Dharmopadeśa-Śānti: Rules of Impurity, Expiations, and Ancestor Rites

Verse 1

धर्मराज उवाच । श्रुतिस्मृत्युदितं धर्मं वर्णानामनुपूर्वशः । प्रब्रवीमि नृपश्रेष्ट तं श्रृणुष्व समाहितः ॥ १ ॥

தர்மராஜன் கூறினான்—அரசர்களில் சிறந்தவனே! ஸ்ருதி-ஸ்மிருதிகளில் உரைக்கப்பட்ட வர்ணங்களின் தர்மத்தை வரிசையாக நான் கூறுகிறேன்; ஒருமனத்துடன் கேள்.

Verse 2

यो भुञ्जानोऽशुचिं वापि चाण्डालं पतितं स्पृशेत् । क्रोधादज्ञानतो वापिं तस्य वक्ष्यामि निष्कृतिम् ॥ २ ॥

யாரேனும் உணவு உண்ணும் வேளையில் அசுசியானவரையோ, சாண்டாளனையோ, பதிதனையோ தொடுவாரானால்—கோபத்தாலோ அறியாமையாலோ—அதற்கான பிராயச்சித்த நிஷ்க்ருதியை நான் கூறுவேன்.

Verse 3

त्रिरात्रं वाथ षड्रात्रं यथासंख्यं समाचरेत् । स्नानं त्रिषवणं विप्रपञ्चगव्येन शुध्यति ॥ ३ ॥

முறையின்படி மூன்று இரவுகள் அல்லது ஆறு இரவுகள் பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும். காலை‑நண்பகல்‑மாலை மூன்று சந்திகளில் நீராடி, பிராமணன் பஞ்சகவ்யத்தின் மூலம் தூய்மை அடைவான்।

Verse 4

भुञ्जानस्य तु विप्रस्य कदाचिजत्स्त्रवते गुदम् । उच्छिष्टत्वेऽशुचित्वे च तस्य शुद्धिं वदामि ते ॥ ४ ॥

ஆனால் உணவு உண்ணும் பிராமணனுக்கு எப்போதாவது மலவாயிலிருந்து சுரப்பு ஏற்பட்டால், அவன் உச்சிஷ்டத் தோஷம் உடையவனாகவும் அசுசியாகவும் ஆகிறான். அவன் தூய்மையடையும் முறையை உனக்குச் சொல்கிறேன்।

Verse 5

पूर्वं कृत्वा द्विजः शौचं पश्चादप उपस्पृशेत् । अहोरात्रोषितो भूत्वा पञ्चगव्येन शुध्यति ॥ ५ ॥

முதலில் த்விஜன் சௌசம் செய்து, பின்னர் ஆச்சமனத்திற்காக நீரைத் தொட வேண்டும். ஒரு நாள்‑இரவு அசுசியாக இருந்தால், பஞ்சகவ்யத்தால் தூய்மை அடைவான்।

Verse 6

निगिरन्यदि मेहेत भुक्त्वा वा मेहने कृते । अहोरात्रोषितो भूत्वा जुहुयात्सर्पिषाऽनलम् ॥ ६ ॥

உணவை விழுங்கும் போதே சிறுநீர் போய்விட்டாலோ, அல்லது உண்ட பின் சிறுநீர் கழித்தாலோ, ஒரு நாள்‑இரவு விரதம்/நியமம் இருந்து, நெய்யால் அக்னியில் ஆஹுதி செலுத்த வேண்டும்—இதுவே பிராயச்சித்தம்।

Verse 7

यदा भोजनकाले स्यादशुचिर्ब्राह्मणः क्वचित् । भूमौ निधाय तं ग्रासं स्नात्वा शुद्धिमवान्पुयात् ॥ ७ ॥

உணவு நேரத்தில் பிராமணன் ஏதோ காரணத்தால் அசுசியாகிவிட்டால், அந்தக் கவளத்தை தரையில் வைத்து விட வேண்டும்; பின்னர் நீராடி தூய்மையடைந்து வந்து உண்ணலாம்।

Verse 8

भक्षयित्वा तु तद् आसमुपवालेन शुद्ध्यति । अशित्वा चैव तत्सर्वं त्रिरात्रमशुचिर्भवेत् ॥ ८ ॥

அந்த உணவை உண்டால் நோன்பினால் சுத்தி உண்டாகும்; ஆனால் அதை முழுவதும் உண்டவன் மூன்று இரவுகள் அசௌசத்தில் இருப்பான்।

Verse 9

अश्रतश्चेद्वमिः स्याद्वै ह्यस्वस्थस्त्रिश्रतं जपेत् । स्वस्थस्त्रीणि सहस्त्राणि गायत्र्याः शोधनं परम् ॥ ९ ॥

உண்டபின் வாந்தி ஏற்பட்டால், உடல்நலமில்லாதவன் காயத்ரியை மூன்றுநூறு முறை ஜபிக்க வேண்டும். நலமுள்ளவன் மூன்றாயிரம் முறை—இதுவே காயத்ரி மூலம் பரம சுத்திகரணம்।

Verse 10

चाण्डालैः श्वपर्चैः स्पृष्टो विण्मूत्रे च कृते द्विजः ॥ १० ॥

சாண்டாளன் அல்லது சுவபசன் தொடுதல், மேலும் மலம்-மூத்திரத் தொடர்பு ஆகியவற்றால் த்விஜன் அசுத்தனாகிறான் என்று தர்மவிதர்கள் கூறினர்।

Verse 11

त्रिरात्रं तु प्रकुर्वीत भुक्तोच्छिष्टः षडाचरेत् । उदक्यां सूतिकांवापि संस्पृशेदन्त्यजो यदि ॥ ११ ॥

அந்த்யஜன் மாதவிடாய் உள்ளவளையோ பிரசவித்தவளையோ தொடினால் மூன்று இரவுகள் அசௌசம் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; உண்டபின் உச்சிஷ்ட நிலையில் உள்ளவரைத் தொடினால் ஆறு இரவுகள் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்।

Verse 12

त्रिरात्रेण विशुद्धिः स्यादिति शातातपोऽब्रवीत् । रजस्वला तु संस्पृष्टा श्वभिर्मातङ्गवायसैः ॥ १२ ॥

சாதாதபர் கூறினார்: “மூன்று இரவுகளில் சுத்தி உண்டாகும்.” மாதவிடாய் உள்ள பெண்ணை நாய்கள், சாண்டாளன் (மாதங்கன்) அல்லது காகங்கள் தொடினால் அசௌசம் ஏற்படும் எனக் கருதப்படுகிறது।

