Prāyaścitta for Mahāpātakas and the Sin-destroying Power of Viṣṇu-smaraṇa
சனகர் நாரதருக்கு, பிராயச்சித்தமே கர்மங்களின் அவசியமான நிறைவு; பிராயச்சித்தமின்றி செயல் பயனற்றது, உண்மையான தூய்மை நாராயணனை நோக்கிய மனநிலையாலே உண்டாகும் என்று உபதேசிக்கிறார். இவ்வத்யாயத்தில் நான்கு மகாபாதகங்கள்—பிரம்மஹத்த்யா, சுராபானம், சுவர்ணஸ்தேயம், குருதல்பகமனம்—என்று கூறி, அத்தகைய பாவிகளுடன் சேர்வதும் ஐந்தாம் குற்றமாகக் கணிக்கப்படுகிறது; மேலும் இணைவுக் கால அளவின்படி வீழ்ச்சி நிலை வகுக்கப்படுகிறது. பிராமணாதி கொலைக்கான பிராயச்சித்தங்களில் கபாலதாரணத் தவம், தீர்த்தவாசம், பிச்சை, சந்த்யாவந்தனம், பல ஆண்டுகள் விரதங்கள் ஆகியவை; அரச தண்ட விதிகளும் பெண்கள், குழந்தைகள், நோயாளிகளுக்கான தளர்வுகளும் கூறப்படுகின்றன. சுராவின் வகைகள், பாத்திரங்கள், மருந்துப் பயன்பாட்டிலான விதிவிலக்குகள், சாந்திராயணத்தால் மறுதீட்சை ஆகியன விளக்கப்படுகின்றன. திருட்டுக்கான பிராயச்சித்தம் தங்கம்-வெள்ளி மதிப்பீடு, த்ரஸரேணு முதல் சுவர்ணம் வரை நுண்ணளவுகள், பிராணாயாமம் மற்றும் காயத்ரீ ஜப அளவுகள் எனத் தொழில்நுட்பமாக நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. அநியாய காமம், மிருகஹிம்சை, அசௌசத் தொடர்பு, உணவு-வாக்குத் தடை ஆகியனவும் வருகின்றன. முடிவில் மோட்சதர்மமாக ஹரிபக்தி, விஷ்ணு-ஸ்மரணத்தின் பாபநாச சக்தி—ஒருமுறை நினைவும் பாபக்குவியலை அழித்து தர்ம-அர்த்த-காம-மோட்ச பலனை அளிக்கும் என்று கூறப்படுகிறது।
Shlokas
Verse 1
सनक उवाच । प्रायश्चित्तविधिं वक्ष्ये श्रृणु नारद सांप्रतम् । प्रायश्चित्तविशुद्धात्मा सर्वकर्मफलं लभेत् ॥ १ ॥
சனகர் கூறினார்—நாரதா, இப்போது பிராயச்சித்த விதியைச் சொல்கிறேன்; கேள். பிராயச்சித்தத்தால் தூய்மையடைந்த உள்ளம் உடையவன் எல்லாக் கர்மபலனையும் பெறுவான்॥
Verse 2
प्रायश्चित्तविहीनैस्तु यत्कर्म क्रियते मुने । तत्सर्वं निष्फलं प्रोक्तं राक्षसैः परिसेवितम् ॥ २ ॥
முனிவரே, பிராயச்சித்தமின்றி செய்யப்படும் எந்தக் கர்மமும் முழுதும் பயனற்றது என்று கூறப்படுகிறது; அது ராக்ஷஸப் பிரவೃತ್ತிகளால் சூழப்பட்டதாகச் சொல்லப்படுகிறது॥
Verse 3
कामक्रोधविहीनैश्च धर्मशास्त्रविशारदैः । प्रष्टव्या ब्राह्मणा धर्मं सर्वधर्मफलेच्छुभिः ॥ ३ ॥
காமமும் கோபமும் அற்ற, தர்மசாஸ்திரத்தில் தேர்ந்த பிராமணர்களிடம்—அனைத்து தர்மபலனையும் விரும்புவோர்—தர்மத்தைப் பற்றி கேட்க வேண்டும்॥
Verse 4
प्रायश्चित्तानि चीर्णानि नारायणपराङ्मुखैः । न निष्पुनंति विप्रेंद्र सुराभांडमिवापगाः ॥ ४ ॥
ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே! நாராயணனை விட்டு விமுகராய் இருப்போர் செய்த பிராயச்சித்தங்கள் அவர்களைத் தூய்மைப்படுத்தாது; மதுவால் நிரம்பிய பாத்திரத்தை நதியும் சுத்தம் செய்யாததுபோல்।
