Gṛhastha-nitya-karman: Śauca, Sandhyā-vidhi, Pañca-yajña, and Āśrama-krama

Verse 1

सनक उवाच । गृहस्थस्य सदाचारं वक्ष्यामि मुनिसत्तम । यद्रूतां सर्वपापानि नश्यंत्येव न संशयः ॥ १ ॥

சனகர் கூறினார்—ஓ முனிசிரேஷ்டா! இல்லறத்தாரின் நல்வழக்கத்தை நான் உரைப்பேன்; அதை அனுஷ்டித்தால் எல்லாப் பாவங்களும் ஐயமின்றி அழியும்.

Verse 2

ब्राह्मे मुहूर्ते चोत्थाय पुरुषार्थाविरोधिनीम् । वृत्तिं संचिंतयेद्विप्र कृतकेशप्रसाधनः ॥ २ ॥

பிரம்மமுஹூர்த்தத்தில் எழுந்து, ஓ விப்ரரே, தலைமுடியைச் சுத்தம் செய்து ஒழுங்குபடுத்தி, புருஷார்த்தங்களுக்கு முரணில்லாத வாழ்வாதாரத்தை எண்ணிச் சிந்திக்க வேண்டும்.

Verse 3

दिवासंध्यासु कर्णस्थब्रह्मसूत्र उदड्मुखः । कुर्यान्मूत्रपुरीषे तु रात्रौ चेद्दक्षिणामुखः ॥ ३ ॥

பகல் சந்த்யாகாலங்களில் யஜ்ஞோபவீதத்தை காதில் வைத்துக் கொண்டு வடமுகமாக மூத்திர‑மலம் கழிக்க வேண்டும்; இரவில் தென்முகமாக கழிக்க வேண்டும்.

Verse 4

शिरः प्रावृत्य वस्त्रेण ह्यंतर्द्धाय तृणैर्महीम् । वहन्काष्टं करेणैकं तावन्मौनी भवेद्द्विजः ॥ ४ ॥

துணியால் தலையை மூடி, புல்லால் நிலத்தை மறைத்து, ஒரு கையில் கட்டை ஏந்தி—அவ்வளவு நேரம் த்விஜன் மௌனவிரதம் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.

Verse 5

पथि गोष्टे नदीतीरे तडागगृहसन्निधौ । तथा वृक्षस्य च्छायायां कांतारे वह्निसन्निधौ ॥ ५ ॥

பாதையில், கோசாலையில், நதிக்கரையில், குளம் அல்லது இல்லத்தின் அருகில்; அதுபோல் மரநிழலில், காட்டில், அগ্নியின் அருகில்—இத்தகைய இடங்களில் சௌசச் செயல்களில் கட்டுப்பாடும் தூய்மையும் காக்க வேண்டும்.

Verse 6

देवालये तथोद्याने कृष्टभूमौ चतुष्पथे । ब्राह्मणानां समीपे च तथा गोगुरुयोषिताम् ॥ ६ ॥

தேவாலயத்தில், தோட்டத்தில், உழுத நிலத்தில், நான்கு வழிச்சந்தியில், பிராமணர்களின் அருகில்; மேலும் பசு, குரு, பெண்கள் முன்னிலையில்—இவ்விடங்களில் உரிய கட்டுப்பாடும் மரியாதையும் காக்க வேண்டும்.

Verse 7

तुषांगारकपालेषु जलमध्ये तथैव च । एवमादिषु देशेषु मलमूत्रं न कारयेत् ॥ ७ ॥

வைக்கோல் குவியல்களில், கரியங்கற்களில், பானைச் சில்லுகளில், மேலும் நீரின் நடுவில்—இத்தகைய இடங்களில்—மலம்‑மூத்திரம் கழிக்கக் கூடாது.

Verse 8

शौचे यत्नः सदा कार्यः शौचमूलो द्विजः स्मृतः । शौचाचारविहीनस्य समस्तं कर्म निष्फलम् ॥ ८ ॥

தூய்மைக்காக எப்போதும் முயற்சி செய்ய வேண்டும்; த்விஜன் தூய்மையை அடிப்படையாகக் கொண்டவன் எனச் சொல்லப்படுகிறது. தூய்மை ஒழுக்கமில்லாதவனின் எல்லாக் கருமங்களும் பயனற்றவையாகும்॥

Verse 9

शौचं तु द्विविधं प्रोक्तं ब्राह्ममाभ्यंतरं तथा । मृज्जलाभ्यां बहिः शुद्धिर्भावशुद्धिस्तथांतरम् ॥ ९ ॥

தூய்மை இரண்டு வகை—வெளிப்புறமும் உள்ளுறமும்; இது பிராஹ்ம (ஆன்மிக) ஒழுக்கமாகப் போற்றப்படுகிறது. மண் மற்றும் நீரால் வெளித் தூய்மை; பாவ (உள்ளநிலை) தூய்மையால் அகத் தூய்மை॥

Verse 10

गृहीतशिश्रश्चोत्थाय शौचार्थं मृदमाहरेत् । न मूषकादिखनितां फालोत्कृष्टां तथैव च ॥ १० ॥

மலம் கழித்த பின் எழுந்து தூய்மைக்காக மண்ணை எடுத்து வர வேண்டும்; ஆனால் எலி முதலியவை தோண்டிய மண்ணையும், உழவால் புதிதாகப் புரட்டப்பட்ட மண்ணையும் எடுக்கக் கூடாது॥

Verse 11

वापीकूपतडागेभ्यो नाहरेदपि मृत्तिकाम् । शौचं कुर्यात्प्रयत्नेन समादाय शुभां मृदम् ॥ ११ ॥

படிக்கிணறு, கிணறு, குளம் முதலியவற்றிலிருந்து மண்ணை எடுக்கக் கூடாது. உரிய இடத்திலிருந்து நல்வழி மண்ணை எடுத்துக் கொண்டு கவனத்துடன் தூய்மை செய்ய வேண்டும்॥

Verse 12

लिंगे मृदेका दातव्या तिस्रो वा मेढ्रयोर्द्वयोः । एतन्मूत्रमुत्सर्गे शौचमाहूर्मनीषिणः ॥ १२ ॥

லிங்கத்தில் ஒரு அளவு மண்ணைத் தடவ வேண்டும்; அல்லது இரு விதைப்பைகளில் மூன்று அளவு. சிறுநீர் கழித்த பின் இதுவே ஞானிகள் கூறிய தூய்மை முறையாகும்॥

Verse 13

एका लिंगे गुदे पंच दश वामे तथोभयोः । सप्त तिस्रः प्रदातव्याः पादयोर्मृत्तिकाः पृथक् ॥ १३ ॥

லிங்கத்தில் மண்ணை ஒருமுறை பூச வேண்டும்; குதத்தில் ஐந்துமுறை; இடது கையில் பத்துமுறை, மேலும் இரு கைகளிலும் அதேபோல். இரு பாதங்களில் தனித்தனியாக ஏழும் மூன்றுமுறை மண்ணைப் பூச வேண்டும்॥१३॥

Verse 14

एतच्छौचं विडुत्सर्गे गंधलेपापनुत्तये । एतच्छौचं गृहस्थस्य द्विगुणं ब्रह्मचारिणाम् ॥ १४ ॥

