Mokṣopāya: Bhakti-rooted Jñāna and the Aṣṭāṅga Yoga of Viṣṇu-Meditation

Verse 1

नारद उवाच । भगवन्सर्वमाख्यातं यत्पृष्टं विदुषा त्वया । संसारपाशबद्धानां दुःखानि सुबहूनि च ॥ १ ॥

நாரதர் கூறினார்—பகவனே! ஞானியரே, உம்மால் கேட்கப்பட்ட அனைத்தையும் முழுமையாக விளக்கினீர்; சம்சாரப் பாசத்தில் கட்டுண்டோரின் பல துயரங்களையும் உரைத்தீர்.

Verse 2

अस्य संसारपाशस्य च्छेदकः कतमः स्मृतः । येनोपायेन मोक्षः स्यात्तन्मे ब्रूहि तपोधन ॥ २ ॥

இந்த சம்சாரப் பாசத்தை வெட்டுவது எது என்று ஸ்மிருதிகளில் கூறப்பட்டுள்ளது? எந்த வழியால் மோக்ஷம் கிடைக்குமோ அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள், தவத் தநமே.

Verse 3

प्राणिभिः कर्मजालानि क्रियंते प्रत्यहं भृशम् । भुज्यंते च मुनिश्रेष्ठ तेषां नाशः कथं भवेत् ॥ ३ ॥

உயிர்கள் தினந்தோறும் அடர்ந்த கர்மவலையைச் செய்கின்றன; அதன் பலன்களையும் அனுபவிக்கின்றன. ஓ முனிவரே சிறந்தவரே, அக்கர்மச் சேமிப்பு எவ்வாறு ஒருநாள் முடிவடையும்?

Verse 4

कर्मणा देहमाप्नोति देही कामेन बध्यते । कामाल्लोभाभिभूतः स्याल्लोभात्क्रोधपरायणाः ॥ ४ ॥

கர்மத்தால் உடலுடையவன் உடலைப் பெறுகிறான்; ஆசையால் கட்டுப்படுகிறான். ஆசையால் பேராசை மேலோங்குகிறது; பேராசையால் கோபத்திற்கே அடிமையாவான்.

Verse 5

क्रोधाञ्च धर्मनाशः स्याद्धर्मनाशान्मतिभ्रमः । प्रनष्टबुद्धिर्मनुजः पुनः पापं करोति च ॥ ५ ॥

கோபத்தால் தர்மம் அழிகிறது; தர்மநாசத்தால் அறிவு மயக்கம் உண்டாகிறது. அறிவு கெட்ட மனிதன் மீண்டும் பாவம் செய்கிறான்.

Verse 6

तस्माद्देहं पापमूलं पापकर्मरतं तथा । यथा देहभ्रमत्यक्त्वा मोक्षभाक्स्यात्तथा वद ॥ ६ ॥

ஆகவே கூறுங்கள்: பாவத்தின் வேர் போலவும் பாவச் செயல்களில் ஈடுபடுவதுமான இந்த உடலை ‘நான்’ எனக் கொள்ளும் மயக்கத்தை எவ்வாறு விட்டு, மோட்சத்தில் பங்குபெறுவது எப்படி?

Verse 7

सनक उवाच । साधु साधु महाप्राज्ञ मतिस्ते विमलोर्जिता । यस्मात्संसारदुःखान्नो मोक्षोपायमभीप्ससि ॥ ७ ॥

சனகர் கூறினார்—நன்று, நன்று, ஓ மஹாப்ராஜ்ஞரே! உமது அறிவு தூய்மையும் உறுதியும் பெற்றது; ஏனெனில் உலகவாழ்வின் துயரத்திலிருந்து விடுதலைக்கான வழியை எங்களிடம் நாடுகிறீர்.

Verse 8

यस्याज्ञया जगत्सर्वं ब्रह्म्ना सृजति सुव्रत । हरिश्च पालको रुद्रो नाशकः स हि मोक्षदः ॥ ८ ॥

நல்ல விரதமுடையவனே! யாருடைய ஆணையால் பிரம்மா இவ்வுலகமெங்கும் படைக்கிறானோ, ஹரி அதைக் காக்கிறார்; ருத்ரன் அதனை அழிக்கிறார்—அவரே மோட்சம் அருள்வார்.

Verse 9

अहमादिविशेषांता जातायस्य प्रभावतगः । तं विद्यान्मोक्षदं विष्णुं नारायणमनामयम् ॥ ९ ॥

யாருடைய சக்தியால் ‘நான்’ என்ற அகந்தை முதல் மிக நுண்ணிய வேறுபாடுகள் வரை எல்லா விசேஷங்களும் தோன்றினவோ—அவரையே மோட்சம் அருளும் விஷ்ணு, நோயற்ற நாராயணன் என அறிக.

Verse 10

यस्याभिन्नमिदं सर्वं यच्चेंगद्यञ्च नेंगति । तमुग्रमजरं देवं ध्यात्वा दुःखात्प्रमुच्यते ॥ १० ॥

யாருக்குப் இந்த முழு உலகமும் வேறுபாடற்றதோ—இயங்குவதும் இயங்காததும்—அந்த உக்கிரமும் முதுமையற்றதுமான தேவனைத் தியானித்தால் துயரத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவர்.

Verse 11

अविकारमजं शुद्धं स्वप्रकाशं निरंजनम् । ज्ञानरुपं सदानंदं प्राहुर्वैमोक्षसाधनम् ॥ ११ ॥

மாற்றமற்ற, பிறவியற்ற, தூய, தன்னொளியுடைய, மாசற்ற—ஞானமே வடிவாகவும் நித்திய ஆனந்தமாகவும் உள்ள அந்தத் தத்துவமே மோட்சத்தின் உண்மையான சாதனம் என்று அவர்கள் கூறுகின்றனர்.

Verse 12

यस्यावताररुपाणि ब्रह्माद्या देवतागणाः । समर्चयंति तं विद्याच्छाश्वतस्थानदं हरिम् ॥ १२ ॥

பிரம்மா முதலிய தேவர்கூட்டமும் முறையாக யாருடைய அவதார ரூபங்களை வணங்குகின்றனரோ—அந்த ஹரியையே நித்திய வாசஸ்தானம் அருள்வார் என அறிக.

Verse 13

जितप्राणा जिताहाराः सदा ध्यानपरायणाः । हृदि पश्यंति यं सत्यं तं जामीहि सुखावहम् ॥ १३ ॥

பிராணனை வென்று, உணவை அடக்கி, எப்போதும் தியானத்தில் நிலைத்திருப்போர், இதயத்தில் காணும் அந்த சத்தியத்தை—இன்பம் அருளும் தத்துவம் என அறிக।

Verse 14

निर्गुणोऽपि गुणाधारो लोकानुग्रहरुपधृक् । आकाशमध्यगः पूर्णस्तं प्राहुर्मोक्षदं नृणाम् ॥ १४ ॥

அவர் நிர்குணனாயினும் எல்லாக் குணங்களுக்கும் ஆதாரம்; உலகங்களுக்கு அருள் செய்ய வடிவம் தரிப்பவர்; ஆகாய நடுவில் நிலைத்து, எங்கும் நிறைந்து, பரிபூரணன்—அவரையே மனிதர்க்கு மோட்சம் அளிப்பவன் எனச் சொல்கின்றனர்।

Verse 15

अध्यक्षः सर्वकार्याणां देहिनो हृदये स्थितः । अनूपमोऽखिलाधारस्तां देवं शरणं व्रजेत् ॥ १५ ॥

எல்லாக் காரியங்களுக்கும் அதிபதியான பரமேசன், உடல் கொண்டவரின் இதயத்தில் உறைகிறான். ஒப்பற்றவன், அனைத்திற்கும் ஆதாரம்—அந்த தேவனையே சரணடைய வேண்டும்।

Verse 16

सर्वं संगृह्य कल्पांते शेते यस्तु जले स्वयम् । तं प्राहुर्मोक्षदं विष्णुं मुनयस्तत्त्वदर्शिनः ॥ १६ ॥

கல்ப முடிவில் அனைத்தையும் தன்னுள் இழுத்துக் கொண்டு, தானே நீர்மேல் பள்ளி கொள்பவனை, தத்துவம் காணும் முனிவர் மோட்சம் அருளும் விஷ்ணு எனப் புகழ்கின்றனர்।

Verse 17

वेदार्थविद्भिः कर्मज्ञैरिज्यते विविधैर्मखैः । स एव कर्मफलदो मोक्षदोऽकामकर्मणाम् ॥ १७ ॥

வேதார்த்தம் அறிந்தும் கர்மத்தில் தேர்ந்தவரும் பலவகை யாகங்களால் அவரையே வழிபடுகின்றனர். அவர் ஒருவரே கர்மபலன் அளிப்பவர்; ஆசையற்ற கர்மம் செய்வோர்க்கு மோட்சமும் அருள்பவர் அவர் ஒருவரே।

Verse 18

हव्यकव्यादिदानेषु देवतापितृरूपधृक् । भुंक्ते य ईश्वरोऽव्यक्तस्तं प्राहुर्मोक्षदं प्रभुम् ॥ १८ ॥

ஹவ்ய‑கவ்ய முதலான தானங்களில் தேவர்‑பித்ரு ரூபம் தாங்கி அவற்றை ஏற்றுக் கொள்பவன்—அந்த அவ்யக்த ஈச்வரப் பிரபுவே மோட்சம் அருளும் பரமாதிபதி எனப் புகழப்படுகிறான்।

Verse 19

ध्यातः प्रणमितो वापि पूजितो वापि भक्तितः । ददाति शाश्वतं स्थानं तं दयालुं समर्चयेत् ॥ १९ ॥

வெறும் தியானமாயினும், வணக்கமாயினும், பக்தியுடன் பூஜையாயினும்—அவன் நித்திய தாமத்தை அளிக்கிறான்; ஆகவே அந்த கருணைமிகு பிரபுவை முறையாக ஆராதிக்க வேண்டும்।