Verse 5
ब्रह्महा च सुरापी च स्तेयी च गुरुतल्पगः । महापातकिननस्त्वेते तत्संसर्गी च पंचमः ॥ ५ ॥
பிராமணனை கொன்றவன், மதுபானி, திருடன், குருவின் படுக்கையை மீறியவன்—இவர்கள் மகாபாதகிகள் என அறிவிக்கப்படுகின்றனர்; இவர்களுடன் பழகுபவன் ஐந்தாவதாகக் கணிக்கப்படுகிறான்।
Verse 6
यस्तु संवत्सरं ह्यतैः शयनासनभोजनैः । संवसेत्सह तं विद्यात्पतितं सर्वकर्मसु ॥ ६ ॥
யார் ஒருவன் முழு ஒரு ஆண்டு அவனுடன் படுக்கை, இருக்கை, உணவு ஆகியவற்றை பகிர்ந்து வாழ்கிறானோ, அவனை எல்லா தர்மகர்மங்களிலும் பதிதன் என அறிய வேண்டும்।
Verse 7
अज्ञानाद्वाह्मणं हत्वा चीरवासा जटी भवेत् । स्वेनैव हतविप्रस्य कपालमपि धारयेत् ॥ ७ ॥
அறியாமையால் ஒருவன் பிராமணனை கொன்றிருந்தால், அவன் மரப்பட்டை ஆடை அணிந்து ஜடாமுடி வைத்திருக்க வேண்டும்; தானே கொன்ற அந்தப் பிராமணனின் மண்டையோட்டையும் சுமக்க வேண்டும்।
Verse 8
तदभावे मुनिश्रष्ट कपालं वान्यमेव वा । तद्द्रव्यं ध्वजदंडे तु धृत्वा वनचरो भवेत् ॥ ८ ॥
ஓ முனிவர்களில் சிறந்தவரே! அது கிடைக்காவிட்டால் மண்டையோட்டு பாத்திரமோ அல்லது வேறு ஏற்ற பாத்திரமோ எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்; அவ்வாவசியப் பொருளை கொடிக்கம்பத்தில் கட்டி, வனவாசியாகச் செல்ல வேண்டும்।
Verse 9
वन्याहारो वसेतत्र वारमेकं मिताशनः । सम्यक्संध्यामुपासीत त्रिकालं स्नानमाचरेत् ॥ ९ ॥
அவன் அங்கே ஒரு காலம் தங்கி, வன உணவால் வாழ்ந்து மிதமாக உண்ண வேண்டும். முறையாக சந்த்யா உபாசனை செய்து, தினம் மூன்று வேளை நீராட வேண்டும்.
Verse 10
अध्ययनाध्यापनादून्वर्जयेत्संस्मरेद्धरिम् । ब्रह्मचारी भवेन्नित्यं गंधमाल्यादि वर्जयेत् ॥ १० ॥
படிப்பு மற்றும் போதனைக்கு இடையூறு தருவனவற்றைத் தவிர்த்து, ஹரியை இடையறாது ஸ்மரிக்க வேண்டும். எப்போதும் பிரம்மச்சாரியாக இருந்து, நறுமணம், மாலை முதலிய இன்ப அலங்காரங்களை விலக்க வேண்டும்.
Verse 11
तीर्थान्यनुवसेच्चैव पुण्याश्चावाश्रमांस्तथा । यदि वन्यैर्न जीवेत ग्रामे भिक्षां समाचरेत् ॥ ११ ॥
அவன் தீர்த்தங்களிலும் புனித ஆசிரமங்களிலும் தங்க வேண்டும். வனப் பொருட்களால் வாழ இயலாவிட்டால், கிராமத்திற்குச் சென்று முறையாக பிச்சையால் வாழ வேண்டும்.
Verse 12
द्वादशाब्दं व्रतं कुर्यादेवं हरिपरायणः । ब्रह्महा शुद्धिमाप्नोति कर्मार्हश्चैव जायते ॥ १२ ॥
இவ்வாறு ஹரியை மட்டுமே சரணடைந்து, பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் விரதம் மேற்கொள்ள வேண்டும். பிராமணனை கொன்றவனும் இதனால் தூய்மை பெற்று, மீண்டும் வைதிக கர்மங்களுக்கு தகுதியடைகிறான்.