Verse 13

निराहारा शुचिस्तिष्टेत्काले स्नानेन शुद्ध्यति । रजस्वले यदा नार्यावन्योन्यं स्पृशतः क्वचित् ॥ १३ ॥

உணவின்றி இருந்து தூய்மையுடன் உரிய காலம் நிலைத்திருக்க வேண்டும்; தக்க நேரத்தில் நீராடுவதால் சுத்தி உண்டாகும். மாதவிடாய் உள்ள பெண்ணுடன் எந்நேரமும் பெண்கள் ஒருவரையொருவர் தொடுவாராயின், விதிப்படி சௌசம் கடைபிடிக்க வேண்டும்॥१३॥

Verse 14

शुद्धेते ब्रह्मकूर्चेन ब्रह्मकूर्चेन चोपरि । उच्छिष्टेन च संस्पृष्टो यो न स्नानं समाचरेत् ॥ १४ ॥

பிரஹ்மகூர்ச்சம் எனும் விதியால் சுத்தியடைந்து, மேலும் மீண்டும் பிரஹ்மகூர்ச்சத்தால் சுத்தியடைந்தாலும்—உச்சிஷ்டம் (எஞ்சிய ஜூட்டு/அசுத்த அவசேஷம்) தொடுதலால் மாசுபட்டு முறையாக நீராடாதவன் சுத்தன் எனக் கருதப்படான்॥१४॥

Verse 15

ऋतौ तु गर्भं शङ्कित्वा स्नानं मैथुनिनः स्मृतम् । अनॄतौ तु स्त्रियं गत्वा शौचं मूत्रपुरीषवत् ॥ १५ ॥

பெண்ணின் ऋது காலத்தில் சேர்க்கை நிகழ்ந்தால் கர்ப்பம் ஏற்படும் வாய்ப்பை எண்ணி பின்னர் நீராட வேண்டும்—இது மைதுனம் செய்தோருக்கான ஸ்மிருதி விதி. ஆனால் ऋது அல்லாத காலத்தில் பெண்ணை அணைந்தால், சிறுநீர்-மலம் கழித்த பின் செய்யும் சௌசம் போலவே சௌசம் கூறப்பட்டுள்ளது॥१५॥

Verse 16

उभावप्यशुची स्यातां दम्पती याभसंगतौ । शयनादुत्थिता नारी शुचिः स्यादशुचिः पुमान् ॥ १६ ॥

அசாஸ்த்ரீய (யாப) சேர்க்கையில் தம்பதியர் இருவரும் அசுத்தர் ஆவர். ஆனால் உறக்கத்திலிருந்து எழுந்த பின் பெண் சுத்தி எனக் கருதப்படுகிறாள்; ஆண் அசுத்தன் எனக் கருதப்படுகிறான்॥१६॥

Verse 17

भर्त्तुः शरीरशुश्रूषां दौरात्म्यादप्रकुर्वती । दण्ड्या द्वादशकं नारी वर्षं त्याज्या धनं विना ॥ १७ ॥

தீய எண்ணத்தால் கணவனின் உடல் சேவை-சுஷ்ரூஷை செய்யாத பெண்ணுக்கு பன்னிரண்டு (தண்ட அளவு) அபராதம் விதிக்க வேண்டும். அவள் இன்னும் திருந்தாவிட்டால், எந்தப் பொருளும் அளிக்காமல் ஒரு வருடம் அவளை விலக்க வேண்டும்॥१७॥

Verse 18

त्यजन्तो पतितान्बन्धून्दण्ड्यानुत्तमसाहसम् । पिता हि पतितः कामं न तु माता कदाचन ॥ १८ ॥

தண்டிக்கப்பட வேண்டிய பாவச் செயல்களைச் செய்த உறவினர்களைக் கைவிடுபவர்கள் பெரும் பிழையைச் செய்கிறார்கள். தந்தை பாவம் செய்து வீழ்ச்சியடையலாம், ஆனால் தாய் ஒருபோதும் வீழ்ச்சியடைவதில்லை.

Verse 19

आत्मानं घातयेद्यस्तु रज्ज्वादिभिरुपक्रमैः । मृते मेध्येन लेत्पव्यो जीवतो द्विशतं दमः ॥ १९ ॥

கயிறு போன்றவற்றால் தற்கொலை செய்து கொள்பவன் இறந்தால், புனிதமான பொருளால் பூசப்பட வேண்டும்; உயிருடன் இருந்தால், அவனுக்கு இருநூறு பணம் அபராதம் விதிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 20

दण्ड्यास्तत्पुत्रमित्राणि प्रत्येकं पाणिकं दमम् । प्रायश्चित्तं ततः कुर्युर्यथाशास्त्रप्रचोदितम् ॥ २० ॥

அவனது மகன்களுக்கும் நண்பர்களுக்கும் தலா ஒரு பணம் அபராதம் விதிக்கப்பட வேண்டும்; அதன் பிறகு அவர்கள் சாஸ்திரங்களில் கூறியுள்ளபடி பரிகாரம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 21

जलाग्न्युद्वन्धनभ्रष्टाः प्रव्रज्यानाशकच्युताः । विषप्रपतनध्वस्ताः शस्त्रघातहताश्च ये ॥ २१ ॥

நீர், நெருப்பு, தூக்கு, துறவறத்திலிருந்து தவறியவர்கள், உண்ணாநோன்பிலிருந்து விலகியவர்கள், விஷம், உயரத்திலிருந்து விழுதல் மற்றும் ஆயுதங்களால் இறந்தவர்கள்.

Verse 22

न चैते प्रव्रत्यवसिताः सर्वलोकबहिष्कृताः । चान्द्रायणेन शुद्ध्यंन्ति तत्पकृच्छ्रद्वयेन वा ॥ २२ ॥

இவர்கள் தங்கள் விரதங்களிலிருந்து நிரந்தரமாகத் தவறியவர்களாகவோ, சமூகத்திலிருந்து ஒதுக்கப்பட்டவர்களாகவோ கருதப்படக்கூடாது. சாந்திராயண விரதம் அல்லது இரண்டு கிருச்சிர விரதங்களால் அவர்கள் தூய்மையடைகிறார்கள்.

Verse 23

उभयावसितः पापश्यामच्छबलकाच्च्युतः । चान्द्रायणाभ्यां शुद्ध्येत दत्त्वा धेनुं तथा वृषम् ॥ २३ ॥

‘உபயாவஸித’ எனும் குற்றத்தில் வீழ்ந்து, ‘பாபஷ்யாம’ மற்றும் ‘ச்சபல’ எனப்படும் பாவச் செயல்களில் சிதைந்தவன், இரண்டு சாந்திராயண விரதங்களை அனுஷ்டித்து, பசுவும் காளையும் தானம் செய்தால் தூய்மையடைவான்.

