Gaṅgā-māhātmya: Bāhu’s Envy, Defeat, Forest Exile, and Aurva’s Dharmic Consolation
நாரதர் சனகரிடம் சகர வம்சமும், அசுரப் பண்பிலிருந்து விடுபட்ட ஒருவரும் குறித்து வினவுகிறார். சனகர் முதலில் கங்கையின் பரமப் பாவனத் தன்மையை அறிவிக்கிறார்—அவளின் ஸ்பரிசத்தால் சகர குலம் தூய்மையடைந்து விஷ்ணு தாமத்தை அடைகிறது. பின்னர் விகு வம்சத்து அரசன் பாஹுவின் கதை: தர்மநெறியுடன் ஆட்சி செய்து ஏழு அஸ்வமேத யாகங்களை நடத்தி வர்ண தர்மங்களை நிறுவுகிறான்; ஆனால் செழிப்பால் அகங்காரம், பொறாமை வளர்கிறது. பொறாமை, கடுஞ்சொல், ஆசை, வஞ்சகம் ஆகியவை விவேகத்தையும் செல்வத்தையும் அழித்து, சொந்தத்தாரையும் பகைவராக்கும் என நெறி உரை வருகிறது. விஷ்ணு அருள் விலகியதும் ஹைஹயர், தாலஜங்கர் பாஹுவை தோற்கடிக்க, அவன் கர்ப்பிணி மனைவிகளுடன் வனத்துக்குச் சென்று, ஔர்வ முனிவரின் ஆசிரமத்தருகே அவமானத்துடன் இறக்கிறான். துயருற்ற கர்ப்பிணி ராணி பாஹுப்ரியா சிதையில் ஏற முயன்றபோது, ஔர்வ முனிவர் தர்மத்தை நினைவூட்டி, கருவில் உள்ள வருங்கால சக்கரவர்த்தி காரணமாகத் தடுத்து, கர்மத்தால் மரணம் தவிர்க்க முடியாதது என போதித்து முறையான இறுதிச்சடங்குகளைச் செய்யச் சொல்கிறார். தகனம் முடிந்ததும் பாஹு தெய்வ ரதத்தில் விண்ணுலகம் செல்கிறான்; ராணி ஔர்வரைச் சேவிக்கிறாள்; கருணையும் உலகநலமும் கொண்ட வாக்கே விஷ்ணுவைப் போன்றது எனப் புகழ்ந்து அத்தியாயம் நிறைவடைகிறது।
Shlokas
Verse 1
नारद उवाच । कोऽसौ राक्षसभावाद्धि मोचितः सगरान्वये । सगरः को मुनिश्रेष्ठ तन्ममाख्यातुमर्हसि 1. ॥ १ ॥
நாரதர் கூறினார்—முனிவருள் சிறந்தவரே! சகர வம்சத்தில் அரக்கப் பண்பிலிருந்து விடுபட்டவர் யார்? சகரன் யார்? எனக்கு விளக்கமாகச் சொல்லுங்கள்।
Verse 2
सनक उवाच । शृणुष्व मुनिशार्दूल गंगामाहात्म्यमुत्तमम् । यज्जलस्पर्शमात्रेण पावितं सागरं कुलम् । गतं विष्णुपदं विप्र सर्वलोकोत्तमोत्तमम् ॥ २ ॥
சனகர் கூறினார்—முனிகளில் புலியே! கங்கையின் உத்தம மஹாத்மியத்தை கேள். அவளது நீரின் தொடுதலால் மட்டும் சகர குலம் தூய்மையடைந்து, ஓ பிராமணரே, எல்லா உலகங்களையும் மீறிய விஷ்ணுபதத்தை அடைந்தது।
Verse 3
आसीद्र विकुले जातो बाहुर्नाम वृकात्मजः । बुभुजे पृथिवीं सर्वां धर्मतो धर्मतत्परः ॥ ३ ॥
விகு குலத்தில் வ்ருகனின் மகன் ‘பாஹு’ என்ற அரசன் பிறந்தான்; தர்மத்தில் நிலைத்த அவன், தர்மப்படி முழு பூமியையும் ஆட்சி செய்து அனுபவித்தான்।
Verse 4
ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्रा श्चान्ये च जन्तवः । स्थापिताःस्वस्वधर्मेषु तेन बाहुर्विशांपतिः ॥ ४ ॥
பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர் மற்றும் பிற உயிர்களும்—மகாபாகுவான பிரஜாபதி அந்த அரசனால்—தத்தம் தர்மங்களில் நிறுவப்பட்டனர்.
Verse 5
अश्वमेधैरियाजासौ सप्तद्वीपेषु सप्तभिः । अतर्प्पयद्भूमिदेवान् गोभूस्वर्णांशुकादिभिः ॥ ५ ॥
அவன் சப்தத்வீபங்களில் ஏழு அச்வமேத யாகங்களைச் செய்து, பசுக்கள், நிலம், பொன், ஆடைகள் முதலிய தானங்களால் ‘பூமிதேவர்’ எனப்படும் பிராமணர்களைத் திருப்திப்படுத்தினான்.
