The Greatness of Viṣṇu (Viṣṇor Māhātmya)

Verse 1

सनक उवाच । भूयः शृणुष्व विप्रेन्द्र माहात्म्यं परमेष्ठिनः । सर्वपापहरं पुण्यं भुक्तिमुक्तिप्रदं नृणाम् 1. ॥ १ ॥

சனகர் கூறினார்—ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே! மீண்டும் பரமேஷ்டியின் மாஹாத்மியத்தை கேள்; அது புண்ணியமானது, எல்லாப் பாவங்களையும் போக்குவது, மனிதர்க்கு போகமும் மோட்சமும் அளிப்பது.

Verse 2

अहो हरिकथालोके पापघ्न पुण्यदायिनी । शृण्वतां वदतां चैव तद्भक्तानां विशेषतः ॥ २ ॥

அஹோ! இவ்வுலகில் ஹரிகதை பாவத்தை அழித்து புண்ணியம் அளிக்கிறது—குறிப்பாக அதை கேட்டு சொல்லும் ஹரிபக்தர்களுக்கு।

Verse 3

हरिभक्तिरसास्वादमुदिता ये नरोत्तमाः । नमस्करोम्यहं तेभ्यो यत्सङ्गान्मुक्तिभाग्नरः ॥ ३ ॥

ஹரிபக்தியின் அமுதரசத்தைச் சுவைத்து மகிழும் அந்த நரசிறந்தோருக்கு நான் வணங்குகிறேன்; அவர்களின் சங்கத்தால் மனிதன் முக்தியின் பங்காளி ஆகிறான்।

Verse 4

हरिभक्तिपरा ये तु हरिनामपरायणाः । दुर्वृत्ता वा सुवृत्ता वा तेभ्यो नित्यं नमो नमः ॥ ४ ॥

ஹரிபக்தியில் நிலைத்து ஹரிநாமத்தில் முழுமையாகச் சார்ந்தவர்களுக்கு—அவர்களின் நடத்தை தீயதாயினும் நன்றாயினும்—நான் எப்போதும் மீண்டும் மீண்டும் வணங்குகிறேன்।

Verse 5

संसारसागरं तर्तुं य इच्छेन्मुनिपुङ्गव । स भजेद्धरिभक्तानां भक्तान्वै पापहारिणः ॥ ५ ॥

முனிவரே! சம்சாரக் கடலைக் கடக்க விரும்புவான் ஹரிபக்தர்களை வணங்கி சேவிக்க வேண்டும்; அந்த பக்தர்கள் நிச்சயமாகப் பாவத்தை அகற்றுவோர்.

Verse 6

दृष्टः स्मृतः पूजितो वा ध्यातः प्रणमितोऽपि वा । समुद्धरति गोविन्दो दुस्तराद्भवसागरात् ॥ ६ ॥

வெறும் தரிசனம், ஸ்மரணம், பூஜை, தியானம் அல்லது வணக்கம்—எதுவாயினும்—கோவிந்தன் கடக்க அரிய பவசாகரத்திலிருந்து உயர்த்தி மீட்கிறான்।

Verse 7

स्वपन् भुञ्जन् व्रजंस्तिष्ठन्नतिष्ठंश्च वदंस्तथा । चिन्तयेद्यो हरेर्नाम तस्मै नित्यं नमो नमः ॥ ७ ॥

உறங்கினாலும், உண்டாலும், நடந்தாலும், நின்றாலும், ஓய்ந்தாலும், பேசினாலும்—எவர் எப்போதும் ஹரியின் நாமத்தைத் தியானிக்கிறாரோ, அவருக்கு நான் நித்தமும் மீண்டும் மீண்டும் வணங்குகிறேன்।

Verse 8

अहो भाग्यमहो भाग्यं विष्णुभक्तिरतात्मनाम् । येषां मुक्तिः करस्थैव योगिनामपि दुर्लभा ॥ ८ ॥

அஹோ, எத்தனை பாக்கியம்—மிகப் பெரிய பாக்கியம்—விஷ்ணு-பக்தியில் மகிழும் ஆன்மாக்களுக்கு; அவர்களுக்கு முக்தி கைப்பத்திலே இருப்பதுபோல், யோகிகளுக்கும் அரிதானது.