மலம் கழித்த பின் துர்நாற்றமும் ஒட்டிய அசுத்தமும் நீங்க இச்சௌச விதி கூறப்படுகிறது. இது இல்லறத்தார்க்கு அளவு; பிரம்மச்சாரிகள் இதை இரட்டிப்பாகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்॥१४॥

Verse 15

त्रिगुणां तु वनस्थानां यतीनां तच्चर्गुणम् । स्वस्थाने पूर्णशौचं स्यात्पथ्यर्द्धं मुनिसत्तम ॥ १५ ॥

வானப்ரஸ்தர்க்கு சௌச அளவு மும்மடங்கு; யதிகளுக்கோ அது நான்மடங்கு. தம் உரிய இடத்தில் முழுச் சௌசம் வேண்டும்; வழியில், முனிவரே, விதியின் பாதியே கடைப்பிடிக்க வேண்டும்॥१५॥

Verse 16

आतुरे नियमो नास्ति महापदि तथैव च । गंधलेपक्षयकरं शौर्चं कुर्याद्विचक्षणः ॥ १६ ॥

நோயுற்றவர்க்கு கடுமையான விதி இல்லை; பெரும் பேரிடரிலும் அதுவே. துர்நாற்றமும் அழுக்கும் நீங்கச் செய்யும் சௌசத்தை அறிவுடையவர் செய்ய வேண்டும்॥१६॥

Verse 17

स्त्रीणामनुपनीतानां गंधलेपक्षयावधि । व्रतस्थानां तु सर्वेषां यतिवच्छौचमिष्यते ॥ १७ ॥

உபநயனம் பெறாத பெண்களுக்கு, மணமூட்டும் லேபம் கெடும் வரையிலே சௌசம் எனக் கூறப்படுகிறது. ஆனால் விரதத்தில் நிலைத்த அனைவருக்கும் யதியைப் போலச் சௌசம் விதிக்கப்படுகிறது॥१७॥

Verse 18

विधवानां च विप्रेंद्र एतदेव निगद्यते । एवं शौचं तु निर्वर्त्य पश्चाद्वै सुसमाहितः ॥ १८ ॥

ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, விதவைகளுக்கும் இதே விதியே கூறப்படுகிறது. இவ்வாறு சௌசத்தை நிறைவேற்றி, பின்னர் மனத்தைச் சமப்படுத்தி கவனமுடன் இருக்க வேண்டும்॥18॥

Verse 19

प्रागास्य उदगास्यो वाप्याचामेत्प्रयर्तेंद्रियः । त्रिश्चतुर्धा पिबेदापो गंधफेनादिवर्जिताः ॥ १९ ॥

கிழக்கோ வடக்கோ நோக்கி, புலன்களை அடக்கி ஆச்சமனம் செய்ய வேண்டும். மணம், நுரை முதலிய குறைகள் அற்ற நீரை மூன்று அல்லது நான்கு முறை அருந்த வேண்டும்॥19॥

Verse 20

द्विर्मार्जयेत्कपोलं च तलेनोष्ठौ च सत्तम । तर्जन्यंगुष्ठयोगेन नासारंध्रद्वयं स्पृशेत् ॥ २० ॥

ஓ நற்குணச் சிறந்தவரே, கன்னங்களை இருமுறை துடைத்து, உள்ளங்கையால் உதடுகளையும் துடைக்க வேண்டும். பின்னர் சுட்டுவிரலும் பெருவிரலும் சேர்த்து இரு நாசித்துளைகளையும் தொட வேண்டும்॥20॥

Verse 21

अगुंष्ठानामिकाभ्यां च चक्षुः श्रोत्रे यथाक्रमम् । कनिष्ठांगुष्ठयोगेन नाभिदेशे स्पृशेद्द्विजः ॥ २१ ॥

பெருவிரலும் மோதிரவிரலும் கொண்டு முறையே கண்களையும் காதுகளையும் தொட வேண்டும். பின்னர் சின்னவிரலும் பெருவிரலும் சேர்த்து இருபிறப்பன் நாபிப் பகுதியைத் தொட வேண்டும்॥21॥

Verse 22

तलेनोरःस्थलं चैव अंगुल्यग्रैः शिरः स्पृशेत् । तलेन चांगुलाग्रैर्वा स्पृशेदंसौ विचक्षणः ॥ २२ ॥

உள்ளங்கையால் மார்புப் பகுதியைத் தொட வேண்டும்; விரல் நுனிகளால் தலையைத் தொட வேண்டும். அல்லது விவேகி உள்ளங்கையும் விரல் நுனிகளும் கொண்டு தோள்களைத் தொட வேண்டும்॥22॥

Verse 23

एवमाचम्य विप्रेंद्र शुद्धिमाप्नोत्यनुत्तमाम् । दंतकाष्ठं ततः खादेत्सत्वचं शस्तवृक्षजम् ॥ २३ ॥

ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே! இவ்வாறு ஆசமனம் செய்தால் ஒப்பற்ற தூய்மை பெறப்படும். பின்னர் சாஸ்திரம் கூறும் நல்விருட்சத்திலிருந்து எடுத்த, பட்டையுடன் கூடிய தந்தகாஷ்டத்தை மென்றிட வேண்டும்.

Verse 24

बिल्वासनापामार्गणां निम्बान्मार्कादिशाखिनाम् । प्रक्षाल्य वारिणा चैव मंत्रेणाप्यभिमंत्रितम् ॥ २४ ॥

பில்வம், ஆசனம், அபாமார்கம், நிம்பம் முதலிய மரங்களின் கிளை/இலைகளை நீரால் கழுவி, மந்திரத்தால் அபிமந்திரித்து புனிதப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 25

आयुर्बलं यशो वर्चः प्रजाः पशुवसूनि च । ब्रह्म प्रज्ञां च मेधां च त्वन्नो धेहि वनस्पते ॥ २५ ॥

ஓ வனஸ்பதியே! எங்களுக்கு நீண்ட ஆயுள், வலிமை, புகழ், ஆன்ம ஒளி அளிப்பாயாக; சந்ததி, மாடுபசு முதலியவை, செல்வமும் அருள்வாயாக; மேலும் பிரம்மஞானம், ஞானம், நினைவாற்றல் ஆகியவற்றையும் எமக்கு நல்குவாயாக.

Verse 26

कनिष्ठाग्रसमं स्थौल्ये विप्रः खादेद्दशांगुलम् । नवांगुलं क्षत्रियश्च वैश्यश्चाष्टांगुलोन्मितम् ॥ २६ ॥

சிறுவிரலின் அகலத்தை அளவாகக் கொண்டு உணவின் அளவை நிர்ணயித்தால், பிராமணன் பத்து அங்குலம், க்ஷத்திரியன் ஒன்பது அங்குலம், வைசியன் எட்டு அங்குலம் அளவு உண்ண வேண்டும்.

Verse 27

शूद्रो वेदांगुलमितं वनिता च मुनीश्वर । अलाभे दंतकाष्ठानां गंडूषैर्भानुसंमितैः ॥ २७ ॥

ஓ முனிவரே! சூத்ரனுக்கு தந்தகாஷ்டம் வேத-அங்குலம் (பன்னிரண்டு அங்குலம்) அளவாகவும், பெண்களுக்கும் அதே அளவாகவும் இருக்க வேண்டும். தந்தகாஷ்டம் கிடைக்காவிடில், பன்னிரண்டு ஆதித்யர் எண்ணிக்கைக்கு இணையாக பன்னிரண்டு முறை நீரால் வாய்க் கொப்பளித்து தூய்மை பெற வேண்டும்.

