Hari-nāma Mahimā and Caraṇāmṛta: The Redemption of the Hunter Gulika (Uttaṅka Itihāsa)

Verse 1

सनक उवाच । भूयः श्रृणुष्व विप्रेंद्र माहात्म्यं कमलापतेः । कस्य नो जायते प्रीतिः श्रोतुं हरिकथामृतम् ॥ १ ॥

சனகர் கூறினார்—ஓ விப்ரேந்திரா! மீண்டும் கமலாபதியின் மஹாத்மியத்தை கேள். ஹரிகதா-அமிர்தத்தைச் செவிமடுக்க யாருக்கு மகிழ்ச்சி எழாதது?

Verse 2

नराणां विषयान्धानां ममताकुलचेतसाम् । एकमेव हरेर्नाम सर्वपापप्रणाशनम् ॥ २ ॥

புலன்விஷயங்களில் மூழ்கி அంధராய், மமதையால் கலங்கிய மனத்தார்க்கு, ஹரியின் ஒரே நாமமே எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதாகும்।

Verse 3

सकृद्वा न नमेद्यस्तु विष्णुं पापहरं नृणाम् । श्वपचं तं विजानीयात्कदाचिन्नालपेञ्च तम् ॥ ३ ॥

மனிதரின் பாவங்களை அகற்றும் விஷ்ணுவுக்கு ஒருமுறையாவது வணங்காதவனை ‘சுவபசன்’ (அந்த்யஜன்) என அறிய வேண்டும்; எக்காலமும் அவனுடன் உரையாட வேண்டாம்।

Verse 4

हरिपूजाविहीनं तु यस्य वेश्म द्विजोत्तम । श्मशानसदृशं तद्धि कदाचिदपि नो विशेत् ॥ ४ ॥

ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவரே! ஹரிபூஜை இல்லாத வீடு உண்மையில் சுடுகாட்டைப் போன்றது; அதில் எக்காலமும் நுழைய வேண்டாம்।

Verse 5

हरिपूजाविहीनाश्च वेदविद्वेषिणस्तथा । गोद्विजद्वेषनिरता राक्षसाः परिकीर्त्तिताः ॥ ५ ॥

ஹரிபூஜை அற்றவர்களும், வேதத்தை வெறுப்பவர்களும், பசுவையும் இருபிறப்பினரையும் வெறுப்பதில் ஈடுபடுவோரும்—இவர்கள் ‘ராக்ஷசர்’ எனப் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டுள்ளனர்।

Verse 6

यो वा को वापि विप्रेन्द्र विप्रद्वेषपरायणः । समर्चयति गोविंदं तत्पूजा विफला भवेत् ॥ ६ ॥

ஓ விப்ரேந்திரரே! பிராமணரை வெறுப்பதில் ஈடுபட்டவன் எவராயினும், கோவிந்தனை மிகுந்த பக்தியுடன் வழிபட்டாலும், அந்தப் பூஜை பயனற்றதாகிவிடும்।

Verse 7

अन्यश्रेयोविनाशार्थं येऽर्चयंति जनार्दनम् । सा पूजैव महाभाग पूजकानाशु हंति वै ॥ ७ ॥

பிறரின் நலத்தை அழிக்க எண்ணி ஜனார்தனனை வழிபடுவோர், ஓ மகாபாகா, அந்தப் பூஜையே வழிபடுவோரை விரைவில் அழித்துவிடும்.

Verse 8

हरिपूजाकरो यस्तु यदि पापं समाचरेत् । तमेव विष्णुद्वेष्टारं प्राहुस्तत्त्वार्त्थकोविदाः ॥ ८ ॥

ஹரியைப் பூஜித்தும் பாவம் செய்பவன், தத்துவார்த்தம் அறிந்தோர் கூறுவதுபோல் உண்மையில் விஷ்ணுவை வெறுப்பவன் ஆவான்.

Verse 9

ये विष्णुनिरताः संति लोकानुग्रहतत्पराः । धर्मकार्यरताः शश्वद्विष्णुरुपास्तु ते मताः ॥ ९ ॥

விஷ்ணுவில் பற்றுடையவராய், உலக நலனில் ஈடுபட்டு, எப்போதும் தர்மச் செயல்களில் நிலைத்திருப்போர்—அவர்களே விஷ்ணு-ஸ்வரூபம் எனக் கருதப்படுவர்.