Verse 9

अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् । वदतां शृण्वतां चैव सर्वपापप्रणाशनम् ॥ ९ ॥

இங்கேயும் அவர்கள் இந்தப் பழமையான புனித இதிகாசத்தை எடுத்துரைக்கிறார்கள்; இதை ஓதுவோருக்கும் கேட்போருக்கும் எல்லாப் பாவங்களும் நாசமாகும்.

Verse 10

आसीत् पुरा महीपालः सोमवंशसमुद्भवः । जयध्वज इति ख्यातो नारायणपरायणः ॥ १० ॥

முன்னொரு காலத்தில் சந்திரவம்சத்தில் பிறந்த ஒரு பூபாலன் இருந்தான்; ‘ஜயத்வஜன்’ எனப் புகழ்பெற்றவன், நாராயணனையே சரணமாகக் கொண்டவன்.

Verse 11

विष्णोर्देवालये नित्यं सम्मार्जनपरायणः । दीपदानरतश्चैव सर्वभूतदयापरः ॥ ११ ॥

அவன் எப்போதும் விஷ்ணுவின் ஆலயத்தைத் தூய்மைப்படுத்தும் சேவையில் ஈடுபட்டு, தீபதானத்தில் மகிழ்ந்து, எல்லா உயிர்களிடமும் கருணையில் நிலைத்திருந்தான்.

Verse 12

स कदाचिन्महीपालो रेवातीरे मनोरमे । विचित्रकुसुमोपेतं कृतवान्विष्णुमन्दिरम् ॥ १२ ॥

ஒருமுறை அந்த மஹீபாலன் மனோகரமான ரேவா கரையில் பலவகை மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட திருமால் (விஷ்ணு) ஆலயத்தை அமைத்தான்।

Verse 13

स तत्र नृपशार्दूलः सदा सम्मार्जने रतः । दीपदानपरश्चैव विशेषेण हरिप्रियः ॥ १३ ॥

அங்கே அந்த அரசர்களில் புலி எப்போதும் ஆலயத்தைத் துடைத்து சுத்தம் செய்வதில் ஈடுபட்டு, தீபதானத்தில் பற்றுடையவனாய் இருந்து, சிறப்பாக ஹரிக்கு பிரியமானவனானான்।

Verse 14

हरिनामपरो नित्यं हरिसंसक्तमानसः । हरिप्रणामनिरतो हरिभक्तजनप्रियः ॥ १४ ॥

அவன் எப்போதும் ஹரிநாமத்தில் பற்றுடையவனாய், மனம் தொடர்ந்து ஹரியில் ஒன்றியவனாய்; ஹரிக்கு வணங்குவதில் நிலைத்தவனாய், ஹரிபக்தர்களின் கூட்டத்தில் பிரியமானவனாய் இருந்தான்।

Verse 15

वीतिहोत्र इति ख्यातो ह्यासीत्तस्य पुरोहितः । जयध्वजस्य चरितं दृष्ट्वा विस्मयमागतः ॥ १५ ॥

அவனுடைய புரோஹிதன் ‘வீதிஹோத்ர’ எனப் புகழ்பெற்றவன்; ஜயத்வஜனின் செயல்களைப் பார்த்து அவன் வியப்பில் ஆழ்ந்தான்।

Verse 16

कदाचिदुपविष्टं तं राजानं विष्णुतत्परम् । अपृच्छद्वीतिहोत्रस्तु वेदवेदाङ्गपारगः ॥ १६ ॥

ஒருமுறை விஷ்ணுவில் உறுதிப் பற்றுடைய அந்த அரசன் அமர்ந்திருந்தபோது, வேதமும் வேதாங்கங்களும் நன்கு அறிந்த வீதிஹோத்ரன் அவனை வினவினான்।

Verse 17

वीतिहोत्र उवाच । राजन्परमधर्मज्ञ हरिभक्तिपरायण । विष्णुभक्तिमतां पुंसां श्रेष्ठोऽसि भरतर्षभ ॥ १७ ॥

வீதிஹோத்ரர் கூறினார்—ஓ அரசே, பரம தர்மஞானியே, ஹரி-பக்தியில் முழுமையாக ஈடுபட்டவனே! ஓ பாரதகுலச் சிறந்தவனே, விஷ்ணு பக்தர்களில் நீயே முதன்மை.

Verse 18

सम्मार्जनपरो नित्यं दीपदानरतस्तथा । तन्मे वद महाभाग किं त्वया विदितं फलम् ॥ १८ ॥

நீ எப்போதும் புனித இடத்தைத் தூய்மைப்படுத்துவதிலும், தீபதானத்தில் ஈடுபடுவதிலும் நிலைத்திருக்கிறாய். ஓ மகாபாகனே, இதன் பலனை நீ என்னவென்று அறிந்தாய்?

