत्पानां दम्भाचाररतात्मनाम् । मृषा तु कुर्वतां कर्म तेषां दूरतरो हरिः ॥ १५ ॥

உலகத் துன்பத்தில் சுட்டெரிந்தும், தம்பச் செயல்களில் ஈடுபட்டு, வஞ்சகமாகக் கர்மம் செய்பவர்களிடமிருந்து ஹரி மிகத் தொலைவில் இருக்கிறார்।

Verse 16

पृच्छतां च महाधर्म्मान्वदतां वै मृषा च तान् । धर्मेष्वभक्तिमनसां तेषां दूरतरो हरिः ॥ १६ ॥

மகாதர்மங்களைப் பற்றி கேட்பவர்களாயினும், அவற்றைச் சொல்லியும் பொய் பேசுபவர்களாயினும், தர்மச் செயல்களில் ஈடுபட்டும் பக்தியற்ற மனத்தாராயினும்—அவர்களுக்கு ஹரி மிகத் தொலைவில் உள்ளார்।

Verse 17

वेदप्रणिहितो धर्म्मो धर्म्मो वेदो नारायणः परः । तत्राश्रद्धापरा ये तु तेषां दूरतरो हरिः ॥ १७ ॥

தர்மம் வேதத்தில் நிறுவப்பட்டது; வேதமே தர்மம்; பரமன் நாராயணன். ஆனால் அதில் நம்பிக்கையற்றவர்களுக்கு ஹரி மிகத் தொலைவில் நிற்கிறார்।

Verse 18

यस्य धर्म्मविहीनानि दिनान्यायान्ति यान्ति च । स लोहकारभस्त्रेव श्वसन्नपि न जीवति ॥ १८ ॥

தர்மமின்றி நாட்கள் வந்து போகும் ஒருவன், கருமாரின் ஊதுகுழல் (துருத்தி) போன்றவன்; மூச்சு இழுத்து விட்டாலும் உண்மையில் வாழ்வதில்லை।

Verse 19

धर्मार्थकाममोक्षाख्याः पुरुषार्थाः सनातनाः । श्रद्धावतां हि सिध्यन्ति नान्यथा ब्रह्मनन्दन ॥ १९ ॥

தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம்—இவை நித்திய புருஷார்த்தங்கள். ஓ பிரம்மநந்தனே, இவை நம்பிக்கை (ஶ்ரத்தா) உடையவர்களுக்கே நிறைவேறும்; வேறுவிதமல்ல.

Verse 20

स्वाचारमनतिक्रम्य हरिभक्तिपरो हि यः । स याति विष्णुभवनं यद्वै पश्यन्ति सूरयः ॥ २० ॥

தன் ஸ்வாசாரத்தை மீறாமல் ஹரிபக்தியில் நிலைத்திருப்பவன் விஷ்ணுவின் திருவீட்டிற்கு செல்கிறான்—அந்த தாமத்தை ஞானிகள் தரிசிக்கின்றனர்.

Verse 21

कुर्वन्वेदोदितान्धर्म्मान्मुनीन्द्र स्वाश्रमोचितान् । हरिध्यानपरोयस्तु स याति परमं पदम् ॥ २१ ॥

ஓ முனீந்திரரே, தன் ஆச்ரமத்திற்கேற்ற வேதவிதி தர்மங்களைச் செய்து, ஹரித்யானத்தில் பராயணமாக இருப்பவன் பரம பதத்தை அடைகிறான்.

Verse 22

आचारप्रभवो धर्मः धर्म्मस्य प्रभुरच्युतः । आश्रमाचारयुक्तेन पूजितः सर्वदा हरिः ॥ २२ ॥

தர்மம் ஆச்சாரத்திலிருந்து தோன்றுகிறது; தர்மத்தின் பரம அதிகாரி அச்யுதன். ஆகவே ஆச்ரம ஆச்சாரத்தில் நிலைத்து ஹரியை எப்போதும் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 23

यः स्वाचारपरिभ्रष्टः साङ्गवेदान्तगोऽपि वा । स एव पतितो ज्ञेयो यतः कर्मबहिष्कृतः ॥ २३ ॥

ஸ்வாசாரத்திலிருந்து வழுவியவன், சாங்க வேதாந்தத்தில் தேர்ந்தவனாக இருந்தாலும்—அவனே ‘பதிதன்’ என அறியப்பட வேண்டும்; ஏனெனில் அவன் வேதகర్మங்களில் இருந்து விலக்கப்படுகிறான்.

Verse 24

हरिभक्तिपरि वाऽपि हरिध्यानपरोऽपि वा । भ्रष्टो यः स्वाश्रमाचारात्पतितः सोऽभिधीयते ॥ २४ ॥

ஒருவன் ஹரிபக்தியில் ஈடுபட்டவனாக இருந்தாலும், ஹரித்யானத்தில் நிலைத்திருந்தாலும், தன் ஆச்ரம ஆச்சாரத்திலிருந்து வழுவினால் அவன் ‘பதிதன்’ என அழைக்கப்படுவான்.

Verse 25

वेदो वा हरिभक्तिर्वा भक्तिर्वापि महेश्वरे । आचारात्पतितं मूढं न पुनाति द्विजोत्तम ॥ २५ ॥

ஓ த்விஜோத்தமா! வேதமாயினும், ஹரிபக்தியாயினும், மகேஸ்வர பக்தியாயினும்—ஆச்சாரத்திலிருந்து வீழ்ந்த மடையனை இவற்றில் எதுவும் தூய்மைப்படுத்தாது.