Verse 13
व्रतमध्ये मृगैर्वापि रोगैर्वापि निषूदितः । गोनिमित्तं द्विजार्थं वा प्राणान्वापि परित्यजेत् ॥ १३ ॥
விரதத்தின் நடுவில் அவன் காட்டு மிருகங்களால் அல்லது நோய்களால் கொல்லப்பட்டாலும், அல்லது பசுவின் பொருட்டோ இருபிறப்பாளன் நலனுக்காகவோ உயிரைத் துறந்தாலும்—(அத்தகைய மரணம் தர்மமானதாகப் போற்றப்படுகிறது)।
Verse 14
यद्वा दद्याद्द्विजेंद्राणां गवामयुतमुत्तसम् । एतेष्वन्यतमं कृत्वा ब्रह्महा शुद्धिमान्पुयात् ॥ १४ ॥
அல்லது இருபிறப்பினருள் தலைவர்களாகியவர்களுக்கு பத்தாயிரம் பசுக்களைச் சிறந்த தானமாக அளிக்கலாம். இவற்றில் ஏதேனும் ஒன்றைச் செய்தால் பிராமணஹந்தகனும் தூய்மையடைவான்॥१४॥
Verse 15
दीक्षितं क्षत्रियं हत्वा चरेद्धि ब्रह्महव्रतम् । अग्निप्रवेशनं वापि मरुत्प्रपतनं तथा ॥ १५ ॥
தீட்சை பெற்ற க்ஷத்திரியனை கொன்றவன் நிச்சயமாக பிராமணஹத்தி-விரதத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும். அல்லது தீயில் புகுதல், அல்லது உயரத்திலிருந்து விழுதல் ஆகியனவும் (பரிகாரமாக) கூறப்பட்டன॥१५॥
Verse 16
दीक्षीतं ब्राह्मणं हत्वा द्विगुणं व्रतमाचरेत् । आचार्यादिवधे चैव व्रतमुक्तं चतुर्गुणम् ॥ १६ ॥
தீட்சை பெற்ற பிராமணனை கொன்றால் பரிகார விரதத்தை இரட்டிப்பாகச் செய்ய வேண்டும். ஆசார்யர் முதலியவர்களை கொன்றால் அந்த விரதம் நான்மடங்கு என அறிவிக்கப்பட்டது॥१६॥
Verse 17
हत्वा तु विप्रमात्रं च चरेत्संवत्सरं व्रतम् । एवं विप्रस्य गदितः प्रायश्चित्तविधिर्द्विज ॥ १७ ॥
ஆனால் ஒரே ஒரு பிராமணனை மட்டும் கொன்றிருந்தால் ஒரு ஆண்டு பரிகார விரதம் மேற்கொள்ள வேண்டும். ஓ இருபிறப்பினனே! இவ்வாறு பிராமணவதத்தின் பரிகார விதி கூறப்பட்டது॥१७॥
Verse 18
द्विगुणं क्षत्रियस्योक्तं त्रिगुणं तु विशः स्मृतम् । ब्राह्मणं हंति यः शूद्रस्तं मुशल्यं विर्दुर्बुधाः ॥ १८ ॥
க்ஷத்திரியனுக்குத் தண்டம் இரட்டிப்பு எனவும், வைசியனுக்குத் தண்டம் மும்மடங்கு எனவும் ஸ்மிருதிகள் கூறுகின்றன. பிராமணனை கொல்லும் சூத்ரனை ஞானிகள் ‘முசலத்தால் மரண தண்டனை’க்கு உரியவன் என அறிவிக்கின்றனர்॥१८॥
Verse 19
राज्ञैव शिक्षा कर्तव्या इति शास्तेषु निश्चयः । ब्राह्मणीनां वधे त्वर्द्धं पादः स्यात्कन्यकावधे ॥ १९ ॥
சாஸ்திரங்களில் உறுதி—தண்டனை விதிப்பது அரசனாலேயே செய்யப்பட வேண்டும். பிராமணீ வதத்தில் தண்டம் பாதியாகக் குறையும்; திருமணமாகாத கன்னி வதத்தில் அது நான்கில் ஒரு பங்காகும்.