Verse 20

आधारः सर्वभूतानांमेको यः पुरुषः परः । जरामरणनिर्मुक्तो मोक्षदः सोऽव्ययो हरिः ॥ २० ॥

ஹரியே அந்த பரம புருஷன்—இரண்டற்றவன்—அனைத்து உயிர்களுக்கும் ஆதாரம்; முதுமை‑மரணம் அற்றவன், அழிவிலான், மோட்சம் அருள்வான்।

Verse 21

संपूज्य यस्य पादाब्जं देहिनोऽपि मुनीश्वर । अमृतत्वं भजंत्याशु तं विदुः पुरुषोत्तमम् ॥ २१ ॥

முனிவரே! யாருடைய தாமரைத் திருவடிகளை முறையாகப் பூஜித்தால் உடலுடையவர்களும் விரைவில் அமரத்துவம் அடைகிறார்களோ—அவரையே புருஷோத்தமன் என அறிகின்றனர்।

Verse 22

आनन्दमजरं ब्रह्म परं ज्योतिः सनातनम् । परात्परतरं यञ्च तद्विष्णोः परमं पदम् ॥ २२ ॥

ஆனந்தமயமான அஜப் பிரம்மம்; சனாதனமான பரம ஜோதி; மேலும் பராத்பரத்திற்கும் அப்பாற்பட்டது—அதுவே விஷ்ணுவின் பரம பதம், பரம தாமம்।

Verse 23

अद्वयं निगुणं नित्यमद्वितीयमनौपमम् । परिपूर्णं ज्ञानमयं विदुर्मोक्षप्रताधकम् ॥ २३ ॥

ஞானிகள் அந்த பரமத் தத்துவத்தை அத்வயம், குணாதீதம், நித்தியம், இரண்டற்றது, ஒப்பற்றது என அறிகின்றனர்—அது பரிபூர்ணம், சுத்தச் சைதன்யமயம், மோக்ஷம் அளிப்பது.

Verse 24

एवंभूतं परं वस्तु योगमार्गविधानतः । य उपास्ते सदा योगी स याति परमं पदम् ॥ २४ ॥

யோக மார்க்க விதிகளின்படி இத்தகைய பரமப் பொருளை எப்போதும் உபாசித்து/தியானிக்கும் யோகி பரம பதத்தை அடைகிறான்.

Verse 25

परसर्वसंगपरित्यागी शमादिगुणसंयुतः । कामर्द्यैवर्जितोयोगी लभते परमं पदम् ॥ २५ ॥

எல்லா பற்றுகளையும் துறந்து, சமம் முதலான நற்குணங்களுடன் கூடி, ஆசையும் சோம்பலும் அற்ற யோகி பரம பதத்தை அடைகிறான்.

Verse 26

नारद उवाच । कर्मणा केन योगस्य सिद्धिर्भवति योगिनाम् । तदुपायं यथातत्त्वं ब्रूहि मे वदतां वर ॥ २६ ॥

நாரதர் கூறினார்—யோகிகளுக்கு யோக சித்தி எந்த வகை கர்மத்தால் உண்டாகிறது? வாக்கில் சிறந்தவரே, அதன் வழியை யதார்த்தமாக எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 27

सनक उवाच । ज्ञानलभ्यं परं मोक्षं प्राहुस्तत्त्वार्थचिंतकाः । यज्ज्ञानं भक्तिमूलं च भक्तिः कर्मवतां तथा ॥ २७ ॥

சனகர் கூறினார்—தத்துவார்த்தத்தை சிந்திப்போர் பரம மோக்ஷம் ஞானத்தால் பெறப்படும் எனச் சொல்கிறார்கள்; ஆனால் அந்த ஞானமும் பக்தியையே வேராகக் கொண்டது, மேலும் கர்மத்தில் ஈடுபடுவோருக்கும் பக்தியே சாதனம்.

Verse 28

दानानि यज्ञा विविधास्तीर्थयात्रादयः कृताः । येन जन्मसहस्त्रेषु तस्य भक्तिर्भवेद्धरौ ॥ २८ ॥

யாருடைய புண்ணியத்தால் ஆயிரம் பிறவிகளில் தானம், பலவகை யாகங்கள், தீர்த்தயாத்திரை முதலியவை அனைத்தும் நிகழ்ந்தனவோ, அவரிடமே ஸ்ரீஹரியின் பக்தி உதயமாகிறது.

Verse 29

अक्षयः परमो धर्मो भक्तिलेशेन जायते । श्रद्धया परया चैव सर्वं पापं प्रणश्यति ॥ २९ ॥

பக்தியின் மிகச் சிறிய துளியிலிருந்தும் அழியாத பரம தர்மம் பிறக்கிறது; மேலும் பரம ஸ்ரத்தையால் எல்லாப் பாவங்களும் முற்றிலும் அழிகின்றன.

Verse 30

सर्वपापेषु नष्टेषु बुद्धिर्भवति निर्मला । सैव बुद्धिः समाख्याता ज्ञानशब्देन सूरिभिः ॥ ३० ॥

எல்லாப் பாவங்களும் அழிந்தபோது புத்தி நிர்மலமாகிறது; அந்த நிர்மல புத்தியையே ஞானிகள் ‘ஞானம்’ என அழைக்கின்றனர்.

Verse 31

ज्ञानं च मोक्षदं प्राहुस्तज्ज्ञानं योगिनां भवेत् । योगस्तु द्विविधः प्रोक्तः कर्मज्ञानप्रभेदतः ॥ ३१ ॥

ஞானம் மோட்சத்தை அளிக்கும் என்று கூறுவர்; அந்த ஞானம் யோகிகளிடமே நிலைபெறும். யோகம் இரண்டு வகை என அறிவிக்கப்பட்டது—கர்மயோகம், ஞானயோகம் என்ற வேறுபாட்டால்.

Verse 32

क्रियायोगं विना नॄणां ज्ञानयोगो न सिध्यति । क्रियायोगरतस्तस्माच्छ्रद्धया हरिमर्चयेत् ॥ ३२ ॥

மனிதர்களுக்கு கிரியாயோகம் இன்றிப் ஞானயோகம் सिद्धியடையாது. ஆகவே கிரியாயோகத்தில் ஈடுபட்டு ஸ்ரத்தையுடன் ஸ்ரீஹரியை அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 33

द्विजभूम्यग्निसूर्याम्बुधातुहृञ्चित्रसंज्ञिताः । प्रतिमाः केशवस्यैता पूज्य एतासु भक्तितः ॥ ३३ ॥

கேசவனுடைய பிரதிமைகள் ‘த்விஜ, பூமி, அக்னி, சூர்ய, அம்பு, தாது, ஹ்ருத், சித்ர’ என்ற பெயர்களால் அறியப்படுகின்றன. இவ்வுருவங்களில் அவரை பக்தியுடன் வழிபட வேண்டும்.

Verse 34

कर्मणा मनसा वाचा परिपीडापराङ्मुखः । तस्मात्सर्वगतं विष्णुं पूजयेद्भक्तिसंयुतः ॥ ३४ ॥

செயலால், மனத்தால், சொல்லால் பிறருக்கு துன்பம் செய்வதிலிருந்து விலகி, ஆகவே எங்கும் நிறைந்த விஷ்ணுவை பக்தியுடன் வழிபட வேண்டும்.

Verse 35

अहिंसा सत्यमक्रोधो ब्रह्मचर्यापरिग्रहौ । अनीर्ष्या च दया चैव योगयोरूभयोः समाः ॥ ३५ ॥

அஹிம்சை, சத்தியம், கோபமின்மை, பிரம்மச்சரியம், அபரிக்ரஹம், பொறாமையின்மை, கருணை—இவை யோகத்தின் இரு வழிகளிலும் சமமாக அவசியம்.

Verse 36

चराचरात्मकं विश्वं विष्णुरेव सनातनः । इति निश्चित्य मनसा योगद्वितयमभ्यसेत् ॥ ३६ ॥

இயங்கும்-இயங்காத அனைத்தையும் கொண்ட இந்தப் பிரபஞ்சம் நித்திய விஷ்ணுவே என்று மனத்தில் உறுதியாகத் தீர்மானித்து, யோகத்தின் இருவகை ஒழுக்கத்தையும் பயில வேண்டும்.

Verse 37

आत्मवत्सर्वभूतानि ये मन्यंते मनीषिणः । ते जानंति परं भावं देवदेवस्य चक्रिणः ॥ ३७ ॥

எல்லா உயிர்களையும் தம்முடைய ஆத்மாவைப் போலக் கருதும் ஞானிகள், தேவர்களின் தேவனாகிய சக்கரதாரி விஷ்ணுவின் பரம இயல்பை அறிகின்றனர்.

Verse 38

यदि क्रोधादिदुष्टात्मा पूजाध्यानपरो भवेत् । न तस्य तुष्यते विष्णुर्यतो धर्मपतिः स्मृतः ॥ ३८ ॥

கோபம் முதலான குற்றங்களால் உள்ளம் மாசுபட்டவன் பூஜை, தியானத்தில் ஈடுபட்டாலும், விஷ்ணு அவன்மேல் திருப்தியடையார்; ஏனெனில் அவர் தர்மத்தின் அதிபதி என நினைக்கப்படுகிறார்.

Verse 39

यदि कामादिदुष्टात्मा देव पूजापरो भवेत् । दंभाचारः स विज्ञेयः सर्वपातकिभिः समः ॥ ३९ ॥

காமம் முதலான குற்றங்களால் உள்ளம் கெட்டவன் தேவபூஜையில் ஈடுபட்டாலும், அவன் பாசாங்குக்காரன் என அறிய வேண்டும்; அவன் நடத்தை எல்லாப் பாவிகளுக்கும் சமம்.

Verse 40

तपः पूजाध्यानपरोयस्त्वसूयारतो भवेत् । तत्तपः सा च पूजा च तद्ध्यानं हि निरर्थकम् ॥ ४० ॥

தவம், பூஜை, தியானத்தில் ஈடுபட்டிருந்தும் குற்றம் காணும் அசூயை மற்றும் வெறுப்பில் மூழ்கினால், அந்தத் தவமும், அந்தப் பூஜையும், அந்தத் தியானமும் நிச்சயமாகப் பயனற்றதாகிவிடும்.

