The Exposition of Spiritual Knowledge (Jñāna-pradarśanam)

Verse 1

सनक उवाच । पुनर्वक्ष्यामि माहात्म्यं देवदेवस्य चक्रिणः । पठतां शृण्वतां सद्यः पापराशिः प्रणश्यति 1. ॥ १ ॥

சனகர் கூறினார்—சக்கரதாரியான தேவர்களின் தேவன் (விஷ்ணு) மகிமையை மீண்டும் உரைப்பேன். இதை ஓதுவோரும் கேட்போரும் அவர்களின் பாவக்குவியல் உடனே அழியும்।

Verse 2

शान्ता जितारिषड्वर्गा योगेनाप्यनहङ्कृताः । यजन्ति ज्ञानयोगेन ज्ञानरूपिणमव्ययम् ॥ २ ॥

அவர்கள் அமைதியுடையோர்; ஆறு உள்ளகப் பகைவர்களை வென்றோர்; யோகத்தில் நிலைத்திருந்தும் அகங்காரமற்றோர்; ஞானயோகத்தால் ஞானஸ்வரூபமான அழிவிலா இறைவனை வழிபடுவர்।

Verse 3

तीर्थस्नानैर्विशुद्धा ये व्रतदानतपोमखैः । यजन्ति कर्मयोगेन सर्वधातारमच्युतम् ॥ ३ ॥

தீர்த்தஸ்நானத்தால் தூய்மையடைந்து, விரதம், தானம், தவம், யாகம் ஆகியவற்றால் பரிசுத்தரானோர், கர்மயோக ஒழுக்கத்தால் அனைத்தையும் தாங்கும் அச்யுதனை வழிபடுகின்றனர்।

Verse 4

लुब्धा व्यसनिनोऽज्ञाश्च न यजन्ति जगत्पतिम् । अजरामरवन्मूढास्तिष्ठन्ति नरकीटकाः ॥ ४ ॥

பேராசையுடையோர், தீய பழக்கங்களுக்கு அடிமையானோர், அறியாதோர் உலகநாதனை வழிபடார்; தம்மை முதுமையற்றோர், மரணமற்றோர் என மயங்கி நரகப் புழுக்களைப் போலத் தங்குகின்றனர்।

Verse 5

तडिल्लेखाश्रिया मत्ता वृथाहङ्कारदूषिताः । न यजन्ति जगन्नाथं सर्वश्रेयोविधायकम् ॥ ५ ॥

மின்னல் கோடு போன்ற நிலையற்ற செல்வச் சிறப்பில் மயங்கி, வீண் அகந்தையால் மாசடைந்தோர், எல்லா உயர்ந்த நன்மையையும் அருளும் ஜகந்நாதனை வழிபடார்।

Verse 6

हरिधर्मरताः शान्ता हरिपादाब्जसेवकाः । दैवात्केऽपीह जायन्ते लोकानुग्रहतत्पराः ॥ ६ ॥

ஹரியின் தர்மத்தில் ஈடுபட்டு அமைதியுடன், ஹரியின் தாமரைத் திருவடிகளைச் சேவிப்போர்—அத்தகையோர் சிலர் தெய்வவிதியால் இவ்வுலகில் பிறந்து, மக்களுக்குக் கருணை செய்வதில் முனைந்திருப்பர்।

Verse 7

कर्मणा मनसा वाचा यो यजेद्भक्तितो हरिम् । स याति परमं स्थानं सर्वलोकोत्तमोत्तमम् ॥ ७ ॥

செயல், மனம், சொல் ஆகியவற்றால் பக்தியுடன் ஹரியை வழிபடுவோர், பரம ஸ்தானத்தை அடைவர்—அது எல்லா உலகங்களையும் மீறிய உத்தமோத்தமமானது।

Verse 8

अत्रैवोदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् । पठतां शृण्वतां चैव सर्वपापप्रणाशनम् ॥ ८ ॥

இங்கேயே நான் இந்தப் பழம்பெரும் புனித இதிகாசத்தை எடுத்துரைக்கிறேன்; இதை ஓதுவோரும் கேட்போரும் எல்லாப் பாவங்களும் அழியும்.

Verse 9

तत्प्रवक्ष्यामि चरितं यज्ञमालिसुमालिनोः । यस्य श्रवणमात्रेण वाजिमेधफलं लभेत् ॥ ९ ॥

இப்போது யஜ்ஞமாலி, சுமாலி ஆகியோரின் புனிதச் சரிதத்தை நான் உரைக்கிறேன்; இதைச் செவிமடுத்தாலே அஷ்வமேத யாகத்தின் பலன் கிடைக்கும்.