Verse 20
हत्वा त्वनुपनीतांश्च तथा पादव्रतं चरेत् । हत्वा तु क्षत्रियं विप्रः षडब्दं कुच्छ्रमाचरेत् ॥ २० ॥
உபநயனம் பெறாதவர்களை கொன்றால் பரிகாரமாக பாத-விரதம் மேற்கொள்ள வேண்டும். ஆனால் ஒரு பிராமணன் க்ஷத்திரியனை கொன்றால் ஆறு ஆண்டுகள் க்ருச்சிரப் பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 21
संवत्सरं त्रयं वेश्यं शूर्द्रं हत्वा तु वत्सरम् । दीक्षितस्य स्त्रियं हत्वा ब्राह्मणी चाष्टवत्सरान् ॥ २१ ॥
வைசியனை கொன்றால் மூன்று ஆண்டுகள் பிராயச்சித்தம்; சூத்ரனை கொன்றால் ஒரு ஆண்டு. தீக்ஷிதனின் மனைவியை கொன்றாலும், பிராமணீயை கொன்றாலும், எட்டு ஆண்டுகள் பிராயச்சித்தம் கூறப்பட்டுள்ளது.
Verse 22
ब्रह्महत्याव्रतं कृत्वा शुद्धो भवति निश्चितम् । प्रायश्चित्तं विधानं तु सर्वत्र मुनिसत्तम ॥ २२ ॥
பிரம்மஹத்தியைக்கான பிராயச்சித்த விரதத்தைச் செய்தால் நிச்சயமாகத் தூய்மை பெறுகிறான். முனிவருள் சிறந்தவரே, பிராயச்சித்த விதி எங்கு விதிக்கப்பட்டதோ அங்கு அனைத்திடத்தும் அது பொருந்தும்.
Verse 23
वृद्धातुरस्त्रीबालानामर्द्धमुक्तं मनीषिभिः । गौडी पैष्टी च माध्वी च विज्ञेया त्रिविधा सुरा ॥ २३ ॥
முதியோர், நோயாளிகள், பெண்கள், குழந்தைகள் இவர்களுக்கு (தண்டம் முதலிய) அளவு பாதியே என ஞானிகள் கூறினர். மேலும் சுரா மூன்று வகை—கௌடீ, பைஷ்டீ, மாத்வீ—என்று அறிய வேண்டும்.
Verse 24
चातुर्वर्ण्यारपेया स्यात्तथा स्त्रीभिश्च नारद । क्षीरं घृतं वा गोमूत्रमेतेष्वन्यतमं मुने ॥ २४ ॥
ஓ நாரதா! நான்கு வர்ணத்தாரும், பெண்களும் கூட ஆர்பேய (ஆசமனமாகப் பருகும் புனிதப் பானம்) செய்யலாம். ஓ முனிவரே! பால், நெய் அல்லது கோமூத்திரம்—இவற்றில் ஏதாவது ஒன்றால் அது நிறைவேறும்.
Verse 25
स्नात्वर्द्रवासा नियतो नारायणमनुस्मरन् । पक्वायसनिभं कृत्वा पिबेज्चैवोदकं ततः ॥ २५ ॥
நீராடி, ஈர ஆடை அணிந்து, கட்டுப்பாட்டுடன் நாராயணனை நினைவு கூர வேண்டும். பின்னர் (அதை) சுட்ட இரும்பைப் போன்றதாகச் செய்து, அதன் பின் நீரைப் பருக வேண்டும்.
Verse 26
तत्तु लौहेन पात्रेण ह्यायसेनाथवा पिबेत् । ताम्रेण वाथं पात्रेण तत्पीत्वा मरणं व्रजेत् ॥ २६ ॥
அதை இரும்புப் பாத்திரத்திலோ அல்லது ஆயச (எஃகு) பாத்திரத்திலோ மட்டுமே பருக வேண்டும். ஆனால் செம்புப் பாத்திரத்தில் பருகினால், பருகிய பின் மரணத்தை அடைவான்.
Verse 27
सुरापी शुद्धिमाप्नोति नान्यथा शुद्धिरिष्यते । अज्ञानादात्मबुद्द्या तु सुरां पीत्वा द्विजश्चरेत् ॥ २७ ॥
சுரா அருந்தியவன் பிராயச்சித்தத்தால் தூய்மை அடைகிறான்; இதைத் தவிர வேறு தூய்மை கூறப்படவில்லை. ஆனால் இருபிறப்பன் அறியாமையால் வேறென்று எண்ணி சுராவை அருந்தினால், விதிப்படி பிராயச்சித்தம் மேற்கொள்ள வேண்டும்.