Verse 26

पुण्यक्षेत्राभिगमनं पुण्यतीर्थनिषेवणम् । यज्ञो वा विविधो ब्रह्मंस्त्यक्ताचारंन रक्षति ॥ २६ ॥

ஓ பிராமணரே! புண்யக்ஷேத்திரங்களுக்கு செல்வதும், புண்ய தீர்த்தங்களைச் சேவிப்பதும், பலவகை யாகங்களும்—ஆச்சாரத்தைத் துறந்தவனை காக்காது.

Verse 27

आचारात्प्राप्यते स्वर्ग आचारात्प्राप्यते सुखम् । आचारात्प्राप्यते मोक्ष आचारात्किं न लभ्यते ॥ २७ ॥

ஆச்சாரத்தால் ஸ்வர்க்கம் பெறப்படுகிறது, ஆச்சாரத்தால் சுகம் பெறப்படுகிறது; ஆச்சாரத்தால் மோக்ஷம் பெறப்படுகிறது—ஆச்சாரத்தால் எது பெறப்படாது?

Verse 28

आचाराणांतु सर्वेषां योगानां चैव सत्तम् । हरिभक्तेपरि तथा निदानं भक्तिरिष्यते ॥ २८ ॥

ஓ சத்தமா! எல்லா ஆச்சாரங்களிலும் எல்லா யோகங்களிலும் தீர்மான காரணமாக ‘பக்தி’யே கூறப்படுகிறது—அதிலும் ஹரிபக்தி சிறப்பாகும்.

Verse 29

भक्त्यैव पूज्यते विष्णुर्वाञ्छितार्थफलप्रदः । तस्मात्समस्तलोकानां भक्तिर्मातेति गीयते ॥ २९ ॥

விஷ்ணு பக்தியாலேயே பூஜிக்கப்படுகிறார்; அவர் விரும்பிய பயனை அருள்பவர். ஆகவே எல்லா உலகங்களுக்கும் பக்தி ‘தாய்’ எனப் போற்றப்படுகிறது.

Verse 30

जीवन्ति जन्तवः सर्वे यथा मातराश्रिताः । तथा भक्तिं समाश्रित्य सर्वे जीवन्ति धार्म्मिकाः ॥ ३० ॥

எல்லா உயிர்களும் தாயைச் சார்ந்து வாழ்வதுபோல், எல்லா தர்மிகரும் பக்தியைச் சார்ந்து வாழ்கிறார்கள்.

Verse 31

स्वाश्रमाचारयुक्तस्य हरिभक्तिर्यदा भवेत् । न तस्य त्रिषु लोकेषु सदृशोऽस्त्यजनन्दन ॥ ३१ ॥

அஜனந்தனே! தன் ஆச்ரம நெறியில் நிலைத்தவனில் ஹரிபக்தி எழும்பினால், மூன்று உலகங்களிலும் அவனுக்கு ஒப்பார் யாரும் இல்லை.

Verse 32

भक्त्या सिध्यन्ति कर्म्माणि कर्म्माणि कर्म्माभिस्तुष्यते हरिः । तस्मिंस्तुष्टे भवेज्ज्ञानं ज्ञानान्मोक्षमवाप्यते ॥ ३२ ॥

பக்தியால் கர்மங்கள் நிறைவேறும்; அந்தக் கர்மங்களால் ஹரி திருப்தியடைகிறார். அவர் திருப்தியடைந்தால் ஞானம் உதிக்கும்; ஞானத்தால் மோட்சம் கிடைக்கும்.

Verse 33

भक्तिस्तु भगवद्भक्तसङ्गेन खलु जायते । सत्सङ्गं प्राप्यते पुम्भिः सुकृतैः पूर्वसञ्चितैः ॥ ३३ ॥

பக்தி உண்மையில் பகவான் பக்தர்களின் சங்கத்தாலேயே பிறக்கிறது. அத்தகைய சத்சங்கம் மனிதனுக்கு முன்சேர்த்த புண்ணியத்தால் கிடைக்கிறது.

Verse 34

वर्णाश्रमाचाररता भगवद्भक्तिलालसाः । कामादिदोष्नि र्मुक्तास्ते सन्तो लोकशिक्षकाः ॥ ३४ ॥

வர்ண-ஆச்ரம ஒழுக்கங்களில் நிலைத்து, பகவத் பக்திக்காக ஏங்கிக், காமம் முதலான குற்றங்களிலிருந்து விடுபட்டவர்களே உண்மையான சாந்தர்கள்; அவர்கள் உலகின் ஆசான்கள்.

Verse 35

सत्ङ्गः परमो ब्रह्मन्न लभ्येताकृतात्मनाम् । यदि लभ्येत विज्ञेयं पुण्यं जन्मान्तरार्जितम् ॥ ३५ ॥

ஓ பிராமணரே! சத்சங்கமே பரம நன்மை; ஆனால் உள்ளம் அடக்கமில்லாதவர்களுக்கு அது கிடையாது. யாருக்காவது கிடைத்தால், அது முன்ஜென்மப் புண்ணியத்தின் பயன் என அறிக.

Verse 36

पूर्वार्जितानि पापानि नाशमायान्ति यस्य वै । सत्सङ्गतिर्भवेत्तस्य नान्यथा घटते हि सा ॥ ३६ ॥

யாருக்கு சத்சங்கம் கிடைக்கிறதோ, அவரின் முன்சேர்த்த பாவங்கள் நிச்சயமாக அழிவை அடைகின்றன. அவருக்கே இந்தப் புனிதச் சங்கம் உண்டாகும்; இது வேறுவிதமாக நிகழாது.