Verse 28

मुखशुद्धिर्विधीयेत तृणपत्रसमन्वितैः । करेणादाय वामेन संचर्वेद्वामदंष्ट्रया ॥ २८ ॥

வாய் சுத்திக்காக புல் நுனிகளும் இலைகளும் சேர்ந்த குசாதிகளை இடக்கையில் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். பின்னர் இடப்பக்கப் பற்களால் மெதுவாக உரசி வாயைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 29

द्विजान्संघर्ष्य गोदोहं ततः प्रक्षाल्य पाटयेत् । जिह्वामुल्लिख्य ताभ्यां तु दलाभ्यां नियतेंद्रियः ॥ २९ ॥

இருபிறப்பன் குசப்புல்லையும் பசு பால் கறக்கும் பாத்திரத்தையும் உரசி சுத்தம் செய்து, பின்னர் கழுவி குசத்தை இரண்டாகப் பிளக்க வேண்டும். புலன்களை அடக்கி நாவை மெதுவாகச் சுரண்டி, அந்த இரு பிளந்த தளங்களால் விதியை நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 30

प्रक्षाल्य प्रक्षिपेदू दूरे भूयश्चाचम्य पूर्ववत् । ततः स्नानं प्रकुर्वीत नद्यादौ विमले जले ॥ ३० ॥

அதை கழுவி தூரத்தில் எறிய வேண்டும்; பின்னர் முன்புபோல் மீண்டும் ஆச்சமனம் செய்ய வேண்டும். அதன் பின் நதி முதலான தூய நீரில் ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 31

तटं प्रक्षाल्य दर्भाश्च विन्यस्य प्रविशेज्जलम् । प्रणम्य तत्र तीर्थानि आवाह्य रविमंडलात् ॥ ३१ ॥

கரையை கழுவி அங்கே தர்பையை வைத்து நீரில் இறங்க வேண்டும். அங்கே வணங்கி, சூரிய மண்டலத்திலிருந்து தீர்த்தங்களை ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 32

गंधाद्यैर्मंडलं कृत्वा ध्यात्वा देवं जनार्दनम् । स्नायान्मंत्रान्स्मरन्पुण्यांस्तीर्थानि च विरिंचिज ॥ ३२ ॥

நறுமணம் முதலான மங்களப் பொருட்களால் மண்டலம் அமைத்து, தேவன் ஜனார்தனனை தியானிக்க வேண்டும். ஓ விரிஞ்சிஜ! புனித மந்திரங்களையும் தீர்த்தங்களையும் நினைத்து ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 33

गंगे च यमुने चैव गोदावरि सरस्वति । नर्मदे सिंधुकावेरि जलेऽस्मिन्सन्निधिं कुरु ॥ ३३ ॥

ஓ கங்கையே, ஓ யமுனையே, மேலும் கோதாவரி, சரஸ்வதியே; ஓ நர்மதா, சிந்து, காவேரியே—இந்த நீரில் இப்போது உங்கள் புனித சன்னிதியை அருளுங்கள்।

Verse 34

पुष्कराद्यानि तीर्थानि गंगाद्याः सरितस्तथा । आगच्छंतु महाभागाः स्नानकाले सदा मम ॥ ३४ ॥

புஷ்கரம் முதலான தீர்த்தங்களும், கங்கை முதலான புனித நதிகளும்—ஓ மகாபாக்கியவான்களே—என் நீராடும் வேளையில் எப்போதும் வந்து சன்னிதியாக இருப்பீராக।

Verse 35

अयोध्या मथुरा माया काशीं कांची ह्यवंतिका । पुरी द्वारावती ज्ञेया सप्तैता मोक्षदायिकाः ॥ ३५ ॥

அயோத்தி, மதுரா, மாயா (ஹரித்வார்), காசி, காஞ்சி, அவந்திகா (உஜ்ஜயினி), பூரி, த்வாராவதி—இவையே மோட்சம் அளிக்கும் ஏழு புனித நகரங்கள் என அறியப்படுகின்றன।

Verse 36

ततोऽधमर्षण जप्त्वा यतासुर्वारिसंप्लुतः । स्नानांगं तर्पणं कृत्वाचम्यार्ध्यं भानवेऽर्पयेत् ॥ ३६ ॥

பின்னர் அ஘மர்ஷண மந்திரத்தை ஜபித்து, மூச்சை அடக்கி, நீரில் நனைந்த உடலுடன் நீராடல் விதியை நிறைவேற்றி; தர்ப்பணம் செய்து, ஆச்சமனம் செய்து, சூரியனுக்கு அர்க்யம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 37

ततो ध्यात्वा विवस्वंतं जलान्निर्गत्य नारद । परिधायाहतं धौतं द्वितीयं परिवीय च ॥ ३७ ॥

பின்னர், ஓ நாரதா, விவஸ்வான் (சூரியன்) மீது தியானம் செய்து அவன் நீரிலிருந்து வெளியே வந்து; சுத்தமாகத் துவைத்த ஆடையை அணிந்து, இரண்டாம் துணியையும் சுற்றிக்கொண்டான்।

Verse 38

कुशासने समाविश्य संध्याकर्म समारभेत् । ईशानाभिमुखो विप्र गायत्र्याचम्य वै द्विज ॥ ३८ ॥

தர்ப்பை ஆசனத்தில் அமர்ந்து சந்தியாவந்தனத்தைத் தொடங்க வேண்டும். அந்தணரே, ஈசானிய திசையை நோக்கி காயத்ரி மந்திரத்தால் ஆசமனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 39

ऋतमित्यभिमंत्र्यार्थ पुनरेवाचमेद् बुधः । ततस्तु वारिणात्मानं वेष्टयित्वा समुक्ष्य च ॥ ३९ ॥

அறிஞன் 'ருதம்' என்று மந்திரம் கூறி மீண்டும் ஆசமனம் செய்ய வேண்டும். பிறகு நீரால் தன்னைச் சுற்றிக் கவசம் அமைத்து, தன் மீதும் தெளித்துக் கொள்ள வேண்டும்.

Verse 40

संकल्प्य प्रणवान्ते तु ऋषिच्छंदः सुरान्स्मरन् । भूरादिभिर्व्याहृतिभिः सप्तभिः प्रोक्ष्य मस्तकम् ॥ ४० ॥

சங்கல்பம் செய்து, இறுதியில் பிரணவத்துடன் (ஓம்) ரிஷி, சந்தஸ் மற்றும் தேவர்களை தியானிக்க வேண்டும். பிறகு 'பூ:' முதலான ஏழு வியாக்ருதிகளால் தலையில் நீர் தெளிக்க வேண்டும்.