Verse 28
ब्रह्महत्याव्रतं सम्यक्तच्चिह्नपरिवर्जितः । यदि रोगानिवृत्त्यर्थमौषधार्थं सुरां पिबेत् ॥ २८ ॥
பிரம்மஹத்த்யா பிராயச்சித்த விரதத்தை முறையாகக் கடைப்பிடித்து, அதனுடன் தொடர்புடைய வெளிச்சின்னங்களும் இன்பங்களும் விலக்கி இருப்பவன், நோய் நீங்குவதற்காக மருந்தாக மட்டும் சுராவை அருந்தினால், அது மருந்துக்காகவே எனக் கருதப்படும்.
Verse 29
तस्योपनयनं भूयस्तथा चांद्रायणद्वयम् । सुरासंस्पृष्टपात्रं तु सुराभांडोदकं तथा ॥ २९ ॥
அவனுக்குப் மீண்டும் உபநயனச் சடங்கு செய்யப்பட வேண்டும்; அதுபோல இரு சாந்திராயண விரதங்களும் அனுஷ்டிக்கப்பட வேண்டும். மதுவால் தொடப்பட்ட பாத்திரத்திற்கும், மதுக் குடத்தில் உள்ள நீருக்கும் இதே விதியே உரியது.
Verse 30
सुरापानसमं प्राहुस्तथा चन्द्रस्य भक्षणम् । तालं च पानसं चैव द्राक्षं खार्जूरसंभवम् ॥ ३० ॥
‘சந்திர’ எனப்படும் பொருளை உண்ணுதலும் மதுபானத்துக்கு ஒப்பானது என்று அவர்கள் கூறுகின்றனர். அதுபோல தாளம் (பனை), பானசம் (பலா), திராட்சை, கர்ஜூரம் (பேரீச்சம்) ஆகியவற்றிலிருந்து உண்டான பொருட்களும் அதே தடைப்பட்ட வகையென அறியப்படுகின்றன.
Verse 31
माधुक शैलमारिष्टं मैरेयं नालिकेरजम् । गौडी माध्वी सुरा मद्यमेवमेकादश स्मृताः ॥ ३१ ॥
மாதுகம், ஷைலம், ஆரிஷ்டம், மைரேயம், நாலிகேரஜம் (தேங்காயிலிருந்து தயாரானது); மேலும் கௌடி, மாத்வி, சுரா, மத்யம்—இவ்வாறு இவை பதினொன்று மயக்கப் பானங்களாக ஸ்மரிக்கப்படுகின்றன.
Verse 32
एतेष्वन्यतमं विप्रो न पिबेद्वै कदाचन । एतेष्वन्यतमं यस्तु पिबेदज्ञानतो द्विजः ॥ ३२ ॥
ஒரு பிராமணன் இவற்றில் எதையும் ஒருபோதும் அருந்தக் கூடாது. ஆனால் ஒரு த்விஜன் அறியாமையால் இவற்றில் எதையாவது அருந்தினால், (அதற்கான பிராயச்சித்தம் அடுத்ததாக கூறப்படுகிறது)।
Verse 33
तस्योपनयनं भूयस्तप्तकृच्छ्रं चरेत्तथा । समक्षं वा परोक्षं वा बलाच्चौयण वा तथा ॥ ३३ ॥
அவனுக்குப் மீண்டும் உபநயனச் சடங்கு செய்யப்பட வேண்டும்; மேலும் ‘தப்தக்ருச்ச்ர’ எனப்படும் பிராயச்சித்தத்தையும் அனுஷ்டிக்க வேண்டும்—அது பிறர் முன்னிலையில் நடந்ததாயினும், மறைவாக நடந்ததாயினும், வலுக்கட்டாயமாக நடந்ததாயினும், அல்லது திருட்டினால் ஏற்பட்டதாயினும் கூட.
Verse 34
परस्वानामुपादानं स्तेयमित्युच्यते बुधैः । सुवर्णस्य प्रमाणं तु मन्वाद्यैः परिभाषितम् ॥ ३४ ॥
பிறருடைய சொத்தை எடுத்துக்கொள்வதே ‘ஸ்தேயம்’ (திருட்டு) என்று ஞானிகள் கூறுகின்றனர். பொன்னின் அளவுக் கோல்கள் மனு முதலிய தர்மநியமகர்கள் வகுத்துள்ளனர்.
Verse 35
वक्ष्ये श्रृणुष्व विप्रेंद्र प्रायश्चजितोक्तिसाधनम् । गवाक्षागतमार्तण्डरश्मिमध्ये प्रदृश्यते ॥ ३५ ॥
ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, கேளுங்கள்—பிராயச்சித்த உபதேசத்தை உறுதிப்படுத்தும் சாதனத்தை நான் கூறுகிறேன். ஜன்னல் வழியே வந்த சூரியக் கதிர்களின் நடுவே ஒளி தெளிவாகத் தோன்றுவது போல.