Verse 10

कश्चिदासीत्पुरा विप्र ब्राह्मणो रैवतेऽन्तरे । वेदमालिरिति ख्यातो वेदवेदाङ्गपारगः ॥ १० ॥

ஓ விப்ரரே! முற்காலத்தில் ரைவதன் காலத்தில் ‘வேதமாலி’ எனப் புகழ்பெற்ற, வேதங்களும் வேதாங்கங்களும் நன்கு அறிந்த ஒரு பிராமணன் இருந்தான்.

Verse 11

सर्वभूतदयायुक्तो हरिपूजापरायणः । पुत्रमित्रकलत्रार्थं धनार्जनपरोऽभवत् ॥ ११ ॥

அவன் எல்லா உயிர்களிடமும் கருணையுடையவனாகவும் ஹரிபூஜையில் நிலைத்தவனாகவும் இருந்தும், மகன், நண்பர், மனைவி ஆகியோருக்காக செல்வம் சேர்ப்பதில் மிகுந்த பற்றுடையவனானான்.

Verse 12

अपण्यविक्रयं चक्रे तथा च रसविक्रयम् । चण्डालाद्यैरपि तथा सम्भाषी तत्प्रतिग्रही ॥ १२ ॥

அவன் விற்கத் தகாதவற்றையும் விற்றான்; மேலும் மதுவினையும் மயக்கப் பானங்களையும் விற்றான்; சண்டாளர் முதலியோருடனும் உரையாடி, அவர்களிடமிருந்து தானமும் பெற்றான்.

Verse 13

तपसां विक्रयं चक्रे व्रतानां विक्रयं तथा । परार्थं तीर्थगमनं कलत्रार्थमकारयत् ॥ १३ ॥

அவன் தவங்களையும் விரதங்களையும் விற்பனை செய்யத் தொடங்கினான்; பரமார்த்தத்திற்கான தீர்த்தயாத்திரையையும் உலகியலுக்காக மாற்றி, மனைவி பெறுவதற்காக ஏற்பாடு செய்தான்।

Verse 14

कालेन गच्छता विप्र जातौ तस्य सुतावुभौ । यज्ञमाली सुमाली च यमलावतिशोभनौ ॥ १४ ॥

காலம் சென்றபோது, ஓ விப்ரரே, அவனுக்கு இரண்டு மகன்கள் பிறந்தனர்—யஜ்ஞமாலி, சுமாலி—மிக அழகிய இரட்டையர்.

Verse 15

ततः पिता कुमारौ तावतिस्नेहसमन्वितः । पोषयामास वात्सल्याद्बहुभिः साधनैस्तदा ॥ १५ ॥

பின்னர் தந்தை மிகுந்த பாசத்துடன் அந்த இரு சிறுவர்களையும் வளர்த்தான்; பெற்றோர் அன்பால் அக்காலத்தில் பல வளங்களால் அவர்களைப் பேணிப் பாதுகாத்தான்।

Verse 16

वेदमालिर्बहूपायैर्धनं सम्पाद्य यत्नतः । स्वधनं गणयामास कियत्स्यादिति वेदितुम् ॥ १६ ॥

வேதமாலி பல வழிகளால் முயன்று செல்வத்தைச் சேர்த்து, அது எவ்வளவு என அறியத் தன் செல்வத்தை எண்ணத் தொடங்கினான்।

Verse 17

निधिकोटिसहस्राणां कोटिकोटिगुणान्वितम् । विगणय्य स्वयं हृष्टो विस्मितश्चार्थचिन्तया ॥ १७ ॥

ஆயிரக் கோடி நிதிகளையும் மிஞ்சும், கோடி கோடியாகப் பெருகிய அந்தச் செல்வத்தை கணக்கிட்டு அவன் மகிழ்ந்தான்; அதன் பொருளை எண்ணி வியப்பிலும் ஆழ்ந்தான்।

Verse 18

असत्प्रतिग्रहैश्चैव अपण्यानां च विक्रयैः । मया तपोविक्रयाद्यैरेतद्धनमुपार्जितम् ॥ १८ ॥

இந்த செல்வத்தை நான் அநியாயமான தானப் பெறுதலும் லஞ்சமும், விற்கத் தகாதவற்றை விற்றலும், தவம் முதலியவற்றையே வாணிபமாக்கியும் சேர்த்தேன்।

Verse 19

नाद्यापि शान्तिमापन्ना मम तृष्णातिदुःसहा । मेरुतुल्यसुवर्णानि ह्यसङ्ख्यातानि वाञ्छति ॥ १९ ॥