Verse 6
अशासन्नीतिशास्त्रेण यथेष्टं परिपन्थिनः । मेने कृतार्थमात्मानमन्यातपनिवारणम् ॥ ६ ॥
நீதிசாஸ்திரமாகிய தண்டத்தால் அவன் வழிப்போக்கர்களைத் தன் விருப்பம்போல் கட்டுப்படுத்தினான்; ‘நான் பிறர்துயர் நீக்குபவன்’ என எண்ணி தன்னை வெற்றியடைந்தவன் எனக் கருதினான்.
Verse 7
चन्दनानि मनोज्ञानि बलि यत्सर्वदा जनाः । भूषिता भूषणैर्दिव्यैस्तद्रा ष्ट्रे सुखिनो मुने ॥ ७ ॥
முனிவரே! அந்த நாட்டில் மக்கள் எப்போதும் மனம் கவரும் சந்தனமும் பலி-வரி காணிக்கையும் செலுத்துவர்; தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரித்து மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்வர்.
Verse 8
अकृष्टपच्या पृथिवी फलपुष्पसमन्विता ॥ ८ ॥
அந்த பூமி உழாமல் இருந்தும் பழுத்த விளைச்சலை அளித்தது; கனிகளும் மலர்களும் நிறைந்து செழிப்புடன் விளங்கியது.
Verse 9
ववर्ष भूमौ देवेन्द्र ः काले काले मुनीश्वर । अधर्मनिरतापाये प्रजा धर्मेण रक्षिताः ॥ ९ ॥
முனீஸ்வரரே! தேவேந்திரன் காலந்தோறும் பூமியில் மழை பொழியச் செய்தான்; அதர்மத்தில் ஈடுபட்டோர் அகன்றபோது மக்கள் தர்மத்தால் காக்கப்பட்டனர்.
Verse 10
एकदा तस्य भूपस्य सर्वसम्पद्विनाशकृत् । अहंकारो महाञ्जज्ञे सासूयो लोपहेतुकः ॥ १० ॥
ஒருநாள் அந்த அரசனில் எல்லாச் செல்வத்தையும் அழிக்கும், பொறாமையுடன் கூடிய பெரும் அகந்தை எழுந்தது; அதுவே வீழ்ச்சிக்குக் காரணமானது.
Verse 11
अहं राजा समस्तानां लोकानां पालको बली । कर्त्ता महाक्रतूनां च मत्तः पूज्योऽस्ति कोऽपरः ॥ ११ ॥
“நான் எல்லா உலகங்களின் அரசன்; அவர்களை வலிமையுடன் காக்கும் காவலன். மகா யாகங்களின் செய்பவனும் நானே. என்னைவிட வணங்கத்தக்கவர் யார்?”
Verse 12
अहं विचक्षणः श्रीमाञ्जिताः सर्वे मयारयः । वेदवेदाङ्गतत्त्वज्ञो नीतिशास्त्रविशारदः ॥ १२ ॥
“நான் நுண்ணறிவும் செல்வமும் உடையவன்; என் பகைவர்கள் அனைவரையும் நான் வென்றேன். வேதமும் வேதாங்கங்களும் கூறும் தத்துவங்களை அறிந்தவன்; நீதிசாஸ்திரத்தில் தேர்ந்தவன்.”
Verse 13
अजेयोऽव्याहतैश्वर्यो मत्तः कोऽन्योऽधिको भुवि । अहंकारपरस्यैवं जातासूया परेष्वपि ॥ १३ ॥
“நான் வெல்லப்படாதவன்; என் ஐஸ்வரியம் தடையற்றது. பூமியில் என்னைவிட உயர்ந்தவர் யார்?” இவ்வாறு அகந்தையில் பற்றுள்ளவனுக்கு பிறர்மீதும் பொறாமை எழுகிறது.
Verse 14
असूयातोऽभवत्कामस्तस्य राज्ञो मुनीश्वर । एषु स्थितेषु तु नरो विनाशं यात्यसंशयम् ॥ १४ ॥
முனீஸ்வரரே! அந்த அரசனின் அசூயையிலிருந்து காமம் எழுந்தது; இக் குற்றங்கள் மனத்தில் நிலைத்தால் மனிதன் ஐயமின்றி அழிவை அடைவான்.
Verse 15
यौवनं धनसंपत्तिः प्रभुत्वमविवेकिता । एकैकमप्यनर्थाय किमु यत्र चतुष्टयम् ॥ १५ ॥
இளமை, செல்வம், அதிகாரம், விவேகமின்மை—ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியே தீமையை விளைவிக்கும்; நான்கும் ஒன்றாக இருந்தால் என்ன சொல்லுவது!
Verse 16
तस्यासूया नु महती जाता लोकविरोधिनी । स्वदेहनाशिनी विप्र सर्वसम्पद्विनाशिनी ॥ १६ ॥
விப்ரரே! அதனால் உலகை எதிராக்கும் பெரும் அசூயை எழுந்தது; அது தன் உடலை அழித்து, எல்லாச் செல்வங்களையும் நாசம் செய்கிறது.