Verse 19

संपादनेन वर्त्तीनां तैल संपादनेन च । संयुक्तोऽसि सदा भद्र यद्विष्णोर्गृहमार्जने ॥ १९ ॥

ஓ நல்வனே, நீ எப்போதும் திரி தயாரிப்பதிலும், எண்ணெய் சேர்ப்பதிலும், மேலும் திருமால் (விஷ்ணு) இல்லம் (ஆலயம்) தூய்மைப்படுத்துவதிலும் ஈடுபட்டிருக்கிறாய்.

Verse 20

कर्माण्यन्यानि सन्त्येव विष्णोः प्रीतिकराणि च । तथापि किं महाभाग एतयोः सततोद्यतः ॥ २० ॥

விஷ்ணுவை மகிழ்விக்கும் பிற செயல்களும் உள்ளன. இருந்தும், ஓ மகாபாகனே, இவ்விரண்டிலேயே நீ எப்போதும் ஏன் முயன்று கொண்டிருக்கிறாய்?

Verse 21

सर्वात्मना महापुण्यं नरेश विदितं च यत् । तद् ब्रूहि मे गुह्यतमं प्रीतिर्मयि तवास्ति चेत् ॥ २१ ॥

ஓ அரசே, நீ முழு உள்ளத்தோடு அறிந்த மகாபுண்ணியமான உண்மையை, என்மீது அன்பு இருந்தால், அந்த மிக ரகசிய உபதேசத்தை எனக்குச் சொல்வாயாக.

Verse 22

पुरोधसैवमुक्तस्तु प्रहसन्स जयध्वजः । विनयावनतो भूत्वा प्रोवाचेदं कृताञ्जलि ॥ २२ ॥

புரோகிதர் இவ்வாறு கூறியதும் ஜயத்வஜன் புன்னகைத்தான்; பின்னர் பணிவுடன் வணங்கி, கைகூப்பி பக்தியுடன் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்।

Verse 23

जयध्वज उवाच । शृणुष्व विप्रशार्दूल मयैवाचरितं पुरा । जातिस्मरत्वाज्जानामि श्रोतॄणां विस्मयप्रदम् ॥ २३ ॥

ஜயத்வஜன் கூறினான்— ஓ பிராமணச் சிங்கமே! நான் முன்காலத்தில் செய்ததை கேள். பிறவிச் ச்மரணத்தால் அதை அறிந்துள்ளேன்; அது கேட்போருக்கு வியப்பளிக்கும்।

Verse 24

आसीत्पुरा कृतयुगे ब्रह्मन्स्वारोचिषेऽन्तरे । रैवतो नाम विप्रेन्द्रो वेदवेदाङ्गपारगः ॥ २४ ॥

ஓ பிராமணரே! பழங்காலத்தில்— க்ருதயுகத்தில், ஸ்வாரோசிஷ மன்வந்தரத்தில்— ரைவதன் என்னும் தலைசிறந்த பிராமணன் இருந்தான்; வேதங்களும் வேதாங்கங்களும் அவனுக்கு கைவரிசை.

Verse 25

अयाज्ययाजकश्चैव सदैव ग्रामयाजकः । पिशुनो निष्ठुरश्चैव ह्यपण्यानां च विक्रयी ॥ २५ ॥

யாகத்திற்கு தகுதியில்லாதவர்களுக்காக யாகம் செய்விப்பவன், எப்போதும் ஊதியத்திற்காக கிராமப் புரோகிதனாய் நடப்பவன், பழிசொல்லி கொடூரன், மேலும் விற்கத் தகாதவற்றை விற்கும்வன்— இவன் நிந்தைக்குரியவன்.

Verse 26

निषिद्धकर्माचरणात्परित्यक्तः स बन्धुभिः । दरिद्रो दुःखितश्चैव शीर्णाङ्गो व्याधितोऽभवत् ॥ २६ ॥

தடைசெய்யப்பட்ட செயல்களில் ஈடுபட்டதால் உறவினர்கள் அவனைத் துறந்தனர். அவன் வறுமையிலும் துயரிலும் ஆழ்ந்தான்; உடல் சிதைந்து நோயுற்றது.