இன்றும் என் தாங்கமுடியாத தாகம் அமைதியடையவில்லை; அது மேருமலையைப் போல் பெரிதான, எண்ணற்ற பொன் குவியல்களை நாடுகிறது।

Verse 20

अहो मन्ये महाकष्टं समस्तक्लेशसाधनम् । सर्वान्कामानवाप्नोति पुनरन्यच्च कांक्षति ॥ २० ॥

அய்யோ, இதை நான் பெருந்துயரம்—எல்லா துன்பங்களுக்கும் காரணம்—என்று எண்ணுகிறேன்; எல்லா ஆசைகளையும் பெற்றபின்பும் மனிதன் மீண்டும் வேறொன்றை நாடுகிறான்।

Verse 21

जीर्यन्ति जीर्यतः केशाः दन्ताः जीर्यन्ति जीर्यतः । चक्षुःश्रोत्रे च जोर्येते तृष्णैका तरुणायते ॥ २१ ॥

வயது முதிர முதிர முடி பழுதடைகிறது, பற்கள் சிதைகின்றன; கண்களும் காதுகளும் தளர்கின்றன—ஆனால் ஆசை மட்டும் இளமையாகவே புதிதாய் நிற்கிறது।

Verse 22

ममेन्द्रि याणि सर्वाणि मन्दभावं व्रजन्ति च । बलं हृतं च जरसा तृष्णा तरुणतां गता ॥ २२ ॥

என் எல்லா புலன்களும் மந்தமடைந்து வருகின்றன; முதுமை என் வலிமையைப் பறித்தது—ஆனால் என் ஆசை மட்டும் மீண்டும் இளமையடைந்தது।

Verse 23

कष्टाशा वर्त्तते यस्य स विद्वानथ पण्डितः । सुशान्तोऽपि प्रमन्युः स्याद्धीमानप्यतिमूढधीः ॥ २३ ॥

அரிதாகக் கிடைப்பதிலே ஆசை நிலைத்தவனும் அறிஞன், பண்டிதன் எனக் கூறப்படுகிறான். ஆனால் வெளியில் அமைதியாகத் தோன்றுபவனும் ஒருநாள் கடும் கோபம் கொள்ளலாம்; புத்திமானும் மிக மயக்கமுற்ற அறிவால் நடந்து விடலாம்.

Verse 24

आशा भङ्गकरी पुंसामजेयारातिसन्निभा । तस्मादाशां त्यजेत्प्राज्ञो यदीच्छेच्छाश्वतं सुखम् ॥ २४ ॥

ஆசை மனிதரைச் சிதைக்கும்; அது வெல்ல முடியாத பகைவரைப் போன்றது. ஆகவே நிலையான இன்பத்தை விரும்பும் ஞானி ஆசையைத் துறக்க வேண்டும்.

Verse 25

बलं तेजो यशश्चैव विद्यां मानं च वृद्धताम् । तथैव सत्कुले जन्म आशा हन्त्यतिवेगतः ॥ २५ ॥

ஆசை மிகுந்த வேகத்துடன் ஒருவரின் வலிமை, ஒளி, புகழை அழிக்கிறது; கல்வி, மரியாதை, முதிர்ச்சியையும் கெடுக்கிறது; நல்ல குலத்தில் பிறந்த பெருமையையும் பறிக்கிறது.

Verse 26

नृणामाशाभिभूतानामाश्चर्यमिदमुच्यते । किञ्चिद्दातापि चाण्डालस्तस्मादधिकतां गतः ॥ २६ ॥

ஆசையால் அடக்கப்பட்ட மனிதரைப் பற்றிய வியப்பு இதுவென கூறப்படுகிறது—சண்டாளனும் சிறிதளவு தானம் செய்தால், அத்தகையவரைவிட உயர்ந்த நிலையை அடைகிறான்.

Verse 27

आशाभिभूताः ये मर्त्या महामोहा महोद्धताः । अवमानादिकं दुःखं न जानन्ति कदाप्यहो ॥ २७ ॥

ஆசையால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட மானிடர் பெரும் மயக்கத்தில் மூழ்கி மிகுந்த அகந்தையுடன் உலாவுவர்; அவமதிப்பு முதலான துயரத்தை அவர்கள் ஒருபோதும் உணரார்—அய்யோ!