Verse 17
असूयाविष्टमनसि यदि संपत्प्रवर्त्तते । तुषाग्निं वायुसंयोगमिव जानीहि सुव्रत ॥ १७ ॥
சுவ்ரதரே! அசூயை பிடித்த மனத்தில் செல்வம் பெருகினால், அதை வைக்கோலில் மறைந்த தீயென அறிக; காற்று சேர்ந்தால் அது உடனே கொழுந்தெழும்.
Verse 18
असूयोपेतमनसां दम्भाचारवतां तथा । परुषोक्तिरतानां च सुखं नेह परत्र च ॥ १८ ॥
அசூயை நிறைந்த மனத்தார், தம்பச் செயல்களில் வாழ்வோர், கடுஞ்சொல்லில் மகிழ்வோர்—இவ்வுலகிலும் இன்பமில்லை; மறுவுலகிலும் இன்பமில்லை.
Verse 19
असूयाविष्टचित्तानां सदा निष्ठुरभाषिणाम् । प्रिया वा तनया वापि बान्धवा अप्यरातयः ॥ १९ ॥
பொறாமையால் மனம் ஆட்கொள்ளப்பட்டு எப்போதும் கடுமையாகப் பேசுவோர்க்கு, அன்புத் துணை, மகன், உறவினரும் கூட பகைவரைப் போல ஆகிவிடுவர்।
Verse 20
मनोभिलाषं कुरुते यः समीक्ष्य परस्त्रियम् । स स्वसंपद्विनाशाय कुठारो नात्र संशयः ॥ २० ॥
பிறனுடைய மனைவியை நோக்கி மனத்தில் ஆசை வளர்ப்பவன், தன் செல்வநாசத்திற்கே கோடாரி; இதில் ஐயமில்லை।
Verse 21
यः स्वश्रेयोविनाशाय कुर्याद्यत्नं नरो मुने । सर्वेषां श्रेयसं दृष्ट्वा स कुर्यान्मत्सरं कुधीः ॥ २१ ॥
முனிவரே! தன் நலனையே அழிக்க முயல்வவன், பிறரின் நன்மை-செழிப்பைக் கண்டு பொறாமை கொள்கிறான்; அவன் புத்தி மாறுபட்டது।
Verse 22
मित्रापत्यगृहक्षेत्रधनधान्यपशुष्वपि । हानिमिच्छन्नरः कुर्यादसूयां सततं द्विज ॥ २२ ॥
இருபிறப்பாளனே! பிறருக்கு இழப்பு வேண்டுமென்று நினைப்பவன், நண்பர், பிள்ளை, வீடு, நிலம், செல்வம், தானியம், மாடுமிருகங்கள் ஆகியவற்றின்மேலும் இடையறாது பொறாமை கொள்கிறான்।
Verse 23
अथ तस्याविनीतस्य ह्यसूयाविष्टचेतसः । हैहयास्तालजङ्घाश्च बलिनोऽरातयोऽभवन् ॥ २३ ॥
அப்போது ஒழுக்கமற்ற, பொறாமையால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட மனமுடைய அவனுக்கு வலிமைமிக்க ஹைஹயரும் தாலஜங்கரும் பகைவராயினர்।
Verse 24
यस्यानुकूलो लक्ष्मीशः सौभाग्यं तस्य वर्द्धते । सएव विमुखो यस्य सौभाग्यं तस्य हीयते ॥ २४ ॥
யாருக்கு லக்ஷ்மீபதி திருமால் அருளோடு அனுகூலனாக இருப்பாரோ, அவருடைய நல்வாழ்வு நாள்தோறும் பெருகும். அதே ஆண்டவன் யாரை விட்டு விலகினானோ, அவருடைய நல்வாழ்வு குறையும்.
Verse 25
तावत्पुत्राश्च पौत्राश्च धनधान्यगृहादयः । यावदीक्षेत लक्ष्मीशः कृपापाङ्गेन नारद ॥ २५ ॥
நாரதா! லக்ஷ்மீபதி திருமால் கருணை நிறைந்த கடைக்கண்ணால் நோக்கும் வரையில் மட்டுமே மகன்கள், பேரர்கள், செல்வம், தானியம், வீடு முதலியவை நிலைத்திருக்கும்.
Verse 26
अपि मूर्खान्धबधिरजडाः शूरा विवेकिनः । श्लाघ्या भवन्ति विप्रेन्द्र प्रेक्षिता माधवेन ये ॥ २६ ॥
விப்ரேந்திரரே! மாதவன் யாரை நோக்கி அருள்நோக்கு செலுத்துகிறானோ, அவர்கள் மூடர், குருடர், செவிடர், மந்தபுத்தியர் என்றாலும் புகழத்தக்கவர்களாகி, வீரரும் விவேகியும் ஆகின்றனர்.
Verse 27
सौभाग्यं तस्य हीयेत यस्यासूयादिलाञ्छनम् । जायते नात्र संदेहो जन्तुद्वेषो विशेषतः ॥ २७ ॥
யாரிடத்தில் பொறாமை முதலான குற்றங்களின் அடையாளம் எழுகிறதோ, அவருடைய நல்வாழ்வு குறையும்—இதில் ஐயமில்லை; குறிப்பாக உயிர்கள்மீது வெறுப்பு இருந்தால்.