Verse 36
त्रसरेणुप्रमाणं तु रज इत्युच्यते बुधैः । त्रसरेण्वष्टकं निष्कस्तत्रयं राजसर्षपः ॥ ३६ ॥
த்ரஸரேணு அளவையே ஞானிகள் ‘ரஜஸ்’ எனக் கூறுவர். எட்டு த்ரஸரேணுக்கள் ஒரு நிஷ்கம்; அவற்றில் மூன்று ‘ராஜஸர்ஷப’ அளவாகும்.
Verse 37
गौरसर्षपस्तर्त्रयं स्यात्तत्षट्कं यव उच्यते । यवत्रयं कृष्णलः स्यान्माषस्तत्पंचकं स्मृतः ॥ ३७ ॥
மூன்று வெண்சர்சபம் ஒரு அளவு; அதன் ஆறு ‘யவ’ எனப்படும். மூன்று யவம் ‘கிருஷ்ணல’; ஐந்து கிருஷ்ணல ‘மாஷ’ என்று ஸ்மிருதி கூறுகிறது.
Verse 38
माषषोडषमानं स्यात्सुवर्णमिति नारद । हत्वा ब्रह्मस्वमज्ञानाद्द्वादशांब्दं तु पूर्ववत् ॥ ३८ ॥
ஓ நாரதா, பதினாறு மாஷம் ஒரு ‘சுவர்ணம்’ எனக் கூறப்படுகிறது. அறியாமையால் பிராமணச் சொத்து (பிரஹ்மஸ்வம்) அழிவு/ஹானி ஏற்பட்டால், முன் விதிப்படி பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 39
कपालध्वजहीनं तु ब्रह्महत्याव्रतं चरेत् । गुरुणां यज्ञकतॄणां धार्मिष्टानां तथैव च ॥ ३९ ॥
கபாலத் த்வஜம் ஏந்தாமலேயே பிரம்மஹத்தி ப்ராயச்சித்த விரதத்தை அனுஷ்டிக்க வேண்டும். அதுபோல குருக்கள், யாகம் செய்பவர்கள், மற்றும் பிற தர்மநிஷ்டர்களைப் பற்றிய குற்றங்களிலும் முறையாகப் ப்ராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 40
श्रोत्रियाणां द्विजानां तु हृत्वा हेमैवमाचरेत् । कृतानुतापो देहे च संपूर्णे लेपयेद् धृतम् ॥ ४० ॥
வேதத்தில் நிபுணரான ஶ்ரோத்ரிய த்விஜர்களிடமிருந்து பொன் திருடினால், விதிப்படி அதற்குரிய ப்ராயச்சித்தத்தைச் செய்ய வேண்டும்; உண்மையான அனுதாபத்துடன் முழு உடலிலும் க்ஹ்ருதம் (நெய்) பூச வேண்டும்.
Verse 41
करीषच्छादितो दग्धः स्तेयपापाद्विमुच्यते । ब्रह्मस्वं क्षत्रियो हृत्वा पश्चात्तापमवाप्य च ॥ ४१ ॥
மாட்டுச் சாணத்தால் மூடப்பட்டு பின்னர் எரிக்கப்படுபவன் திருட்டுப் பாவத்திலிருந்து விடுபடுகிறான். அதுபோல க்ஷத்திரியன் பிராமணனின் சொத்தை எடுத்தால், பின்பு மனவருத்தம் (பச்சாத்தாபம்) அடைந்தால் தூய்மையடைகிறான்.
Verse 42
पुनर्ददाति तत्रैव तद्विधानं श्रृणुष्व मे । तत्र सांतपनं कृत्वा द्वादशाहोपवासतः ॥ ४२ ॥
பின்னர் அதே இடத்திலேயே அதை மீண்டும் அளிக்க/திருப்பிக் கொடுக்க வேண்டும். அதன் முறையை என்னிடமிருந்து கேள்—அங்கே ‘சாந்தபன’ ப்ராயச்சித்தத்தைச் செய்து பன்னிரண்டு நாட்கள் உபவாசம் இருக்க வேண்டும்.