Verse 41

न्यासं समाचरेन्मंत्री पृथगेव करांगयोः । विन्यस्य हृदये तारं भूः शिरस्यथ विन्यसेत् ॥ ४१ ॥

மந்திரவாதி கைகளிலும் அங்கங்களிலும் தனித்தனியாக நியாசம் செய்ய வேண்டும். இதயத்தில் பிரணவத்தை (ஓம்) வைத்து, தலையில் 'பூ:' என்று நியாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 42

भुवः शिखायां स्वश्चैव कवये भूर्भुवोऽक्षिषु । भूर्भुवः स्वस्तथात्रास्त्रं दिक्षु तालत्रयं न्यसेत् ॥ ४२ ॥

சிகையில் 'புவ:', வாயில் 'ஸ்வ:', கண்களில் 'பூர்புவ:' என்று நியாசம் செய்ய வேண்டும். திசைகளில் 'பூர்புவ: ஸ்வ:' என்று அஸ்திர நியாசம் செய்து, மூன்று முறை கைதட்ட வேண்டும்.

Verse 43

तत आवाहयेत्संध्यां प्रातः कोकनदस्थिताम् । आगच्छ वरदे देवि त्र्यक्षरे ब्रह्मवादिनि ॥ ४३ ॥

பின்னர் காலையில் செந்தாமரையில் அமர்ந்த சந்த்யா தேவியை ஆவாஹனம் செய்து— “வாராய் வரதே தேவி, த்ர்யக்ஷரே, ப்ரஹ்மவாதினி” என்று கூறுக.

Verse 44

गायत्रि च्छंदसां मातर्ब्रह्मयोने नमोऽस्तु ते । मध्याह्ने वृषभारुढां शुक्लांबरसमावृताम् ॥ ४४ ॥

ஓ காயத்ரி, வேதச் சந்தங்களின் தாய், ப்ரஹ்மயோனி! உமக்கு நமஸ்காரம். மதியவேளையில் உம்மை வृषபத்தில் அமர்ந்தவளாக, வெண்வஸ்திரம் போர்த்தியவளாக தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 45

सावित्रीं रुद्रयोनिं चावाहयेद्रुद्रवादिनीम् । सायं तु गरुडारुढां पीतांबरसमावृत्ताम् ॥ ४५ ॥

சாவித்ரியையும் ருத்ரயோனி ரூபமாக, ருத்ரமந்திரங்களைப் பிரகடனம் செய்பவளாக ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும். மாலையில் அவளை கருடத்தில் அமர்ந்தவளாக, மஞ்சள் ஆடை போர்த்தியவளாக தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 46

सरस्वतीं विष्णुयोनिमाह्वयेद्विष्णुवादिनीम् । तारं च व्याहृतीः सत्प त्रिपदां च समुच्चरन् ॥ ४६ ॥

சரஸ்வதியை விஷ்ணுயோனி, விஷ்ணுவை உரைக்கும் தேவியாக ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் தாரம் ‘ஓம்’, வ்யாஹ்ருதிகள் (பூಃ புவः ஸ்வः) மற்றும் திரிபதா காயத்ரியையும் சேர்த்து உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 47

शिरः शिखां च संपूर्य कुभयित्वा विरेचयेत् । वाममध्यात्परैर्वायुं क्रमेण प्राणसंयमे ॥ ४७ ॥

பிராணசம்யமத்தில் மூச்சை தலை மற்றும் சிகை வரை நிரப்பி உறுதியாக கும்பகம் செய்து, பின்னர் ரேசகம் செய்ய வேண்டும். அதன் பின் இடப்புறம், அடுத்து நடுப்புறம் என வரிசையாக மூச்சை ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும்.

Verse 48

द्विराचामेत्ततः पश्चात्प्रातः सूर्यश्चमेति च । आपः पुनंतु मध्याह्ने सायमग्निश्चमेति च ॥ ४८ ॥

அதன்பின் இருமுறை ஆச்சமனம் செய்து—காலையில் “சூரியன் என்னைத் தூய்மைப்படுத்துவானாக” என்றும்; மதியத்தில் “நீர்கள் என்னைச் சுத்திகரிப்பனவாக” என்றும்; மாலையில் “அக்னி என்னைத் தூய்மைப்படுத்துவானாக” என்றும் ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 49

आपो हिष्ठेति तिसृभिर्मार्जनं च ततश्चरेत् । सुमुत्रिया न इत्युक्त्वा नासास्पृष्टजलेन च ॥ ४९ ॥

பின்னர் “ஆபோ ஹி ஷ்டா…” என்ற மந்திரத்தை மூன்று முறை உச்சரித்து மார்ஜனம் (ப்ரோக்ஷணம்) செய்ய வேண்டும். அதன் பின் “சுமுத்ரியா நஃ…” என்று சொல்லி, மூக்கைத் தொட்ட நீரால் ப்ரோக்ஷணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 50

द्विषद्वर्गं समुत्सार्य द्रुपदां शिरसि क्षिपेत् । ऋतं च सत्यमेतेन कृत्वा चैवाघमर्षणम् ॥ ५० ॥

பகைவர்களின் கூட்டத்தை விரட்டியபின் (பாவப் பாரத்தை) த்ருபதனின் தலைமேல் எறிய வேண்டும். இதனால் ‘ருதம்’ மற்றும் ‘சத்யம்’ நிலைபெற்று, நிச்சயமாக ‘அகமர்ஷணம்’—பாவநீக்கம்—நிகழ்கிறது।

Verse 51

अंतश्चरसि मंत्रेण सकृदेव पिबेदपः । ततः सूर्याय विधिवद्गन्धं पुष्पं जलांजलिम् ॥ ५१ ॥

‘அந்தஷ்சரஸி’ மந்திரத்தை ஜபித்து ஒருமுறை நீர் அருந்த வேண்டும். பின்னர் விதிப்படி சூரியனுக்கு சந்தனம், மலர்கள், மற்றும் நீராஞ்சலி (அர்க்யம்) சமர்ப்பிக்க வேண்டும்।

Verse 52

क्षिप्त्वोपतिष्ठेद्देवर्षे भास्करं स्वस्तिकांजलिम् । ऊर्द्धूबाहुरधोबाहुः क्रमात्कल्यादिके त्रिके ॥ ५२ ॥

ஓ தேவर्षியே! (குறித்த நீரை) தெளித்த பின், பாஸ்கரன் முன் ஸ்வஸ்திகாஞ்சலி செய்து பக்தியுடன் நின்று வணங்க வேண்டும். க்ருதம் முதலான மூன்று யுகங்களின் வரிசைப்படி—ஒரு யுகத்தில் கரங்களை மேலே உயர்த்தியும், அடுத்ததில் கீழே வைத்தும்—விதியைப் பின்பற்ற வேண்டும்।

Verse 53

उहुत्यं चित्रं तच्चक्षुरित्येतात्र्रितयं जपेत् । सौराञ्छैवान्वैष्णवांश्च मंत्रानन्यांश्च नारद ॥ ५३ ॥

“உஹுத்யம்”, “சித்ரம்”, “தச்சக்ஷுஃ” எனும் இம்மூன்றையும் ஜபிக்க வேண்டும். மேலும் நாரதா, சூரியன், சிவன், விஷ்ணு மற்றும் பிற மந்திரங்களையும் ஜபிக்கலாம்।

Verse 54

तेजोऽसि गायत्र्यसीति प्रार्थयेत्सवितुर्महः । ततोऽङ्गानि त्रिरावर्त्य ध्यायेच्छक्तीस्तदात्मिकाः ॥ ५४ ॥