Verse 28
सततं यस्य कस्यापि यो द्वेषं कुरुते नरः । तस्य सर्वाणि नश्यन्ति श्रेयांसि मुनिसत्तम ॥ २८ ॥
முனிசத்தமரே! எவன் எப்போதும் யாரிடமாயினும் வெறுப்பை வளர்க்கிறானோ, அவனுடைய எல்லா மங்களமான உயர்நலன்களும் அழிந்து போகும்.
Verse 29
असूया वर्द्धते यस्य तस्य विष्णुः पराङ्मुखः । धनं धान्यं मही संपद्विनश्यति ततो ध्रुवम् ॥ २९ ॥
யாருடைய உள்ளத்தில் பொறாமை நாள்தோறும் பெருகுகிறதோ, அவரிடமிருந்து திருமால் (விஷ்ணு) முகம் திருப்புவார். அதன் பின் நிச்சயமாக அவனுடைய செல்வம், தானியம், நிலச் செழிப்பு அழியும்.
Verse 30
विवेकं हन्त्यहंकारस्त्वविवेकात्तु जीविनाम् । आपदः संभवन्त्येवेत्यहंकारं त्यजेत्ततः ॥ ३० ॥
அகங்காரம் விவேகத்தை அழிக்கிறது. விவேகம் இல்லாததால் உயிர்களுக்குத் தவிர்க்க முடியாமல் துன்பங்கள் உண்டாகின்றன; ஆகவே அகங்காரத்தை விட்டு விட வேண்டும்.
Verse 31
अहंकारो भवेद्यस्य तस्य नाशोऽतिवेगतः । असूयाविष्टमनसस्तस्य राज्ञः परैः सह ॥ ३१ ॥
யாரிடம் அகங்காரம் எழுகிறதோ, அவனுடைய அழிவு மிக வேகமாக வருகிறது. பொறாமையால் பிடிக்கப்பட்ட மனம் கொண்ட அரசனுக்கு, பகைவர்களுடனே அழிவு ஏற்படும்.
Verse 32
आयोधनमभूद् घोरं मासमेकं निरन्तरम् । हैहयैस्तालजङ्घैश्च रिपुभिः स पराजितः ॥ ३२ ॥
ஒரு மாதம் முழுவதும் இடைவிடாது கொடிய போர் நடந்தது. பின்னர் அவன் பகைவரான ஹைஹயர்களாலும் தாலஜங்கர்களாலும் தோற்கடிக்கப்பட்டான்.
Verse 33
वनं गतस्ततो बाहुरन्तर्वत्न्या स्वभार्यया । अवाप परमां तुष्टिं तत्र दृष्ट्वा महत्सरः ॥ ३३ ॥
பின்னர் பாகு கர்ப்பிணியான தன் மனைவியுடன் காட்டிற்குச் சென்றான். அங்கே பெரிய ஏரியைக் கண்டு அவன் பரம திருப்தியை அடைந்தான்.
Verse 34
असूयोपेतमनसस्तस्य भावं निरीक्ष्य च । सरोगतविहंगास्ते लीनाश्चित्रमिदं महत् ॥ ३४ ॥
அவனுடைய பொறாமை நிறைந்த மனநிலையைப் பார்த்தவுடன், ஏரியில் வாழ்ந்த அந்தப் பறவைகள் மறைந்தன—இது மிகப் பெரிய அதிசயக் காட்சி.
Verse 35
अहो कष्टमहो रूपं घोरमत्र समागतम् । विशन्तस्त्वरया वासमित्यूचुस्ते विहंगमाः ॥ ३५ ॥
“அய்யோ, எத்தனை துயரம்! இங்கே எத்தனை பயங்கரமான உருவம் வந்துவிட்டது!” என்று கூறி, அந்தப் பறவைகள் விரைவாகத் தங்கள் இருப்பிடத்திற்குள் புகுந்தன.
Verse 36
सोऽवगाह्य सरो भूपः पत्नीभ्यां सहितो मुदा । पीत्वा जलं च सुखदं वृक्षमूलमुपाश्रिताः ॥ ३६ ॥
அரசன் தனது இரு மனைவியருடன் மகிழ்ச்சியுடன் ஏரியில் நீராடி, இனிய நீரை அருந்தி, பின்னர் மரத்தின் அடியில் தங்கினான்.
Verse 37
तस्मिन्बाहौ वनं याते तेनैव परिरक्षिताः । दुर्गुणान्विगणय्यास्य धिग्धिगित्यब्रुवन्प्रजाः ॥ ३७ ॥
அந்த வலிய கையுடையவன் காட்டிற்குச் சென்றபோதும், அவனாலேயே பாதுகாக்கப்பட்ட மக்கள் அவனுடைய குற்றங்களை எண்ணி, மீண்டும் மீண்டும் “சீ! சீ!” என்று கூறினர்.
Verse 38
यो वा को या गुणी मर्त्यः सर्वश्लाघ्यतरो द्विज । सर्वसंपत्समायुक्तोऽप्यगुणी निन्दितो जनैः ॥ ३८ ॥
ஓ இருமுறைப் பிறந்தவரே, யார் எவராயினும் நற்குணம் உடைய மனிதன் மிகப் புகழத்தக்கவன்; எல்லாச் செல்வங்களும் இருந்தும் குணமில்லாதவன் மக்களால் பழிக்கப்படுவான்.