Verse 41

तस्मात्सर्वात्मकं विष्णुं शमादिगुणतत्परः । मुक्तयर्थमर्चयेत्सम्यक् क्रियायोगपरो नरः ॥ ४१ ॥

ஆகையால், சாந்தி முதலான நற்குணங்களில் நிலைத்து, கிரியாயோகத்தில் உறுதியுடையவன், விடுதலைக்காக எல்லோரின் ஆத்மாவான விஷ்ணுவை முறையாகச் சரிவர அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 42

कर्मणा मनसा वाचा सर्वलोकहिते रतः । समर्चयति देवेशं क्रियायोगः स उच्यते ॥ ४२ ॥

செயல், மனம், சொல் ஆகியவற்றால் எல்லா உலகங்களின் நலனில் ஈடுபட்டு, தேவேசனை முறையாக அர்ச்சிப்பதே கிரியாயோகம் எனப்படுகிறது.

Verse 43

नारायणं जगद्योनिं सर्वांतयर्यामिणं हरिम् । स्तोत्राद्यैः स्तौति यो विष्णुं कर्मयोगी स उच्यते ॥ ४३ ॥

நாராயணன்—ஜகத்-யோனி, எல்லோருள்ளும் அந்தர்யாமியாக உறையும் ஹரி—அந்த விஷ்ணுவை ஸ்தோத்திர முதலிய வழிபாடுகளால் போற்றுபவன் கர்மயோகி எனப்படுவான்।

Verse 44

उपवासादिभिश्चैव पुराणश्रवणादिभिः । पुष्पाद्यैश्चार्चनं विष्णोः क्रियायोग उदाहृतः ॥ ४४ ॥

உபவாசம் முதலிய விரதங்கள், புராண-श्रவணம் முதலிய அனுஷ்டானங்கள், மேலும் மலர் முதலியவற்றால் விஷ்ணுவை அர்ச்சித்தல்—இதுவே கிரியாயோகம் என அறிவிக்கப்பட்டது।

Verse 45

एवं भक्तिमतां विष्णौ क्रियायोगरतात्मनाम् । सर्वपापानि नश्यंति पूर्वजन्मार्जितानि वै ॥ ४५ ॥

இவ்வாறு விஷ்ணுவில் பக்தியுடையவர்களும் கிரியாயோகத்தில் மனம் நிலைத்தவர்களும், முன்ஜென்மத்தில் சேர்த்த பாவங்களும் உட்பட எல்லாப் பாவங்களும் அழிகின்றன।

Verse 46

पापक्षयाच्छुद्वमतिर्वांछति ज्ञानमुत्तमम् । ज्ञानं हि मोक्षदं ज्ञेयं तदुपायं वदामि ते ॥ ४६ ॥

பாவங்கள் க்ஷயமானால் புத்தி தூய்மையடைந்து உத்தம ஞானத்தை நாடும். ஞானமே மோக்ஷம் தருவது; அதை அடையும் வழியை உனக்குச் சொல்கிறேன்।

Verse 47

चराचरात्मके लोके नित्यं चानित्यमेव च । सम्यग् विचारयेद्धीमान्सद्भिः शास्त्रार्थकोविदैः ॥ ४७ ॥

சராசரமயமான இவ்வுலகில் எது நித்தியம், எது அனித்தியம் என்பதை, சாஸ்திரார்த்தத்தில் தேர்ந்த சத்புருஷர்களுடன் சேர்ந்து ஞானி முறையாக விசாரிக்க வேண்டும்।

Verse 48

अनित्यास्तु पदार्था वै नित्यमेको हरिः स्मृतः । अनित्यानि परित्यज्य नित्यमेव समाश्रयेत् ॥ ४८ ॥

எல்லாப் பொருள்களும் நிலையற்றவை; நித்தியன் என்று நினைக்கப்படுவது ஹரியே. ஆகவே நிலையற்றதை விட்டு நித்திய இறைவனையே சரணடைய வேண்டும்.

Verse 49

इहामुत्र च भोगेषु विरक्तश्च तथा भवेत् । अविरक्तो भवेद्यस्तु स संसारे प्रवर्तते ॥ ४९ ॥

இவ்வுலகமும் மறுவுலகமும் தரும் இன்பங்களில் பற்றின்மை கொள்ள வேண்டும். பற்றின்மை இல்லாதவன் சம்சாரத்தில் செயல்பட்டு சுழல்கிறான்.

Verse 50

अनित्येषु पदार्थेषु यस्तु रागी भवेन्नरः । तस्य संसारविच्छित्तिः कदाचिन्नैव जायते ॥ ५० ॥

நிலையற்ற பொருள்களில் யார் ஆசை கொள்ளுகிறாரோ, அவருக்கு சம்சாரத் துண்டிப்பு எந்நாளும் உண்டாகாது.

Verse 51

शमादिगुणसंपन्नो मुमुक्षुर्ज्ञानमभ्यसेत् । शमादिगुणहीनस्य ज्ञानं नैव च सिध्यति ॥ ५१ ॥

சமம் முதலான குணங்கள் உடைய முக்தி நாடுபவன் ஞானத்தைப் பயில வேண்டும்; அவ்வகுணங்கள் இல்லாதவர்க்கு ஞானம் நிறைவேறாது.

Verse 52

रागद्वेषविहीनो यः शमादिगुणसंयुतः । हरिध्यानपरो नित्यं मुमुक्षुरभिधीयते ॥ ५२ ॥

பற்று-வெறுப்பு அற்றவனாய், சமம் முதலான குணங்கள் உடையவனாய், எப்போதும் ஹரித் தியானத்தில் ஈடுபடுவான்—அவனே முக்தி நாடுபவன் எனப்படுவான்.

Verse 53

चतुर्भिः साधनैरेभिर्विशुद्धमतिरुच्यते । सर्वगं भावयेद्विष्णुं सर्वभूतदयापरः ॥ ५३ ॥

இந்த நான்கு சாதனங்களால் மனம்/புத்தி தூய்மையடைகிறது என்று கூறப்படுகிறது. எல்லா உயிர்களிடமும் கருணை கொண்டவனாய், எங்கும் நிறைந்த திருமால் (விஷ்ணு) மீது இடையறாது தியானம் செய்ய வேண்டும்॥ ৫৩ ॥

Verse 54

क्षराक्षरात्मकं विश्वं व्याप्य नारायणः स्थितः । इति जानाति यो विप्रतज्ज्ञानं योगजं विदुः ॥ ५४ ॥

ஓ பிராமணரே! அழியும் (க்ஷர) மற்றும் அழியாத (அக்ஷர) இயல்புடைய இந்த முழு பிரபஞ்சத்தையும் ஊடுருவி நாராயணன் நிலைத்திருக்கிறான் என்று யார் அறிகிறாரோ, அந்த அறிவை ஞானிகள் யோகத்தில் பிறந்த ஞானம் எனக் கூறுவர்॥ ૫૪ ॥

Verse 55

योगोपायमतो वक्ष्ये संसारविनिवर्त्तकम् । योगो ज्ञानं विशुद्धं स्यात्तज्ज्ञानं मोक्षदं विदुः ॥ ५५ ॥

ஆகையால், சம்சாரச் சுழற்சியிலிருந்து திருப்பி விடும் யோகத்தின் வழிமுறையை நான் கூறுகிறேன். யோகம் தூய ஞானமே; அந்த ஞானமே முக்தி அளிப்பதாக ஞானிகள் அறிகின்றனர்॥ ૫૫ ॥

Verse 56

आत्मानं द्विविधं प्राहुः परापरविभेदतः । द्वे ब्रह्मणी वेदितव्ये इति चाथर्वर्णी श्रुतिः ॥ ५६ ॥

ஆத்மா உயர்ந்தது (பர) மற்றும் தாழ்ந்தது (அபர) என்ற வேறுபாட்டால் இருவகை என்று கூறப்படுகின்றது. அதுபோல ஆத்தர்வண ஶ்ருதியும் ‘இரு பிரம்மங்களை அறிய வேண்டும்’ என்று போதிக்கிறது॥ ૫૬ ॥

Verse 57

परस्तु निर्गुणः प्रोक्तो ह्यहंकारयुतोऽपरः । तयोरभेदविज्ञानं योग इत्यभिधीयते ॥ ५७ ॥

உயர்ந்தது (பர) நிர்குணம் என்று சொல்லப்படுகிறது; தாழ்ந்தது (அபர) அகங்காரத்துடன் கூடியது. இவ்விரண்டின் அபேத ஞானமே ‘யோகம்’ என்று அழைக்கப்படுகிறது॥ ૫૭ ॥

Verse 58

पंचभूतात्मके देहे यः साक्षी हृदये स्थितः । अपरः प्रोच्यते सद्भिः परमात्मा परः स्मृतः ॥ ५८ ॥

ஐம்பூதங்களால் ஆன இந்த உடலில், இதயத்தில் சாட்சியாக இருப்பவரை சான்றோர் ‘அபரன்’ எனக் கூறுவர்; பரமாத்மா ‘பரன்’ என நினைவுகூரப்படுகிறார்।

Verse 59

शरीरं क्षेव्रमित्याहुस्तत्स्थः क्षेत्रज्ञ उच्यते । अव्यक्तः परमः शुद्धः परिपूर्ण उदाहृतः ॥ ५९ ॥

உடலை ‘க்ஷேத்ரம்’ எனக் கூறுவர்; அதில் இருப்பவரை ‘க்ஷேத்ரஜ்ஞன்’ என்பர். அவர் அவ்யக்தன், பரமன், தூயவன், நிறைவானவன் எனப் புகழப்படுகிறார்।

Verse 60

यदा त्वभेदविज्ञानं जीवात्मपरमात्मनोः । भवेत्तदा मुनिश्रेष्ठ पाशच्छेदोऽपरात्मनः ॥ ६० ॥