Verse 43
शुद्धिमाप्नोति देवर्षे ह्यन्यथा पतितो भवेत् । रत्नासनमनुष्यस्त्रीधेनुभूम्यादिकेषु च ॥ ४३ ॥
ஓ தேவரிஷியே! இவ்வாறு செய்தால் தூய்மை கிடைக்கும்; இல்லையெனில் மனிதன் பதிதனாகிறான்—குறிப்பாக ரத்தின ஆசனம், மனிதர், பெண்கள், தேனு (பசு), நிலம் முதலியவற்றில்.
Verse 44
सुवर्णसहृशेष्वेषु प्रायश्चितार्द्धमुच्यते । त्रसरेणुसमं हेम हृत्वा कुर्यात्समाहितः ॥ ४४ ॥
பொன்னுக்கு ஒப்பான மதிப்புள்ள பொருட்களில் பிராயச்சித்தம் பாதி எனக் கூறப்படுகிறது. த்ரஸரேணு அளவிற்கே சிறிது பொன்னைத் திருடினாலும் மனத்தை ஒருமைப்படுத்தி விதிப்படி பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும்॥४४॥
Verse 45
प्राणायामद्वयं सम्यक् तेन शुद्धच्चति मानवः । प्राणायामत्रयं कुर्याद्धृत्वा निष्कप्रमाणकम् ॥ ४५ ॥
முறையாக இரண்டு பிராணாயாமம் செய்தால் மனிதன் தூய்மையடைகிறான். நிஷ்க அளவு (பொன்) எடுத்திருந்தால் மூன்று பிராணாயாமம் செய்ய வேண்டும்॥४५॥
Verse 46
प्राणायामाश्च चत्वारो राजसर्षपमात्रके । गौरसर्षपमानं तु हृत्वा हेम विचक्षणः ॥ ४६ ॥
ராஜஸர்ஷபம் (அரசு கடுகு) என்ற அளவால் நான்கு பிராணாயாமங்களின் அளவு கூறப்படுகிறது. அறிவுடையவனே, பொன் அபகரிப்பில் கௌரஸர்ஷபம் (வெள்ளைக் கடுகு) அளவையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்॥४६॥
Verse 47
स्नात्वा च विधिवज्जप्याद्गायत्र्यष्टसहस्त्रकम् । यवमात्रसुवर्णस्य स्तेयाच्छुद्धो भवेद्दिजः ॥ ४७ ॥
நீராடி விதிப்படி காயத்ரியை எட்டாயிரம் முறை ஜபித்தால், யவ அளவு பொன் திருடிய பாவத்திலிருந்து இருபிறப்பான் தூய்மையடைவான்॥४७॥
Verse 48
आसायं प्रातरारभ्य जप्त्वा वै वेदमातरम् । हेम कृष्णलमात्रं तु हृत्वा सांतपनं चरेत् ॥ ४८ ॥
மாலையில் தொடங்கி மறுநாள் காலை வரை வேதமாதா (காயத்ரி) ஜபிக்க வேண்டும். க்ருஷ்ணல அளவு பொன் எடுத்திருந்தால் சாந்தபன பிராயச்சித்த விரதத்தை அனுஷ்டிக்க வேண்டும்॥४८॥
Verse 49
माषप्रमाणे हेम्नस्तु प्रायश्चित्तं निगद्यते । गोमूत्रपक्वयवभुग्वर्षेणैकेन शुद्ध्यति ॥ ४९ ॥
மாஷ அளவு பொன்னைத் திருடினால் பிராயச்சித்தம் விதிக்கப்படுகிறது. கோமூத்திரத்தில் வேகவைத்த யவத்தை உண்டு ஒரு ஆண்டு வாழ்ந்தால் தூய்மை பெறுவான்.
Verse 50
संपूर्णस्य सुवर्णस्य स्तेयं कृत्वा मुनीश्वर । ब्रह्महत्याव्रतं कुर्याद्द्वादशाब्दं समाहितः ॥ ५० ॥
முனீஸ்வரரே! முழு அளவு பொன்னைத் திருடினால், மனத்தை ஒருமைப்படுத்தி பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் பிரம்மஹத்தி-பிராயச்சித்த விரதத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்.
Verse 51
सुवर्णमानान्न्यूने तु रजतस्तेयकर्मणि । कुर्यात्सांतपनं सम्यगन्यथा पतितो भवेत् ॥ ५१ ॥
ஆனால் பொன் அளவுக்குக் குறைவான அளவில் வெள்ளி திருடப்பட்டால், முறையாக சாந்தபன பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும்; இல்லையெனில் அவன் பதிதனாவான்.