Verse 27

स कदाचिद्धनार्थं तु पृथिव्यां पर्यटन् द्विजः । ममार नर्मदातीरे श्वासकासप्रपीडितः ॥ २७ ॥

அந்த இருபிறப்பன் ஒருநாள் செல்வம் தேடி பூமியெங்கும் அலைந்து, நர்மதா கரையில் மூச்சுத்திணறலும் இருமலும் துன்புறுத்த, உயிர்நீத்தான்।

Verse 28

तस्मिन्मृते तस्य भार्या नाम्ना बन्धुमती मुने । कामचारपरा सा तु परित्यक्ता च बन्धुभिः ॥ २८ ॥

முனிவரே, அவன் இறந்தபின் ‘பந்துமதி’ எனப் பெயருடைய அவன் மனைவி தன் இச்சைப்படி நடப்பதில் ஈடுபட்டு, உறவினரால் கைவிடப்பட்டாள்।

Verse 29

तस्यां जातोऽस्मि चण्डालो दण्डकेतुरिति श्रुतः । महापापरतो नित्यं ब्रह्मद्वेषपरायणः ॥ २९ ॥

அதே வழியில் நான் ‘தண்டகேது’ எனப் பெயர்பெற்ற சண்டாளனாகப் பிறந்தேன்; எப்போதும் பெரும்பாவத்தில் மூழ்கி, பிராமண தர்மத்தின்மேல் வெறுப்பில் நிலைத்தவன்.

Verse 30

परदारपरद्र व्यलोलुपो जन्तुहिंसकः । गावश्च विप्रा बहवो निहता मृगपक्षिणः ॥ ३० ॥

பிறர்மனைவி, பிறர்செல்வம் மீது பேராசை கொண்டு அவன் உயிர்களை கொல்லும் கொடுமையாளனானான்; பல பசுக்கள், பல பிராமணர்கள், எண்ணற்ற மான்களும் பறவைகளும் கொல்லப்பட்டன।

Verse 31

मेरुतुल्यसुवर्णानि बहून्यपहृतानि च । मद्यपानरतो नित्यं बहुशो मार्गरोधकृत् ॥ ३१ ॥

மேருவைப் போன்ற அளவிலான பெருமளவு பொன்னையும் அவன் அபகரித்தான்; எப்போதும் மதுபானத்தில் அடிமையாகி, மீண்டும் மீண்டும் பொதுவழிகளைத் தடுத்தான்।

Verse 32

पशुपक्षिमृगादीनां जन्तूनामन्तकोपमः । कदाचित्कामसन्तप्तो गन्तुकामो रतिं स्त्रियः ॥ ३२ ॥

அவன் மாடு, பறவை, மான் முதலிய உயிர்களுக்கு யமனே போல் இருந்தான். ஆனால் ஒருநாள் காமத் தீயால் எரிந்து, பெண்களுடன் ரதி இன்பம் நாடி புறப்பட்டான்.

Verse 33

शून्यं विष्णुगृहं दृष्ट्वा प्रविष्टश्च स्त्रिया सह । निशि रामोपभोगार्थं शयितं तत्र कामिना ॥ ३३ ॥

விஷ்ணு ஆலயம் வெறுமையாக இருப்பதைக் கண்டு, காமத்தில் மூழ்கியவன் ஒரு பெண்ணுடன் உள்ளே நுழைந்தான். இரவில் போகத்திற்காக அங்கேயே படுத்தான்.

Verse 34

ब्रह्मन्स्ववस्त्रप्रान्तेन कियद्देशः प्रमार्जितः । यावन्त्यः पांशुकणिकास्तत्र सम्मार्जिता द्विज ॥ ३४ ॥

ஓ பிராமணரே! உன் ஆடையின் ஓரத்தால் எவ்வளவு இடத்தைத் துடைத்தாய்? அங்கே எத்தனை நுண் தூசுத் துகள்களைச் சேர்த்தாய், ஓ இருபிறப்பனே!

Verse 35

तावज्जन्मकृतं पापं तदैव क्षयमागतम् । प्रदीपः स्थापितस्तत्र सुरतार्थं द्विजोत्तम ॥ ३५ ॥

ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே! பிறப்பிலிருந்து சேர்த்த பாவமெல்லாம் அந்தக் கணமே அழிந்தது; அங்கே (தேவாராதனைக்காக) தீபம் நிறுவப்பட்டபோது.