Verse 24

स्वश्रृगालप्लवङ्गाद्यैर्मानुषैश्च रतिं विना । स्पृष्टः स्त्रात्वा शुचिः सद्यो दिवा संध्यासु रात्रिषु ॥ २४ ॥

நாய், நரி, குரங்கு முதலியவையாலோ, அல்லது மனிதனால் (காமச் சம்பந்தமின்றி) தொடப்பட்டாலோ, குளித்தவுடன் உடனே தூய்மையடைவான்—பகலில், சந்திக் காலங்களில், இரவிலும் கூட.

Verse 25

अज्ञानाद्वा तु यो भुक्त्वा चाण्डालान्नं कथंचन । गोमूत्रयावकाहारो मासार्द्धेन विशुद्ध्यति ॥ २५ ॥

ஆனால் ஒருவர் அறியாமையால் எப்படியோ சாண்டாளனின் உணவை உண்டுவிட்டால், கோமூத்திரமும் யாவகமும் (யவ உணவு) மட்டும் கொண்டு அரை மாதத்தில் தூய்மையடைவான்.

Verse 26

गोब्राह्मणगृहं दग्ध्वा मृतं चोद्वन्धनादिना । पाशं छित्वा तथा तस्य कृच्छ्रमेकं चरेद्दिजः ॥ २६ ॥

பசுவின் குடில்/வேலியையோ, பிராமணனின் இல்லத்தையோ எரித்தவனும், தூக்கிடுதல் முதலிய வழிகளில் மரணத்தை ஏற்படுத்தியவனும், மேலும் அந்தக் கயிறு/கண்ணியை வெட்டியவனும்—த்விஜன் ஒரு ‘க்ருச்ச்ர’ பிராயச்சித்தத்தை அனுஷ்டிக்க வேண்டும்.

Verse 27

चाण्डालपुल्पसानां च भुक्त्वा हत्वा च योषितम् । कृच्छ्रार्ध्दमाचरेज्ज्ञानादज्ञानादैन्दवद्वयम् ॥ २७ ॥

சாண்டாளர் அல்லது புல்பசர் ஆகியோரின் உணவை உண்டவனும், ஒரு பெண்ணைக் கொன்றவனும்—அறிந்தோ அறியாமலோ—க்ருச்ச்ரப் பிராயச்சித்தத்தின் பாதியை அனுஷ்டிக்க வேண்டும்; மேலும் இரண்டு ‘ஐந்தவ’ (சந்திர-சம்பந்த) விரதங்களையும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.

Verse 28

कोपालिकान्नभोक्तॄणां तन्नारीगामिनां तथा । अगम्यागमने विप्रो मद्यगो मांसभक्षणे ॥ २८ ॥

காபாலிகர்களின் அன்னத்தை உண்டாலும், அவர்களின் பெண்களுடன் சேர்வதாலும், தடைசெய்யப்பட்ட பெண்களுடன் உடலுறவு கொண்டாலும், மதுபானமும் மாமிசபட்சணமும் செய்தாலும், பிராமணன் கடும் வீழ்ச்சியடைகிறான்।

Verse 29

तपत्कृच्छ्रपरिक्षिप्तो मौर्वीहोमेन शुद्ध्यति । महापातककर्त्तारश्चत्वारोऽथ विशेषतः ॥ २९ ॥

‘தபத்-க்ருச்ச்ர’ எனும் கடுமையான பிராயச்சித்தத்தில் ஈடுபட்டவன் ‘மௌர்வீ-ஹோமம்’ மூலம் தூய்மையடைகிறான்; மேலும், குறிப்பாக மகாபாதகத்தைச் செய்பவர்கள் நான்கு வகையென கூறப்படுகின்றனர்।

Verse 30

अग्निं प्रविश्य शुद्ध्यन्तिस्थित्वा वा महति क्रतौ । रहस्यकरणोऽप्येवं मासमभ्यस्य पूरुषः ॥ ३० ॥

புனித அக்னியில் நுழைந்தால் தூய்மை பெறுகிறான்; அல்லது மகத்தான வைதிக யாகத்தில் நிலைத்து ஈடுபட்டாலும் தூய்மை உண்டாகும். அதுபோல மறைமுகக் குற்றம் செய்தவனும் ஒரு மாதம் விதியைப் பயின்றால் தூய்மையடைகிறான்।

Verse 31

अघमर्षणसूक्तं वा शुद्ध्येदन्तर्जले जपन् । रजकश्चर्मकारश्च नटो बुरुड एव च ॥ ३१ ॥

அல்லது நீருக்குள் நின்று ‘அகமர்ஷண சூக்தம்’ ஜபித்தால் தூய்மை பெறலாம்—துவைப்பவன், தோல்தொழிலாளி, நடிகன், மேலும் ‘புருட’ என்பவரும் கூட.

Verse 32

कैवर्त्तमेदभिल्लाश्व सत्पैते ह्यन्त्यजाः स्मृताः । भुक्त्वा चैषां स्त्रियो गत्वा पीत्वा यः प्रतिगृह्यते ॥ ३२ ॥

கைவார்த்தர், மேதர், பில்லர், அஷ்வர், சத்பைதர்—இவர்கள் ‘அந்த்யஜர்’ எனக் கருதப்படுகின்றனர். இவர்களின் அன்னத்தை உண்டாலும், இவர்களின் பெண்களிடம் சென்றாலும், இவர்களுடன் குடித்து அவர்களிடமிருந்து தானம்/விருந்தோம்பலை ஏற்றாலும், அவன் குற்றத்தில் பங்குபெறுகிறான்।

Verse 33

कृच्छ्रार्द्धमाचरेज्ज्ञानादैन्दवद्वयम् । मातरं गुरुपत्नीं च दुहितृभगिनीस्नुषाः ॥ ३३ ॥

தாயுடனும், குருவின் மனைவியுடனும், மகளுடனும், சகோதரியுடனும், மருமகளுடனும் தெரிந்தே உறவு கொண்டால், அரை கிருச்சிர விரதத்தையும் இரண்டு ஐந்தவ விரதங்களையும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.

Verse 34

संगम्य प्रविशेदग्निं नान्याशुद्धिर्विधीयते । राज्ञीं प्रव्रजितां धात्रीं तथावर्णोत्तमामपि ॥ ३४ ॥

ராணி, துறவிப் பெண், செவிலித்தாய் அல்லது உயர்ந்த வர்ணத்தைச் சேர்ந்த பெண்ணுடன் உறவு கொண்டால், தீயில் இறங்க வேண்டும்; வேறு எந்தப் பரிகாரமும் விதிக்கப்படவில்லை.