Verse 10

कोटिजन्मार्दजितैः पुण्यैर्विष्णुभक्तिः प्रजायते । दृढभक्तिमतां विष्णौ पापबुद्धिः कथं भवेत् ॥ १० ॥

கோடிக்கணக்கான பிறவிகளில் சேர்த்த புண்ணியத்தால் விஷ்ணு-பக்தி பிறக்கிறது. விஷ்ணுவில் உறுதியான பக்தியுடையோர்க்கு பாவ எண்ணம் எவ்வாறு எழும்?

Verse 11

जन्मकोट्यर्जितं पापं विष्णुपूजारतात्मनाम् । क्षयं याति क्षणादेव तेषां स्यात्पापधीः कथम् ॥ ११ ॥

விஷ்ணு பூஜையில் முழுமையாக ஈடுபட்டோரின் கோடிப் பிறவிகளின் பாவம் கணநேரத்தில் அழிகிறது; அப்படியிருக்க அவர்களிடம் பாவ எண்ணம் எவ்வாறு நிலைக்கும்?

Verse 12

विष्णुभक्तिविहीना ये चंडालाः परिकीर्तिताः । चंडाला अपि वै श्रेष्ठा हरिभक्तिपरायणाः ॥ १२ ॥

விஷ்ணு பக்தியற்றோர் சண்டாளர்கள் எனக் கூறப்படுவர்; ஆனால் ஹரி-பக்தியில் முழுமையாகப் பராயணமாயிருப்போர் சண்டாளராயினும் நிச்சயமாகச் சிறந்தோர்.

Verse 13

नराणां विषयांधानां सर्वदुःखविनाशिनी । हरिसेवेति विख्याता भुक्तिमुक्तिप्रदायिनी ॥ १३ ॥

புலன்விஷயங்களில் குருடரான மனிதரின் எல்லாத் துயரையும் அழிப்பது; ‘ஹரி-சேவை’ எனப் புகழ்பெற்று, போகமும் மோக்ஷமும் அளிப்பது.

Verse 14

संगात्स्नेहाद्भयाल्लोभादज्ञानाद्वापि यो नरः । विष्णोरुपासनं कुर्यात्सोऽक्षयं सुखमश्नुते ॥ १४ ॥

சங்கம், நேசம், பயம், பேராசை அல்லது அறியாமை காரணமாகவேனும் யார் விஷ்ணுவை வழிபடுகிறாரோ, அவர் அழியாத இன்பத்தை அடைகிறார்.

Verse 15

हरिपादोदकं यस्तु कणमात्रं पिबेदपि । स स्नातः सर्वतीर्थेषु विष्णोः प्रियतरो भवेत् ॥ १५ ॥

ஹரியின் திருவடிகளைத் துவைத்த நீரை ஒரு துளி மட்டுமாவது அருந்தினால், அவர் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் நீராடியவரெனக் கருதப்படுகிறார்; விஷ்ணுவுக்கு மிகப் பிரியராவார்.

Verse 16

अकालमृत्युशमनं सर्वव्याधिविनाशनम् । सर्वदुःखोपशमनं हरिपोदोदक स्मृतम् ॥ १६ ॥

ஹரியின் திருவடிநீர் அகால மரணத்தைத் தணிப்பதும், எல்லா நோய்களையும் அழிப்பதும், அனைத்துத் துயரங்களையும் ஒழிப்பதும் என நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 17

नारायणं परं धाम ज्योतिषां ज्योतिरुत्तमम् । ये प्रपन्ना महात्मानस्तेषां मुक्तिर्हि शाश्वती ॥ १७ ॥

நாராயணன் பரம தாமம்; ஒளிகளுள் உத்தம ஒளி. அவரைச் சரணடைந்த மகாத்மர்களுக்கு முக்தி நிச்சயமாக நித்தியமானது॥

Verse 18

अत्राप्युदाहरंतीममितिहासं पुरातनम् । पठतां श्रृण्वतां चैव सर्वपापप्रणाशनम् ॥ १८ ॥

இங்கேயும் இந்தப் பழமையான இதிஹாசத்தை நான் எடுத்துரைக்கிறேன். இதைப் படிப்பவர்களுக்கும் கேட்பவர்களுக்கும் இது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதாகும்॥