Verse 36

तेनापि मम दुष्कर्म निःशेषं क्षयमागतम् । एवं स्थिते विष्णुगृहे ह्यागताः पुरपालकाः ॥ ३६ ॥

அந்தச் செயலாலேயே என் தீவினையும் முழுவதும் அழிந்தது. இவ்வாறு இருக்கையில் விஷ்ணு ஆலயத்திற்கு நகரக் காவலர்கள் வந்தடைந்தனர்.

Verse 37

जारोऽयमिति मां तां च हतवन्तः प्रसह्य वै । आवां निहत्य ते सर्वे निवृत्ताः पुररक्षकाः ॥ ३७ ॥

“இவன் பரதாரன்!” என்று அலறி நகரக் காவலர்கள் வலுக்கட்டாயமாக என்னையும் அவளையும் கொன்றனர். எங்களை கொன்று அவர்கள் அனைவரும் விலகிச் சென்றனர்.

Verse 38

यदा तदैव सम्प्राप्ता विष्णुदूताश्चतुर्भुजाः । किरीटकुण्डलधरा वनमालाविभूषिताः ॥ ३८ ॥

அதே நொடியில் நான்கு கரங்களுடைய விஷ்ணுதூதர்கள் வந்தடைந்தனர்—கிரீடமும் குண்டலங்களும் அணிந்து, வனமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்கள்.

Verse 39

तैस्तु स्रंपेरितावावां विष्णुदूतैरकल्मषैः । दिव्यं विमानमारुह्य सर्वभोगसमन्वितम् ॥ ३९ ॥

அக்கலங்கமற்ற விஷ்ணுதூதர்கள் ஊக்குவிக்க, நாங்கள் இருவரும் எல்லா தெய்வீக இன்பங்களும் நிறைந்த திவ்ய விமானத்தில் ஏறினோம்.

Verse 40

दिव्यदेहधरौ भूत्वा विष्णुलोकमुपागतौ । तत्र स्थित्वा ब्रह्मकल्पशतं साग्रं द्विजोत्तम ॥ ४० ॥

தெய்வீக உடல்களை ஏற்று நாங்கள் இருவரும் விஷ்ணுலோகத்தை அடைந்தோம். ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே, அங்கே நூறு பிரம்மகல்பங்களுக்கும் சிறிது மேலான காலம் தங்கினோம்.

Verse 41

दिव्यभोगसमायुक्तौ तावत्कालं दिवि स्थितौ । ततश्च भूभिभागेषु देवयोगेषु वै क्रमात् ॥ ४१ ॥

தெய்வீக இன்பங்களால் நிறைந்தவர்களாய் அந்த அளவு காலம் விண்ணுலகில் இருந்தோம். பின்னர் முறையே தேவர்களுடன் நியமிக்கப்பட்ட யோகங்களின்படி பூமியின் பகுதிகளுக்குள் சென்றோம்.

Verse 42

तेन पुण्यप्रभावेण यदूनां वंशसंभवः । तेनैव मेऽच्युता संपत्तथा राज्यमकण्टकम् ॥ ४२ ॥

அந்தப் புண்ணியப் பிரபாவத்தால் யது குல வம்சம் தோன்றியது; அதே புண்ணியத்தால், ஹே அச்யுதா, எனக்கு அழியாத செல்வமும் முள்ளற்ற (தடைகள்-பகைவர் அற்ற) அரசாட்சியும் கிடைத்தது।

Verse 43

ब्रह्मन्कृत्वोपभोगार्थमेवं श्रेयो ह्यवाप्तवान् । भक्त्या कुर्वन्ति ये सन्तस्तेषां पुण्यं न वेद्म्यहम् ॥ ४३ ॥

ஹே பிராமணரே, உலக இன்பத்திற்காக இவ்வாறு செயல் செய்தாலும் ஒருவன் ஓரளவு நன்மை பெறுகிறான்; ஆனால் பக்தியுடன் செய்பவரான சாந்தர்கள்—அவர்களின் புண்ணியத்தின் எல்லையை நான் அறியேன்।

Verse 44

तस्मात्संमार्जने नित्यं दीपदाने च सत्तम । यतिष्ये परया भक्त्या ह्यहं जातिस्मरो यतः ॥ ४४ ॥

ஆகையால், ஹே சத்தமரே, நான் எப்போதும் புனிதத் தலத்தைத் தூய்மைப்படுத்தலும் தீபதானமும் பரம பக்தியுடன் முயல்வேன்; ஏனெனில் இவற்றாலேயே எனக்கு முன்ஜன்ம நினைவு ஏற்பட்டது।