Verse 35

गत्वाकृच्छ्रद्वयं कुर्यात्सगोत्रामभिगम्य च । अमूषु पितृगोत्रासु मातृगोत्रगतासु च ॥ ३५ ॥

தந்தை வழியிலோ அல்லது தாய் வழியிலோ ஒரே கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த பெண்ணுடன் உறவு கொண்டால், இரண்டு கிருச்சிர விரதங்களை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 36

परदारेषु सर्वेषु कृच्छ्रार्द्धं तपनं चरेत् । वेश्याभिगमने पापं व्यपोहन्ति द्विजास्तथा ॥ ३६ ॥

பிறன் மனைவியுடன் உறவு கொண்டால், அரை கிருச்சிர விரதத்தையும் தபன விரதத்தையும் செய்ய வேண்டும். வேசியுடன் உறவு கொண்ட பாவத்தையும் இருபிறப்பாளர் இவ்வாறே போக்குகின்றனர்.

Verse 37

पीत्वा सकृत्सुतत्पं च पञ्चरात्रं कुशोदकम् । गुरुतल्पगतो कुर्याद्रबाह्मणो विधिवद्रूतम् ॥ ३७ ॥

குருவின் மனைவியுடன் உறவு கொண்ட பிராமணன், ஒருமுறை நன்கு காய்ச்சிய திரவத்தை அருந்தி, ஐந்து இரவுகள் தர்ப்பை நீர் அருந்தி முறைப்படி விரதம் இருக்க வேண்டும்.

Verse 38

गोन्घस्य केचिदिच्छन्ति केचिच्चैवावकीर्णिनः । दण्डादूर्ध्वं प्रहारेण यस्तु गां विनिपातयेत् ॥ ३८ ॥

சிலர் கோவதை செய்தவனுக்குப் ‘கோங்஘ா’ எனும் பிராயச்சித்தம் கூறுவர்; சிலர் ‘அவகீர்ணின்’ பிராயச்சித்தம் கூறுவர். ஆனால் அனுமதிக்கப்பட்ட அளவை மீறி தண்டால் மேலாக அடித்து பசுவை விழச் செய்தவன் பெரும் பாவத்துக்குரியவன்; அவன் அதற்குரிய பிராயச்சித்தத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 39

द्विगुणं गोव्रतं तस्य प्रायश्चितं विशोधयेत् । अङ्गुष्टमात्रस्थूलस्तु बाहुमात्रप्रमाणकः ॥ ३९ ॥

அந்த குற்றத்தின் பரிசுத்திக்காக இரட்டிப்பாக ‘கோவ்ரதம்’ கடைப்பிடித்து பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும். நிர்ணயிக்கப்பட்ட தண்டு/அளவு பெருவிரல் அளவு தடிமனாகவும் முன்கை அளவு நீளமாகவும் இருக்க வேண்டும்.

Verse 40

सार्द्रकस्सपालाश्च गोदण्डः परिकीर्त्तितः । गवां निपातने चैव गर्भोऽपि संभवेद्यदि ॥ ४० ॥

ஈரமரமும் பலாசமரமும் சேர்த்து செய்யப்பட்ட தண்டு ‘கோ-தண்டம்’ எனப் புகழப்படுகிறது. மேலும் மாடுகளை விழச் செய்வதற்கான அடியில் கருச்சிதைவும் ஏற்பட்டால், அதுவும் அந்தக் குற்றத்தில் அடங்கும்.

Verse 41

एकैकशश्वरेत्कृच्छ्रं एषा गोन्घस्य निष्कृतिः । बन्धने रोधने चैव पोषणे वा गवां रुजाम् ॥ ४१ ॥

ஒவ்வொரு (பசுவிற்கும்) தனித்தனியாக ‘க்ருச்ச்ர’ தவம் செய்ய வேண்டும்; இதுவே கோபீடையின் (கோங்஘) நிவாரணம். பசுவை கட்டுதல், அடைத்துவைத்தல், அல்லது பசுக்களின் நோய்களைப் போஷிக்காமல் விடுதல்—இவற்றிலும் இதே குற்றம் ஏற்படும்.

Verse 42

संपद्यते चेन्मरणं निमित्तेनैव लिप्यते । मूर्च्छितः पतितो वापि दण्डेनाभिहतस्ततः ॥ ४२ ॥

மரணம் நிகழ்ந்தால், குற்றப் பதிவு உடனடி காரணத்தின் படியே அமையும். அவர் மயக்கமடைந்திருந்தாலும், விழுந்திருந்தாலும், அல்லது பின்னர் தண்டால் அடிக்கப்பட்டிருந்தாலும்—பொறுப்பு அந்தச் சிறப்பு நிமித்தத்தின் படியே கணிக்கப்படும்.

Verse 43

उत्थाय षट्पदं गच्छेत्सप्त पञ्चदशापि वा । ग्रासं वा यदि गृह्णीयात्तोयं वापि पिबेद्यदि ॥ ४३ ॥

யாரேனும் எழுந்து ஆறு அடிகள்—அல்லது ஏழு, மேலும் பதினைந்து கூட—நடந்தாலோ, அல்லது ஒரு வாய்க்கரண்டி உணவு எடுத்தாலோ, அல்லது நீர் குடித்தாலோ, அந்த விரத/நியமம் இடைநிறுத்தப்பட்டதாகக் கருதி விதிப்படி மீண்டும் தொடங்க வேண்டும்।

Verse 44

सर्वव्याधिप्रनष्टानां प्रायश्चित्तं न विद्यते । कष्टलोष्टाश्मभिर्गावः शस्त्रैर्वा निहता यदि ॥ ४४ ॥

எல்லாவிதக் கடும் நோய்களால் முற்றிலும் சிதைந்தவர்களுக்கு பிராயச்சித்தம் கூறப்படவில்லை—குறிப்பாக மாடுகள் மரம், மண் கட்டி, கல் அல்லது ஆயுதத்தால் கொல்லப்பட்டிருந்தால்।

Verse 45

प्रायश्चित्तं स्मृतं तत्र शस्त्रे शस्त्रे निगद्यते । काष्टे सान्तपनं प्रोक्तं प्राजापत्यं तु लोष्टके ॥ ४५ ॥

அந்த இடத்தில் ஆயுதம் ஒவ்வொன்றிற்கும் உரிய பிராயச்சித்தம் தனித்தனியாக கூறப்பட்டுள்ளது. மரத்தால் (தீங்கு) ஏற்பட்டால் சாந்தபனமும், மண் கட்டியால் ஏற்பட்டால் பிராஜாபத்யமும் விதிக்கப்பட்டது।

Verse 46

तप्तकृच्छ्रं तु पाषाणे शस्त्रे चाप्यतिकृच्छ्रकम् । औषधं स्नेहमाहारं दद्याद्गोब्राह्मणेषु च ॥ ४६ ॥