Verse 37

रविर्हि रशिमजालेन दिवा हन्तिबहिस्तमः । सन्तः सूक्तिमरीच्योश्चान्तर्ध्वान्तं हि सर्वदा ॥ ३७ ॥

சூரியன் தன் கதிர்களின் வலையால் பகலில் வெளி இருளை அழிப்பதுபோல், சாந்தர்கள் நல்வாக்கின் கதிர்களால் எப்போதும் உள்ளிருள் (அஞ்ஞானம்) நீக்குகின்றனர்.

Verse 38

दुर्लभाः पुरुषा लोके भगवद्भक्तिलालसाः । तेषां सङ्गो भवेद्यस्य तस्य शान्तिर्हि शाश्वती ॥ ३८ ॥

இந்த உலகில் பகவத் பக்திக்காக ஏங்கும் மனிதர்கள் அரிது. அத்தகைய பக்தர்களின் சங்கம் யாருக்கு கிடைக்கிறதோ, அவருக்கு நிச்சயமாக நித்திய அமைதி உண்டாகும்.

Verse 39

नारद उपाच । किंलक्षणा भागवतास्ते च किं कर्म्म कुर्वते । तेषां लोको भवेत्कीदृक्तत्सर्वं ब्रूहि तत्त्वतः ॥ ३९ ॥

நாரதர் கூறினார்—பகவானின் பக்தர்கள் (பாகவதர்கள்) எந்த இலக்கணங்களால் அறியப்படுவர்? அவர்கள் எந்தக் கர்மங்களைச் செய்கின்றனர்? அவர்கள் எத்தகைய லோகம் (கதி) அடைகின்றனர்? இதனை எல்லாம் உண்மையின்படி எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 40

त्वं हि भक्तो रमेशस्य देवदेवस्य चक्रिणः । एतान्निगदितुं शक्तस्त्वतो नास्त्यधिकोऽपरः ॥ ४० ॥

ஏனெனில் நீங்கள் ரமேசன்—தேவர்களின் தேவன், சக்கரதாரி ஆண்டவன்—அவரின் பக்தர். இவற்றை உரைப்பதற்கு நீங்கள் வல்லவர்; இதில் உம்மை விட உயர்ந்தவரும் இல்லை, சமமானவரும் இல்லை।

Verse 41

सनक उवाच । श्रृणु ब्रह्मन्परं गुह्यं मार्कण्डेयस्य धीमनः । यमुवाच जगन्नाथो योगनिद्राविमोचितः ॥ ४१ ॥

சனகர் கூறினார்—ஓ பிராமணரே, ஞானமிக்க மார்கண்டேயருக்குரிய பரம ரகசிய உபதேசத்தை கேளுங்கள்; யோகநித்திரையிலிருந்து விடுபட்ட ஜகந்நாதன் அவரிடம் உரைத்ததையே அது।

Verse 42

योऽसौ विष्णुः परं ज्योतिर्देवदेवः सनातनः । जगदूपी जगत्कर्त्ता शिवब्रह्म स्वरुपवान् ॥ ४२ ॥

அந்த விஷ்ணுவே பரம ஒளி—தேவர்களின் தேவன், சனாதனன். அவர் உலகின் வடிவமே, உலகை உருவாக்கிய கர்த்தாவே; சிவன் மற்றும் பிரம்மாவின் ஸ்வரூபத்தையும் உடையவர்।

Verse 43

युगान्ते रौद्ररुपेण ब्रह्माण्डलसबृंहितः । जगत्येकार्णवीभूते नष्टे स्थावरजङ्गमे ॥ ४३ ॥

யுகாந்தத்தில் அவர் ரௌத்ர ரூபம் கொண்டு முழு பிரம்மாண்டத்தையும் நிரப்புகிறார்; உலகம் ஒரே பெருங்கடலாக மாறி, நிலைபெற்றதும் நகர்வதும் ஆகிய அனைத்துயிர்களும் அழிந்தபோது—

Verse 44

भगवानेव शेषात्मा शेते वटदले हरिः । असंख्याताब्जजन्माद्यैराभूषिततनूरूहः ॥ ४४ ॥

பகவான் ஹரியே சேஷாத்மா-ஸ்வரூபமாக வட்டஇலைமேல் சயனிக்கிறார்; அவரது திவ்யத் திருமேனி எண்ணற்ற தாமரை-ஜன்மாதி நல்விளக்கங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது।

Verse 45

पादाङ्गुष्टाग्रनिर्यातगङ्गाशीताम्बुपावनः । सूक्ष्मात्सूक्ष्मतरो देवो ब्रह्माण्डग्रासंबृंहितः ॥ ४५ ॥

யாருடைய பாதப் பெருவிரலின் நுனியிலிருந்து குளிர்ந்த நீருடைய பாவன கங்கை வெளிப்படுகிறாளோ—அந்த தேவன் மிகச் சூட்சுமத்திலும் சூட்சுமன்; ஆயினும் பிரம்மாண்டத்தையே விழுங்கும் அளவு விராடன்।

Verse 46

वटच्छदे शयानोऽभूत्सर्वशक्तिसमन्वितः । तस्मिन्स्थाने महाभागो नारायणपरायणः । मार्कंडेयः स्थिनस्तस्य लीलाः पश्यन्महेशितुः ॥ ४६ ॥

வட்டமரத்தின் குடைநிழலில் சயனித்தபடி அவர் எல்லாச் சக்திகளாலும் நிறைந்தவரானார். அதே இடத்தில் நாராயணபராயணனான மகாபாக்கியர் மார்கண்டேய முனிவர், பரமேஸ்வரனின் லீலைகளைப் பார்த்துக்கொண்டே நிலைத்திருந்தார்।