Verse 19

आसीत्पुरा कृतयुगे गुलिको नाम लुब्धकः । परदारपरद्रव्यहरणे सततोद्यतः ॥ १९ ॥

பண்டைக் காலத்தில் க்ருதயுகத்தில் ‘குலிக’ என்னும் வேடன் இருந்தான். பிறர் மனைவியரை அபகரிப்பதிலும் பிறர் செல்வத்தைத் திருடுவதிலும் அவன் எப்போதும் முனைந்திருந்தான்॥

Verse 20

परनिंदापरो नित्यं जन्तूपद्रवकृत्तथा । हतवान्ब्राह्मणान् गाश्च शतशोऽथ सहस्रशः ॥ २० ॥

அவன் எப்போதும் பிறரை இகழ்ந்து பேசுவான்; உயிர்களுக்கு துன்பம் விளைவிப்பதிலும் பழகியவன். பிராமணர்களையும் பசுக்களையும் நூற்றுக்கணக்காக, ஆயிரக்கணக்காகக் கூட கொன்றான்॥

Verse 21

देवस्वहरणे नित्यं परस्वहरणे तथा । उद्युक्तः सर्वदा विप्र कीनाशानामधीश्वरः ॥ २१ ॥

ஓ பிராமணரே! விவசாயிகளின் தலைவனான அவன், தேவர்களின் சொத்தைப் பறிப்பதிலும் பிறருடைய சொத்தை அபகரிப்பதிலும் எப்போதும் ஈடுபட்டிருந்தான்॥

Verse 22

तेन पापान्यनेकानि कृतानि सुमहांति च । न तेषां शक्यते वक्तुं संख्या वत्सरकोटिभिः ॥ २२ ॥

அந்த நடத்தையால் எண்ணற்ற, மிகப் பெரும் பாவங்கள் செய்யப்பட்டன; அவற்றின் எண்ணிக்கையை கோடி ஆண்டுகளாலும் சொல்ல இயலாது।

Verse 23

स कदाचिन्महापापो जंतृनामन्तकोपमः । सौवीरराज्ञो नगरं सर्वैश्वर्यसमन्वितम् ॥ २३ ॥

அந்த மகாபாபி, உயிர்களுக்கு யமனைப் போல அச்சமூட்டுவான்; ஒருநாள் எல்லா செல்வச் சிறப்பும் நிறைந்த சௌவீர அரசனின் நகரத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 24

योषिद्धिर्भूषितार्भिश्च सरोभिनिर्मलोदकैः । अलंकृतं विपणिभिर्ययो देवपुरोपमम् ॥ २४ ॥

அந்நகரம் பெண்களும் அலங்கரிக்கப்பட்ட கன்னியரும் குழுக்களாகச் சூழ்ந்து அழகூட்டினர்; தெளிந்த நீருள்ள குளங்களும் சந்தைகளும் அலங்கரிக்க, அது தேவர்களின் நகரைப் போலத் தோன்றியது।

Verse 25

तस्योपवनमध्यस्थं रम्यं केशवमंदिरम् । छदितं हेमकलशैर्दृष्ट्वा व्याधो मुदं ययौ ॥ २५ ॥

அந்த தோட்டத்தின் நடுவில், பொன் கலசங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கூரையுடைய அழகிய கேசவ ஆலயத்தைப் பார்த்த வேடன் பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தான்।

Verse 26

हराम्यत्र सुवर्णानि बहूनीति विनिश्चितम् । जगामाभ्यंतरं तस्य कीनाशश्चौर्यलोलुपः ॥ २६ ॥

“இங்கே நிறைய பொன்னைத் திருடுவேன்” என்று தீர்மானித்து, திருட்டில் ஆசை கொண்ட அந்த உழவன் அந்த இடத்தின் உள்ளே சென்றான்।

Verse 27

तत्रापश्यद्द्विजवरं शांतं तत्त्वार्थकोविदम् । परिचर्यापरं विष्णोरुत्तंकं तपसां निधिम् ॥ २७ ॥

அங்கே அவர் சிறந்த இருபிறப்பர் முனிவரை கண்டார்—அமைதியானவர், தத்துவார்த்தத்தில் தேர்ந்தவர், விஷ்ணு சேவையில் முழுமையாக ஈடுபட்டவர், தவத்தின் நிதி உத்தங்கர்।