கல் தொடர்பான குற்றத்திற்கு தப்தக்ருச்சிரமும், ஆயுதம் தொடர்பான குற்றத்திற்கு மேலும் கடுமையான அதிக்ருச்சிரமும் செய்ய வேண்டும். மேலும் மருந்து, நெய் போன்ற ஸ்நேஹப் பொருட்கள், உணவு ஆகியவற்றை—சிறப்பாக மாடுகளுக்கும் பிராமணர்களுக்கும்—தானமாக அளிக்க வேண்டும்।

Verse 47

दीयमाने विपत्तिः स्यात्प्रायश्चित्तं तदा नहि । तैलभेषजपाने च भेषजानां च भक्षणे ॥ ४७ ॥

தானம்/அர்ப்பணம் அளிக்கும் போது ஏதேனும் விபத்து ஏற்பட்டால், அப்போது பிராயச்சித்தம் இல்லை. அதுபோல எண்ணெய் அல்லது மருந்துப் பானம், மேலும் மருந்துகளை உண்ணுதல் ஆகியவற்றிலும் பிராயச்சித்தம் கூறப்படவில்லை।

Verse 48

निशल्यकरणे चैव प्रायश्चित्तं न विद्यते । वत्सानां कण्ठबन्धेन क्रिययाभेषजेन तु ॥ ४८ ॥

நிஷல்யகரணம் (உடலில் பதிந்த அம்புத்துண்டு/முள் அகற்றுதல்) என்பதற்கு பிராயச்சித்தம் விதிக்கப்படவில்லை; கன்றுகளுக்கு கந்தபந்தம் முதலான நடைமுறைச் செயலும் மருந்தும் கொண்டு சிகிச்சை செய்ய வேண்டும்।

Verse 49

सायं संगोपनार्थं च त्वदोषो रोषबन्धयोः । पादे चैवास्य रोमाणि द्विपादे श्मश्रु केवलम् ॥ ४९ ॥

மாலையில் பாதுகாப்பிற்காக மறைத்தல் உரியது; ஆனால் உன் குறை கோபத்திலும் பகை-பந்தத்திலும் உள்ளது. அவன் உடலில்—கால்களில் முடி உண்டு; இருகாலனான மனிதனுக்கு மட்டும் தாடி தான் உள்ளது.

Verse 50

त्रिपादे तु शिखावर्तं मूले सर्वं समाचरेत् । सर्वान्केशान्समुद्धृत्य छेदयेदङ्गुलद्वयम् ॥ ५० ॥

தலையின் மூன்றாம் பகுதியில், சிகாவர்த்தத்தை அதன் மூலத்தில் முறையாக அமைக்க வேண்டும். எல்லா முடிகளையும் ஒன்றாகச் சேர்த்து, இரண்டு விரல் அளவு மீதமிருக்குமாறு வெட்ட வேண்டும்.

Verse 51

एवमेव तु नारीणां मुण्डनं शिरसः स्मृतम् । न स्त्रिया वपनं कार्यं न च वीरासनं स्मृतम् ॥ ५१ ॥

இதேபோல் பெண்களுக்கு தலைமுண்டனம் கூறப்பட்டுள்ளது. ஆனால் பெண் முழு வபனம் (நிரந்தர வழக்காக) செய்யக் கூடாது; மேலும் அவளுக்கு வீராசனமும் விதிக்கப்படவில்லை.

Verse 52

न च गोष्टे निवासोऽस्ति न गच्छन्तीमनुव्रजेत् । राजा वा राजपुत्रो वा ब्राह्मणो वा बहुश्रुतः ॥ ५२ ॥

கோசாலையில் வசிக்கக் கூடாது; எங்காவது செல்கின்ற பெண்ணைத் தொடர்ந்து செல்லவும் கூடாது—அவன் அரசனாக இருந்தாலும், அரசகுமாரனாக இருந்தாலும், பலசாஸ்திரம் அறிந்த பிராமணனாக இருந்தாலும்.

Verse 53

अकृत्वा वपनं तेषां प्रायश्चित्तं विनिर्द्दिशेत् । केशानां रक्षणार्थं च द्विगुणं व्रतमादिशेत् ॥ ५३ ॥

அவர்கள் வபனம் (முண்டனம்) செய்யாமல் இருந்தால், அவர்களுக்கு பிராயச்சித்தம் விதிக்க வேண்டும்; மேலும் கேசங்களைப் பாதுகாக்க இரட்டிப்பு அளவில் விரதம் அனுஷ்டிக்க ஆணையிட வேண்டும்।

Verse 54

द्विगुणे गतु व्रते चीर्णे द्विगुणा व्रतदक्षिणा ॥ ५४ ॥

விரதத்தை இரட்டிப்பு முறையில் ஏற்று முறையாக அனுஷ்டித்தால், அந்த விரதத்திற்குரிய தக்ஷிணையும் இரட்டிப்பாக வழங்க வேண்டும்।

Verse 55

पापं न क्षीयते हन्तुर्दाता च नरकं व्रजेत् । अश्रौतस्मार्तविहितं प्रायश्चित्तं वदन्ति ये ॥ ५५ ॥

கொலை செய்தவனின் பாவம் குறையாது; அதை ஆணையிட்டவனும் நரகத்திற்குச் செல்வான்—இவ்வாறு, ஸ்ருதி-ஸ்மிருதி விதியற்ற பிராயச்சித்தங்களைச் சொல்வோர் கூறுகின்றனர்।

Verse 56

तान्धर्मविन्घकर्तॄंश्च राजा दण्डेन पीडयेत् । न चैतान्पीडयेद्राजा कथंचित्काममोहितः ॥ ५६ ॥

தர்மத்திற்கு இடையூறு செய்பவர்களை அரசன் தண்டத்தால் அடக்க வேண்டும்; ஆனால் தனிப்பட்ட ஆசைமயக்கத்தில் அரசன் அவர்களை எவ்விதத்திலும் தண்டிக்கக் கூடாது।

Verse 57

तत्पापं शतधाभूत्वा तमेव परिसर्पति । प्रायश्चित्ते ततश्चीर्णे कुर्याद्ब्राह्मणभोजनम् ॥ ५७ ॥

அந்தப் பாவம் நூறுமடங்காகி அதே மனிதனிடமே மீண்டும் ஒட்டிக் கொள்கிறது. ஆகவே பிராயச்சித்தம் செய்து முடித்த பின் பிராமணர்களுக்கு அன்னதானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 58

विंशतिर्गा वृषं चैकं दद्यात्तेषां च दक्षिणाम् । क्रिमिभिस्तृण संभूतैर्मक्षिकादिनिपातितैः ॥ ५८ ॥

இருபது பசுக்களையும் ஒரு காளையையும், விதிப்படி தக்ஷிணையுடனும் தானம் செய்ய வேண்டும். புல்லில் தோன்றும் புழுக்கள், ஈக்கள் முதலியவை விழுவதால் ஏற்படும் தீட்டுக்கான பிராயச்சித்தம் இதுவென கூறப்படுகிறது.