Verse 47

ऋषय ऊचुः । तस्मिन्काले महाघोरे नष्टे स्थावरजङ्गमे । हरिरेकः स्थित इति मुने पूर्वं हि शुश्रुम ॥ ४७ ॥

ரிஷிகள் கூறினர்—முனிவரே! அந்த மிகக் கொடிய காலத்தில் அசையும்-அசையாத அனைத்தும் அழிந்தபோது, ஹரியே ஒருவனாக நிலைத்திருந்தான் என்று நாம் முன்பே கேட்டுள்ளோம்।

Verse 48

जगत्येकार्णवीभूते नष्टे स्थावरंजगमे । सर्वग्रस्तेन हरिणा किमर्थं सोऽवशेषितः ॥ ४८ ॥

உலகம் ஒரே பெருங்கடலாகி அசையும்-அசையாத அனைத்தும் அழிந்தபோது, அனைத்தையும் விழுங்கிய ஹரி அவனையே ஏன் மீதமாய் வைத்தார்?

Verse 49

परं कौतूहलं ह्यत्रं वर्त्ततेऽतीव सूत नः । हरिकीर्तिसुधापाने कस्यालस्यं प्रजायते ॥ ४९ ॥

ஓ சூதரே! இங்கே எங்களுள் பரம ஆவல் மிகுந்துள்ளது. ஹரியின் கீர்த்தி எனும் அமுதத்தை அருந்தும் போது யாருக்குத் தான் சோம்பல் உண்டாகும்?

Verse 50

सूत उवाच । आसीन्मुनिर्महाभागो मृकण्डुरिति विश्रुतः । शालग्रामे महातीर्थे सोऽतप्यत महातपाः ॥ ५० ॥

சூதர் கூறினார்: ம்ருகண்டு எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு மகாபாக்கிய முனிவர் இருந்தார். அந்த மகாதபஸ்வி சாலக்ராமம் எனும் மகாதீர்த்தத்தில் கடுந்தவம் செய்தார்.

Verse 51

युगानाम युतं ब्रह्मन्गृणन्ब्रह्म सनातनम् ॥ट । निराहारः क्षमायुक्तः सत्यसन्धो जितेन्द्रियः ॥ ५१ ॥

ஓ பிராமணரே! அவர் பத்தாயிரம் யுகங்கள் வரை சனாதன பிரம்மனைப் புகழ்ந்து பாடினார்—உணவின்றி, பொறுமையுடன், சத்தியத்தில் உறுதியாய், இந்திரியங்களை வென்றவராய்।

Verse 52

आत्मवत्सर्वभूतानि पश्यन्विषयनिःस्पृहः । सर्वभूतहितो दान्त स्तताप सुमहत्तपः ॥ ५२ ॥

எல்லா உயிர்களையும் தன் ஆத்மாவெனக் கண்டு, விஷய ஆசையின்றி, எல்லோரின் நலனைக் கருதும் கட்டுப்பாட்டுடன், அவர் மிகப் பெரும் தவம் செய்தார்.

Verse 53

तत्तापःशङ्किताः सर्वे देवा इन्द्रादयस्तदा । परेशं शरणं जग्मुर्नारायणमनामयम् ॥ ५३ ॥

அந்த தவத்தால் அஞ்சிய இந்திரன் முதலிய எல்லா தேவர்களும் அப்போது பரமேஸ்வரனாகிய, துன்பமற்ற நாராயணனின் சரணடைந்தனர்.

Verse 54

क्षीराब्धेरुत्तरं तीरं संप्राप्यत्रिदिवौकसः । तुष्टुवुर्देवदेवेशं पह्मनाभं जगद्गुरुम् ॥ ५४ ॥

பாற்கடலின் வடகரையை அடைந்த தேவருலக வாசிகள், தேவர்க்கும் தேவனான பத்மநாபன், உலககுரு திருமாலைக் கீர்த்தித்து வணங்கினர்।

Verse 55

देवा ऊचुः । नारायणाक्षरानन्त शरणागतपालक । मृकण्डुतपसा त्रस्तान्पाहि नः शरणागतान् ॥ ५५ ॥

தேவர்கள் கூறினர்— நாராயணா! அழியாத அக்ஷரனே, அனந்தனே! சரணடைந்தோரைக் காக்கும் காவலனே! மிருகண்டு முனிவரின் தவத்தால் அஞ்சிய எங்கள் சரணடைந்தவர்களைப் பாதுகாப்பாயாக।

Verse 56

जय देवाधिदेवेश जय शङ्खगदाधर । जयो लोकस्वरुपाय जयो ब्रह्माण्डहेतवे ॥ ५६ ॥

வெற்றி, தேவர்க்கும் தேவனே! வெற்றி, சங்கு-கதை தாங்கியவனே! வெற்றி, உலகங்களின் வடிவமே! வெற்றி, பிரபஞ்ச முட்டையின் காரணமே!

Verse 57

नमस्ते देवदेवेश नमस्ते लोकपावन । नमस्ते लोकनाथाय नमस्ते लोकसाक्षिणे ॥ ५७ ॥

வணக்கம் உமக்கு, தேவர்க்கும் தேவனே; வணக்கம் உமக்கு, உலகங்களைப் புனிதப்படுத்துபவனே. வணக்கம் உமக்கு, உலகநாதனே; வணக்கம் உமக்கு, உலகசாட்சியே.