Verse 28

मयाप्येवं बहुक्लेशैरेतद्धनमुपार्जितम् । शरीरमपि जीर्णं च जरसापहृतं बलम् ॥ २८ ॥

நானும் பல துன்பங்களைச் சகித்து இந்தச் செல்வத்தை ஈட்டினேன்; ஆனால் என் உடல் முதிர்ந்து ஜரையால் என் வலிமை பறிக்கப்பட்டது.

Verse 29

इतः परं यतिष्यामि परलोकार्थमादरात् । एवं निश्चित्य विप्रेन्द्र धर्ममार्गरतोऽभवत् ॥ २९ ॥

இனி நான் பரலோக நன்மைக்காக ஆழ்ந்த மனத்துடன் முயல்வேன். இவ்வாறு உறுதி செய்து, ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, அவன் தர்மப் பாதையில் பற்றுடையவனானான்.

Verse 30

तदैव तद्धनं सर्वं चतुर्द्धा व्यभजत्तथा । स्वयं तु भागद्वितयं स्वार्जितार्थादपाहरत् ॥ ३० ॥

அப்போதே அவன் அந்தச் செல்வமெல்லாம் நான்கு பாகங்களாகப் பிரித்தான்; ஆனால் தன் முயற்சியால் ஈட்டியதில் இருந்து தானே இரண்டு பாகங்களை எடுத்துக் கொண்டான்.

Verse 31

शेषं च भागद्वितयं पुत्रयोरुभयोर्ददौ । स्वेनार्जितानां पापानां नाशं कर्तुमनास्तदा ॥ ३१ ॥

மீதமிருந்த இரண்டு பாகங்களையும் அவன் தன் இரு மகன்களுக்கும் அளித்தான்; அப்போது தானே சேர்த்த பாவங்கள் அழிய வேண்டும் என்ற எண்ணமே அவனுக்கு இருந்தது.

Verse 32

प्रपातडागारामांश्च तथा देवगृहान्बहून् । अन्नादीनां च दानानि गङ्गातीरे चकार सः ॥ ३२ ॥

அவன் குடிநீர் சாலைகள், குளங்கள், தோட்டங்கள் ஆகியவற்றை அமைத்தான்; மேலும் பல தேவாலயங்களையும் கட்டுவித்தான்; கங்கைக் கரையில் அன்னம் முதலிய தானங்களைச் செய்தான்.

Verse 33

एवं धनमशेषं च विश्राण्य हरिभक्तिमान् । नरनारायणस्थानं जगाम तपसे वनम् ॥ ३३ ॥

இவ்வாறு ஹரிபக்தன் தன் செல்வமனைத்தையும் மீதமின்றி வழங்கி, தவம் செய்ய வனத்தில் புகுந்து நர-நாராயணரின் புனித தலத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 34

तत्रापश्यन्महारम्यमाश्रमं मुनिसेवितम् । फलितैः पुष्पितैश्चैव शोभितं वृक्षसञ्चयैः ॥ ३४ ॥

அங்கே அவர் மிக இனிய ஒரு ஆசிரமத்தை கண்டார்; அது முனிவர்கள் சேவிக்கும் இடமாகவும், கனிகளும் மலர்களும் நிறைந்த மரக்கூட்டங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டதாகவும் இருந்தது।

Verse 35

गृणद्भिः परमं ब्रह्म शास्त्रचिन्तापरैस्तथा । परिचर्यापरैर्वृद्धैर्मुनिभिः परिशोभितम् ॥ ३५ ॥

அந்த ஆசிரமம் முதிய முனிவர்களால் மிகச் சிறப்பாக அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது—சிலர் பரம்பிரம்மத்தைப் பாடினர், சிலர் சாஸ்திர சிந்தனையில் ஈடுபட்டனர், மற்றோர் சிலர் பக்தியுடன் பரிசர்யையில் திளைத்தனர்।

Verse 36

शिष्यैः परिवृतं तत्र मुनिं जानन्तिसंज्ञकम् । गृणन्तं परमं ब्रह्म तेजोराशिं ददर्श ह ॥ ३६ ॥

அங்கே சீடர்களால் சூழப்பட்ட ‘ஜானந்தி’ எனும் முனிவரை அவர் கண்டார்; அவர் பரம்பிரம்மத்தைப் பாடி ஜபித்துக் கொண்டிருந்தார், தெய்வீக ஒளியின் திரள்போல் விளங்கினார்।

Verse 37

शमादिगुणसंयुक्तं रागादिरहितं मुनिम् । शीर्णपर्णाशनं दृष्ट्वा वेदमालिर्ननाम तम् ॥ ३७ ॥