ஜீவாத்மாவும் பரமாத்மாவும் வேறல்ல என்ற அறிவு உதயமானால், ஓ முனிவரே, உடலோடு பிணைந்த ஆன்மாவின் கட்டுகள் அறுக்கப்படுகின்றன।

Verse 61

एकः शुद्धोऽक्षरो नित्यः परमात्मा जगन्मयः । नृणां विज्ञानभेदेन भेदवानिव लक्ष्यते ॥ ६१ ॥

பரமாத்மா ஒருவனே—தூயவன், அழியாதவன், நித்தியன், உலகமெங்கும் நிறைந்தவன்; ஆனால் மனிதரின் அறிவு வேறுபாடுகளால் அவர் பலராகப் பிரிந்ததுபோல் தோன்றுகிறார்।

Verse 62

एकमेवाद्वितीयं यत्परं ब्रह्म सनातनम् । गीयमानं च वेदांतैस्तस्मान्नास्ति परं द्विज ॥ ६२ ॥

உயர்ந்த, சனாதனமான பரப்ரஹ்மம் ஒன்றே—இரண்டற்றது; வேதாந்தங்கள் அதையே பாடுகின்றன. ஆகவே, ஓ த்விஜா, அதற்கு மேல் எதுவும் இல்லை।

Verse 63

न तस्य कर्म कार्यं वा रुपं वर्णमथापि वा । कर्त्तृत्वं वापि भोक्तृत्वं निर्गुणस्य परात्मनः ॥ ६३ ॥

நிர்குண பரமாத்மனுக்கு செயலும் இல்லை, செய்யப்பட வேண்டிய காரியமும் இல்லை; ரூபமும் இல்லை, வர்ணமும் இல்லை; அவனுக்கு கர்த்தൃത്വமும் போக்தൃത്വமும் இல்லை।

Verse 64

निदानं सर्वहेतूनां तेजो यत्तेजसां परम् । किमप्यन्यद्यतो नास्ति तज्ज्ञेयं मुक्तिहेतवे ॥ ६४ ॥

அனைத்து காரணங்களுக்கும் ஆதிமூலமாகவும், ஒளிகளுக்கெல்லாம் அப்பாற்பட்ட பரம ஒளியாகவும், அதற்கு அப்பால் வேறொன்றும் இல்லாததுமான அதையே முக்திக்கான காரணமாக அறிய வேண்டும்।

Verse 65

शब्दब्रह्ममयं यत्तन्महावाक्यादिकं द्विज । तद्विचारोद्भवं ज्ञानं परं मोक्षस्य साधनम् ॥ ६५ ॥

ஓ த்விஜனே! மகாவாக்கியாதி வேதவாக்குகள் ‘சப்த-பிரஹ்ம’மயமானவை; அவற்றை ஆராய்ந்து சிந்தித்தால் எழும் பரம ஞானமே மோட்சத்தின் சாதனம்.

Verse 66

सम्यग्ज्ञानविहीनानां दृश्यते विविधं जगतग् । परमज्ञानिनामेतत्परब्रह्मात्मकं द्विज ॥ ६६ ॥

சரியான ஞானமில்லாதவர்களுக்கு உலகம் பலவிதமாகத் தோன்றுகிறது; ஆனால் பரம ஞானிகளுக்கு, ஓ த்விஜனே, இதுவே பரபிரஹ்மத்தின் ஸ்வரூபமாகும்.

Verse 67

एक एव परानन्दो निर्गुणः परतः परः । भाति विज्ञानभेदेन बहुरुपधरोऽव्ययः ॥ ६७ ॥

பரமானந்தம் ஒன்றே—நிர்குணம், பராத்பரம்; ஆனால் அறிவின் வேறுபாடுகளால் அதே அவ்யயம் பல ரூபங்களைத் தாங்குபவனாகத் தோன்றுகிறது.

Verse 68

मायिनो मायया भेदं पश्यन्ति परमात्मनि । तस्मान्मायां त्यजेद्योगान्मुमुक्षुर्द्विजसत्तम् ॥ ६८ ॥

மாயையால் மயங்கியோர் பரமாத்மனில் வேறுபாட்டைக் காண்கிறார்கள். ஆகவே, ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே, முக்தி நாடுவோர் யோகத்தால் மாயையைத் துறக்க வேண்டும்.

Verse 69

नासद्रूपान सद्रूपा माया नैवोभयात्मिका । अनिर्वाच्या ततो ज्ञेया भेदबुद्धिप्रदार्यिनी ॥ ६९ ॥

மாயை அசத்-சொரூபமுமல்ல, சத்-சொரூபமுமல்ல, இரண்டுமாகவும் அல்ல. ஆகவே அது சொல்லமுடியாதது; அதுவே வேறுபாட்டு புத்தியை உண்டாக்கி பிளக்கிறது.

Verse 70

मायैव ज्ञानशब्देन बुद्ध्यते मुनिसत्तम । तस्मादज्ञानविच्छेदो भवेद्रौजितमायिनाम् ॥ ७० ॥

ஓ முனிவரில் சிறந்தவரே, ‘ஞானம்’ என்ற சொல்லால் கூட மாயையே உணரப்படுகிறது. ஆகவே மாயை நீங்கியவர்களுக்கு அறியாமை துண்டிக்கப்படுகிறது.

Verse 71

सनातनं परं ब्रह्म ज्ञानशब्देन कथ्यते । ज्ञानिनां परमात्मा वै हृदि भाति निरन्तरम् ॥ ७१ ॥

நித்தியமான பரம்பிரம்மம் ‘ஞானம்’ என்ற சொல்லால் கூறப்படுகிறது. ஞானிகளின் இதயத்தில் பரமாத்மா இடையறாது ஒளிர்கிறான்.

Verse 72

अज्ञानं नाशयेद्योगी योगेन मुनिसत्तम । अष्टांगैः सिद्ध्यते योगस्तानि वक्ष्यामि तत्त्वतः ॥ ७२ ॥

ஓ முனிவரில் சிறந்தவரே, யோகி யோகத்தால் அறியாமையை அழிக்க வேண்டும். யோகம் எட்டு அங்கங்களால் நிறைவேறும்; அவற்றை நான் உண்மையின்படி விளக்குவேன்.

Verse 73

यमाश्च नियमाश्चैव आसनानि च सत्तम । प्राणायामः प्रत्याहारो धारणा ध्यानमेव च ॥ ७३ ॥

அறநெறியிற் சிறந்தவனே! யமங்களும் நியமங்களும், ஆசனங்களும்; பிராணாயாமம், இந்திரியப் பிரத்யாஹாரம், தாரணை மற்றும் தியானமும்—இவையும் (யோகத்தில்) மேற்கொள்ளத்தக்கவை।

Verse 74

समाधिश्च मुनिश्रेष्ट योगाङ्गानि यथाक्रमम् । एषां संक्षेपतो वक्ष्ये लक्षणानि मुनीश्वर ॥ ७४ ॥

முனிவருள் சிறந்தவனே! சமாதியும் கூட—யோகத்தின் அங்கங்கள் முறையே இவ்வாறு. முனீஸ்வரனே! இவற்றின் இலக்கணங்களைச் சுருக்கமாக நான் உரைப்பேன்।

Verse 75

अहिंसा सत्यमस्तेयं ब्रह्मचर्यापरिग्रहौ । अक्रोधस्चानसूया च प्रोक्ताः संक्षेपतो यमाः ॥ ७५ ॥

அஹிம்சை, சத்தியம், அஸ்தேயம், பிரம்மச்சரியம், அபரிக்ரஹம், அக்ரோதம், அனசூயை—இவையே சுருக்கமாக யமங்கள் (நெறிக் கட்டுப்பாடுகள்) எனப் போதிக்கப்பட்டன।

Verse 76

सर्वेषामेव भूतानामक्लेशजननं हि यत् । अहिंसा कथिता सद्भिर्योगसिद्धिप्रदायिनी ॥ ७६ ॥

எல்லா உயிர்களுக்கும் துன்பமின்மையை உண்டாக்குவது அஹிம்சை எனப்படுகிறது; சான்றோர் அதையே யோகசித்தி அளிப்பதாகக் கூறுகின்றனர்।

Verse 77

यथार्थकथनं यञ्च धर्माधर्मविवेकतः । सत्यं प्राहुर्मुनिश्रेष्ट अस्तेयं श्रृणु साम्प्रतम् ॥ ७७ ॥

முனிவருள் சிறந்தவனே! தர்ம–அதர்ம விவேகத்தால் உண்மையாய் உரைப்பதே ‘சத்தியம்’ எனப்படுகிறது. இப்போது ‘அஸ்தேயம்’ பற்றிக் கேள்।

Verse 78

चौर्येण वा बलेनापि परस्वहरणं हि यत् । स्तेयमित्युच्यते सद्भिरस्तेयं तद्विपर्ययम् ॥ ७८ ॥

மறைவாகவோ பலத்தாலோ பிறருடைய சொத்தைப் பறிப்பதே சத்புருஷர்கள் ‘ஸ்தேயம்’ (திருட்டு) எனக் கூறுவர்; அதற்கு எதிரானது ‘அஸ்தேயம்’ (திருடாமை).

Verse 79

सर्वत्र मैथुनत्यागो ब्रह्मचर्यं प्रकीर्त्तितम् । ब्रह्मचर्यपरित्यागाज्ज्ञानवानपि पातकी ॥ ७९ ॥

எல்லாச் சூழலிலும் மைதுனத்தைத் துறப்பதே ‘பிரம்மச்சரியம்’ எனப் போற்றப்படுகிறது; பிரம்மச்சரியத்தை விட்டால் ஞானமுள்ளவரும் பாவியாகிறான்.

Verse 80

सर्वसंगपरित्यागी मैथुनेयस्तु वर्त्तते । स चंडालसमो ज्ञेयः सर्ववर्णबहिष्कृतः ॥ ८० ॥

எல்லாச் சங்கங்களையும் துறந்தவனாக இருந்தாலும், மைதுனேயன் (காம இன்பத்தில் பற்றுடையவன்) ஆக வாழ்ந்தால், அவன் சண்டாளனுக்கு ஒப்பானவன்; எல்லா வர்ணங்களாலும் புறக்கணிக்கப்படுவான் என அறிய வேண்டும்.