Verse 39
अपकीर्तिसमो मृत्युर्लोकेष्वन्यो न विद्यते । यदा बाहुर्वनं यातस्तदा तद्रा ज्यगा जनाः । सन्तुष्टिं परमां याता दवथौ विगते यथा ॥ ३९ ॥
உலகங்களில் அபகீர்த்திக்கு ஒப்பான மரணம் வேறில்லை. பாஹு வனத்திற்குச் சென்றபோது, அந்த நாட்டின் மக்கள் பரம திருப்தியை அடைந்தனர்—தீக்காய்ச்சல் தணிந்தபின் வரும் நிம்மதிபோல.
Verse 40
निन्दितो बहुशो बाहुर्मृतवत्कानने स्थितः । निहत्य कर्म च यशो लोके द्विजवरोत्तम ॥ ४० ॥
பலமுறை நிந்திக்கப்பட்ட பாஹு, காட்டில் இறந்தவனைப் போலத் தங்கினான்; தன் கர்மப் பயனையும் (புண்ணியத்தையும்) உலகப் புகழையும் அழித்துக்கொண்டு, ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே!
Verse 41
नास्त्यकीर्तिसमो मृत्युर्नास्ति क्रोधसमो रिपुः । नास्ति निंदासमं पापं नास्ति मोहसमासवः ॥ ४१ ॥
அபகீர்த்திக்கு ஒப்பான மரணம் இல்லை; கோபத்துக்கு ஒப்பான பகைவர் இல்லை. நிந்தைக்கு ஒப்பான பாவம் இல்லை; மோகத்துக்கு ஒப்பான மயக்கம் இல்லை.
Verse 42
नास्त्यसूयासमाकीर्तिर्नास्ति कामसमोऽनलः । नास्ति रागसमः पाशो नास्ति संगसमं विषम् ॥ ४२ ॥
பொறாமைக்கு ஒப்பான அபகீர்த்தி இல்லை; காமத்திற்கு ஒப்பான தீ இல்லை. ராகத்திற்கு ஒப்பான கயிறு இல்லை; சங்கத்துக்கு (உலகப் பற்றுக் கூட்டுறவு) ஒப்பான விஷம் இல்லை.
Verse 43
एवं विलप्य बहुधा बाहुरत्यन्तदुःखितः । जीर्णाङ्गो मनसस्तापाद् वृद्धभावादभूदसौ ॥ ४३ ॥
இவ்வாறு பலவிதமாகப் புலம்பிய பாஹு மிகுந்த துயரத்தில் மூழ்கினான். மனத்தின் எரிச்சலால் அவன் உடல் சிதைந்து, முதுமை நிலையை அடைந்தான்.
Verse 44
गते बहुतिथे काले और्वाश्रमसमीपतः । स बाहुर्व्याधिना ग्रस्तो ममार मुनिसत्तम ॥ ४४ ॥
நீண்ட காலம் கடந்தபின், ஔர்வ முனிவரின் ஆசிரமத்தருகே நோயால் பீடிக்கப்பட்ட அரசன் பாஹு உயிர்நீத்தான், ஓ முனிசிறந்தவரே।
Verse 45
तस्य भार्या च दुःखार्ता कनिष्ठा गर्भिणी तदा । चिरं विलप्य बहुधा सह गन्तुं मनो दधे ॥ ४५ ॥
அவனுடைய இளைய மனைவி, அப்போது கர்ப்பிணியாக இருந்து, துயரால் கலங்கித் தாழ்ந்து, நீண்ட நேரம் பலவிதமாக அழுது, அவனுடன் செல்ல மனத்தில் தீர்மானித்தாள்।
Verse 46
समानीय च सैधांसि चितां कृत्वातिदुःखिता । समारोप्य तमारूढं स्वयं समुपचक्रमे ॥ ४६ ॥
அவள் விறகுகளைச் சேர்த்து சிதையை அமைத்தாள்; பேர்துயரால் அவனை அதன்மேல் வைத்துவிட்டு, தானும் அதன்மேல் ஏறி (சிதை-பிரவேச) செயலைத் தொடங்கினாள்।
Verse 47
एतस्मिन्नन्तरे धीमानौर्वस्तेजोनिधिर्मुनिः । एतद्विज्ञातवान्सर्वं परमेण समाधिना ॥ ४७ ॥
அந்நேரத்தில், ஆன்ம ஒளியின் நிதியாகிய ஞானி ஔர்வ முனிவர் பரம சமாதியால் இவை அனைத்தையும் அறிந்தார்।
Verse 48
भूतं भव्यं वर्त्तमानं त्रिकालज्ञा मुनीश्वराः । गतासूया महात्मानः पश्यन्ति ज्ञानचक्षुषा ॥ ४८ ॥
மூன்று காலங்களையும் அறியும் முனிவர்தலைவர்கள் கடந்தது, வருவது, நிகழ்வது ஆகியவற்றை ஞானக் கண்களால் காண்கிறார்கள்; அந்த மகாத்மாக்கள் பொறாமையற்றவர்கள்।