“நீ ஒளியே; நீ காயத்ரியே” என்று ஜபித்து, சவிதாவின் மகத்தான மகிமை-ஒளியை வேண்ட வேண்டும். பின்னர் அங்கங்களை மூன்று முறை மனத்தில் சுழற்றி, அதே சாரமுடைய சக்திகளைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 55

ब्रह्मणी चतुराननाक्षवलया कुम्भं करैः स्रुक्स्रवौ बिभ्राणा त्वरुणेंदुकांतिवदना ऋग्रूपिणी बालिका । हंसारोहणकेलिखण्खण्मणेर्बिंबार्चिता भूषिता गायत्री परिभाविता भवतु नः संपत्समृद्ध्यै सदा ॥ ५५ ॥

பிரம்மாவின் சக்தியாகிய போற்றத்தக்க காயத்ரீ—சதுரானனனின் ஜபமாலை-வளையத்தை அணிந்து, கரங்களில் கும்பமும் ஸ்ருக்-ஸ்ரவமும் தாங்கி; புதுச்சந்திர ஒளிபோல் பிரகாசிக்கும் முகத்துடன், ரிக் வேதத்தின் வடிவான இளமங்கை; அன்னவாகனத்தின் விளையாட்டில் ஒலிக்கும் மணியாபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, பிம்பம் போன்ற ஆபரணங்களால் அழகுபெற்று—ஞானிகள் எப்போதும் தியானிக்கும் அவள், எமக்கு என்றும் செல்வமும் சமృద్ధியும் அருள்வாளாக।

Verse 56

रुद्राणी नवयौवना त्रिनयना वैयाघ्रचर्मांबरा खट्वांगत्रिशिखाक्षसूत्रवलयाऽभीतिश्रियै चास्तु नः । विद्युद्दामजटाकलापविलसद्बालेंदुमौलिर्मुदा सावित्री वृषवाहना सिततनुर्ध्येया यजूरूपिणी ॥ ५६ ॥

என்றும் இளமையுடன், மும்முகக் கண்களுடன், புலித்தோல் ஆடையணிந்து, கட்ட்வாங்கம், திரிசூலம், ருத்ராட்ச மாலை, வளையங்கள் தாங்கும் ருத்ராணி எமக்கு அபய-செல்வத்தை அருள்வாளாக. மின்னல் மாலையென ஜடைகள் ஒளிர, முடியில் இளநிலா விளங்க; அவள் சாவித்ரி, காளை-வாகனத்தாள், வெண்மைத் திருமேனி, தியானத்திற்குரியவள், யஜுர்வேத-சொரூபிணி.

Verse 57

ध्येया सा च सरस्वती भगवती पीतांबरालंकृता श्यामा श्यामतनुर्जरोपरिलसद्गात्रांचिता वैष्णवी । तार्क्ष्यस्था मणिनूपुरांगदलसद्ग्रैवेयभूषोज्ज्वला हस्तालंकृतशंखचक्रसुगदापद्मा श्रियै चास्तु नः ॥ ५७ ॥

மஞ்சள் ஆடை அணிந்து, கருநிறக் கருந்திருமேனியுடன், அங்கங்களில் முதுமையின் ஒளிரும் குறியீடுகள் திகழ, வைஷ்ணவீ இயல்பில் நிலைத்திருக்கும் அந்த பகவதி சரஸ்வதி தியானத்திற்குரியவள். கருடனில் அமர்ந்து, மணிநூபுரங்களும் அங்க-கழுத்து ஆபரணங்களும் ஒளிவீச; கரங்களில் சங்கம், சக்கரம், கதா, பத்மம் தாங்கி—எமக்கு ஸ்ரீயும் சுபபாக்கியமும் அருள்வாளாக।

Verse 58

एवं ध्यात्वा जपेत्तिष्ठन्प्रातर्मध्याह्नके तथा । सायंकाले समासीनो भक्त्या तद्गतमानसः ॥ ५८ ॥

இவ்வாறு தியானித்து காலையில் நின்றபடியும், நண்பகலிலும் ஜபம் செய்ய வேண்டும். மாலையில் அமர்ந்து, பக்தியுடன் மனத்தை அந்தப் பரமனில் ஒன்றச் சேர்க்க வேண்டும்.

Verse 59

सहस्रपरमां देवीं शतमध्यां दशावराम् । त्रिपदां प्रणवोपेतां भूर्भुवः स्वरुपक्रमाम् ॥ ५९ ॥

‘ஆயிரம்’ எனப் பரமையாகவும், ‘நூறு’ நடுவாகவும், ‘பத்து’ கீழாகவும் உள்ள அந்தத் தெய்வீக தேவியை நான் தியானிக்கிறேன்; அவள் திரிபதையாக, பிரணவம் (ஓம்) இணைந்து, பூः-புவः-ஸ்வः என்ற வரிசையில் விரிகிறாள்.

Verse 60

षट्तारः संपुटो वापि व्रतिनश्च यतेर्जपः । गृहस्थस्य सतारः स्याज्जप्य एवंविधो मुने ॥ ६० ॥

விரதம் கடைப்பிடிக்கும் சாதகருக்கும் யதிக்கும் ஜபம் ஆறு ‘தார’ (ஷட்-தார) சம்புடத்துடன் செய்யப்பட வேண்டும்; ஆனால் இல்லறத்தாருக்கு ஏழு ‘தார’ (ஸப்த-தார) உடன் செய்ய வேண்டும். முனிவரே, இதுவே ஜப விதி.

Verse 61

ततो जप्त्वा यथाशक्ति सवित्रे विनिवेद्य च । गायत्र्यै च सवित्रे च प्रक्षिपेदंजलिद्वयम् ॥ ६१ ॥

பின் இயன்ற அளவு ஜபம் செய்து அதை சவித்ருக்கு சமர்ப்பிக்க வேண்டும்; காயத்ரிக்கும் சவித்ருக்கும்—இருவருக்கும்—அஞ்சலியாக இருமுறை நீரை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 62

ततो विसृज्य तां विप्र उत्तरे इति मंत्रतः । ब्रह्मणेशेन हरिणानुज्ञाता गच्छ सादरम् ॥ ६२ ॥

அதன்பின், ஓ பிராமணரே, ‘உத்தரே…’ என்று தொடங்கும் மந்திரத்தால் அவளை விடைபெறச் செய்து, பிரம்மா, ஈசன் (சிவன்) மற்றும் ஹரி (விஷ்ணு) ஆகியோரின் மரியாதையான அனுமதி பெற்று, பக்தியுடன் புறப்பட வேண்டும்.