Verse 58

नमस्ते ध्यानगम्याय नमस्ते ध्यानहेतवे । नमस्ते ध्यानरुपाय नमस्ते ध्यानपाक्षिणे ॥ ५८ ॥

வணக்கம் உமக்கு, தியானத்தால் அடையப்படுபவனே; வணக்கம் உமக்கு, தியானத்தின் காரணமே. வணக்கம் உமக்கு, தியானமே வடிவானவனே; வணக்கம் உமக்கு, தியானத்திற்கு சிறகெனத் துணை நிற்பவனே.

Verse 59

केशिहन्त्रे नमस्तुभ्यं मधुहन्त्रे परात्मने । नमो भूम्यादिरूपाय नमश्चैतन्यरुपिणे ॥ ५९ ॥

கேசி வதை செய்தவனே, மதுஹந்தா பரமாத்மனே—உமக்கு நமஸ்காரம். பூமி முதலிய தத்துவங்களாகிய ரூபமுடையவனே, தூய சைதன்யஸ்வரூபனே—உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 60

नमो ज्येष्टाय शुद्धाय निर्गुणाय गुणात्मने । अरुपाय स्वरुपाय बहुरुपाय ते नमः ॥ ६० ॥

மிகப் பழமையானவனே, பரமத் தூயவனே—உமக்கு நமஸ்காரம். நிர்குணனாயிருந்தும் குணங்களின் அந்தர்யாமி; அரூபனாயிருந்தும் உண்மை ஸ்வரூபன்; ஒருவனாயிருந்தும் பலரூபன்—உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 61

नमो ब्रह्मण्यदेवाय गोब्राह्मणहिताय च । जगद्धिताय कृष्णाय गोविन्दाय नम्नोमः ॥ ६१ ॥

பிராமண்யதேவனே, கோ-பிராமண நலனைக் காக்கும், உலக நன்மை செய்பவனே—ஸ்ரீகிருஷ்ண கோவிந்தனுக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்.

Verse 62

नमो हिरण्यगर्भाय नमो ब्रह्मादिरुपिणे । नमः सूर्य्यादिरुपाय हव्यकव्यभुजे नमः ॥ ६२ ॥

ஹிரண்யகர்பனுக்கு நமஸ்காரம்; பிரம்மா முதலிய தேவரூபம் தரிப்பவனுக்கு நமஸ்காரம். சூரியன் முதலிய ரூபமுடையவனுக்கு நமஸ்காரம்; தேவர்-பித்ருக்களுக்கு அர்ப்பணிக்கும் ஹவ்ய-கவ்யங்களை ஏற்றுப் பெறுபவனுக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 63

नमो नित्याय वन्द्याय सदानन्दैकरुपिणे । नमः स्मृतार्तिनाशाय भूयो भूयो नमो नमः ॥ ६३ ॥

நித்தியனே, வணங்கத்தக்கவனே, எப்போதும் ஆனந்தமேயான ஸ்வரூபனே—உமக்கு நமஸ்காரம். உம்மை நினைப்போரின் துயரை நீக்குபவனே—மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம், நமஸ்காரம்.

Verse 64

एवं देवस्तुतिं श्रुत्वा भगवान्कमलापतिः । प्रत्यक्षतामगात्तेषां शङ्कचत्रगदाधरः ॥ ६४ ॥

இவ்வாறு தேவஸ்துதியை கேட்ட பகவான் கமலாபதி, அவர்கள்முன் நேரில் வெளிப்பட்டார்—சங்கு, சக்கரம், கதையைக் கொண்டவர்।

Verse 65

विकचाम्बुजपत्राक्षं सूर्य्यकोटिसमप्रभम् । सर्वालङ्कारसंयुक्तं श्रीवत्साङ्कितवक्षसम् ॥ ६५ ॥

அவரின் கண்கள் மலர்ந்த தாமரை இதழ்களைப் போன்றவை; அவரது ஒளி கோடி சூரியர்களுக்கு ஒப்பானது. எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்; மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னம் விளங்கியது.

Verse 66

पीताम्बरधरं सौम्यं स्वर्णयज्ञोपवीतिनम् । स्तृयमानं मुनिवरैः पार्षदप्रवरावृत्तम् ॥ ६६ ॥

அவர் பீதாம்பரம் அணிந்து, சாந்தமும் மங்களமும் நிறைந்த திருவுருவுடன், பொன்னான யஜ்ஞோபவீதம் தரித்திருந்தார். சிறந்த முனிவர்கள் புகழ, உயர்ந்த பார்ஷதர்கள் சூழ்ந்திருந்தனர்.

Verse 67

तं दृष्य्वा देवसंघास्ते तत्तेजोहततेजसः । नमश्चक्रुर्मुदा युक्ता अष्टांगौरवनिं गताः ॥ ६७ ॥

அவரைக் கண்டதும், அவருடைய ஒளியால் தங்கள் ஒளி மங்கிய தேவர்கள் கூட்டம் மகிழ்ச்சியுடன் வணங்கி, பக்தியோடு அஷ்டாங்க நமஸ்காரமாக தரையில் விழுந்தனர்.

Verse 68

ततः प्रसन्नो भगवान्मेघगंभीरनिस्वनः । उवाच प्रीणयन्देवान्नतानिन्द्रपुरोगमान् ॥ ६८ ॥

பின்னர் மேகமுழக்கம் போன்ற ஆழ்ந்த குரலுடைய பகவான் அருள்புரிந்து, இந்திரன் முன்னிலையில் வணங்கிய தேவர்களை மகிழ்வித்து உரைத்தார்.