Verse 49
तपोभिस्तेजसां राशिरौर्वपुण्यसमो मुनिः । संप्राप्तस्तत्र साध्वी च यत्र बाहुप्रिया स्थिता ॥ ४९ ॥
தவத்தால் தெய்வீக ஒளியின் குவியலாய் விளங்கிய, அவுர்வருக்கு ஒப்பான புண்ணியமுடைய அந்த முனிவர், சாத்வி பாஹுப்ரியா தங்கியிருந்த இடத்திற்கே வந்தடைந்தார்।
Verse 50
चितामारोढुमुद्युक्तां तां दृष्ट्वा मुनिसत्तमः । प्रोवाच धर्ममूलानि वाक्यानि मुनिसत्तमः ॥ ५० ॥
அவள் சிதையில் ஏறத் தயாராக இருப்பதைக் கண்ட முனிவர்களில் சிறந்தவர், தர்மத்தின் வேரைத் தொடும் சொற்களை உரைத்தார்।
Verse 51
और्व उवाच । राजवर्यप्रिये साध्वि मा कुरुष्वातिसाहसम् । तवोदरे चक्रवर्ती शत्रुहन्ता हि तिष्ठति ॥ ५१ ॥
அவுர்வர் கூறினார்—ஓ சாத்வி, அரசர்களில் சிறந்தவரின் பிரியமானவளே, இவ்வளவு அவசரத் துணிச்சலைச் செய்யாதே. உன் கருப்பையில் சக்கரவர்த்தி, பகைவரை வெல்லும் மகன் இருக்கிறான்।
Verse 52
बालापत्याश्च गर्भिण्यो ह्यदृष्टऋतवस्तथा । रजस्वला राजसुते नारोहन्ति चितां शुभे ॥ ५२ ॥
ஓ மங்களமான அரசகுமாரியே, சிறு குழந்தையுள்ள பெண்கள், கர்ப்பிணிகள், இன்னும் மாதவிடாய் தொடங்காதவர்கள், மேலும் மாதவிடாயில் இருப்பவர்கள்—சிதையில் ஏறுவதில்லை।
Verse 53
ब्रह्महत्यादिपापानां प्रोक्ता निष्कृतिरुत्तमैः । दम्भिनो निंदकस्यापि भ्रूणघ्नस्य न निष्कृतिः ॥ ५३ ॥
பிராமணஹத்தி முதலான பாவங்களுக்கு உயர்ந்தோர் பரிகாரம் கூறியுள்ளனர்; ஆனால் பாசாங்குக்காரன், பழிப்பவன், மேலும் கருவைக் கொன்றவனுக்கு பரிகாரம் இல்லை।
Verse 54
नास्तिकस्य कृतघ्नस्य धर्मोपेक्षाकरस्य च । विश्वासघातकस्यापि निष्कृतिर्नास्ति स्रुवते ॥ ५४ ॥
ஏ ஸ்ருவதே, நாத்திகன், நன்றிக்கெட்டவன், தர்மத்தை அலட்சியம் செய்பவன், நம்பிக்கையைத் துரோகம் செய்பவன்—இவர்களுக்கு பிராயச்சித்தம் இல்லை.
Verse 55
तस्मादेतन्महत्पापं कर्त्तुं नार्हसि शोभने । यदेतद्दुःखमुत्पन्नं तत्सर्वं शांतिमेष्यति ॥ ५५ ॥
ஆகையால், ஏ அழகியவளே, இந்த மகாபாபத்தைச் செய்யாதே. இங்கு எழுந்த துயரம் அனைத்தும் முழுவதும் அமைதியாக மாறும்.
Verse 56
इत्युक्ता मुनिना साध्वी विश्वस्य तदनुग्रहम् । विललापातिदुःखार्ता समुह्यधवपत्कजौ ॥ ५६ ॥
முனிவர் உலக நலனுக்காக இவ்வாறு கூறினார். அந்த சாத்வி பெண் கடும் துயரால் தளர்ந்து அழுது, மயங்கி கீழே விழுந்தாள்.
Verse 57
और्वोऽपि तां पुनः प्राह सर्वशास्त्रार्थकोविदः । मा रोदी राजतनये श्रियमग्र्ये गमिष्यसि ॥ ५७ ॥
அனைத்து சாஸ்திரங்களின் பொருளறிந்த அவுர்வ முனிவரும் அவளிடம் மீண்டும் கூறினார்—“ஏ அரசகுமாரியே, அழாதே; நீ உன்னதமான ஸ்ரீ-செல்வத்தை அடைவாய்.”
Verse 58
मा मुंचास्रं महाभागे प्रेतो दाह्योऽद्य सज्जनैः । तस्माच्छोकं परित्यज्य कुरु कालोचितां क्रियाम् ॥ ५८ ॥
ஏ மகாபாக்யவளே, கண்ணீர் விடாதே. இன்று இந்தப் பிரேதத்தை நல்லோர் தகனம் செய்ய வேண்டும். ஆகவே சோகத்தை விட்டு, காலத்திற்கேற்ற கிரியையைச் செய்.