சமம் முதலிய நற்குணங்களால் நிறைந்த, ராகம் முதலியவற்றிலிருந்து விடுபட்ட, உலர்ந்த இலைகளை உணவாகக் கொண்ட அந்த முனிவரைப் பார்த்து வேதமாலி வணங்கினான்।

Verse 38

तस्य जानन्तिरागन्तोः कल्पयामास चार्हणम् । कन्दमूलफलाद्यैस्तु नारायणधिया मुने ॥ ३८ ॥

அவர் வந்திருந்த விருந்தினர் என அறிந்து, ஜானந்தி உரிய முறையில் உபசாரத்தை ஏற்படுத்தினாள். கிழங்கு‑வேர், பழம் முதலியவற்றை அர்ப்பணித்து, ஓ முனிவரே, நாராயண சிந்தனையில் மனம் நிலைநிறுத்தி வழிபட்டாள்॥

Verse 39

कृतातिथ्यक्रियस्तेन वेदमाली कृताञ्जलि । विनयावनतो भूत्वा प्रोवाच वदतां वरम् ॥ ३९ ॥

அவருக்கான விருந்தோம்பல் முறைகள் நிறைவேறிய பின், வேதமாலி கைகூப்பி வணங்கினான். பணிவுடன் தலை தாழ்த்தி, பேச்சில் சிறந்தவரிடம் உரைத்தான்॥

Verse 40

भगवन्कृतकृत्योऽस्मि विगतं कल्मषं मम । मामुद्धर महाभाग ज्ञानदानेन पण्डित ॥ ४० ॥

ஓ பகவானே, நான் கೃತக்ருத்யன் ஆனேன்; என் கள்மஷம் நீங்கியது. ஓ மகாபாக பண்டிதரே, ஞானதானம் அளித்து என்னை உயர்த்தி அருளுங்கள்॥

Verse 41

एवमुक्तस्ततस्तेन जानन्तिर्मुनिसत्तमः । प्रोवाच प्रहसन्वाग्मी वेदमालि गुणान्वितम् ॥ ४१ ॥

அவன் இவ்வாறு கூறியபோது, முனிவர்களில் சிறந்த ஜானந்தி புன்னகையுடன் உரைத்தார். வாக்கில் திறமை உடையவர், வேதமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர், குணங்களால் நிறைந்தவர் என வேதமாலியிடம் பேசினார்॥

Verse 42

जानन्तिरुवाच । शृणुष्व विप्रशार्दूल संसारोच्छेदकारणम् । प्रवक्ष्यामि समासेन दुर्लभं त्वकृतात्मनाम् ॥ ४२ ॥

ஜானந்தி கூறினார்—ஓ பிராமணச் சிங்கமே, கேள். சம்சாரச் சுற்றத்தை அறுக்கும் காரணத்தை நான் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன்; அது தம்மை அடக்காதவர்களுக்கு அரிது॥

Verse 43

भज विष्णुं परं नित्यं स्मर नारायणं प्रभुम् । परापवादं पैशुन्यं कदाचिदपि मा कृथाः ॥ ४३ ॥

என்றும் பரம விஷ்ணுவை வழிபடு; ஆண்டவன் நாராயணனை இடையறாது நினை. எந்நேரமும் பிறரை இகழ்தலும் பழிசொல்லலும் செய்யாதே॥

Verse 44

परोपकारनिरतः सदा भव महामते । हरिपूजापरश्चैव त्यज मूर्खसमागमम् ॥ ४४ ॥

ஓ பேரறிவாளனே, எப்போதும் பிறர்நலத்தில் ஈடுபட்டு இரு. ஹரியின் பூஜையில் உறுதியாக இருந்து, மூடர்களின் நட்பை விட்டு விடு॥

Verse 45

कामं क्रोधं च लोभं च मोहं च मदमत्सरौ । परित्यज्यात्मवल्लोकं दृष्ट्वा शान्तिं गमिष्यसि ॥ ४५ ॥

காமம், கோபம், பேராசை, மயக்கம், அகந்தை, பொறாமை—இவற்றைத் துற. ஆத்மக் கண்ணோட்டத்தில் உலகை நோக்கினால் நீ அமைதியை அடைவாய்॥

Verse 46

असूयां परनिन्दा च कदाचिदपि मा कुरु । दम्भाचारमहङ्कारं नैष्ठुर्यं च परित्यज ॥ ४६ ॥

எப்போதும் பொறாமையோ பிறரைப் பழிப்பதோ செய்யாதே. போலி ஒழுக்கம், அகந்தை, கடுமை ஆகியவற்றைத் துற॥