Verse 69

श्रीभगवानुवाच । जाने वो मानसं दुःखं मृकण्डुतपसोद्गम् । युष्मान्न बाधते देवाः स ऋषिः सज्जनाग्राणीः ॥ ६९ ॥

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—ம்ருகண்டு முனிவரின் தவத்தால் எழுந்த உங்கள் மனத் துயரத்தை நான் அறிவேன். தேவர்கள் உங்களைத் தொந்தரவு செய்யார்; அந்த ரிஷி சஜ்ஜனர்களில் முதன்மைவர்.

Verse 70

संपद्भिः संयुता वापि विपद्भिश्चापि सज्जनाः । सर्वथान्यं न बाधन्ते स्वप्नेऽपि सुरसत्तमाः ॥ ७० ॥

செல்வம் பெற்றிருந்தாலும், துன்பத்தில் அகப்பட்டிருந்தாலும், சஜ்ஜனர்கள் எவ்விதத்திலும் பிறரைத் துன்புறுத்தார்—தேவர்களில் சிறந்தவரே, கனவிலும் கூட அல்ல.

Verse 71

सततं बाध्यमानोऽपि विषयाख्यैररातिभिः । अविधायात्मनो रक्षामन्यान्द्वेष्टि कथं सुधीः ॥ ७१ ॥

விஷயங்கள் எனப்படும் பகைவரால் இடையறாது தாக்கப்பட்டாலும், தன் பாதுகாப்பை முதலில் ஏற்படுத்தாமல், ஞானி எவ்வாறு பிறரை வெறுக்க முடியும்?

Verse 72

तापत्रयाभिधानेन बाध्यमानो हि मानवः । अन्यं क्रीडयितुं शक्तः कथं भवति सत्तमः ॥ ७२ ॥

மூவகைத் தாபம் எனப்படும் துன்பங்களால் வாடும் மனிதன், நல்லோரில் சிறந்தவரே, பிறரை விளையாட்டாக எடுத்துக் கொள்ளும் வல்லமை எவ்வாறு பெறுவான்?

Verse 73

कर्मणा मनसा वाचा बाधते यः सदा परान् । नित्यं कामादिभिर्युक्तो मूढधीः प्रोच्यते तु सः ॥ ७३ ॥

செயலால், மனத்தால், சொல்லால் எப்போதும் பிறரைத் துன்புறுத்துபவன், ஆசை முதலியவற்றோடு எந்நாளும் கட்டுண்டிருப்பவன்—அவன் ‘மூடபுத்தி’ எனப்படுகிறான்.

Verse 74

यो लोकहितकृन्मर्त्यो गतासुर्यो विमत्सरः । निःशङ्गः प्रोच्यते सद्भिरिहामात्र च सत्तमाः ॥ ७४ ॥

உலக நலனுக்காகச் செயற்படும் மனிதன், பொறாமை-மத்ஸரமற்றவன், பற்றற்றவன்—அவனையே இவ்வாழ்விலேயே நல்லோர் ‘சத்தமன்’ (சிறந்த சத்புருஷன்) என அறிவிப்பர்।

Verse 75

सशङ्कः सर्वदा दुःखी निःशङ्कः सुखमाप्नुयात् । गच्छध्वं स्वालयं स्वस्थाः क्रीडयिष्यति वो न सः ॥ ७५ ॥

சந்தேகமுள்ளவன் எப்போதும் துயருறுவான்; சந்தேகமற்றவன் இன்பம் அடைவான். நீங்கள் நிம்மதியுடன் உங்கள் இல்லங்களுக்கு செல்லுங்கள்—அவன் இனி உங்களைத் தொந்தரவு செய்யமாட்டான்।

Verse 76

भवतां रक्षकश्चाहं विहरध्वं यथासुखम् । इति दत्वा वरं तेषामतसीकुसुमप्रभः ॥ ७६ ॥

“நானும் உங்கள் காவலன்; நீங்கள் விரும்பியபடி இன்பமாகச் சஞ்சரியுங்கள்.” என்று வரம் அளித்து, அதசி மலர்போல் ஒளிவீசும் பரமன் (ஹரி) அவர்களை அருளினார்।

Verse 77

पश्यतामेव देवानां तत्रैवान्तरधीयत । तुष्टात्मानः सुरगणां ययुर्नाकं यथागतम् ॥ ७७ ॥

தேவர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே அவர் அங்கேயே மறைந்தார். மனம் மகிழ்ந்த தேவர்கூட்டம் வந்தபடியே விண்ணுலகிற்கு மீண்டும் சென்றது।

Verse 78

मृकण्डोरपि तुष्टात्मा हरिः प्रत्यक्षतामगात् । अरुपं परमं ब्रह्मस्वप्रकाशं निरञ्जनम् ॥ ७८ ॥

ம்ருகண்டு மீதும் மனம் மகிழ்ந்து ஹரி நேரடியாக வெளிப்பட்டார்—அவர் உருவமற்ற பரம்பிரம்மம், தன்னொளியால் ஒளிரும் நிரஞ்சனன்।

Verse 79

अतसीपुष्पसंकाशं पीतवाससमच्युतम् । दिव्यायुधधरं दृष्ट्वा मृकण्डुर्विस्मितोऽभवत् ॥ ७९ ॥

அதசீ மலர்போல் ஒளிவீசும், பீதாம்பரம் அணிந்த அச்யுதனை, தெய்வ ஆயுதங்களைத் தாங்கியவராகக் கண்டு ம்ருகண்டு வியப்பில் மூழ்கினார்।

Verse 80

ध्यानादुन्मील्य नयनं अपश्यद्धरिमग्रतः । प्रसन्नवदनं शान्तं धातारं विश्वतेजसम् ॥ ८० ॥