Verse 28

एकाकिनं दयासुं च निस्पृहं ध्यानलोलुपम् । चौर्यान्तरायकर्तारं तं दृष्ट्वा लुब्धको मुने ॥ २८ ॥

முனிவரே, அவரை தனியாக—கருணையுடன், ஆசையற்றவராக, தியானத்தில் மூழ்கியவராக—கண்ட பேராசை கொண்ட வேடன், ‘இவர் என் திருட்டுக்கு தடையாக இருப்பார்’ என்று எண்ணினான்।

Verse 29

द्रव्यजातं तु देवस्य हर्तुकामोऽतिसाहसी । उत्तंकं हंतुमारेभे विधृतासिर्मदोद्धतः ॥ २९ ॥

தேவனின் செல்வத்தைப் பறிக்க ஆசை கொண்டு, மிகுந்த துணிச்சலுடன்—வாளை இழுத்து, அகந்தை மயக்கத்தில் திளைத்து—அவன் உத்தங்கரை கொல்லத் தாக்கத் தொடங்கினான்।

Verse 30

पादेनाक्रम्य तद्वक्षो जटाः संगृह्य पाणिना । हंतुं कृतमतिं व्याधमुत्तंकः प्रेक्ष्य चाब्रवीत् ॥ ३० ॥

உத்தங்கர் வேடனின் மார்பின் மீது கால்வைத்து, கையால் சடைகளைப் பிடித்து—அவனை கொல்லத் தீர்மானித்து—அவனை நோக்கி பேசினார்।

Verse 31

उत्तंक उवाच । भो भो साधो वृथा मां त्वं हनिष्यसि निरागसम् । मया किमपराद्धं ते तद्वदस्व महामत्ते ॥ ३१ ॥

உத்தங்கர் கூறினார்—“ஓ நல்லவரே, குற்றமற்ற என்னை நீ வீணாகக் கொல்வாய். நான் உனக்கு என்ன குற்றம் செய்தேன்? சொல், ஓ மிக மயங்கியவனே!”

Verse 32

कृतापराधिनां लोके शक्ताः शिक्षां प्रकुर्वते । नहि सौम्य वृथा घ्नंति सज्जना अपि पापिनः ॥ ३२ ॥

இந்த உலகில் குற்றம் செய்தவர்களையும் ஒழுக்கப் பயிற்சியால் திருத்த முடியும். ஓ சௌம்யனே, சஜ்ஜனரும் பாவிகளை காரணமின்றி கொல்லார்; நீதியுடனே தண்டிப்பார்.

Verse 33

विरोधिष्वपि मूर्खेषु निरीक्ष्यावस्थितान् गुणान् । विरोधं नहि कुर्वंति सज्जनाः शांतचेतसः ॥ ३३ ॥

விரோதம் செய்கிற மூடர்களிடமும் உள்ள நற்குணங்களை நோக்கி, அமைதியான சித்தமுடைய சஜ்ஜனர்கள் எதிர்ப்பில் ஈடுபடார்; குணதரிசனமே அவர்களின் வழி.

Verse 34

बहुधा बोध्यमानोऽपि यो नरः क्षमयान्वितः । तमुत्तमं नरं प्राहुर्विष्णोः प्रियतरं सदा ॥ ३४ ॥

மீண்டும் மீண்டும் அறிவுறுத்தப்பட்டாலும் பொறுமையுடன் (க்ஷமையுடன்) நிலைநிற்பவன் உயர்ந்த மனிதன் எனப் போற்றப்படுகிறான்; அவன் எப்போதும் திருமால் (விஷ்ணு) அவர்களுக்கு மிகப் பிரியமானவன்.

Verse 35

सुजनो न याति वैरं परहितबुद्धिर्वनाशकालेऽपि । छेदेऽपि चंदनतरुः सुरभयति मुखं कुठारस्य ॥ ३५ ॥

சுஜனன் பிறர் நலமே எண்ணுபவன்; தன் அழிவுக் காலத்திலும் பகை கொள்ளான். சந்தன மரம் வெட்டப்பட்டாலும் கோடாரியின் முகத்தையே மணமூட்டுவது போல.