Verse 81

यस्तु योगरतो विप्र विषयेषु स्पृहान्वितः । तत्संभाषणमात्रेण ब्रह्महत्या भवेन्नृणाम् ॥ ८१ ॥

ஓ விப்ரரே! யோகத்தில் ஈடுபட்டிருந்தும் விஷய இச்சையால் நிறைந்தவனுடன் வெறும் உரையாடல் மட்டுமாலும் மனிதருக்கு பிரம்மஹத்த்யா பாவம் ஏற்படும்.

Verse 82

सर्वसंगपरित्यागी पुनः संगी भवेद्यदि । तत्संगसंगिनां संगान्महापातकदोषभाक् ॥ ८२ ॥

எல்லாச் சங்கங்களையும் துறந்தவன் மீண்டும் பற்றுடையவனாக ஆகிவிட்டால், அவனுடன் பற்றுடையவர்களோடு சேர்ந்து பழகுவதாலும் மகாபாதகத் தீட்டு ஏற்படும்.

Verse 83

अनादानं हि द्रव्याणामापद्यपि मुनीश्वर । अपरिग्रह इत्युक्तो योगसंसिद्धिकारकः ॥ ८३ ॥

முனீஸ்வரரே! ஆபத்து நேரத்திலும் பொருட்களை ஏற்க மறுப்பதே ‘அபரிக்ரஹம்’; அது யோகசித்திக்குக் காரணம் எனச் சொல்லப்படுகிறது।

Verse 84

आत्मनस्तु समुत्कर्षादतिनिष्ठुरभाषणम् । क्रोधमाहुर्धर्मविदो ह्यक्रोधस्तद्विपर्ययः ॥ ८४ ॥

தன்னை உயர்ந்தவன் என எண்ணி வெளிப்படும் மிகக் கடுமையான பேச்சை தர்மஞானிகள் ‘க்ரோதம்’ எனக் கூறுவர்; அதற்கு எதிரானதே ‘அக்ரோதம்’।

Verse 85

धनाद्यैरधिकं दृष्ट्वा भृशं मनसि तापनम् । असूया कीर्तिता सद्भिस्तत्त्यागो ह्यनसूयता ॥ ८५ ॥

செல்வம் முதலியவற்றில் மற்றவர் தன்னை விட மேலானவர் எனக் கண்டு மனம் கடுமையாக எரிவது ‘அஸூயா’ என நல்லோர் கூறுவர்; அதனைத் துறப்பதே ‘அனஸூயதா’।

Verse 86

एवं संक्षेपतः प्रोक्ता यमा विबुधसत्तम । नियमानपि वक्ष्यामितुभ्यं ताञ्छृणु नारद ॥ ८६ ॥

ஞானிகளில் சிறந்தவரே! இவ்வாறு சுருக்கமாக யமங்கள் கூறப்பட்டன. இப்போது உனக்கு நியமங்களையும் உரைப்பேன்—நாரதா, கேள்।

Verse 87

तपःस्वाध्यायसंतोषाः शौचं च हरिपूजनम् । संध्योपासनमुख्याश्च नियमाः परिकीर्त्तिताः ॥ ८७ ॥

தபஸ், ஸ்வாத்யாயம், சந்தோஷம், சௌசம், ஹரிபூஜனம், மேலும் இவற்றில் முதன்மையான சந்த்யா உபாசனை—இவையே நியமங்கள் எனப் போற்றப்படுகின்றன।

Verse 88

चांद्रायणादिभिर्यत्र शरीरस्य विशोषणम् । तपो निगदितं सद्भिर्योगसाधनमुत्तमम् ॥ ८८ ॥

சாந்திராயண முதலிய விரதங்களால் உடலைக் கட்டுப்படுத்தி மெலிவாக்கும் அந்த நடைமுறையைச் சத்புருஷர்கள் ‘தபஸ்’ என அறிவிக்கின்றனர்; அதுவே யோகசாதனத்தில் உத்தமம்.

Verse 89

प्रणवस्योपनिषदां द्वादशार्णस्य च द्विज । अष्टाक्षरस्य मंत्रस्य महावाक्यचयस्य च ॥ ८९ ॥

ஓ இருமுறை பிறந்தவனே! இங்கு பிரணவம் (ஓம்) பற்றிய உபநிஷத் தத்துவம், த்வாதசாக்ஷர மந்திரம், அஷ்டாக்ஷர மந்திரம், மேலும் வேத மகாவாக்கியங்களின் தொகுப்பும் கூறப்படுகிறது.

Verse 90

जपः स्वाध्याय उदितो योगसाधनमुत्तमम् । स्वाध्यायं यस्त्यजेन्मूढस्तस्य योगो न सिध्यति ॥ ९० ॥

ஜபமும் சுவாத்யாயமும் யோகசாதனத்தின் உத்தம வழி எனப் போற்றப்படுகிறது. சுவாத்யாயத்தை விட்டுவிடும் மூடனுக்கு யோகம் சித்தியடையாது.

Verse 91

योगं विनापि स्वाध्यायात्पापनाशो भवेन्नृणाम् । स्वाध्यायैस्तोष्यमाणाश्च प्रसीदंति हि देवताः ॥ ९१ ॥

முறையான யோகம் இல்லாவிட்டாலும் சுவாத்யாயத்தால் மனிதரின் பாவங்கள் நாசமாகும். சுவாத்யாயத்தால் திருப்தியடைந்த தேவர்கள் நிச்சயமாக அருள்புரிவர்.

Verse 92

जपस्तु त्रिविधः प्रोक्तो वाचिकोपांशुमानसः । त्रिविधेऽपि च विप्रेन्द्र पूर्वात्पूर्वात्परो वरः ॥ ९२ ॥

ஜபம் மூன்று வகை எனச் சொல்லப்படுகிறது—வாசிகம், உபாம்சு, மானசம். ஓ பிராமணச் சிறந்தவனே! இம்மூன்றிலும் பின்வருவது முன்வருவதைவிட மேன்மையானது.

Verse 93

मंत्रस्योच्चारणं सम्यक्स्फुटाक्षरपदं यथा । जपस्तु वाचिकः प्रोक्तः सर्वयज्ञफलप्रदः ॥ ९३ ॥

மந்திரத்தைத் தெளிவான எழுத்தும் சொல்லும் உடன் முறையாக உச்சரிப்பது வாசிக ஜபம் எனப்படும்; அது எல்லா யாகங்களின் பலனையும் அளிக்கும் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 94

मंत्रस्योच्चारणे किंचित्पदात्पदविवेचनम् । स तूपांशुर्जपः प्रोक्तः पूर्वस्माद्द्विगुणोऽधिकः ॥ ९४ ॥

மந்திர உச்சரிப்பில் சிறிதளவு சொல்லுக்கு சொல் பிரித்து (மெல்லிய குரலில்) கூறுவது உபாஂசு ஜபம் எனப்படும்; அது முன்பதைக் காட்டிலும் இரட்டிப்பிற்கும் மேலான பலன் தரும்.

Verse 95

विधाय ह्यक्षरश्रेण्यां तत्तदर्थविचारणम् । स जपोमानसः प्रोक्तो योगसिद्धिप्रदायकः ॥ ९५ ॥

எழுத்துகளின் தொடரை மனத்தில் அமைத்து, ஒவ்வொன்றின் பொருளையும் சிந்திப்பது ‘மானச ஜபம்’ எனப்படும்; அது யோக சித்திகளை அளிக்கும் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 96

जपेन देवता नित्यं स्तुवतः संप्रसीदति । तस्मात्स्वाध्यायसंपन्नो लभेत्सर्वान्मनोरथान् ॥ ९६ ॥

ஜபத்தால் புகழ்ந்து பாடுபவரிடம் தேவதை எப்போதும் அருள்புரிகிறார். ஆகவே ஸ்வாத்யாயத்தில் நிறைந்தவர் எல்லா மனோரதங்களையும் அடைகிறார்.

Verse 97

यदृच्छालाभसंतुष्टिः संतोष इति गीयते । संतोषहीनः पुरुषो न लभेच्छर्म कुत्रचित् ॥ ९७ ॥

கேட்காமல் கிடைப்பதிலேயே திருப்தியடைவதே ‘சந்தோஷம்’ எனப் பாடப்படுகிறது. சந்தோஷமற்ற மனிதன் எங்கும் அமைதியை அடையான்.

Verse 98

न जातुकामः कामानामुपभोगेन शाम्यति । इतोऽधिकं कदा लप्स्य इति कामस्तु वर्द्धते ॥ ९८ ॥

புலன்விஷயங்களை அனுபவித்தாலும் ஆசை ஒருபோதும் தணியாது; ‘இதற்கு மேல் எப்போது கிடைக்கும்?’ என எண்ணி அது மேலும் வளர்கிறது।

Verse 99

तस्मात्कामं परित्यज्य देहसंशोषकारणम् । यदृच्छालाभसंतुष्टो भवेद्धर्मपरायणः ॥ ९९ ॥

ஆகையால் உடலைச் சுருக்கும் ஆசையைத் துறந்து, தானாகக் கிடைப்பதில் திருப்தியடைந்து, தர்மத்தில் முழுமையாக ஈடுபட வேண்டும்।

Verse 100

बाह्याभ्यन्तरभेदेन शौचं तु द्विविधं स्मृतम् । मृज्जलाभ्यां बहिः शुद्धिर्भावशुद्धिस्तथान्तरम् ॥ १०० ॥

சௌசம் இரண்டு வகை—வெளிப்புறமும் உள்ளுறமும். மண், நீர் ஆகியவற்றால் வெளிச் சுத்தம்; பாவச் சுத்தமே உள்ளச் சுத்தம்।

Verse 101

अन्तःशुद्धिविहीनैस्तु येऽध्वरा विविधाः कृताः । न फलंति मुनीश्रेष्ट भस्मनि न्यस्तहव्यवत् ॥ १ ॥

முனிவரே! உள்ளச் சுத்தமில்லாதவர்கள் செய்த பல யாகங்கள் பலனளிக்காது; சாம்பலில் வைக்கப்பட்ட ஆஹுதியைப் போல.