தியானத்திலிருந்து கண்களைத் திறந்து, முன்னே ஹரியை அவர் கண்டார்—மலர்ந்த முகம், அமைதியான திருவுரு, தாதா, உலகமெங்கும் பரவும் ஒளியால் பிரகாசிப்பவர்।

Verse 81

रोमाञ्चितशरीरोऽसावानन्दाश्रुविलोचनः । ननाम दण्डवद्भूमौ देवदेव सनातनम् ॥ ८१ ॥

அவரது உடல் ரோமாஞ்சம் அடைந்தது; கண்கள் ஆனந்தக் கண்ணீரால் நிரம்பின; அவர் நிலத்தில் தண்டவத் விழுந்து சனாதன தேவதேவனை வணங்கினார்।

Verse 82

अश्रुभिः क्षालयंस्तस्य चरणौ हर्षसंभवैः । शिरस्यञ्चलिमाधाय स्तोतुं समुपचक्रमे ॥ ८२ ॥

மகிழ்ச்சியில் பிறந்த கண்ணீரால் அவர் திருப்பாதங்களைத் துவைத்து, கைகூப்பைத் தலையில் வைத்து, ஸ்தோத்திரம் செய்யத் தொடங்கினார்।

Verse 83

मृकण्डुरुवाच । नमः परेशाय परात्मरुपिणे परात्परस्प्रात्परतः पराय । अपारपाराय परानुकर्त्रे नमः परेभ्यः परपारणाय ॥ ८३ ॥

ம்ருகண்டு கூறினார்—பரமேஸ்வரனே, பரமாத்ம ரூபனே, உன்னுக்கு நமஸ்காரம்; உயர்ந்ததிலும் உயர்ந்தவனே, அப்பாற்பட்டதிலும் அப்பாற்பட்டவனே, பரம சரணமே. கரை எட்டாத அந்த அபாரனே, உயிர்களை பரமத்திற்குத் தூண்டும் வழிகாட்டியே, எல்லாப் பரங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டவனே, கரை சேர்ப்பவனே, உன்னுக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 84

यो नामजात्यादिविकल्पहीनः शब्दादिदोषव्यतिरेकरुपः । बहुस्वरुपोऽपि निरञ्जनो यस्तमीशमीढ्यं परमं भजामि ॥ ८४ ॥

பெயர், குலம் முதலிய எல்லா வேறுபாட்டு எண்ணங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டவர்; சொல்-வாக்கு தொடர்பான குற்றங்களை நீக்கும் தன்மையே அவருடைய இயல்பு; பல வடிவங்களில் தோன்றினாலும் மாசற்ற நிரஞ்சனனாக இருப்பவர்—அந்தப் போற்றத்தக்க பரமேசுவரனை நான் வழிபடுகிறேன்।

Verse 85

वेदान्तवेद्यं पुरुषं पुराणं हिरण्यगर्भादिजगत्स्वरुपम् । अनूपमं भक्ति जनानुकम्पिनं भजामि सर्वेश्वरमादिमीड्यम् ॥ ८५ ॥

வேதாந்தத்தால் அறியப்படுபவர், ஆதிப் புருஷன்; ஹிரண்யகர்பம் முதலிய உலகமெல்லாம் அவருடையதே இயல்பு; ஒப்பற்றவர், பக்தர்களுக்கு அருள்கூர்வவர்—அந்த ஆதியான, போற்றத்தக்க சர்வேசுவரனை நான் வழிபடுகிறேன்।

Verse 86

पश्यन्ति यं वीतसमस्तदोषा ध्यानैकनिष्ठा विगतस्पृहाश्च । निवृत्तमोहाः परमं पवित्रं नतोऽस्मि संसारनिर्वर्त्तकं तम् ॥ ८६ ॥

எல்லாக் குற்றங்களும் நீங்கியவர், தியானத்தில் ஒருமுகமாக நிலைத்தவர், ஆசையற்றவர், மயக்கம் நீங்கியவர் ஆகியோர் உண்மையாய் தரிசிக்கும் அந்தப் பரமப் புனிதனும், இந்தச் சம்சாரச் சுழலை இயக்குபவனுமான இறைவனுக்கு நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 87

स्मृतार्तिनाशनं विष्णुं शरणागतपालकम् । जगत्सेव्यं जगाद्धाम परेशं करुणाकरम् ॥ ८७ ॥

நினைத்த மாத்திரத்தில் துயரை அழிப்பவர் விஷ்ணு; சரணடைந்தவரைக் காக்கும் காவலர்; உலகமெல்லாம் வணங்கத் தக்கவர், உலகின் தாமம், பரமேசன், கருணைச் சுருதி—அவரிடமே நான் சரணடைகிறேன்।

Verse 88

एवं स्तुतः स भगवान्विष्णुस्तेन महर्षिणा । अवाप परमां तुष्टिं शङ्खचक्रगदाधरः ॥ ८८ ॥

அந்த மகரிஷி இவ்வாறு போற்றியபோது, சங்கம்-சக்கரம்-கதை ஏந்திய பகவான் விஷ்ணு பரம திருப்தியை அடைந்தார்।

Verse 89

अयालिङ्ग्य मुनिं देवश्चतुर्भिर्दीर्घबाहुभिः । उवाच परमं प्रीत्या वरं वरय सुव्रत ॥ ८९ ॥

அப்போது பகவான் தமது நான்கு நீண்ட கரங்களால் முனிவரை அணைத்து, பேரன்புடன் கூறினார்— “ஹே சுவ்ரதா! உனக்கு விருப்பமான வரத்தைத் தேர்ந்தெடு; வரம் கேள்.”