Verse 36

अहो विधिः सुबलवान्बा धते बहुधा जनान् । सर्वसंगविहीनोऽपि बाध्यते हि दुरात्मना ॥ ३६ ॥

அய்யோ! விதி (தெய்வநியதி) மிக வலிமையானது; அது மனிதரை பலவிதமாக கட்டிப்போடுகிறது. எல்லாச் சங்கங்களும் அற்றவரும் தீய மனத்தவரால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டு துன்புறுகிறார்.

Verse 37

अहो निष्कारणं लोके बाधंते बहुधा जनान् । सर्वसंगविहीनोऽपि बाध्यते पिशुनैर्जनैः । तत्रापि साधून्बाधंते न समानान्कदाचन ॥ ३७ ॥

அய்யோ! இவ்வுலகில் மக்கள் காரணமின்றி பலவிதமாக பிறரைத் துன்புறுத்துகின்றனர். எல்லாச் சங்கங்களும் அற்றவரையும் பழிசொல்லும் தீயோர் தொந்தரவு செய்கின்றனர். அவர்களிலும் குறிப்பாக சாதுக்களையே வாட்டுவர்; தம்மைப் போன்றவர்களை ஒருபோதும் அல்ல.

Verse 38

मृगमीनसज्जनानां तृणजलसंतोषविहितवृत्तानाम् । लुब्धकधीवरपिशुना निष्कारणवैरिणो जगति ॥ ३८ ॥

இந்த உலகில் மான், மீன், சஜ்ஜனர்கள்—புல், நீர் இவற்றால் திருப்தியுடன் வாழ்வோர்—இவர்களுக்கு காரணமின்றியே பகைவர்கள் உண்டு: வேட்டைக்காரன், மீனவர், பழிசொல்லும் பிசுனன்.

Verse 39

अहो बलवती माया मोहयत्यखिलं जगत् । पुत्रमित्रकलत्रार्थं सर्वं दुःखेन योजयेत् ॥ ३९ ॥

அய்யோ! மாயை எத்தனை வலிமைமிக்கது—அது முழு உலகையும் மயக்கி, மகன், நண்பன், மனைவி என்பவற்றிற்காக அனைத்தையும் துயரத்துடன் பிணைக்கிறது.

Verse 40

परद्रव्यापहारेण कलत्रं पोषितं त्वया । अंते तत्सर्वमुत्सृज्य एक एव प्रयति वै ॥ ४० ॥

பிறருடைய செல்வத்தை அபகரித்து நீ மனைவியையும் இல்லறத்தையும் பேணினாய்; ஆனால் இறுதியில் அவையனைத்தையும் விட்டுவிட்டு நீ நிச்சயமாகத் தனியே புறப்படுகிறாய்.

Verse 41

मम माता मम पिता मम भार्या ममात्मजाः । ममेदमिति जंतूनां ममता बाधते वृथा ॥ ४१ ॥

“என் தாய், என் தந்தை, என் மனைவி, என் மகன்கள்; இது என் சொத்து”—என்ற மமதை உயிர்களை வீணாகவே வாட்டுகிறது.

Verse 42

यावदर्जयति द्रव्यं बांधवास्तावदेव हि । धर्माधर्मौ सहैवास्तामिहामुत्र न चापरः ॥ ४२ ॥

மனிதன் செல்வத்தைச் சேர்த்துக் கொண்டிருக்கும் வரை உறவினர்கள் அருகில் இருப்பர். ஆனால் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் தர்மமும் அதர்மமும் மட்டுமே துணை; வேறு துணையில்லை.

Verse 43

धर्माधर्मार्जितैर्द्रव्यैः पोषिता येन ये नराः । मृतमग्निमुखे हुत्वा घृतान्नं भुंजते हि ते ॥ ४३ ॥

தர்மமும் அதர்மமும் கொண்டு ஈட்டிய செல்வத்தால் யார் போஷிக்கப்படுகிறார்களோ, அவர்கள் மரணத்திற்குப் பின் அக்னியின் வாயில் ஆஹுதியாக அர்ப்பணிக்கப்பட்டு, நெய் கலந்த அன்னத்தைப் போகமாக அனுபவிப்பர் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 44

गच्छंतं परलोकं च नरं तु ह्यनुतिष्टतः । धर्माधर्मौ न च धनं न पुत्रा न च बांधवाः ॥ ४४ ॥

மனிதன் மறுலோகத்திற்குச் செல்லும் போது, செல்வமும் இல்லை, மகன்களும் இல்லை, உறவினர்களும் இல்லை; தர்மமும் அதர்மமும் மட்டுமே பின்தொடரும்.