Verse 59

कृच्छ्रार्द्धं स प्रकुर्वीत शक्त्या दद्याच्च दक्षिणाम् । प्रायश्चित्तं च कृत्वा वै भोजयित्वा द्विजोत्तमान् ॥ ५९ ॥

அவன் அர்த்த-க்ருச்சிர விரதத்தை மேற்கொண்டு, தன் ஆற்றலுக்கேற்ப தக்ஷிணை அளிக்க வேண்டும். பிராயச்சித்தத்தை முறையாக செய்து, பின்னர் உயர்ந்த த்விஜர்களை (பிராமணர்களை) போஜனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 60

सुवर्णमानिकं दद्यात्ततः शुद्धिर्विधीयते । चाण्डालश्वपचैः स्पृष्टे निशि स्नानं विधीयते ॥ ६० ॥

அளவிட்ட பொன்னைக் தானமாக அளிக்க வேண்டும்; அதனால் சுத்தி விதிக்கப்படுகிறது. சாண்டாளன் அல்லது சுவபசன் தொடுதலால் தீட்டு ஏற்பட்டால் இரவில் நீராடுதல் விதியாகும்.

Verse 61

न वसेत्तत्र रात्रौ तु सद्यः स्नानेन शुद्ध्यति । वसेदथ यदा रात्रावज्ञानादविचक्षणः ॥ ६१ ॥

அங்கே இரவில் தங்கக் கூடாது; நீராடினால் உடனே சுத்தி பெறலாம். ஆனால் அறிவின்மையால் விவேகம் இன்றியவன் இரவில் தங்கினால், அவன் உடனே நீராடி சுத்தி அடைய வேண்டும்.

Verse 62

तदा तस्य तु तत्पापं शतधा परिवर्तते । उद्गच्छन्ति च नक्षत्राण्युपरिष्टाच्च ये ग्रहाः ॥ ६२ ॥

அப்போது அவனுடைய அந்தப் பாவம் நூறுமடங்கு பெருகும்; மேலும் மேலே இயங்கும் நக்ஷத்திரங்களும் கிரகங்களும் (சாட்சியாக) எழுகின்றன.

Verse 63

संस्पृष्टे रश्मिभिस्तेषामुदकस्नानमाचरेत् । याश्चान्तर्जलवल्मीकमूषिकोषरवर्त्मसु ॥ ६३ ॥

அவை (நீர்) சூரியக் கதிர்களால் தொடப்பட்டபின் நீராடல் செய்ய வேண்டும். அதுபோல உள்ள்நீரோட்டப் பாதைகளில்—எறும்புப் புற்று, எலி வளைகள், உவர்நிலப் பகுதிகள், பாதை வழிகள்—இவற்றில் உள்ள நீருக்கும் இதே விதி உரியது.

Verse 64

श्मशाने शौचशेषे च न ग्राह्याः सत्प मृत्तिकाः । इष्टापूर्तं तु कर्त्तव्यं ब्राह्मणेन प्रयत्नतः ॥ ६४ ॥

சுடுகாட்டிலும், சுத்திகரிப்பு முறைக்குப் பின் அசுத்தம் மீதமிருக்கும் நிலையிலும், தூய பயன்பாட்டிற்கான புனித மண்ணை எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது. ஆனால் பிராமணன் முயற்சியுடன் இஷ்டம் மற்றும் பூர்த்தம்—யாகாதி புண்ணியச் செயல்களும், பொதுநல தானங்களும்—செய்ய வேண்டும்.

Verse 65

इष्टेन लभते स्वर्गं मोक्षं पूर्त्तेन चान्पुयात् । वित्तक्षेपो भवेदिष्टं तडागं पूर्त्तमुच्यते ॥ ६५ ॥

இஷ்டத்தால் ஸ்வர்கம் கிடைக்கும்; பூர்த்தத்தால் மோக்ஷமும் அடையலாம். யாக-பூஜைக்காகச் செல்வத்தைச் செலவிடுவது ‘இஷ்டம்’; குளம்/தடாகம் அமைத்தல் ‘பூர்த்தம்’ எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 66

आरामश्च विशेषेण देवद्रोण्यस्तथैव च । वापीकूपतडागानि देवतायतनानि च ॥ ६६ ॥

சிறப்பாகத் தோட்டங்கள்/ஆராமங்கள் அமைத்தல், தேவபணிக்கான நீர்த் தொட்டிகள் (தேவத்ரோணி) நிறுவுதல்; மேலும் படிக்கிணறு, கிணறு, குளம் அமைத்தல், தேவாலயங்கள்/திருக்கோயில்கள் கட்டுதல்—இவை அனைத்தும் பெரும் புண்ணியம்.

Verse 67

पतितान्युद्धरेद्यस्तु स पूर्वफलमश्नुते । शुक्लाया आहरेन्मूत्रं कृष्णाया गोः शकृत्तथा ॥ ६७ ॥

வழிதவறியவர்களை உயர்த்தி (நல்வழிக்குக் கொண்டு) வருபவன் முன் கூறிய சிறந்த பலனை அடைவான். வெள்ளை பசுவின் கோமூத்திரமும், கருப்பு பசுவின் கோமயமும் விதிப்படி பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 68

ताम्रायाश्च पयो ग्राह्यं श्वेतायाश्च दधि स्मृतम् । कपिलाया घृतं ग्राह्यं महापातकनाशनम् ॥ ६८ ॥

தாம்ரவர்ணப் பசுவின் பாலை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்; வெள்ளைப் பசுவின் தயிர் விதியாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளது. கபிலா பசுவின் நெய் கொள்ள வேண்டும்—அது மகாபாதகங்களை அழிப்பது.

Verse 69

कुशैस्तीर्थनदीतौयैः सर्वद्रव्यं पृथक् पृथक् । आहृत्य प्रणवेनैव उत्थाप्य प्रणवेन च ॥ ६९ ॥

குசை புல்லும் தீர்த்த நதிநீரும் கொண்டு ஒவ்வொரு பொருளையும் தனித்தனியாகக் கொண்டு வந்து, பிரணவம் (ஓம்) ஒன்றினாலேயே அனைத்தையும் உயர்த்தி (சம்ஸ்காரம் செய்து), மீண்டும் பிரணவத்தாலேயே உயர்த்த வேண்டும்.