Verse 90

प्रीतोऽस्मि तपसा तेन स्तोत्रेण च तवानघ । मनसा यदभिप्रेतं वरं वरय सुव्रत ॥ ९० ॥

ஹே அனகா! உன் தவமும் உன் ஸ்தோத்திரமும் எனக்கு மிகப் பிரியமானவை. ஹே சுவ்ரதா! உன் மனம் விரும்பும் வரத்தைத் தேர்ந்தெடு.

Verse 91

मृकण्डुरूवाच । देवदेव जगन्नाथ कृतार्थोऽस्मि न संशयः । त्वद्दर्शनमपुण्यानां दुर्लभं च यतः स्मृतम् ॥ ९१ ॥

ம்ருகண்டு கூறினார்— ஹே தேவர்களின் தேவா, ஹே ஜகந்நாதா! நான் நிறைவு பெற்றேன்; இதில் ஐயமில்லை. ஏனெனில் புண்ணியம் அற்றவர்களுக்கு உமது தரிசனம் அரிதென்று ஸ்மிருதி கூறுகிறது.

Verse 92

ब्रह्माद्या यं न पश्यन्ति योगिनः संशितव्रताः । धर्मिष्टा दीक्षिताश्वापि वीतरागा विमत्सराः ॥ ९२ ॥

யாரை பிரம்மா முதலியோரும் காணார்; உறுதி விரதமுடைய யோகிகளும் காணார்; மிகத் தர்மநிஷ்டையுடைய தீக்ஷிதர்களும் அல்ல; பற்றற்றவர்களும் பொறாமையற்றவர்களும் கூட அல்ல.

Verse 93

तं पश्यामि परं धाम किमतोऽन्यं वरं वृणे । एतेनैव कृतार्थोऽस्मि जनार्दन जगद्गुरो ॥ ९३ ॥

நான் அந்த பரம தாமத்தைத் தரிசிக்கிறேன்; இதற்கு அப்பால் வேறு எந்த வரத்தைத் தேர்வுசெய்வேன்? இதுவே எனக்கு நிறைவு, ஹே ஜனார்தனா, ஹே ஜகத்குருவே.

Verse 94

यत्रामस्मृतिमात्रेण महापातकिनोऽपि ये । तत्पदे परमं यान्नि ते दृष्ट्वा किमुनाच्युत ॥ ९४ ॥

அங்கே உன் நினைவு மட்டும் கொண்டாலே மகாபாதகர்களும் உன் திருவடிகளில் பரமபதத்தை அடைகிறார்கள்; அச்யுதா, உன் தரிசனம் பெற்ற பின் அவர்கள் எதை அடையமாட்டார்கள்?

Verse 95

श्रीभगवानुवाच । सत्यत्प्रुक्तं त्वया ब्रह्मान्प्रीतीऽस्मि तव पण्डित । मद्दर्शनं हि विफलं न कदाचिद्भविष्यति ॥ ९५ ॥

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—ஓ பிராமணா, நீ உண்மையையே சொன்னாய்; ஓ பண்டிதா, நான் உன்னால் மகிழ்ந்தேன். என் தரிசனம் ஒருபோதும் பயனற்றதல்ல—எந்த நேரத்திலும் வீணாகாது.

Verse 96

विष्णिर्भक्तकुटुम्बीति वदन्ति विवुधाः सदा । तदेव पालयिष्यामि मज्जनो नानृतं वदेत् ॥ ९६ ॥

ஞானிகள் எப்போதும் சொல்வார்கள்—“விஷ்ணு பக்தர்களின் உறவினர்.” அந்த உண்மையையே நான் காப்பேன்; எனக்குரியோர் பொய் சொல்லாதிருக்கட்டும்.

Verse 97

तस्मात्त्वत्तपसातुष्टो यास्यामि तव पुत्रताम् । समस्तगुणसंयुक्तो दीर्घजीवी स्वरुपवान् ॥ ९७ ॥

ஆகவே உன் தவத்தால் திருப்தியடைந்து நான் உன் மகனாகப் பிறப்பேன்—அனைத்து நற்குணங்களும் உடையவனாக, நீண்ட ஆயுளுடன், ஒளிமிகு வடிவத்துடன்।

Verse 98

मम जन्म कुले यस्य तत्कुलं मोक्षगामि वै । मयि तुष्टे मुनिश्रेष्ट किमसाध्यं जगत्रये ॥ ९८ ॥

நான் எந்தக் குலத்தில் பிறக்கிறேனோ அந்தக் குலம் முழுவதும் நிச்சயமாக மோட்சம் நோக்கிச் செல்கிறது. முனிவருள் சிறந்தவரே, நான் திருப்தியடைந்தால் மூன்று உலகங்களிலும் எது அசாத்யம்?

Verse 99

इत्युक्त्वा देवदेवशो मुनेरतस्य समीक्षतः । अंतर्दधे मृकण्डुश्च तपसः समवर्तत ॥ ९९ ॥

இவ்வாறு கூறி தேவர்களின் தேவன், முனிவன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் மறைந்தான்; ம்ருகண்டு முனிவரும் பின்னர் முழுமையாகத் தவத்தில் ஈடுபட்டார்।

Verse 100

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे प्रथमपादे भक्तिवर्णनप्रसङ्गेन मार्कण्डेयचरितारम्भो नाम चतुर्थोऽध्यायः ॥ ४ ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீ ப்ருஹந்நாரதீய புராணத்தின் பூர்வபாகம், முதல் பாதத்தில், பக்தி வர்ணனையின் प्रसங்கத்தில் ‘மார்கண்டேய சரிதாரம்பம்’ எனப்படும் நான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।