Verse 45

कामः समृद्धिमायाति नराणां पापकर्मिणाम् । कामः संक्षयमायाति नराणां पुण्यकर्मणाम् ॥ ४५ ॥

பாவச் செயல்களில் ஈடுபடுவோரிடம் ஆசை செழிக்கிறது; புண்ணியச் செயல்களில் நிலைத்தவர்களிடம் ஆசை குறைந்து ஒடுங்குகிறது.

Verse 46

वृथैव व्याकुला लोका धनादानां सदार्जने ॥ ४६ ॥

செல்வமும் உடைமையும் எப்போதும் சேர்ப்பதில் மக்கள் வீணாகவே கலங்கித் தவிக்கிறார்கள்.

Verse 47

यद्भावि तद्भवत्येव यदभाव्यं न तद्भवेत् । इति निश्चितबुद्धीनां न चिंता बाधते क्वचित् ॥ ४७ ॥

நடக்க வேண்டியது நிச்சயமாக நடக்கும்; நடக்காதது எப்போதும் நடக்காது. ஆகவே உறுதியான அறிவுடையோருக்கு கவலை எந்நேரமும் தொல்லை செய்யாது।

Verse 48

देवाधीनमिदं सर्वं जगत्स्थावरजंगमम् । तस्माज्जन्म च मृत्युं च दैवं जानाति नापरः ॥ ४८ ॥

இந்த முழு உலகமும்—அசையும் அசையாத அனைத்தும்—தெய்வத்தின் ஆட்சிக்குள் உள்ளது. ஆகவே பிறப்பும் இறப்பும் தைவமே நிர்ணயிக்கும்; வேறு எதுவும் அல்ல।

Verse 49

यत्र कुत्र स्थितस्यापि यद्भाव्यं तद्भवेद् ध्रुवम् । लोकस्तु तत्र विज्ञाय वृथायासं करोति हि ॥ ४९ ॥

ஒருவன் எங்கே இருந்தாலும், நடக்க வேண்டியது நிச்சயமாக நடக்கும். இதை அறிந்தும் மக்கள் வீணான முயற்சியில் ஈடுபடுகின்றனர்।

Verse 50

अहो दुःखं मनुष्याणां ममताकुलचेतसाम् । महापापानि कृत्वापि परान्पुष्यांति यत्नतः ॥ ५० ॥

அய்யோ, உரிமைமயக்கம் (மமதை) கொண்டு கலங்கும் மனிதர்களின் நிலை எவ்வளவு துயரமானது! பெரும் பாவங்கள் செய்தும் தம் சார்ந்தவர்களையும் தம் நலனையும் வளர்க்க முயல்கிறார்கள்।

Verse 51

अर्जितं च धनं सर्वं भुंजते बांधवाः सदा । स्वयमेकतमो मूढस्तत्पापफलमश्नुते ॥ ५१ ॥

சம்பாதித்த செல்வமெல்லாம் எப்போதும் உறவினர்கள் அனுபவிக்கிறார்கள்; ஆனால் அந்த மயங்கியவன் மட்டும் தனியாகவே அந்தப் பாவத்தின் பலனை அனுபவிக்கிறான்।

Verse 52

इति ब्रवाणं तमृषिं विमुच्य भयविह्वलः । गुलिकः प्रांजलिः प्राह क्षमस्वेति पुनः पुनः ॥ ५२ ॥

இவ்வாறு உரைத்த அந்த முனிவரை விடுவித்து, அச்சத்தால் நடுங்கிய குலிகன் கைகூப்பி மீண்டும் மீண்டும்— “என்னை மன்னியருளுங்கள், மன்னியருளுங்கள்” என்று கூறினான்.