Verse 45

यः पूजयेज्जगन्नाथमेकाकी विगतस्पृहः । सर्वपापविनिर्मुक्तः प्रयाति परमं पदम् ॥ ४५ ॥

யார் தனிமையில், ஆசையற்றவராய், ஜகந்நாதரை வழிபடுகிறாரோ, அவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு பரம பதத்தை அடைவார்।

Verse 46

अवशेनापि यत्कर्म कृत्वेमां श्रियमागतः । भक्तिमद्भिः प्रशान्तैश्च किं पुनः सम्यगर्चनात् ॥ ४६ ॥

அறியாமலே செய்த ஒரு செயலால் இச்செல்வம் கிடைத்தால், பக்தியுடன் அமைதியுற்ற பக்தர்கள் முறையாகச் சரியான அர்ச்சனை செய்தால் அதன் பலன் எவ்வளவு பெரிதோ—என்ன சொல்ல வேண்டும்!

Verse 47

इति भूपवचः श्रुत्वा वीतिहोत्रो द्विजोत्तमः । अनन्ततुष्टिमापन्नो हरिपूजापरोऽभवत् ॥ ४७ ॥

அரசனின் இவ்வுரைகளைச் செவிமடுத்த இருபிறப்போரில் சிறந்த வீதிஹோத்ரன் அளவற்ற திருப்தியடைந்து, ஸ்ரீஹரியின் பூஜையில் பராயணனானான்।

Verse 48

तस्माच्छृणुष्व विप्रेन्द्र देवो नारायणोऽव्ययः । ज्ञानतोऽज्ञानतो वापि पूजकानां विमुक्तिदः ॥ ४८ ॥

ஆகையால், ஓ விப்ரேந்திரா, கேள்—அழிவிலா தேவன் நாராயணன், அறிவோடு அல்லது அறியாமையோடு பூஜிப்பவர்களுக்கும் முக்தியை அருள்வான்।

Verse 49

अनित्या बान्धवाः सर्वे विभवो नैव शाश्वतः । नित्यं सन्निहितो मृत्युः कर्तव्यो धर्मसङ्ग्रहः ॥ ४९ ॥

அனைத்து உறவினரும் நிலையற்றவர்கள்; செல்வவளம் என்றும் நிலைபெறாது. மரணம் எப்போதும் அருகிலேயே உள்ளது; ஆகவே தர்மத்தைச் சேகரித்து நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்।

Verse 50

अज्ञो लोको वृथा गर्वं करिष्यति महोद्धतः । कायः सन्निहितापायो धनादीनां किमुच्यते ॥ ५० ॥

அறிவிலி உலகம் அகந்தையால் மயங்கி வீணாகப் பெருமை கொள்கிறது. உடலே அழிவின் அருகில் இருக்கையில், செல்வம் முதலியவற்றைப் பற்றி என்ன சொல்லுவது?

Verse 51

जन्मकोटिसहस्रेषु पुण्यं यैः समुपार्जितम् । तेषां भक्तिर्भवेच्छुद्धा देवदेवे जनार्दने ॥ ५१ ॥

கோடி ஆயிரம் பிறவிகளில் புண்ணியம் சேர்த்தவர்களுக்கே, தேவர்களின் தேவனான ஜனார்தனனிடத்தில் தூய பக்தி உதயமாகிறது।

Verse 52

सुलभं जाह्नवीस्नानं तथैवातिथिपूजनम् । सुलभाः सर्वयज्ञाश्च विष्णुभक्तिः सुदुर्लभा ॥ ५२ ॥

ஜாஹ்னவீ (கங்கை) ஸ்நானம் எளிது; அதிதி பூஜையும் எளிது; எல்லா யாகங்களும் செய்ய இயலும்; ஆனால் ஸ்ரீவிஷ்ணு பக்தி மிக அரிது.

Verse 53

दुर्लभा तुलसीसेवा दुर्लभः सङ्गमः सताम् । सर्वभूतदया वापि सुलभा यस्य कस्यचित् ॥ ५३ ॥

துளசி சேவை அரிது; சத்புருஷர்களின் சங்கமும் அரிது; ஆனால் எல்லா உயிர்களிடமும் கருணை காட்டுதல் யாருக்கோ ஒருவருக்கு ஒப்பீட்டளவில் எளிதாகும்.