Verse 47

दयां कुरुष्व भूतेषु शुश्रूषां च तथा सताम् । त्वया कृतांश्च धर्मान्वै मा प्रकाशय पृच्छताम् ॥ ४७ ॥

எல்லா உயிர்களிடமும் கருணை கொள்; நல்லோருக்கு பணிவிடை செய். கேட்டாலும் நீ செய்த தர்மச் செயல்களை வெளிப்படுத்தாதே॥

Verse 48

अनाचारपरान्दृष्ट्वा नोपेक्षां कुरु शक्तितः । पूजयस्वातिथिं नित्यं स्वकुटुम्बाविरोधतः ॥ ४८ ॥

அநாசாரத்தில் ஈடுபட்டவர்களைப் பார்த்தும், உன் சக்தியளவில் அவர்களை அலட்சியம் செய்யாதே; இயன்ற அளவு உதவி செய். மேலும் குடும்பத்தில் முரண்பாடு வராதபடி, தினமும் விருந்தினரைப் போற்றி உபசரிக்க.

Verse 49

पत्रैः पुष्पैः फलैर्वापि दूर्वाभिः पल्लवैरथ । पूजयस्व जगन्नाथं नारायणमकामतः ॥ ४९ ॥

இலைகள், மலர்கள், கனிகள்; மேலும் தூர்வா புல் மற்றும் மென்மையான தளிர்களாலும்—ஜகந்நாத நாராயணனை எந்தப் பலனும் வேண்டாமெனும் நிஷ்காம பாவத்துடன் வழிபடு.

Verse 50

देवानृषीन्पितॄंश्चापि तर्पयस्व यथाविधि । अग्नेश्च विधिवद्विप्र परिचर्यापरो भव ॥ ५० ॥

விதிப்படி தேவர்கள், ரிஷிகள், பித்ருக்கள் ஆகியோருக்கு தர்ப்பணம் செய்; மேலும் ஓ பிராமணனே, புனித அக்னிக்குப் பாங்குடன் விதிமுறைப்படி சேவை செய்வதில் பற்றுடையவனாக இரு.

Verse 51

देवतायतने नित्यं सम्मार्जनपरो भव । तथोपलेपनं चैव कुरुष्व सुसमाहितः ॥ ५१ ॥

தேவாலயத்தில் தினமும் துடைத்து சுத்தம் செய்வதில் பற்றுடையவனாக இரு; அதுபோல மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி லேபனம்/லிப்பும் (புனித இடத்தை மெழுகுதல்-பூசுதல்) செய்.

Verse 52

शीर्णस्फुटितसम्धानं कुरु देवगृहे सदा । मार्गशोभां च दीपं च विष्णोरायतने कुरु ॥ ५२ ॥

ஆண்டவரின் கோவிலில் சிதைந்ததும் பிளந்ததும் எதுவாயினும் எப்போதும் சீரமைத்து இணைத்துப் பழுது நீக்கு. மேலும் விஷ்ணுவின் ஆலயத்தில் அணுகும்வழியின் அழகையும், தீபங்களின் ஒளியையும் ஏற்பாடு செய்.

Verse 53

कन्दमूलफलैर्वापि सदा पूजय माधवम् । प्रदक्षिणनमस्कारैः स्तोत्राणां पठनैस्तथा ॥ ५३ ॥

கிழங்கு, வேர், கனிகளாலும் எப்போதும் மாதவனை வழிபடு; மேலும் பிரதட்சிணை, நமஸ்காரம், ஸ்தோத்திரப் பாராயணத்தாலும் பக்தி செய்।

Verse 54

पुराणश्रवणं चैव पुराणपठनं तथा । वेदान्तपठनं चैव प्रत्यहं कुरु शक्तितः ॥ ५४ ॥

புராணங்களைச் செவிமடுத்து கேட்பதும், புராணப் பாராயணமும், வேதாந்தப் படிப்பும்—தினந்தோறும் இயன்ற அளவு செய்।

Verse 55

एवंस्थिते तव ज्ञानं भविष्यत्युत्तमोत्तमम् । ज्ञानात्समस्तपापानां मोक्षो भवति निश्चितम् ॥ ५५ ॥

இவ்வாறு நிலைபெற்றால் உன் ஞானம் மிகச் சிறந்ததாகும்; அந்த ஞானத்தால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை நிச்சயமாக உண்டாகும்।

Verse 56

एवं प्रबोधितस्तेन वेदमालिर्महामतिः । तथा ज्ञानरतो नित्यं ज्ञानलेशमवाप्तवान् ॥ ५६ ॥