Verse 63

दिग्भ्यो दिग्देवताभ्यश्च नमस्कृत्य कृतांजलिः । प्रातरादेः परं कर्म कुर्यादपि विधानतः ॥ ६३ ॥

திசைகளுக்கும் திசைகளின் அதிதேவர்களுக்கும் கைகூப்பி வணங்கி, பின்னர் விதிப்படி காலைநேரத்தின் அடுத்த கடமைகளைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 64

प्रातर्मध्यंदिने चैव गृहस्थः स्नानमाचरेत् । वानप्रस्थश्च देवर्षे स्नायात्त्रिषवणं यतिः ॥ ६४ ॥

இல்லறத்தான் காலைவும் மதியமும் நீராட வேண்டும். தேவரிஷியே, வானபிரஸ்தனும் அவ்வாறே; யதி மூன்று சந்த்யாகாலங்களிலும் (திரிஷவணம்) நீராட வேண்டும்।

Verse 65

आतुराणां तु रोगाद्यैः पांथानां च सकृन्मतम् । ब्रह्मयज्ञं ततः कुर्याद्दर्भपाणिर्मुनीश्वर ॥ ६५ ॥

நோய் முதலியவற்றால் துன்புறுவோருக்கும் பயணிகளுக்கும் (பிரம்மயஜ்ஞம்) ஒருமுறை செய்வதே விதி. ஆகவே, முனீஸ்வரரே, கையில் தர்பை கொண்டு பிரம்மயஜ்ஞம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 66

दिवोदितानि कर्माणि प्रमादादकृतानि चेत् । शर्वर्याः प्रथमे यामे तानि कुर्याद्यथाक्रमम् ॥ ६६ ॥

பகலில் விதிக்கப்பட்ட கடமைகள் அலட்சியத்தால் செய்யப்படாமல் போனால், இரவின் முதல் யாமத்தில் அவற்றை முறையே செய்ய வேண்டும்।

Verse 67

नोपास्ते यो द्विजः संध्यां धूर्तबुद्धिरनापदि । पाषंडः स हि विज्ञेयः सर्वधर्मबहिष्कृतः ॥ ६७ ॥

உண்மையான தடையில்லாமல் வஞ்சக மனத்துடன் சந்த்யா-உபாசனை செய்யாத இருபிறப்பான், நிச்சயமாக பாஷண்டன் என அறியப்பட வேண்டும்; அவன் எல்லா தர்ம அனுஷ்டானங்களிலிருந்தும் விலக்கப்பட்டவன்।

Verse 68

यस्तु संध्यादिकर्माणि कूटयुक्तिविशारदः । परित्यजति तं विद्यान्महापातकिनां वरम् ॥ ६८ ॥

வஞ்சகத் தர்க்கத்தில் தேர்ந்தவனாக இருந்தும் சந்த்யா முதலான நித்திய கர்மங்களைத் துறப்பவனை, மகாபாதகிகளில் முதன்மை என அறிய வேண்டும்।

Verse 69

ये द्विजा अभिभाषंते त्यक्तसंध्यादिकर्मणः । ते यांति नरकान्घोरान्यावच्चंद्रार्कतारकम् ॥ ६९ ॥

சந்த்யா முதலான கர்மங்களைத் துறந்தபடியே அதிகாரமாகப் பேசும் த்விஜர்கள், சந்திரன்-சூரியன்-நட்சத்திரங்கள் நிலைக்கும் வரை கொடிய நரகங்களுக்கு செல்கின்றனர்।

Verse 70

देवार्चनं ततः कुर्याद्वैश्वदेवं यथाविधि । तत्रात्यमतिथिं सम्यगन्नाद्यैश्च प्रपूजयेत् ॥ ७० ॥

அதன்பின் தேவர்ச்சனை செய்து, விதிப்படி வைஶ்வதேவ நிவேதனமும் செய்ய வேண்டும்; அங்கே உயர்ந்த அதிதியை அன்னம் முதலியவற்றால் முறையாகப் போற்றி வணங்க வேண்டும்।

Verse 71

वक्तव्या मधुरा वाणी तेष्वप्यभ्यागतेषु तु । जलान्नकंदमूलैर्वा गृहदानेन चार्चयेत् ॥ ७१ ॥

இனிய மொழியே பேச வேண்டும்; எதிர்பாராமல் வந்தவர்களுக்கும் நீர், அன்னம், கிழங்கு-வேர் அல்லது இல்லத்தில் இடமளித்து இயன்றவரை மரியாதை செய்ய வேண்டும்।

Verse 72

अतिथिर्यस्य भग्नाशो गृहात्प्रतिनिवर्तिते । स तस्मै दुष्कृतं दत्त्वा पुण्यमादाय गच्छति ॥ ७२ ॥

யாருடைய இல்லத்திலிருந்து அதிதி நம்பிக்கை முறிந்து திரும்பிச் செல்கிறானோ, அவன் அந்த இல்லத்தார்க்கு தன் பாவத்தைத் தந்து, அவருடைய புண்ணியத்தை எடுத்துச் செல்கிறான்।

Verse 73

अज्ञातगोत्रनामानमन्यग्रामादुपागतम् । विपश्चितोऽतिथिं प्राहुर्विष्णुवत्तं प्रपूजयेत् ॥ ७३ ॥

வேறு கிராமத்திலிருந்து வந்து, கோத்திரமும் பெயரும் அறியப்படாதவரை ஞானிகள் ‘அதிதி’ எனக் கூறுவர்; அத்தகைய அதிதியை விஷ்ணுவெனக் கருதி பூஜித்து மரியாதை செய்ய வேண்டும்।

Verse 74

स्वग्रामवासिनं त्वेकं श्रोत्रियं विष्णुतत्परम् । अन्नाद्यैः प्रत्यहं विप्रपितॄनुद्दिश्य तर्पयेत् ॥ ७४ ॥

தன் கிராமத்தில் வாழும் வேதஞானி ச்ரோத்திரியும் விஷ்ணுபரனுமான ஒரே பிராமணனை, பிராமணர்களும் பித்ருக்களும் நினைவாக, தினமும் அன்னம் முதலியவற்றால் திருப்திப்படுத்த வேண்டும்।

Verse 75

पंचयज्ञपरित्यागी ब्रह्माहेत्युच्यते बुधैः । कुर्यादहरहस्तस्मात्पंचयज्ञान्प्रयन्ततः ॥ ७५ ॥

பஞ்சயஜ்ஞங்களை கைவிடுபவனை ஞானிகள் ‘பிரம்மஹந்தா’ எனக் கூறுவர்; ஆகையால் தினந்தோறும் முயற்சியுடன் பஞ்சயஜ்ஞங்களைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 76

देवयज्ञो भूतयज्ञः पितृयज्ञस्तथैव च । नृपज्ञो ब्रह्मयज्ञश्च पंचयज्ञान्प्रचक्षते ॥ ७६ ॥

தேவயஜ்ஞம், பூதயஜ்ஞம், பித்ருயஜ்ஞம், ந்ருபயஜ்ஞம், பிரம்மயஜ்ஞம்—இவையே பஞ்சயஜ்ஞங்கள் என அறிவிக்கப்படுகின்றன।

Verse 77

भृत्यमित्रादिसंयुक्तः स्वयं भुञ्जीत वाग्यतः । द्विजानां भोज्यमश्रीयात्पात्रं नैव परित्यजेत् ॥ ७७ ॥

பணியாளர்கள், நண்பர்கள் முதலியோருடன் இருந்தாலும், சொற்களை அடக்கி தானே உண்பான். இருமுறை பிறந்தோர்க்கு ஏற்ற உணவை உண்ண வேண்டும்; தன் பாத்திரத்தை ஒருபோதும் அவமதித்து கைவிடக் கூடாது।

Verse 78

संस्थाप्य स्वासमे पादौ वस्त्रार्द्धं परिधाय च । मुखेन वमितं भुक्त्वा सुरापीत्युच्यते बुधैः ॥ ७८ ॥