Verse 54

सत्सङ्गस्तुलसीसेवा हरिभक्तिश्च दुर्लभा ॥ ५४ ॥

சத்சங்கம், துளசி சேவை, ஸ்ரீஹரி பக்தி—இவை மூன்றும் அரிதானவை.

Verse 55

दुर्लभं प्राप्य मानुष्यं न तथा गमयेद् बुधः । अर्चयेद्धि जगन्नाथं सारमेतद् द्विजोत्तम ॥ ५५ ॥

அரிதான மனிதப் பிறவியைப் பெற்ற ஞானி அதை வீணாக்கக் கூடாது; ஜகந்நாதனை அர்ச்சிக்க வேண்டும்—ஓ த்விஜோத்தமா, இதுவே சாரம்.

Verse 56

तर्त्तुं यदीच्छति जनो दुस्तरं भवसागरम् । हरिभक्तिपरो भूयादेतदेव रसायनम् ॥ ५६ ॥

தாண்ட இயலாத பவசாகரத்தை கடக்க விரும்பினால், ஒருவர் ஸ்ரீஹரி பக்தியில் பராயணனாக வேண்டும்; இதுவே உண்மையான ரசாயனம்.

Verse 57

भ्रातराश्रय गोविन्दं मा विलम्बं कुरु प्रिय । आसन्नमेव नगरं कृतान्तस्य हि दृश्यते ॥ ५७ ॥

சகோதரா, கோவிந்தனின் சரணத்தை அடை; அன்பனே, தாமதம் செய்யாதே. க்ருதாந்தன் (மரணம்) நகரம் மிக அருகில் தெரிகிறது.

Verse 58

नारायणं जगद्योनिं सर्वकारणकारणम् । समर्चयस्व विप्रेन्द्र यदि मुक्तिमभीप्ससि ॥ ५८ ॥

ஓ பிராமணச் சிறந்தவனே, முக்தியை விரும்பினால், உலகின் கருவானும் எல்லாக் காரணங்களுக்கும் காரணமான நாராயணனை முறையாக ஆராதி.

Verse 59

सर्वाधारं सर्वयोनिं सर्वान्तर्यामिणं विभुम् । ये प्रपन्ना महात्मानस्ते कृतार्था न संशयः ॥ ५९ ॥

அனைத்திற்கும் ஆதாரமும், எல்லாவற்றின் மூலமும், அனைத்தினுள்ளும் உறையும் அந்தர்யாமியும், எங்கும் பரவிய பரம்பொருளும் ஆகிய இறைவனின் சரணடைந்த மகாத்மாக்கள் நிச்சயமாக கൃതார்த்தர்.

Verse 60

ते वन्द्यास्ते प्रपूज्याश्च नमस्कार्या विशेषतः । येऽचयन्ति महाविष्णुं प्रणतार्तिप्रणाशनम् ॥ ६० ॥

வணங்கத்தக்கவரும், போற்றிப் பூஜிக்கத்தக்கவரும், சிறப்பாக நமஸ்கரிக்கத் தகுதியானவரும் அவர்களே—சரணடைந்தோரின் துயரை அழிக்கும் மகாவிஷ்ணுவை ஆராதிப்போர்.

Verse 61

ये विष्णुभक्ता निष्कामा यजन्ति परमेश्वरम् । त्रिःसप्तकुलसंयुक्तास्ते यान्ति हरिमन्दिरम् ॥ ६१ ॥

நிஷ்காமமான விஷ்ணுபக்தர்கள் பரமேஸ்வரனை வழிபட்டால், அவர்கள் இருபத்தொன்று தலைமுறைக் குலத்துடன் ஹரியின் திருத்தலத்தை அடைவார்கள்.

Verse 62

विष्णुभक्ताय यो दद्यान्निष्कामाय महात्मने । पानीयं वा फलं वापि स एव भगवत्प्रियः ॥ ६२ ॥

நிஷ்காமமான மகாத்மா விஷ்ணுபக்தருக்கு நீரையோ கனியையோ அர்ப்பணிப்பவன் உண்மையிலே பகவானுக்கு அன்பானவன்.

Verse 63

विष्णुभक्तिपराणां तु शुश्रूषां कुर्वते तु ये । ते यान्ति विष्णुभुवनं यावदाभूतसंप्लवम् ॥ ६३ ॥

விஷ்ணுபக்தியில் முழுமையாக ஈடுபட்டவர்களுக்கு சுஷ்ரூஷைச் சேவை செய்பவர்கள் விஷ்ணுலோகத்தை அடைந்து, பூத-சம்ப்லவம் (பிரளயம்) வரை அங்கே தங்குவர்.