Verse 59
पंडिते वापि मूर्खे वा दरिद्रे वा श्रियान्विते । दुर्वृत्ते वा सुवृत्ते वा मृत्योः सर्वत्र तुल्यता ॥ ५९ ॥
பண்டிதனாக இருந்தாலும் மூடனாக இருந்தாலும், ஏழையாக இருந்தாலும் செல்வமுடையவனாக இருந்தாலும், தீயொழுக்கமோ நல்லொழுக்கமோ—மரணம் எங்கும் அனைவருக்கும் சமமே.
Verse 60
नगरे वा तथारण्ये दैवमत्रातिरिच्यते ॥ ६० ॥
நகரிலோ காட்டிலோ—இந்த விஷயத்தில் தெய்வமே (விதியே) மேலோங்கி நிற்கிறது என்று கூறப்படுகிறது.
Verse 61
यद्यत्पुरातनं कर्म तत्तदेवेह युज्यते । कारणं दैवमेवात्र मन्ये सोपाधिका जनाः ॥ ६१ ॥
முன்னே செய்த பழங்கர்மம் எதுவோ, அதற்குரிய பலனே இங்கே அனுபவிக்கப்படுகிறது. இவ்விஷயத்தில் தெய்வமே காரணம் என நான் கருதுகிறேன்; ஆனால் உபாதிகளால் கட்டுண்ட மக்கள் வேறாக நினைக்கிறார்கள்.
Verse 62
गर्भे वा बाल्यभावे वा यौवने वापि वार्द्धके । मृत्योर्वशं प्रयातव्यं जन्तुभिः कमलानने ॥ ६२ ॥
கருவிலோ பால்யத்திலோ, இளமையிலோ முதுமையிலோ—ஓ தாமரைமுகனே—உயிர்கள் நிச்சயமாக மரணத்தின் ஆட்சிக்குள் செல்லவேண்டும்.
Verse 63
हन्ति पाति च गोविन्दो जन्तून्कर्मवशे स्थितान् । प्रवादं रोपयन्त्यज्ञा हेतुमात्रेषु जन्तुषु ॥ ६३ ॥
தம் கர்மவசத்தில் நிற்கும் உயிர்களை கோவிந்தன் அழிப்பதும் காப்பதும் செய்கிறான். ஆனால் அறியாதோர், வெறும் நிமித்தமात्र காரணங்களான உயிர்களும் கருவிகளும் மீது பழியும் பழிச்சொல்லும் சுமத்துகின்றனர்.
Verse 64
तस्माद्दुःखं परित्यज्य सुखिनी भव सुव्रते । कुरु पत्युश्च कर्माणि विवेकेन स्थिरा भव ॥ ६४ ॥
ஆகையால், ஓ நல்ல விரதமுடையவளே, துயரத்தைத் துறந்து மகிழ்ச்சியுடன் இரு. கண்காணிப்புடன் கணவனுக்குரிய கடமைகளைச் செய்து நிலைத்திரு.
Verse 65
एतच्छरीरं दुःखानां व्याधीनामयुतैर्वृतम् । सुखाभासं बहुक्लेशं कर्मपाशेन यन्त्रितम् ॥ ६५ ॥
இந்த உடல் எண்ணற்ற துயரங்களாலும் நோய்களாலும் சூழப்பட்டுள்ளது; இது இன்பத்தின் வெறும் தோற்றமே தருகிறது, பல துன்பங்களால் நிரம்பி, கர்மப் பாசத்தால் கட்டுப்பட்டுள்ளது.
Verse 66
इत्याश्वास्य महाबुद्धिस्तया कार्याण्यकारयत् । त्यक्तशोका च सा तन्वी नता प्राह मुनीश्वरम् ॥ ६६ ॥
இவ்வாறு ஆறுதல் கூறி, மகாபுத்தியுடைய முனிவர் அவளால் தேவையான காரியங்களைச் செய்ய வைத்தார். சோகமற்ற அந்த மெலிந்தவள் வணங்கி முனீஸ்வரரிடம் கூறினாள்.
Verse 67
किमत्र चित्रं यत्सन्तः परार्थफलकांक्षिणः । नहि द्रुमाश्च भोगार्थं फलन्ति जगतीतले ॥ ६७ ॥
இதில் என்ன ஆச்சரியம்? சத்புருஷர்கள் பிறர்நலனுக்கான பலனை நாடுகிறார்கள். பூமியில் மரங்கள் தங்கள் இன்பத்திற்காகப் பழம் தருவதில்லை.
Verse 68
योऽन्यदुःखानि विज्ञाय साधुवाक्यैः प्रबोधयेत् । स एव विष्णुस्तत्त्वस्थो यतः परहिते स्थितः ॥ ६८ ॥
பிறரின் துயரங்களை அறிந்து, சாது வாக்குகளால் அவர்களை விழிப்பூட்டுபவனே தத்துவத்தில் நிலைத்த விஷ்ணு; ஏனெனில் அவன் பிறர்நலத்தில் நிலைத்திருப்பான்.
Verse 69
अन्यदुःखेन यो दुःखी योऽन्य हर्षेण हर्षितः । स एव जगतामीशो नररूपधरो हरिः ॥ ६९ ॥
பிறரின் துயரத்தில் துயருறுவோனும், பிறரின் மகிழ்ச்சியில் மகிழ்வோனும்—அவனே உலகங்களின் ஈசன், மனிதரூபம் தாங்கிய ஹரி.