Verse 70

प्रणवेन समालोड्य प्रणवेनैव संपिबेत् । पालाशे मध्यमे पर्णे भाण्डे ताम्रमये शुभे ॥ ७० ॥

பிரணவம் (ஓம்) உச்சரித்து நன்றாகக் கலக்கி, மீண்டும் பிரணவத்தோடு அதைப் பருக வேண்டும். நடுவில் பலாச இலை வைத்துள்ள, மங்களமான செம்புப் பாத்திரத்தில் அது இருக்க வேண்டும்.

Verse 71

पिबेत्पुष्करपर्णे वा मृन्मये वा कुशोदकम् । सूतके तु समुत्पन्ने द्वितीये समुपस्थिते ॥ ७१ ॥

சூதகம் ஏற்பட்டபோது, இரண்டாம் நாள் வந்தவுடன், குசநீரைத் தாமரை இலைக்குள் அல்லது மண் பாத்திரத்தில் வைத்து பருக வேண்டும்.

Verse 72

द्वितीये नास्ति दोषस्तु प्रथमेनैव शुध्यति । जातेन शुध्यते जातं मृतेन मृतकं तथा ॥ ७२ ॥

இரண்டாம் நிலையில் குற்றம் இல்லை; முதலிலேயே தூய்மை ஏற்படுகிறது. பிறப்பால் பிறப்புச் சார்ந்தது தூய்மையடைகிறது; மரணத்தால் மரணச் சார்ந்ததும் அதுபோலத் தூய்மையடைகிறது.

Verse 73

गर्भसंस्त्रवणे मासे त्रीण्यहानि विनिर्दिशेत् ॥ ७३ ॥

எந்த மாதத்தில் கருச்சிதைவு (கர்ப்பச்ராவம்) நிகழுமோ, அப்போது மூன்று நாட்கள் சௌசக் காலம் விதிக்க வேண்டும்।

Verse 74

रात्रिभिर्मासतुल्याभिर्गर्भस्त्रावे विशुद्ध्यति । रजस्युपरते साध्वी स्नानेन स्त्री रजस्वला ॥ ७४ ॥

கருச்சிதைவில் கர்ப்பம் இருந்த மாதங்களுக்குச் சமமான இரவுகள் கடந்த பின் சுத்தி உண்டாகும். மாதவிடாய் நின்ற பின் ரஜஸ்வலையான பெண் நீராடுவதால் சுத்தி பெறுகிறாள்।

Verse 75

स्वगोत्राद्भृश्यते नारी विवाहात्सप्तमे पदे । स्वामिगोत्रेण कर्त्तव्यास्तस्याः पिण्डोदकक्रियाः ॥ ७५ ॥

திருமணத்தின் ஏழாம் அடியில் பெண் தன் சொந்த கோத்திரத்திலிருந்து விலகியதாகக் கருதப்படுகிறாள்; அதன் பின் அவளுக்கான பிண்ட-உதகக் கிரியைகள் கணவரின் கோத்திரத்திலேயே செய்யப்பட வேண்டும்।

Verse 76

उद्देश्यं पिण्डदाने स्यात्पिण्डे पिण्डे द्विनामतः । षण्णां देयास्त्रयः पिण्डा एवं दाता न मुह्यति ॥ ७६ ॥

பிண்டதானத்தில் யாருக்கெனும் நோக்கத்தைச் சொல்ல வேண்டும்; ஒவ்வொரு பிண்டத்திற்கும் இரண்டு பெயர்கள் கூறப்பட வேண்டும். ஆறு பேருக்காக மூன்று பிண்டங்கள் அளிக்க வேண்டும்; இவ்வாறு தானம் செய்பவர் குழப்பமடையார்।

Verse 77

स्वेन भर्त्रा सहस्त्राब्दं माताभुक्ता सुदैवतम् । पितामह्यपि स्वेनैव स्वेनैव प्रपितामही ॥ ७७ ॥

தாய் தன் கணவருடனே, நல்வாழ்வும் தெய்வ அருளும் பெற்று, ஆயிரம் ஆண்டுகள் தாம்பத்திய இன்பத்தை அனுபவித்தாள்; அதுபோல பாட்டியும் தன் கணவருடனே, அதுபோல மூதாட்டியும் தன் கணவருடனே।

Verse 78

वर्षे तु कुर्वीत मातापित्रोस्तु सत्कृतिम् । अदैवं भोजयेच्छ्राद्धं पिण्डमेकं तु निर्वपेत् ॥ ७८ ॥

ஆண்டில் ஒருமுறை தாய் தந்தையரை முறையாகப் போற்றி மரியாதை செய்ய வேண்டும். தேவார்ப்பணமில்லா சிராத்தத்தில் அழைக்கப்பட்டவர்களுக்கு உணவு அளித்து, ஒரே பிண்டத்தைச் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 79

नित्यं नैमित्तिकं काम्यं वृद्धिश्राद्धमथापरम् । पार्वणं चेति विज्ञेयं श्राद्धं प़ञ्चविधं बुधैः ॥ ७९ ॥

அறிவோர் சிராத்தம் ஐந்து வகை என அறிவுறுத்துகின்றனர்—நித்திய, நைமித்திக, காம்ய, விருத்தி-சிராத்தம், மற்றும் பார்வண சிராத்தம்.

Verse 80

ग्रहोपरागे संक्रान्तौ पर्वोत्सवमलालये । निर्वपेत्र्रीन्नरः पिण्डानेकमेव मृतेऽहनि ॥ ८० ॥

கிரகணம், சங்கிராந்தி, பண்டிகை-உற்சவங்கள் மற்றும் பேரிடர் காலங்களில் மூன்று பிண்டங்களைச் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்; ஆனால் மரண நாளில் ஒரே பிண்டம் மட்டும் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 81

अनूढ न पृथक्कन्या पिण्डे गोत्रे च सूतके । पाणिग्रहणमन्त्राभ्यां स्वगोत्राद्भ्रश्यते ततः ॥ ८१ ॥

திருமணமாகாத பெண் பிண்டம், கோத்திரம், சூதகம் ஆகியவற்றில் தந்தை குலத்திலிருந்து தனியாகக் கருதப்படுவதில்லை. ஆனால் பாணிகிரஹண மந்திரங்களால் திருமணம் நிறைவேறிய பின் அவள் தன் (பித்ரு) கோத்திரத்திலிருந்து விலகுகிறாள்.