Verse 102

भावशुद्धिविहीनानां समस्तं कर्मनिष्फलम् । तस्माद्रागादिकं सर्वं परित्यज्य सुखी भवेत् ॥ २ ॥

பாவச் சுத்தமில்லாதவர்களுக்கு எல்லாக் கர்மங்களும் பயனற்றவை. ஆகவே ராகம் முதலிய அனைத்தையும் துறந்து அமைதியான இன்பத்தில் நிலைக்க வேண்டும்।

Verse 103

मृदाभारसहस्त्रैस्तु कुम्भकोटिजलैस्तथा । कृतशौचोऽपि दुष्टात्मा चंडालसदृशः स्मृतः ॥ ३ ॥

ஆயிரம் மண் சுமைகளாலும், கோடி குடங்களின் நீராலும் சுத்திகரித்தாலும், தீய இயல்புடையவன் வெளிப்புறத் தூய்மையுடன் இருந்தாலும் சாண்டாளன் போன்றவனாகவே கருதப்படுவான்।

Verse 104

अंतःशुद्धिविहीनस्तु देवपूजापरो यदि । तमेव दैवतं हंति नरकं च प्रपद्यते ॥ ४ ॥

உள்ளத் தூய்மை இல்லாதவன் தெய்வ வழிபாட்டில் மட்டும் ஈடுபட்டால், அவன் அதே தெய்வத்திற்கே அபசாரம் செய்து நரகத்தை அடைவான்।

Verse 105

अंतःशुद्धिविहीनश्च बहिःशुद्धिं करोति यः । अलंकृतः सुराभाण्ड इव शांतिं न गच्छति ॥ ५ ॥

உள்ளத் தூய்மை இல்லாமல் வெளிப்புறத் தூய்மையே செய்வவன் அமைதியை அடையான்; அலங்கரிக்கப்பட்ட மதுக்குடம் உள்ளே அதேபடி இருப்பதுபோல்.

Verse 106

मनश्शुद्धिविहीना ये तीर्थयात्रां प्रकुर्वते । न तान्पुंनति तीर्थानि सुराभांडमिवापगा ॥ ६ ॥

மனத் தூய்மை இல்லாதவர்கள் தீர்த்தயாத்திரை செய்தாலும், தீர்த்தங்கள் அவர்களைப் புனிதப்படுத்தாது; மதுவால் நிரம்பிய பாத்திரத்தை ஆறு சுத்தம் செய்யாததுபோல்.

Verse 107

वाचा धर्मान्प्रवलदति मनसा पापमिच्छति । जानीयात्तं मुनिश्रेष्ट महापातकिनां वरम् ॥ ७ ॥

வாயால் தர்மத்தைப் பேசிக் கொண்டே, மனத்தில் பாவத்தை விரும்புவனை—முனிவருள் சிறந்தவரே, மகாபாதகர்களில் முதன்மையானவன் என அறிக।

Verse 108

विशुद्धमानसा ये तु धर्ममात्रमनुत्तमम् । कुर्वंति तत्फलं विद्यादक्षयं सुखदायकम् ॥ ८ ॥

மனம் தூய்மையடைந்தவர்கள் உத்தமமான தர்மத்தை மட்டுமே ஆற்றினால், அதன் பலன் அழியாததும் இன்பம் அளிப்பதும் என்று அறிய வேண்டும்।

Verse 109

कर्मणा मनसा वाचा स्तुतिश्रवण पूजनैः । हरिभक्तिर्दृढा यस्य हरिपूजेति गीयते ॥ ९ ॥

செயல், மனம், சொல் ஆகியவற்றாலும், ஸ்துதி கேட்பதும் பூஜை செய்வதும் போன்றவற்றாலும் யாருடைய ஹரிபக்தி உறுதியானதோ, அதுவே ‘ஹரிபூஜை’ எனப் பாடப்படுகிறது।

Verse 110

यमाश्च नियमाश्चैव संक्षेपेण प्रबोधिताः । एभिर्विशुद्धमनसां मोक्षं हस्तगतं विदुः ॥ १० ॥

இவ்வாறு யமமும் நியமமும் சுருக்கமாக உபதேசிக்கப்பட்டன. இவற்றால் தூய்மனத்தார் மோக்ஷம் கைப்பற்றியதுபோல் அறிகின்றனர்।

Verse 111

यमैश्च नियमैश्चैव स्थिरबुद्धिर्जितेन्द्रियः । अभ्यसेदासनंसम्यग्योगसाधनमुत्तमम् ॥ ११ ॥

யம-நியமங்களுடன், நிலைத்த அறிவும் புலனடக்கமும் உடையவர் ஆசனத்தை முறையாகப் பயில வேண்டும்; இதுவே யோக சாதனையின் உத்தம வழி.

Verse 112

पद्मकं स्वस्तिकं पीठं सैंहं कौक्कुटकौंजरे । कौर्मंवज्रासनं चैव वाराहं मृगचैलिकम् ॥ १२ ॥

பத்மகம், ஸ்வஸ்திகம், பீடம், சிம்ஹம், கௌக்குடம், அவுஞ்சரம்; மேலும் கௌர்மம், வஜ்ராசனம், வாராஹம், ம்ருகசைலிகம்—இவை ஆசனங்கள் எனக் கூறப்பட்டன।

Verse 113

क्रौञ्चं च नालिकं चैव सर्वतोभद्रमेव च । वार्षभं नागमात्स्ये च वैयान्घं चार्द्धचंद्रकम् ॥ १३ ॥

(இவை) க்ரௌஞ்சம், நாலிகம், சர்வதோபத்ரம்; மேலும் வார்ஷபம், நாகம், மாத்ஸ்யம்; அதுபோல வையாங்ஹம், அர்த்தசந்திரகம்—இவையும் (ஆசனப் பெயர்கள்).

Verse 114

दंडवातासनं शैलं स्वभ्रं मौद्गरमेव च । माकरं त्रैपथं काष्ठं स्थाणुं वैकर्णिकं तथा ॥ १४ ॥

(மேலும் பெயர்கள்:) தண்டவாதாசனம், ஷைலம், ஸ்வப்ரம், மௌத்கரம்; அதுபோல மாகரம், த்ரைபதம், காஷ்டம், ஸ்தாணு, வைகர்ணிகம் ஆகியனவும்.

Verse 115

भौमं वीरासनं चैव योगसाधनकारणम् । त्रिंशत्संख्यान्यासनानि मुनीन्द्रैः कथितानि वै ॥ १५ ॥

பௌம ஆசனமும் வீராசனமும் யோகசாதனையின் நிறைவேற்றத்திற்குக் காரணமாகும். முந்திய முனிவர்கள் முப்பது ஆசனங்களை உண்மையிலே உபதேசித்தனர்.

Verse 116

एषामेकतमं बद्धा गुरुभक्तिपरायणः । उपासको जयेत्प्राणान्द्वन्द्वातीतो विमत्सरः ॥ १६ ॥

இவற்றில் ஒன்றை உறுதியாகப் பற்றிக் கொண்டு, குருபக்தியில் நிலைத்த உபாசகர் பிராணங்களை வெல்ல வேண்டும்; இருமைகளைக் கடந்தவனாகவும் பொறாமையற்றவனாகவும் இருக்க வேண்டும்.

Verse 117

प्राङ्मुखोदङ्मुखो वापि तथा प्रत्यङ्मुखोऽपि वा । अभ्यासेन जयेत्प्राणान्निःशब्दे जनवर्जिते ॥ १७ ॥

கிழக்குமுகமாகவோ வடமுகமாகவோ மேற்குமுகமாகவோ இருந்து, பயிற்சியால் பிராணங்களை வெல்ல வேண்டும்; இடம் அமைதியானதும் மனிதர் அற்றதுமானதாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 118

प्राणो वायुः शरीरस्थ आयामस्तस्य निग्रहः । प्राणायाम इति प्रोक्तो द्विविधः स प्रकीर्त्तितः ॥ १८ ॥

உடலில் நிலைபெற்றுள்ள பிராணவாயுவை அளவோடு கட்டுப்படுத்தி அடக்குவது ‘பிராணாயாமம்’ எனப்படும். அது இருவகை என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 119

अगर्भश्च सगर्भश्च द्वितीयस्तु तयोर्वरः । जयध्यानं विनागर्भः सगर्भस्तत्समन्वितः ॥ १९ ॥

தியானம் இருவகை—நிர்கர்பம் (ஆதாரமற்றது) மற்றும் ஸகர்பம் (ஆதாரத்துடன்). இவற்றில் இரண்டாவது சிறந்தது. ‘ஜய-தியானம்’ நிர்கர்பம்; ஸகர்பம் என்பது அதனுடன் ரூபம், மந்திரம் அல்லது குண ஆதாரம் இணைந்தது.

Verse 120

रेचकः पूरकश्चैव कुंभकः शून्यकस्तथा । एवं चतुर्विधः प्रोक्तः प्राणायामो मनीषिभिः ॥ २० ॥

ரேசகம், பூரகம், கும்பகம், சூன்யகம்—இவ்வாறு நான்கு வகையாகப் பிராணாயாமம் ஞானிகளால் கூறப்பட்டது.

Verse 121

जंतूनां दक्षिणा नाडी पिंगला परिकीर्तिता । सूर्यदैवतका चैव पितृयोनिरिति श्रुता ॥ २१ ॥

உயிரினங்களில் வலப்புற நாடி ‘பிங்கலா’ எனப் புகழப்படுகிறது. அதற்கு அதிதேவதை சூரியன்; அது பித்ருலோகத்துடன் தொடர்புடைய வழி எனக் கேள்வியுறப்படுகிறது.

Verse 122

देवयोनिरिति ख्याता इडा नाडी त्वदक्षिणा । तत्राधिदैवत चंद्रं जानीहि मुनिसत्तमं ॥ २२ ॥

முனிவரே சிறந்தவரே! ‘தேவ-யோனி’ எனப் புகழப்படும் இடா நாடி வலப்புறத்தில் உள்ளது; அதன் அதிதேவதை சந்திரன் என்று அறிந்துகொள்.