அவரால் இவ்வாறு போதிக்கப்பட்ட மகாமதி வேதமாலி எப்போதும் ஞானத்தில் ஈடுபட்டு, காலப்போக்கில் ஞானத்தின் ஒரு துளியையாவது அடைந்தான்।

Verse 57

वेदमालि कदाचित्तु ज्ञानलेशप्रचोदितः । कोऽहं मम क्रिया केति स्वयमेव व्यचिन्तयत् ॥ ५७ ॥

வேதமாலி ஒருநாள் ஞானத்தின் சிறு துளியால் தூண்டப்பட்டு தன்னுள்ளே சிந்தித்தான்—“நான் யார்? என் செயல் (கடமை) என்ன?”

Verse 58

मम जन्म कथं जातं रूपं कीदृग्विधं मम । एवं विचारणपरो दिवानिशमतन्द्रि तः ॥ ५८ ॥

“என் பிறப்பு எவ்வாறு ஏற்பட்டது? என் உருவம் எத்தகையது?”—என்று ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்டு, அவர் பகல்-இரவு சோர்வின்றி சிந்தனையில் நிலைத்திருந்தார்।

Verse 59

अनिश्चितमतिर्भूत्वा वेदमालिर्द्विजोत्तमः । पुनर्जानन्तिमागम्य प्रणम्येदमुवाच ह ॥ ५९ ॥

மனம் உறுதியின்றி கலங்கியதால், சிறந்த பிராமணன் வேதமாலி மீண்டும் ஜானந்தியை அணுகி, வணங்கி இவ்வாறு கூறினார்।

Verse 60

वेदमालिरुवाच । ममचित्तमतिभ्रान्तं गुरो ब्रह्मविदां वर । कोऽहं मम क्रिया का च मम जन्म कथं वद ॥ ६० ॥

வேதமாலி கூறினார்—குருதேவா, பிரம்மத்தை அறிந்தோரில் சிறந்தவரே! என் மனமும் அறிவும் மயங்கியுள்ளது. நான் யார்? என் கடமை என்ன? என் பிறப்பு எவ்வாறு ஏற்பட்டது—அருள்புரிந்து சொல்லுங்கள்।

Verse 61

जानन्तिरुवाच । सत्यं सत्यं महाभाग चित्तं भ्रान्तं सुनिश्चितम् । अविद्यानिलयं चित्तं कथं सद्भावमेष्यति ॥ ६१ ॥

ஜானந்தி கூறினார்—உண்மை, உண்மைதான், ஓ மகாபாக்யவானே! மனம் நிச்சயமாக மயங்கியுள்ளது. அவித்யையின் வாசஸ்தலமான மனம் எவ்வாறு சத்பாவத்தை (யதார்த்த நிலை) அடையும்?

Verse 62

ममेति गदितं यत्तु तदपि भ्रान्तिरिष्यते । अहङ्कारो मनोधर्म आत्मनो न हि पण्डित ॥ ६२ ॥

“என்னுடையது” என்று சொல்லப்படுவதும் மயக்கமே எனக் கருதப்படுகிறது. ஓ பண்டிதரே! அகங்காரம் மனத்தின் இயல்பு; அது ஆத்மாவுக்கல்ல.

Verse 63

पुनश्च कोऽहंमित्युक्तं वेदमाले त्वया तु यत् । मम जात्यादिशून्यस्य कथं नाम करोम्यहम् ॥ ६३ ॥

வேதமாலையே! நீ மீண்டும் “நான் யார்?” என்று கேட்டாய். நான் ஜாதி முதலியவற்றற்றவன்; அப்படியிருக்க எனக்கே நான் பெயர் எவ்வாறு இடுவேன்?

Verse 64

अनौपम्यस्वभावस्य निर्गुणस्य परात्मनः । निरूपस्याप्रमेस्य कथं नाम करोम्यहम् ॥ ६४ ॥

ஒப்பற்ற இயல்புடைய, நிர்குணனான, உருவுரையால் வரையறுக்க முடியாத, அளவிட இயலாத பரமாத்மாவுக்கு நான் பெயர் எவ்வாறு இடுவேன்?

Verse 65

परं ज्योतिस्स्वरूपस्य परिपूर्णाव्ययात्मनः । अविच्छिन्नस्वभावस्य कथ्यते च कथं क्रिया ॥ ६५ ॥

உயர்ந்த ஒளியே வடிவமான, நிறைவான, அழிவற்ற ஆத்மாவான, இடையறாத இயல்புடைய பரமனுக்கு ‘செயல்’ என்று எவ்வாறு சொல்ல முடியும்? அது எப்படி சாத்தியம்?