Verse 82

येन येन तु वर्णेन या कान्या परिणीयते । तत्समं सूतकं याति तथापिण्डोदकेऽपि च ॥ ८२ ॥

பெண் எந்த வர்ணத்தில் திருமணம் செய்யப்படுகிறாளோ, அந்த வர்ணத்திற்கேற்ப அவளுக்கு சூதகம் ஏற்படும்; பிண்டம் மற்றும் உதகம் (தர்ப்பணம்) பற்றிய விதியிலும் அதே நியமமே பொருந்தும்.

Verse 83

विवाहे चैव संवृत्ते चतुर्थेऽहनिरात्रिषु । एकत्वं सा व्रजेद्भर्तुः पिण्डे गोत्रे च सूतके ॥ ८३ ॥

திருமணம் முறையாக நிறைவேறிய பின் நான்காம் நாள்-இரவில் மனைவி கணவருடன் ஒன்றுபடுகிறாள்—பிண்டம், கோத்திரம், மேலும் சூதகம் வந்தால் அதிலும் அவன் பங்காளியாகக் கருதப்படுகிறாள்।

Verse 84

प्रथमेऽह्नि द्वितीये वा तृतीये वा चतुर्थके । अस्थिसंचयनं कार्यं बन्धुभिर्हितबुद्धिभिः ॥ ८४ ॥

முதல் நாள் அல்லது இரண்டாம், மூன்றாம், நான்காம்—இவற்றில் எந்த நாளிலும் நல்விருப்பம் கொண்ட உறவினர்கள் அஸ்தி-சஞ்சயத்தைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 85

चतुर्थे पञ्चमे चैव सत्पमे नवमे तथा । अस्थिसंचयनं प्रोक्तं वर्णानामनुपूर्वशः ॥ ८५ ॥

வர்ணங்களின் ஒழுங்கின்படி அஸ்தி-சஞ்சயம் நான்காம், ஐந்தாம், ஏழாம், ஒன்பதாம் நாள்களில் செய்ய வேண்டும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 86

एकादशाहे प्रेतस्य यस्य चोत्सृज्यते वृषः । मुच्यते प्रेतलोकात्स स्वर्गलोके महीयते ॥ ८६ ॥

யாருடைய மறைந்தவருக்காக ஏகாதசாஹத்தில் வृषப-உத்ஸர்ஜனம் செய்யப்படுகிறதோ, அவர் பிரேதலோகத்திலிருந்து விடுபட்டு ஸ்வர்கலோகத்தில் மதிக்கப்படுகிறார்।

Verse 87

नाभिमात्रे जले स्थित्वा हृदयेन तु चिन्तयेत् । आगच्छन्तु मे पितरो गृह्णन्त्वेताञ्जाञ्जलीन् ॥ ८७ ॥

நாபி அளவு நீரில் நின்று இதயத்தால் தியானிக்க வேண்டும்—“என் பித்ருக்கள் வருக; என் இவ்வஞ்சலி அர்ப்பணங்களை ஏற்றுக்கொள்ளுக.”

Verse 88

हस्तौ कृत्वा तु संयुक्तौ पूरचित्वा जलेन च । गोश्रृङ्गमात्रमुद्धृत्य जलमध्ये विनिः क्षिपेत् ॥ ८८ ॥

இரு கைகளையும் இணைத்து நீரால் நிரப்பி, பசுவின் கொம்பளவு மட்டுமே நீரை எடுத்து, அதே நீரின் நடுவில் மீண்டும் அர்ப்பணித்து விட வேண்டும்।

Verse 89

आकाशे च क्षिपेद्वारि वारिस्थो दक्षघिणामुखः । पितॄणां स्थानमाकाशं दक्षिणादिक् तथैव च ॥ ८९ ॥

நீரில் நின்று தெற்கை நோக்கி, வலக்கையால் நீரை எடுத்து ஆகாயத்தில் வீச வேண்டும்; பித்ருக்களின் நிலையம் ஆகாயமே, அவர்களின் திசையும் தெற்கே.

Verse 90

आपो देवगणाः प्रोक्ता आपः पितृगणास्तथा । तस्मादस्य जलं देयं पितॄणां हितमिच्छता ॥ ९० ॥

‘ஆபः’ எனும் நீரே தேவர்களின் கணங்களாகவும், அதே நீரே பித்ருக்களின் கணங்களாகவும் கூறப்படுகிறது; ஆகவே பித்ருக்களின் நலன் நாடுபவன் அவர்களுக்கு நீரை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 91

दिवासूर्यांशुसंतत्पं रात्रौ नक्षत्रमारुतैः । मध्ययोरप्युभाभ्यां च पवित्रं सर्वदा जलम् ॥ ९१ ॥

பகலில் சூரியக் கதிர்களால் வெப்பமடைந்தாலும், இரவில் நட்சத்திரங்களின் கீழ் காற்றால் பாதிக்கப்பட்டாலும், இவ்விரண்டிற்கிடையிலும் நீர் எப்போதும் தூய்மையானதே.

Verse 92

स्वभावयुक्तमव्यक्तममेध्येन सदा शुचिः । भाण्डस्थं धरणीस्थं वा पवित्रं सर्वदा जलम् ॥ ९२ ॥

நீர் இயல்பாகவே வெளிப்படாத தூய்மையுடன் எப்போதும் சுத்தமானது; அசுத்தம் தொட்டாலும், பாத்திரத்தில் இருந்தாலும் நிலத்தில் இருந்தாலும், நீர் எந்நாளும் புனிதப்படுத்துவதாகவே உள்ளது।

Verse 93

देवतानां पितॄणां च जलं दद्याज्जलाञ्जलीन् । असंस्कृतप्रमीतानां स्थले दद्याद्विचक्षणः ॥ ९३ ॥

தேவர்களுக்கும் பித்ருக்களுக்கும் அஞ்சலி வடிவில் நீர்த் தர்ப்பணம் அளிக்க வேண்டும். ஸம்ஸ்காரமின்றி இறந்தவர்களுக்கும்கூட விவேகி உரிய இடத்தில் நீர் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 94

श्राद्धे हवनकाले च दद्यादेकेन पाणिना । उभाभ्यां तर्पणे दद्यादेष धर्मो व्यवस्थितः ॥ ९४ ॥

ஸ்ராத்தமும் ஹோமகாலமும் ஒரே கையால் அளிக்க வேண்டும். தர்ப்பணத்தில் இரு கைகளாலும் அளிக்க வேண்டும்—இதுவே நிலைபெற்ற தர்ம விதி.

Verse 95

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे प्रथमपादे धर्मशान्तिनिर्देशो नाम चतुर्दशोऽध्यायः ॥ १४ ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீ ப்ருஹந்நாரதீய புராணத்தின் பூர்வபாகம், முதல் பாதத்தில் ‘தர்ம-சாந்தி-நிர்தேசம்’ எனும் பதினான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.