Verse 123

एतयोरुभयोर्मध्ये सुषुम्णा नाडिका स्मृता । अतिसूक्ष्मा गुह्यतमा ज्ञेया सा ब्रह्मदैवता ॥ २३ ॥

அந்த இரு நாடிகளுக்கிடையில் ‘சுஷும்ணா’ எனப்படும் நாடி கூறப்படுகிறது. அது மிக நுண்மையும் மிக ரகசியமுமானது; பிரம்மதேவனால் அதிஷ்டிதமென அறிய வேண்டும்.

Verse 124

वामेन रेचयेद्वायुं रेचनाद्रेचकः स्मृतः । पूरयेद्दक्षिणेनैव पूरणात्पूरकः स्मृतः ॥ २४ ॥

இடது நாசித் துளையால் மூச்சை வெளியேற்ற வேண்டும்; வெளியேற்றுதல் காரணமாக அது ‘ரேசக’ எனப்படுகிறது. பின்னர் வலது துளையால் உள்ளே நிரப்ப வேண்டும்; நிரப்புதல் காரணமாக அது ‘பூரக’ எனப்படுகிறது.

Verse 125

स्वदेहपूरितं वायं निगृह्य न विमृंचति । संपूर्णकुंभवत्तिष्टेत्कुम्भकः स हि विश्रुतः ॥ २५ ॥

தன் உடலில் நிரம்பிய மூச்சை அடக்கி வெளியே விடாமல் இருக்க வேண்டும். முழுமையாக நிரம்பிய குடம்போல் நிலைத்திருப்பதே ‘கும்பக’ எனப் புகழ்பெற்றது.

Verse 126

न गृह्णाति न त्यजति वायुमंतर्बहिः स्थितम् । विद्धि तच्छून्यकं नाम प्राणायामं यथास्थितम् ॥ २६ ॥

உள்ளும் புறமும் நிலைக்கும் மூச்சை இழுக்கவும் விடவும் செய்யாமல் நிலைத்திருக்கும் போது, அந்த நிலையே ‘சூன்யக’ எனப்படும் பிராணாயாமம் என்று அறிக.

Verse 127

शनैःशनैर्विजेतव्यः प्राणो मत्तगजेन्द्रवत् । अन्यथा खलु जायन्ते महारोगा भयंकराः ॥ २७ ॥

பிராணனை மெதுவாக மெதுவாக அடக்க வேண்டும்—மதம் கொண்ட யானைத் தலைவனை அடக்கும் போல். இல்லையெனில் உண்மையாகவே அச்சமூட்டும் பெருநோய்கள் உண்டாகும்.

Verse 128

क्रमेण योजयेद्वायुं योगी विगतकल्मषः । स सर्वपापनिर्मुक्तो ब्रह्मणः पदमाप्नुयात् ॥ २८ ॥

கல்மஷமற்ற யோகி படிப்படியாகப் பிராணவாயுவை ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும். அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு பிரம்மத்தின் பரம பதத்தை அடைவான்.

Verse 129

विषयेषु प्रसक्तानि चेन्द्रियाणि मुनीश्वरः । समामाहृत्य निगृह्णाति प्रत्याहारस्तु स स्मृतः ॥ २९ ॥

முனீஸ்வரரே! பொருள்களில் பற்றுள்ள இந்திரியங்களை ஒன்றுசேர்த்து உள்ளே இழுத்து உறுதியாக அடக்குவது ‘பிரத்யாஹாரம்’ என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 130

जितेन्द्रिया महात्मानो ध्यानशून्या अपि द्विज । प्रयान्ति परमं ब्रह्म पुनरावृत्तिदुर्लभम् ॥ ३० ॥

ஓ த்விஜா! இந்திரியங்களை வென்ற மகாத்மர்கள்—முறையான தியானம் இல்லையெனினும்—மீள்பிறவி அரிதான பரம்பிரம்மத்தை அடைவார்கள்.

Verse 131

अनिर्जितेंद्रियग्रामं यस्तु ध्यानपरो भवेत् । मूढात्मानं च तं विद्याद्ध्यानं चास्य न सिध्यति ॥ ३१ ॥

ஆனால் இந்திரியக் கூட்டத்தை வெல்லாமல் தியானத்தில் ஈடுபடுபவனை மயக்கமுற்ற மனத்தவன் என அறிக; அவனுடைய தியானம் நிறைவேறாது.

Verse 132

यद्यत्पश्यति तत्सर्वं पश्येदात्मवदात्मनि । प्रत्याहृतानीन्द्रियाणि धारयेत्सा तु धारणा ॥ ३२ ॥

எதை எதைப் பார்க்கிறோமோ, அதையெல்லாம் ஆத்மஸ்வரூபமாகக் கொண்டு ஆத்மாவிலேயே காண வேண்டும். இந்திரியங்களைப் பின்வாங்கச் செய்து மனத்தை நிலைநிறுத்துவது தான் ‘தாரணை’.

Verse 133

योगाज्जितेंद्रियग्रामस्तानि हृत्वा दृढं हृदि । आत्मानं परमं ध्यायेत्सर्वधातारमच्युतम् ॥ ३३ ॥

யோகத்தால் இந்திரியக் கூட்டத்தை வென்று, அவற்றை அடக்கி உறுதியாக இதயத்தில் நிலைநிறுத்தி, பின்னர் அனைத்தையும் தாங்கும் அச்யுத பரமாத்மாவைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 134

सर्वविश्वात्मकं विष्णुं सर्वलोकैककारणम् । विकसत्पद्यपत्राक्षं चारुकुण्डलभूषितम् ॥ ३४ ॥

முழு பிரபஞ்சமே தம் ஆத்மாவாகிய, எல்லா உலகங்களுக்கும் ஒரே காரணமான விஷ்ணுவை நான் வணங்குகிறேன்; மலர்ந்த தாமரை இதழ் போன்ற கண்களும், அழகிய குண்டலங்களும் உடையவர்।

Verse 135

दीर्घबाहुमुदाराङ्गं सर्वालङ्कारभृषितम् । पीताम्बरधरं देवं हेमयज्ञोपवीतिनम् ॥ ३५ ॥

அவர் நீண்ட கரங்களும் உயர்ந்த அங்கங்களும் உடையவர்; எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்; பீதாம்பரம் தரித்த தேவன், பொன்னான யஜ்ஞோபவீதம் அணிந்தவர்।

Verse 136

बिभ्रतं तुलसीमालां कौस्तुभेन विराजितम् । श्रीवत्सवक्षसं देवं सुरासुरनमस्कृतम् ॥ ३६ ॥

துளசி மாலையை அணிந்து, கௌஸ்துப மணியால் ஒளிர்ந்து, மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னம் கொண்ட, தேவர்கள் அசுரர்கள் இருவராலும் வணங்கப்படும் அந்த தேவனை நான் கண்டேன்।

Verse 137

अष्टारे हृत्सरोजे तु द्वादशांगुलविस्तृते । ध्यायेदात्मानमव्यक्तं परात्परतरं विभुम् ॥ ३७ ॥

எட்டு அரைகள் கொண்டதும் பன்னிரண்டு விரல் அளவு விரிந்ததும் ஆன இதயத் தாமரையில், அவ்யக்தனாகிய—பராத்பரனும் அனைத்திலும் வியாபித்திருக்கும் பிரபு பரமாத்மாவைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 138

ध्यानं सद्भिनिर्गदितं प्रत्ययस्यैकतानता । ध्यानं कृत्वा मुहुर्त्तं वा परं मोक्षं लभेन्नरः ॥ ३८ ॥

சான்றோர் உரைத்தபடி தியானம் என்பது ஒரே எண்ணத்தின் ஒருமுகத் தொடர்ச்சி. அத்தகைய தியானத்தை ஒரு முஹூர்த்தமாவது செய்தால் மனிதன் பரம மோக்ஷத்தை அடைவான்.

Verse 139

ध्यानात्पापानि नश्यन्ति ध्यानान्मोक्षं च विंदति । ध्यानात्प्रसीदति हरिद्धर्यानात्सर्वार्थसाधनम् ॥ ३९ ॥

தியானத்தால் பாவங்கள் அழிகின்றன; தியானத்தாலேயே மோக்ஷமும் கிடைக்கிறது. தியானத்தால் ஹரி பிரசன்னமாவார்; உறுதியான தியானத்தால் எல்லா நோக்கங்களும் நிறைவேறும்.

Verse 140

यद्यद्रूपं महाविष्णोस्तत्तद्ध्यायेत्समाहितम् । तेन ध्यानेन तुष्टात्मा हरिर्मोक्षं ददाति वै ॥ ४० ॥

மகாவிஷ்ணுவின் எந்த எந்த ரூபமோ, அதையே மனம் ஒருமுகமாக வைத்து தியானிக்க வேண்டும். அந்த தியானத்தால் திருப்தியடைந்த ஹரி நிச்சயமாக மோக்ஷத்தை அருள்வார்.

Verse 141

अचञ्चलं मनः कुर्याद्ध्येये वस्तुनि सत्तम । ध्यानं ध्येयं ध्यातृभावं यथा नश्यति निर्भरम् ॥ ४१ ॥

அறத்தோரில் சிறந்தவரே! தியானத்திற்குரிய பொருளில் மனத்தை அசையாததாகச் செய்ய வேண்டும்; அப்போது தியானம், தியானப் பொருள், தியானிப்பவன் என்ற உணர்வு—மூன்றும் முழுமையாக கரையும்.

Verse 142

ततोऽमृतत्वं भवति ज्ञानामृतनिषेवणात् । भवेन्निरन्तरं ध्यानादभेदप्रतिपादनम् ॥ ४२ ॥

அதன்பின் ஞான அமுதத்தை இடையறாது பருகுவதால் அமரத்துவம் உண்டாகிறது. மேலும் இடைவிடாத தியானத்தால் அபேதம்—ஒன்றுமை உணர்வு—நிலைப்படுகிறது.