Verse 64

ये यजन्ति स्पृहाशून्या हरिभक्तान् हरिं तथा । त एव भुवनं सर्वं पुनन्ति स्वाङिघ्रपांशुना ॥ ६४ ॥

ஆசையற்றவர்களாய் ஹரிபக்தர்களையும் ஹரியையும் வழிபடுவோர், தம் திருவடித் தூளால் உலகமெங்கும் தூய்மையாக்குவர்.

Verse 65

देवपूजापरो यस्य गृहे वसति सर्वदा । तत्रैव सर्वदेवाश्च तिष्ठन्ति श्रीहरिस्तथा ॥ ६५ ॥

தெய்வாராதனையில் எப்போதும் ஈடுபட்டவர் வாழும் இல்லத்தில், எல்லாத் தேவர்களும் ஸ்ரீஹரியும் அங்கேயே வாசம் செய்கின்றனர்.

Verse 66

पूज्यमाना च तुलसी यस्य तिष्ठति वेश्मनि । तत्र सर्वाणि श्रेयांसि वर्द्धन्त्यहरहर्द्विज ॥ ६६ ॥

ஓ த்விஜனே! வழிபடப்படும் துளசி எந்த இல்லத்தில் நிலைகொள்கிறதோ, அங்கே எல்லா நன்மைகளும் மங்களங்களும் நாள்தோறும் பெருகும்.

Verse 67

शालग्रामशिलारूपी यत्र तिष्ठति केशवः । न बाधन्ते ग्रहास्तत्र भूतवेतालकादयः ॥ ६७ ॥

சாலகிராமச் சிலை வடிவில் கேசவன் எங்கு உறைகிறானோ, அங்கு தீய கிரகப் பாதிப்புகள் அணுகாது; பூதம், வேதாளம் முதலியனவும் தீங்கு செய்யாது।

Verse 68

शालग्रामशिला यत्र तत्तीर्थं तत्तपोवनम् । यतः सन्निहितस्तत्र भगवान्मधुसूदनः ॥ ६८ ॥

சாலகிராமச் சிலை எங்கு இருக்கிறதோ, அந்த இடமே தீர்த்தம், அந்த இடமே தவவனம்; ஏனெனில் அங்கு பகவான் மதுசூதனன் நெருங்கிய சன்னிதியாக உறைகிறான்।

Verse 69

यद् गृहे नास्ति देवर्षे शालग्रामशिलार्चनम् । श्मशानसदृशं विद्यात्तद् गृहं शुभवर्जितम् ॥ ६९ ॥

தேவரிஷியே! சாலகிராமச் சிலையின் அர்ச்சனை இல்லாத வீடு சுடுகாட்டைப் போன்றது என்று அறிக; அது மங்களம் அற்றது।

Verse 70

पुराणन्यायमीमांसाधर्मशास्राणि च द्विज । साङ्गा वेदास्तथा सर्वे विष्णो रूपं प्रकीर्तितम् ॥ ७० ॥

ஓ இருமுறை பிறந்தவனே! புராணம், நியாயம், மீமாம்சை, தர்மசாஸ்திரங்கள், மேலும் அங்கங்களுடன் கூடிய எல்லா வேதங்களும்—இவை அனைத்தும் விஷ்ணுவின் ரூபங்களாகப் புகழப்படுகின்றன।

Verse 71

भक्त्या कुर्वन्ति ये विष्णोः प्रदक्षिणचतुष्टयम् । तेऽपि यान्ति परं स्थानं सर्वकर्मनिबर्हणम् ॥ ७१ ॥

பக்தியுடன் விஷ்ணுவை நான்கு முறை பிரதட்சிணை செய்பவர்கள் கூட பரம பதத்தை அடைகிறார்கள்; அது எல்லாக் கர்மப் பிணைப்புகளையும் அழிப்பது।

Verse 72

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे प्रथमपादे विष्णुमाहात्म्यंनामैकोनचत्वारिंशोऽध्यायः ॥ ३९ ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீப்ருஹந்நாரதீய புராணத்தின் பூர்வபாகத்தின் முதல் பாதத்தில் ‘விஷ்ணு மாஹாத்ம்யம்’ எனப்படும் முப்பத்தொன்பதாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது ॥ ௩௯ ॥