Verse 66

स्वप्रकाशात्मनो विप्र नित्यस्य परमात्मनः । अनन्तस्य क्रिया चैव कथं जन्म च कथ्यते ॥ ६६ ॥

விப்ரரே! தன்னொளியாய் பிரகாசிக்கும், நித்தியமான, அனந்தமான பரமாத்மாவைப் பற்றி செயலும் பிறப்பும் எவ்வாறு கூறப்படலாம்?

Verse 67

ज्ञानैकवेद्यमजरं परं ब्रह्म सनातनम् । परिपूर्णं परानन्दं तस्मान्नान्यदिह द्विज ॥ ६७ ॥

உண்மையான ஞானத்தால் மட்டுமே அறியப்படுகின்ற, முதுமையற்ற, சனாதனமான பரம்பிரம்மம் நிறைவானது; பரமானந்தமே அதன் இயல்பு. ஆகவே, த்விஜரே, இங்கு அதனைத் தவிர வேறொன்றும் இல்லை.

Verse 68

तत्त्वमस्यादिवाक्येभ्यो ज्ञानं मोक्षस्य साधनम् । ज्ञाने त्वनाहते सिद्धे सर्वं ब्रह्ममयं भवेत् ॥ ६८ ॥

“தத்த்வமஸி” போன்ற மகாவாக்கியங்களால் மோட்சத்திற்கான சாதனமான விடுதலைஞானம் உண்டாகிறது. அந்த ஞானம் அசையாது, களங்கமின்றி உறுதியாக நிலைபெற்றால் அனைத்தும் பிரம்மமயமாகத் தோன்றும்॥

Verse 69

एवं प्रबोधितस्तेन वेदमालिर्मुनीश्वर । मुमोद पश्यन्नात्मानमात्मन्येवाच्युतं प्रभुम् ॥ ६९ ॥

இவ்வாறு அவர் போதித்தபின், முனிவர்களின் தலைவனே, வேதமாலி மகிழ்ந்தான். தன் ஆத்மாவைத் தானே கண்டு, அதே ஆத்மாவிலே அழியாத அச்யுதப் பரம்பொருளையும் கண்டான்॥

Verse 70

उपाधिरहितं ब्रह्म स्वप्रकाशं निरञ्जनम् । अहमेवेति निश्चित्य परां शान्तिमवाप्तवान् ॥ ७० ॥

உபாதிகளற்ற, தன்னொளியால் பிரகாசிக்கும், நிரஞ்சனமான பிரம்மன்—“அதுவே நானே” என்று உறுதியாகத் தீர்மானித்து, அவன் பரம சாந்தியை அடைந்தான்॥

Verse 71

ततश्च व्यवहारार्थं वेदमालिर्मुनीश्वरम् । गुरुं प्रणम्य जानन्तिं सदा ध्यानपरोऽभवत् ॥ ७१ ॥

பின்னர் உலகியற் நடத்தையின் ஒழுங்கிற்காக வேதமாலி முனீஸ்வர குருவாகிய அனைத்தறிவாளனை வணங்கி, அதன் பின் எப்போதும் தியானத்தில் நிலைத்திருந்தான்॥

Verse 72

गते बहुतिथे काले वेदमालिर्मुनीश्वर । वाराणसीपुरं प्राप्य परं मोक्षमवाप्तवान् ॥ ७२ ॥

நீண்ட காலம் கடந்தபின் முனீஸ்வர வேதமாலி வாராணசி நகரை அடைந்து பரம மோட்சத்தைப் பெற்றான்॥

Verse 73

य इमं पठतेऽध्यायं शृणुयाद्वा समाहितः । स कर्मपाशविच्छेदं प्राप्य सौख्यमवाप्नुयात् ॥ ७३ ॥

ஒருவன் ஒருமனத்துடன் இவ்வத்யாயத்தைப் பாராயணம் செய்தாலோ அல்லது கேட்டாலோ, அவன் கர்மப் பாசத்தின் அறுத்தலை அடைந்து அதனால் நலமிகு இன்பத்தைப் பெறுவான்.

Verse 74

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे प्रथमपादे ज्ञाननिरूपणं नाम पञ्चत्रिंशोऽध्यायः ॥ ३५ ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீப்ருஹந்நாரதீய புராணத்தின் பூர்வபாகத்தின் முதல் பாதத்தில் ‘ஞானநிரூபணம்’ எனப்படும் முப்பத்தைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.