Verse 53

सत्संगस्य प्रभावेण हरिसन्निधिमात्रतः । गतपापो लुबग्दकश्च ह्यनुतापीदमब्रवीत् ॥ ५३ ॥

சத்சங்கத்தின் மகிமையாலும், ஹரியின் சன்னிதி மட்டுமாலும் வேடனின் பாவங்கள் நீங்கின; மனம் வருந்தி அவன் இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 54

मया कृता नि पापानि महांति सुबहूनि च । तानि सर्वाणि नष्टानि विप्रेंद्र तव दर्शनात् ॥ ५४ ॥

ஓ விப்ரேந்திரரே! நான் பெரும் பாவங்களையும் பலவற்றையும் செய்தேன்; ஆனால் உங்கள் தரிசனமட்டுமே அவை அனைத்தையும் அழித்தது.

Verse 55

अहोऽहं पापधीर्नित्यं महापापमुपाचरम् । कथं मे निष्कृति र्भूयो यामि कं शरणं विभोः ॥ ५५ ॥

அய்யோ! பாவமனம் கொண்டு நான் எப்போதும் மகாபாவங்களைச் செய்தேன். எனக்கு இப்போது பரிகாரம் எவ்வாறு? ஓ விபுவே! யாரிடம் நான் சரணடைவேன்?

Verse 56

पूर्वजन्मार्जितैः पापैर्लुब्धकत्वमवाप्तवान् । अत्रापि पापजालानि कृत्वा कां गतिमाप्नुयाम् ॥ ५६ ॥

முந்தைய பிறவியில் சேர்த்த பாவங்களால் நான் வேடனாகப் பிறந்தேன்; இங்கேயும் பாவங்களின் வலை பின்னி நான் எந்த கதியை அடைவேன்?

Verse 57

अहो ममायुः क्षयमेति शीघ्रं पापान्यनेकानि समर्ज्जितानि । प्रातिक्रिया नैव कृता मयैषां गतिश्च का स्यान्ममजन्म किं वा ॥ ५७ ॥

அய்யோ! என் ஆயுள் விரைவில் குறைந்து வருகிறது; நான் பல பாவங்களைச் சேர்த்துள்ளேன். அவற்றுக்குப் பிராயச்சித்தம் நான் செய்யவில்லை—என் நிலை என்ன ஆகும், எனக்கு எத்தகைய மறுபிறவி கிடைக்கும்?

Verse 58

अहो विधिः पापशता कुलं मां किं सृष्टवान्पापतरं च शश्वत् । कथं च यत्पापफलं हि भोक्ष्ये कियत्सु जन्मस्वहमुग्रकर्मा ॥ ५८ ॥

அய்யோ, என்ன விதி! நூற்றுக் கணக்கான பாவங்கள் நிறைந்த குலத்தில் என்னை ஏன் படைத்தது, மேலும் எப்போதும் இன்னும் பாவியாகவே ஏன் ஆக்கியது? நான்—கொடுஞ்செயல்கள் செய்தவன்—பாவப்பலனை எவ்வாறு அனுபவிப்பேன், எத்தனை பிறவிகள் வரை?

Verse 59

एवं विनिंदन्नात्मानमात्मना लुब्धकस्तदा । अंतस्तापाग्निसंतप्तः सद्यः पंचत्वमागतः ॥ ५९ ॥

இவ்வாறு அப்போது வேடன் தன் மனத்தாலேயே தன்னைத் தானே கண்டித்து, உள்ளார்ந்த வருத்தத்தின் தீயால் சுட்டெரிக்கப்பட்டு உடனே மரணத்தை அடைந்தான்.

Verse 60

उत्तंकः पतितं प्रेक्ष्य लुबग्धकं तं दयापरः । विष्णुपादोदकेनैवमभ्यषिंचन्महामतिः ॥ ६० ॥

வீழ்ந்து கிடந்த வேடனைப் பார்த்து கருணை நிறைந்த மகாமதி உத்தங்கர், திருமால் (விஷ்ணு) திருப்பாதம் கழுவிய தீர்த்தத்தால் அவனைத் தெளித்து அபிஷேகம் செய்தார்.