Verse 143

सुषुत्पिवत्परानन्दयुक्तश्चोपरतेन्द्रियः । निर्वातदीपवत्संस्थः समाधिरभिधीयते ॥ ४३ ॥

ஆழ்நித்திரை போலத் தோன்றினாலும் பரமானந்தத்தில் இணைந்திருப்பதும், புலன்கள் வெளிச்செயல்களை நிறுத்துவதும், மனம் காற்றில்லா இடத்தின் விளக்குபோல் நிலைத்திருப்பதும்—அந்நிலையே ‘சமாதி’ எனப்படும்।

Verse 144

योगी समाध्यवस्थायां न श्रृणोति न पश्यति । न जिघ्रति न स्पृशति न किंचद्वक्ति सत्तम ॥ ४४ ॥

ஹே சத்தமா, சமாதி நிலையில் நிலைத்த யோகி கேட்பதுமில்லை, பார்ப்பதுமில்லை; மணமறிவதுமில்லை, தொடுவதுமில்லை; எதையும் பேசுவதுமில்லை।

Verse 145

आत्मा तु निर्मलः शुद्धः सञ्चिदानन्दविग्रहः । सर्वोपाधिविनिर्मुक्तो योगिनां भात्यचञ्चलः ॥ ४५ ॥

ஆனால் ஆத்மா மாசற்றது, தூயது, சச்சிதானந்த ஸ்வரூபம். எல்லா உபாதிகளிலிருந்தும் விடுபட்டு யோகிகளுக்கு அசையாமல் ஒளிர்கிறது।

Verse 146

निर्गुणोऽपि परो देवो ह्यज्ञानाद्गुणवानिव । विभात्यज्ञाननाशे तु यथापूर्वं व्यवस्थितम् ॥ ४६ ॥

பரம தேவன் நிர்குணனாக இருந்தும் அறியாமையால் குணமுள்ளவன்போல் தோன்றுகிறான்; அறியாமை அழிந்தபின் அவன் தன் ஆதிச் ஸ்வரூபத்தில் முன்னைப்போலவே நிலைத்து ஒளிர்கிறான்।

Verse 147

परं ज्योतिरमेयात्मा मायावानिव मायिनाम् । तन्नाशे निर्मलं ब्रह्म प्रकाशयति पंडितं ॥ ४७ ॥

அளவிட முடியாத ஆத்மாவுடைய பரம ஜோதி, மாயையில் மயங்கியவர்களுக்கு மாயையுடையவன்போல் தோன்றுகிறது; ஆனால் அந்த (மாயை) அழிந்தபின் மாசற்ற பிரம்மம் ஞானியை ஒளியூட்டுகிறது।

Verse 148

एकमेवाद्वितीयं च परं ज्योतिर्निरंजनम् । सर्वेषामेव भूतानामंतर्यामितया स्थितम् ॥ ४८ ॥

அவரே ஒருவனே, இரண்டற்றவன்—பரம, மாசற்ற ஒளி; எல்லா உயிர்களிலும் அந்தர்யாமியாக உள்ளுறையாக நிலைகொள்கிறான்.

Verse 149

अणोरणीयान्महतो महीयान्सनातनात्माखिलविश्वहेतुः । पश्यंति यज्ज्ञानविदां वरिष्टाः परात्परस्मात्परमं पवित्रम् ॥ ४९ ॥

அவர் அணுவினும் அணு, மகத்தினும் மகான்—சனாதன ஆத்மா, அகில உலகிற்குக் காரணம்; ஞானிகளுள் சிறந்தோர் அவரை உயர்ந்ததற்கும் மேலான பரமப் புனிதத் தத்துவமாகக் காண்கிறார்கள்.

Verse 150

अकारादिक्षकारांतवर्णभेदव्यवस्थितः । पुराणपुरुषोऽनादिः शब्दब्रह्मेति गीयते ॥ ५० ॥

‘அ’ முதல் ‘க்ஷ’ வரை எழுத்து வேறுபாடுகளின் ஒழுங்காக நிலைபெற்ற, புராணங்களின் ஆதிபுருஷன்—அநாதி—‘சப்த-பிரம்மம்’ எனப் பாடப்படுகிறான்.

Verse 151

विशुद्दमक्षरं नित्यं पूर्णमाकाशमध्यगम् । आनन्दं निर्मलशांतं परं ब्रह्मेति गीयते ॥ ५१ ॥

பரம்பிரம்மம் மிகத் தூயது, அழியாதது, நித்தியம், நிறைவு, எங்கும் பரவி—ஆகாசப் பரப்பில் நிலைபெற்று—ஆனந்தமே, மாசற்றது, பரம அமைதியெனப் பாடப்படுகிறது.

Verse 152

योगिनो हृदि पश्यन्ति परात्मानं सनातनम् । अविकारमजं शुद्धं परं ब्रह्मेति गीयते ॥ ५२ ॥

யோகிகள் இதயத்தில் சனாதன பரமாத்மாவைக் காண்கிறார்கள்—மாற்றமற்றவன், பிறவியற்றவன், தூயவன்; அவனே பரமப் பிரம்மம் எனப் பாடப்படுகிறது.

Verse 153

ध्यानमन्यत्प्रवक्ष्यामि श्रृणुष्व मुनि सत्तम । संसारतापतप्तानां सुधावृष्टिसमं नृणाम् ॥ ५३ ॥

இப்போது தியானத்தின் இன்னொரு முறையை உரைக்கிறேன்—முனிவரரே, கேளுங்கள். உலகவாழ்வின் தாபத்தில் எரிந்தோர்க்கு இது அமுதமழை போன்றது.

Verse 154

नारायणं परानन्दं स्मरेत्प्रणवसंस्थितम् । नादरुपमनौपम्यमर्द्धमात्रोपरिस्थितम् ॥ ५४ ॥

பிரணவம் (ஓம்) உள்ளே நிலைபெற்ற பரமானந்த நாராயணனை நினைவு கொள்க; அவர் நாதரூபம், ஒப்பற்றவர், அர்த்தமாத்திரையின் மேலே நிறுவப்பட்டவர்.

Verse 155

अकारं ब्रह्मणो रुपमुकारं विष्णुरुपवत् । मकारं रुद्ररुपं स्यादर्ध्दमात्रं परात्मकम् ॥ ५५ ॥

‘அ’ என்பது பிரம்மாவின் ரூபம்; ‘உ’ என்பது விஷ்ணுவின் ரூபம்; ‘ம’ என்பது ருத்ரரூபம்; அர்த்தமாத்திரை (நுண் நாதம்) பரமாத்மா.

Verse 156

मात्रास्तिस्त्रः समाख्याता ब्रह्मविष्णु शिवाधिपाः । तेषां समुच्चयं विप्र परब्रह्मप्रबोधकम् ॥ ५६ ॥

மூன்று மாத்திரைகள் கூறப்பட்டன; அவற்றின் அதிபதிகள் பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன். ஓ பிராமணரே, அவற்றின் ஒருங்கிணைவு பரப்ரஹ்ம ஞானத்தை எழுப்பும்.

Verse 157

वाच्यं तु परमं ब्रह्म वाचकः प्रणवः स्मृतः । वाच्यवाचकसंबन्धो ह्युपचारात्तयोर्द्विजा ॥ ५७ ॥

பரம பிரஹ்மம் வாச்யம் (குறிக்கப்படுவது); பிரணவம் (ஓம்) அதன் வாசகம் (குறிப்பது) என ஸ்மிருதி கூறுகிறது. ஓ இருபிறப்பினரே, வாச்ய-வாசக உறவு உபசாரமாக (மரபுச் சொற்பயன்பாடாக) மட்டுமே சொல்லப்படுகிறது.

Verse 158

जपन्तः प्रणवं नित्यं मुच्यन्ते सर्वपातकैः । तदभ्यासेन संयुक्ताः परं मोक्षं लभन्ति च ॥ ५८ ॥

நித்தமும் பிரணவம் ‘ஓம்’ ஜபிப்போர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவர்; அந்த ஜபப் பயிற்சியுடன் இணைந்து பரம மோக்ஷத்தையும் அடைவர்।

Verse 159

जपंश्च प्रणवं मन्त्रं ब्रह्मविष्णुशिवात्मकम् । कोटिसूर्यसमं तेजो ध्यायेदात्मनि निर्मलम् ॥ ५९ ॥

பிரம்மா–விஷ்ணு–சிவம் எனும் சாரமுடைய பிரணவ மந்திரம் ‘ஓம்’ ஐ ஜபிக்க வேண்டும்; மேலும் உள்ளத்தில் கோடி சூரிய ஒளிக்கு ஒப்பான அந்த நிர்மல தேஜஸை தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 160

शालग्रामशिलारुपं प्रतिमारुपमेव वा । यद्यत्पापहरं वस्तु तत्तद्वा चिन्तयेद्धृदि ॥ ६० ॥

சாலகிராமச் சிலையாக இருந்தாலும், விக்ரகமாக இருந்தாலும்—பாவத்தை அகற்றும் எந்தப் பொருளோ, அதையே இதயத்தில் நினைந்து தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 161

यदेतद्दैष्णवं ज्ञानं कथितं ते मुनीश्वर । एतद्विदित्वा योगीन्द्रो लभते मोक्षमुत्तमम् ॥ ६१ ॥

முனிவரே! நீங்கள் உரைத்த இந்த வைஷ்ணவ ஞானத்தை உண்மையாக அறிந்தால், யோகிகளில் முதன்மையானவரும் உத்தம மோக்ஷத்தை அடைவார்।

Verse 162

यस्त्वेतच्छॄणुयाद्वापि पठेद्वापि समाहितः । स सर्वपापनिर्मुक्तो हरिसालोक्यमान्पुयात् ॥ ६२ ॥

ஒருமுக மனத்துடன் இதை கேட்பவனோ அல்லது பாராயணம் செய்பவனோ, அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு ஹரியின் சாலோக்கியத்தை (அதே உலகில் வாசம்) அடைவான்।