தன் வாயின் மேல் தன் பாதங்களை வைத்து, அரை ஆடை மட்டும் போர்த்தி, வாயில் வாந்தியாக வந்ததை உண்டால்—அறிஞர்கள் அதை மதுபானத்துக்கு ஒப்பாகக் கூறுவர்।

Verse 79

खादितार्द्धं पुनः खादेन्मोदकांश्च फलानि च । प्रत्यक्षं लवणं चैव गोमांसशीति गद्यते ॥ ७९ ॥

அரை உண்டதை மீண்டும் உண்ணக் கூடாது; விதிக்கு மாறாக மோதகம், பழங்களையும் எடுத்துக் கொள்ளக் கூடாது. அதுபோல உப்பை நேரடியாக (தனியாக) எடுத்தல் கண்டிக்கப்படுகிறது—இது ‘மாட்டிறைச்சி உண்ணுதல் போன்றது’ எனச் சொல்லப்படுகிறது।

Verse 80

अपोशाने वाचमने अद्यद्रव्येषु च द्विजः । शब्द न कारयेद्विप्रस्तं कुर्वन्नारकी भवेत् ॥ ८० ॥

ஆபோசனம், வாசமனம் மற்றும் அசுத்தப் பொருட்களை கையாளும் வேளையில் இருபிறப்பன் சொற்கள் உச்சரிக்கக் கூடாது; அவ்வாறு செய்பவன் நரகத்திற்குரியவன் ஆவான்।

Verse 81

पथ्यमन्नं प्रभुञ्जीत वाग्यतोऽन्नमसुत्सयनम् । अमृतोपस्तरणमसि अपोशानं भुजेः पुरः ॥ ८१ ॥

வாக்கை அடக்கி, உணவை இகழாமல், உகந்த பத்திய உணவையே உண்ண வேண்டும். உண்ணும் முன் ‘அம்ருதோபஸ்தரணமஸி’ என்று சொல்லி ஆபோசனம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 82

अमृतापिधानमसि भोज्यान्तेऽपः सकृत्पिबेत् । प्राणाद्या आहुतीर्दत्त्वाचम्य भोजनमाचरेत् ॥ ८२ ॥

உணவின் முடிவில் ‘அம்ருதாபிதானமஸி’ என்று சொல்லி ஒருமுறை நீர் அருந்த வேண்டும். பின்னர் பிராண முதலிய ஆஹுதிகளை அளித்து, ஆச்சமனம் செய்து, உணவுச் சடங்கை நிறைவு செய்ய வேண்டும்।

Verse 83

ततश्चाचम्य विप्रेंद्र शास्त्रचिंतापरो भवेत् । रात्रावपि यथाशक्ति शयनासनभोजनैः ॥ ८३ ॥

பின்னர் ஆச்சமனம் செய்து, ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, சாஸ்திரச் சிந்தனையில் ஈடுபட வேண்டும். இரவிலும் இயன்றவரை உறக்கம், ஆசனச் சுகம், உணவு ஆகியவற்றில் கட்டுப்பாடு காக்க வேண்டும்.

Verse 84

एवं गृही सदाचारं कुर्यात्प्रतिदिनं मुने । यदाऽचारपरित्यागी प्रायश्चित्ती तदा भवेत् ॥ ८४ ॥

ஓ முனிவரே, இல்லறத்தான் இவ்வாறு தினந்தோறும் நல்லொழுக்கத்தைப் பின்பற்ற வேண்டும். ஆனால் ஒழுக்கத்தை விட்டுவிட்டால், அப்போது பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டியவன் ஆகிறான்.

Verse 85

दूषितां स्वतनुं दृष्ट्वा पालिताद्यैश्च सत्तम । पुत्रेषु भार्यां निःक्षिप्य वनं गच्छेत्सहैव वा ॥ ८५ ॥

ஓ சத்தமரே, தன் உடல் குன்றி பணியாளர்கள் முதலியோரின் துணையால் மட்டுமே தாங்கப்படுவதைப் பார்த்தால், மனைவியை மகன்களிடம் ஒப்படைத்து வனத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்—தனியாகவோ அல்லது அவளுடன் சேரவோ.

Verse 86

भवेत्रिषवणस्नायी नखश्मश्रुजटाधरः । अधः शायी ब्रह्मचारी पञ्चयज्ञपरायणः ॥ ८६ ॥

அவன் மூன்று சந்திகளிலும் நீராட வேண்டும்; நகம், முடி, தாடி வெட்டாமல் ஜடையைத் தரிக்க வேண்டும். தரையில் படுத்து உறங்க வேண்டும்; பிரம்மச்சாரியாக இருந்து பஞ்சமஹாயஜ்ஞங்களில் ஈடுபட வேண்டும்.

Verse 87

फलमूलाशनो नित्यं स्वाध्यायनिरतास्तथा । दयावान्सर्वभूतेषु नारायणपरायणः ॥ ८७ ॥

அவன் எப்போதும் பழம்-வேர் உணவாகக் கொண்டு, ஸ்வாத்யாயத்தில் ஈடுபட்டு, எல்லா உயிர்களிடமும் கருணையுடன் இருந்து, நாராயணனில் முழுமையாகப் பராயணனாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 88

वर्जयेद्ग्रामजातानि पुष्पाणि च फलानि च । अष्टौ ग्रासांश्च भुञ्जीत न कुर्याद्रात्रिभोजनम् ॥ ८८ ॥

கிராமத்தில் உண்டான அன்னம், மலர், கனிகளை விலக்குக. எட்டு கவளமே உண்டு, இரவில் உணவு கொள்ளாதிருக.

Verse 89

अत्यन्तं वर्जयेत्तैलं वानप्रस्थसमाश्रमी । व्यवायं वर्जयेच्चैव निद्रालस्ये तथैव च ॥ ८९ ॥

வானப்ரஸ்த ஆச்ரமத்தை ஏற்றவன் எண்ணெயை முற்றிலும் விலக்குக. மேலும் மைதுனம், மிகுநித்திரை, சோம்பல் ஆகியவற்றையும் தவிர்க.

Verse 90

शंखचक्रगदापाणिं नित्यं नारायणं स्मरेत् । वानप्रस्थः प्रकुर्वीत तपश्चांद्रायणादिकम् ॥ ९० ॥

சங்கு-சக்கரம்-கதை ஏந்திய நாராயணனை நாள்தோறும் நினைக்குக. வானப்ரஸ்தன் சாந்த்ராயண முதலிய தவங்களை மேற்கொள்ளுக.

Verse 91

सहेत शीततापादिवह्निं परिचरेत्सदा । यदा मनसि वैराग्यं जातं सर्वेषु वस्तुषु ॥ ९१ ॥

குளிர், வெப்பம் முதலியவற்றை பொறுத்துக் கொண்டு, அக்னிசேவையில் எப்போதும் ஒழுங்குடன் நிலைக்குக. எல்லாப் பொருள்களிலும் வைராக்யம் மனத்தில் எழும்பும்போது.

Verse 92

तदैव संन्यसेद्विप्र पतितस्त्वन्यथा भवेत् । वेदांताभ्यासनिरतः शांतो दांतो जितेंद्रियः ॥ ९२ ॥

ஓ விப்ரரே! அப்போதே உடனே சந்நியாசம் கொள்ளுக; இல்லையெனில் வழுவுவான். வேதாந்தப் பயிற்சியில் ஈடுபட்டு, அமைதியுடன், தமனத்துடன், இந்திரியங்களை வென்றவனாக இருக்குக.