Verse 61

हरिपादोदकस्पर्शाल्लुब्धको गतकल्मषः । दिव्यं विमानमारुह्य मुनिमेतदथाब्रवीत् ॥ ६१ ॥

ஹரியின் திருப்பாதம் கழுவிய தீர்த்தத்தின் தொடுதலால் வேடனின் பாவக்கல்மஷம் நீங்கியது. பின்னர் அவன் தெய்வ விமானத்தில் ஏறி முனிவரிடம் இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 62

गुलिक उवाच । उत्तंक मुनिशार्दूल गुरुस्त्वं मम सुव्रत । विमुक्तस्त्वत्प्रसादेन महापातककंचुकात् ॥ ६२ ॥

குலிகன் கூறினான்— ஓ உத்தங்கா, முனிசார்தூலா, ஓ சுவ்ரதா! நீயே என் குரு. உன் அருளால் நான் மகாபாதகத்தின் கஞ்சுகம் போன்ற மூடுபடலத்திலிருந்து விடுபட்டேன்.

Verse 63

गतस्त्वदुपदेशान्मे संतापो मुनिपुंगव । तथैव सर्वपापानि विनष्टान्यतिवेगतः ॥ ६३ ॥

முனிபுங்கவா! உன் உபதேசத்தால் என் துயரம் நீங்கியது; அதுபோலவே என் எல்லாப் பாவங்களும் மிக விரைவாக அழிந்தன.

Verse 64

हरिपादोदकं यस्मान्मयि त्वं सिक्तवान्मुने । प्रापितोऽस्मि त्वया तस्मात्तद्विष्णोः परमं पदम् ॥ ६४ ॥

முனியே! நீ என்மேல் ஹரியின் பாதோதகத்தைத் தெளித்ததால், உன் வழியாகவே நான் விஷ்ணுவின் பரம பதத்தை அடைந்தேன்.

Verse 65

त्वयाहं तारितो विप्र पापादस्माच्छरीरतः । तस्मान्नतोऽस्मि ते विद्वन्मत्कृतं तत्क्षमस्व च ॥ ६५ ॥

விப்ரரே! இந்த உடலோடு தொடர்புடைய பாவத்திலிருந்து நீர் என்னை மீட்டீர். ஆகவே, அறிஞரே, உமக்கு வணங்குகிறேன்—என்னால் நிகழ்ந்த குற்றம் எதுவாயினும் மன்னிக்கவும்.

Verse 66

इत्युक्त्वा देवकुसुमैर्मुनिश्रेष्टं समाकिरम् । प्रदक्षिणात्रयं कृत्वा नमस्कारं चकार सः ॥ ६६ ॥

இவ்வாறு கூறி, அவன் தேவகுசுமங்களால் முனிச்ரேஷ்டரை மலர்மழையால் பொழிந்தான்; பின்னர் மூன்று முறை பிரதட்சிணை செய்து பணிவுடன் வணங்கினான்.

Verse 67

ततो विमानमारुह्य सर्वकामसमन्वितम् । अप्सरोगणसंकीर्णः प्रपेदे हरिमंदिरम् ॥ ६७ ॥

பின்பு அவர் எல்லாக் காமங்களும் நிறைந்த திவ்ய விமானத்தில் ஏறி, அப்சரா கணங்களால் சூழப்பட்டவராய், ஹரியின் கோவில்-தாமத்தை அடைந்தார்।

Verse 68

एतद्दृष्ट्वा विस्मितोऽसौ ह्युत्तंकस्तपसांनिधिः । शिरस्यंजलिमाधाय तुष्टाव कमलापतिम् ॥ ६८ ॥

இதைக் கண்டு தவத்தின் நிதியான உத்தங்கன் வியப்புற்றான்; தலைமேல் கைகூப்பி கமலாபதி விஷ்ணுவைத் துதித்தான்।

Verse 69

तेन स्तुतो महाविष्णुर्दत्तवान्वरमत्तमम् । वरेण तेनोक्तंकोऽपि प्रपेदे परमं पदम् ॥ ६९ ॥

அவ்வாறு துதிக்கப்பட்ட மகாவிஷ்ணு சிறந்த வரத்தை அருளினார்; அந்த வரத்தால் உத்தங்கனும் பரமபதத்தை அடைந்தான்।

Verse 70

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे विष्णुमाहात्म्ये सप्तत्रिंशोऽध्यायः ॥ ३७ ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீ ப்ருஹந்நாரதீய புராணத்தின் பூர்வபாகத்தில் உள்ள விஷ்ணு-மாஹாத்ம்யப் பகுதியில் முப்பத்தேழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।