Verse 70
सद्भिः श्रुतानि शास्त्राणि परदुःखविमुक्तये । सर्वेषां दुःखनाशाय इति सन्तो वदन्ति हि ॥ ७० ॥
சாதுக்கள் பிறர்துயரிலிருந்து விடுதலை பெறவே சாஸ்திரங்களைச் செவிமடுத்து பயில்கிறார்கள்; எல்லோரின் துயரநாசமே சாஸ்திரத்தின் நோக்கம் என நல்லோர் கூறுவர்.
Verse 71
यत्र सन्तः प्रवर्त्तन्ते तत्र दुःखं न बाधते । वर्तते यत्र मार्तण्डः कथं तत्र तमो भवेत् ॥ ७१ ॥
சாதுக்கள் தர்மநடையில் ஈடுபடும் இடத்தில் துயரம் அணுகாது. மார்த்தாண்ட சூரியன் ஒளிரும் இடத்தில் இருள் எவ்வாறு நிலைக்கும்?
Verse 72
इत्येवं वादिनी सा तु स्वपत्युश्चापराः क्रियाः । चकार तत्सरस्तीरे मुनिप्रोक्तविधानतः ॥ ७२ ॥
இவ்வாறு கூறிய அவள், அந்த ஏரிக்கரையில், முனிவர் உரைத்த விதிப்படி, தன் கணவருக்கான சடங்குகளையும் பிற நிர்ணயிக்கப்பட்ட அனுஷ்டானங்களையும் செய்தாள்.
Verse 73
स्थिते तत्र मुनौ राजा देवराडिव संज्वलन् । चितामध्याद्विनिष्क्रम्य विमानवरमास्थितः ॥ ७३ ॥
முனிவர் அங்கே நின்றிருக்க, அரசன் தேவராஜனைப் போல ஒளிர்ந்து, சிதையின் நடுவிலிருந்து வெளிவந்து, சிறந்த விமானத்தில் ஏறி அமர்ந்தான்.
Verse 74
प्रपेदे परमं धाम नत्वा चौर्वं मुनीश्वरम् । महापातकयुक्ता वा युक्ता वा चोपपातकैः । परं पदं प्रयान्त्येव महद्भिरवलोकिताः ॥ ७४ ॥
முனீஸ்வரனாகிய சௌர்வனை வணங்கி சௌர்வன் பரம தாமத்தை அடைந்தான். மகாபாதகங்களால் பீடிக்கப்பட்டவராயினும், உபபாதகங்களில் சிக்கியவராயினும்—மகான்களின் அருள்நோக்கு பட்டால் அவர்கள் நிச்சயமாக பரம பதத்தை அடைவார்கள்।
Verse 75
कलेवरं वा तद्भस्म तद्धूमं वापि सत्तम । यदि पश्यति पुण्यात्मा स प्रयाति परां गतिम् ॥ ७५ ॥
ஹே சத்தமா! ஒரு புண்ணியாத்மா அந்த உடலை, அல்லது அதன் சாம்பலை, அல்லது அதன் புகையையாவது கண்டால், அவன் பரம கதியை—பரம பதத்தை—அடைவான்।
Verse 76
पत्युः कृतक्रिया सा तु गत्वाश्रमपदं मुनेः । चकार तस्य शुश्रूषां सपत्न्या सह नारद ॥ ७६ ॥
கணவனுக்கான இறுதிக் கிரியைகளைச் செய்து முடித்த பின் அவள் முனிவரின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றாள்; ஓ நாரதா, இணைமனைவியுடன் சேர்ந்து அவள் அவருக்கு சேவை-சுஷ்ரூஷை செய்தாள்।
Verse 77
इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे प्रथमपादे गङ्गामाहात्म्यं नाम सप्तमोऽध्यायः ॥ ७ ॥
இவ்வாறு ஸ்ரீப்ருஹந்நாரதீய புராணத்தின் பூர்வபாகத்தின் முதற்பாதத்தில் ‘கங்கா மாஹாத்மியம்’ எனப்படும் ஏழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।
Frequently Asked Questions
Sanaka frames the Gaṅgā as a liberative tīrtha whose mere contact purifies inherited impurity and reorients a lineage toward Viṣṇu’s abode. The chapter uses this as a theological premise: sacred waters and saintly association can transform karmic trajectories, making tīrtha-mahātmya a vehicle for mokṣa-dharma.
Prosperity joined with ego and envy destroys viveka, invites hostility, and leads to rapid ruin—socially (disgrace), politically (defeat by enemies), and spiritually (loss of divine favor). The text repeatedly ties decline to mātsarya and harsh speech, presenting humility and dharma as the true protectors of prosperity.
Aurva’s intervention is grounded in dharma: pregnancy is explicitly cited as a condition barring ascent to the pyre, and the unborn child is identified as a future universal monarch. The episode reframes grief into duty—proper cremation rites, steadiness of mind, and acceptance of karma and daiva—thereby prioritizing śāstric order and the welfare of descendants.