Verse 93

निर्द्वेद्वो निरहंकारो निर्ममः सर्वदा भवेत् । शमादिगुणसंयुक्तः कामक्रोधविवर्जितः ॥ ९३ ॥

மனிதன் எப்போதும் பகைமையற்றவனாக, அகங்காரமற்றவனாக, மமதையற்றவனாக இருக்க வேண்டும்; சமம் முதலான நற்குணங்களுடன் கூடி, காமமும் கோபமும் அற்றவனாக இருக்க வேண்டும்।

Verse 94

नग्नो वा जीर्णकौपीनौ भवेन्मुंडो यतिर्द्विजः । समः शत्रौ च मित्रे च तथा मानापमानयोः ॥ ९४ ॥

நிர்வாணமாக இருந்தாலும் அல்லது பழுதடைந்த கௌபீனமே அணிந்தாலும், மொட்டைத்தலையுடன் இருபிறப்பன் யதி பிச்சைக்காரனைப் போல நிலைத்திருக்க வேண்டும்; பகைவரும் நண்பரும், மரியாதையும் அவமதிப்பும்—இவற்றில் சமநிலை கொள்ள வேண்டும்।

Verse 95

एकरात्रं वसेद्ग्रामे त्रिरात्रं नगरे तथा । भैक्षेण वर्त्तयेन्नित्यं नैकान्नादीभवेद्यतिः ॥ ९५ ॥

யதி கிராமத்தில் ஒரு இரவும், நகரத்தில் மூன்று இரவுகளும் மட்டுமே தங்க வேண்டும். எப்போதும் பிச்சையால் வாழ்ந்து, ஒரே வீட்டின் உணவையே சார்ந்து உண்ணுபவனாக ஆகக் கூடாது।

Verse 96

अनिंदितद्विजगृहे व्यंगारे भुक्तिवर्जिते । विवादरहिते चैव भिक्षार्थं पर्यटेद्यतिः ॥ ९६ ॥

யதி பிச்சைக்காக, குற்றமற்ற இருபிறப்பனின் வீட்டிற்கே செல்ல வேண்டும்; அங்கு அடுப்பு எரிந்திருக்க வேண்டும், விருந்துணவுக்காக அழைப்பு இல்லாதிருக்க வேண்டும், மேலும் சச்சரவு அற்றதாக இருக்க வேண்டும்।

Verse 97

भवेत्रिषवणस्नायी नारायणपरायणः । जपेच्च प्रणवं नित्यं जितात्मा विजितेंद्रियः ॥ ९७ ॥

அவன் மூன்று சந்திகளிலும் நீராடுபவனாக இருந்து, நாராயணனையே சரணமாகக் கொள்ள வேண்டும். தன்னடக்கமும் புலனடக்கமும் பெற்றவனாக, நித்தம் பிரணவம் ‘ஓம்’ ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 98

एकान्नादी भवेद्यस्तु कदाचिल्लंपटो यतिः । न तस्य निष्कृतिर्द्दष्टा प्रायश्चित्तायुतैरपि ॥ ९८ ॥

ஒருவேளை ஒருநேர உணவாளனாகிய யதி கூட, எப்போதாவது காமலம்படனாய் துராசாரனாய் இருந்தால், அவனுக்கு ஆயிரமாயிரம் பிராயச்சித்தங்களாலும் நிவாரணம் காணப்படாது।

Verse 99

लोभाद्यदि यतिर्विप्र तनुपोषपरो भवेत् । स चंडालसमो ज्ञेयो वर्णाश्रमविगर्हितः ॥ ९९ ॥

ஓ விப்ரரே! லோபத்தால் யதி உடல்-போஷணமும் போகமும் மட்டுமே நோக்கமாகக் கொண்டால், அவன் சண்டாளனுக்கு ஒப்பானவன்; வர்ணாஶ்ரம தர்மத்தால் நிந்திக்கப்படுபவன் என்று அறிக।

Verse 100

आत्मानां चिंतयेद्द्रेवं नारायणमनामयम् । निर्द्वंद्रं निर्ममंशांतं मायातीतममत्सरम् ॥ १०० ॥

நாராயண தேவனைத் தன் ஆத்மாவாகவே தியானிக்க வேண்டும்—அவர் நோயற்றவர், இருமைத் தாண்டியவர், பற்றற்றவர், அமைதியானவர், மாயையைத் தாண்டியவர், பொறாமையற்றவர்।

Verse 101

अव्ययं परिपूर्णं च सदानन्दैकविग्रहम् । ज्ञानस्वरुपममलं परं ज्योतिः सनातनम् ॥ १०१ ॥

அவர் அழிவற்றவர், நிறைவானவர்; அவருடைய திருமேனி எப்போதும் ஒரே ஆனந்தமே. அவர் தூயவர், ஞானஸ்வரூபர், பரம ஒளி, சனாதனர்।

Verse 102

अविकारमनाद्यंतं जगच्चैतन्यकारणम् । निर्गुणं परमं ध्यायेदात्मानं परतः परम् ॥ १०२ ॥

பராத்பரமான பரமாத்மாவைத் தியானிக்க வேண்டும்—அவர் மாற்றமற்றவர், ஆதியற்றவர் முடிவற்றவர், உலகச் சைதன்யத்தின் காரணம், நிர்குணர், பரமர்।

Verse 103

पठेदुपनिषद्वाक्यं वेदांतार्थांश्च चिंतयेत् । सहस्त्रशीर्षं देवं च सदा ध्यायेज्जितेंद्रियः ॥ १०३ ॥

இந்திரியங்களை அடக்கியவன் உபநிஷத் வாக்கியங்களைப் பாராயணம் செய்து, வேதாந்தப் பொருள்களைச் சிந்தித்து, ஆயிரத் தலைகளுடைய பகவான் நாராயணனை எப்போதும் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 104

एवं ध्यानपरो यस्तु यतिर्विगतमत्सरः । स याति परमानंदं परं ज्योतिः सनातनम् ॥ १०४ ॥

இவ்வாறு தியானத்தில் நிலைத்தும் பொறாமையற்றும் உள்ள யதி, பரமானந்தமான சனாதன பரமஜ்யோதியை அடைகிறான்।

Verse 105

इत्येवमाश्रमाचारान्यः करोति द्विजः क्रमात् । स याति परमं स्थानं यत्र गत्वा न शोचयति ॥ १०५ ॥

இவ்வாறு ஆசிரமங்களின் நியமங்களை முறையாகக் கடைப்பிடிக்கும் த்விஜன், சென்றபின் துயரம் இல்லாத பரம நிலையைக் அடைகிறான்।

Verse 106

वर्णाश्रमाचाररताः सर्वपापविवर्जिताः । नारायणपरा यांति तद्विष्णः परमं पदम् ॥ १०६ ॥

வர்ணாசிரம ஒழுக்கங்களில் நிலைத்து, எல்லாப் பாவங்களையும் விட்டு, நாராயணனைத் தஞ்சமாகக் கொண்டோர் விஷ்ணுவின் அந்த பரம பதத்தை அடைகின்றனர்।