Verse 52
दशनिष्कांतपर्यंतमूर्द्धूं निष्कचतुष्टयात् । हत्वा च रजतं विद्वान्कुर्याच्चांद्रायणं मुने ॥ ५२ ॥
முனியே! ஒரு அறிஞன் வெள்ளியைத் திருடினால்—நான்கு நிஷ்க மதிப்புவரை, மேலும் அதற்கு மேல் பத்து நிஷ்க வரை—பிராயச்சித்தமாக சாந்திராயண விரதம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 53
दशादिशतिष्कांतं यः स्तेयी रजतस्य तु । चांद्रायणद्वयं तस्य प्रोक्तं पापविशोधकम् ॥ ५३ ॥
‘தசாதிசதிஷ்காந்த’ எனப்படும் அளவிலான வெள்ளியைத் திருடுபவனுக்கு, பாவநிவாரணமாக இரட்டை சாந்திராயண விரதம் கூறப்பட்டுள்ளது.
Verse 54
शतादूर्द्धूं सहस्त्रांतं प्रोक्तं चांद्रायणत्रयम् । सहस्त्रादधिकस्तेये ब्रह्महत्याव्रतं चरेत् ॥ ५४ ॥
நூற்றிற்கு மேல் ஆயிரம் வரை மதிப்புள்ள திருட்டிற்கு மும்மடங்கு சாந்திராயண விரதம் விதிக்கப்பட்டது. ஆயிரத்தை மீறும் திருட்டிற்கு பிரம்மஹத்த்யா பாவநிவாரண விரதத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்.
Verse 55
कांस्यपित्तलमुख्येषु ह्ययस्कांते तथैव च । सहस्रनिष्कमाने तु पराकं परिकीर्तितम् ॥ ५५ ॥
காஞ்சியம், பித்தளையும் முதலான பாத்திரங்களிலும், அயஸ்காந்தம் (காந்தக்கல்/இரும்பு) தொடர்பிலும், ‘பராக’ எனும் அளவு ஆயிரம் நிஷ்கம் என்று கூறப்பட்டுள்ளது.
Verse 56
प्रायश्चित्तं तु रत्नानां स्तेये राजतवत्स्मृतम् । गुरुतल्पगतानां च प्रायश्चित्तमुदीर्यते ॥ ५६ ॥
ரத்தினத் திருட்டிற்கான பாவநிவாரணம் வெள்ளித் திருட்டிற்குச் சமம் என்று ஸ்மிருதி கூறுகிறது. மேலும் குருவின் படுக்கையை மீறிய பெருங்குற்றம் செய்தவர்களுக்கான பிராயச்சித்தமும் உரைக்கப்படுகிறது.
Verse 57
अज्ञानान्मातरं गत्वा तत्सपत्नीमथापि वा । स्वयमेव स्वमुष्कं तु च्छिंद्यात्पापमुदीरयन् ॥ ५७ ॥
அறியாமையால் ஒருவர் தன் தாயிடம்—அல்லது தந்தையின் மற்ற மனைவியிடமும்—சென்றால், தன் பாவத்தை ஒப்புக்கொண்டு தானே தன் விதைப்பைகளை வெட்ட வேண்டும்.
Verse 58
हस्ते गृहीत्वा मुष्कं तु गच्छंद्वै नैऋतीं दिशम् । गच्छन्मार्गै सुखं दुःखं न कदाचिद्विचारयेत् ॥ ५८ ॥
விதைப்பையை கையில் பிடித்துக் கொண்டு அவன் நைருதி (தென்-மேற்கு) திசை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும்; வழியில் செல்லும் போது இன்பம்-துன்பம் பற்றி ஒருபோதும் சிந்திக்கக் கூடாது.
Verse 59
अपश्यन्गच्छतो गच्छेत्पाणान्तं यः स शुद्ध्यति । मरुत्प्रपतनं वापि कुर्यात्पापमुदाहरन् ॥ ५९ ॥
பார்க்காமல் செல்பவர் மீது கை படும்படி சென்றால், அவர் தூய்மை அடைகிறார். அல்லது, குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டு 'மருத்-பிரபதனம்' பரிகாரம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 60
स्ववर्णोत्तमवर्णस्त्रीगमने त्वविचारतः । ब्राह्महत्याव्रतं कुर्याद्वादशाब्दं समाहितः ॥ ६० ॥
சிந்திக்காமல் தன் வர்ணம் அல்லது உயர்ந்த வர்ணத்துப் பெண்ணுடன் உறவு கொண்டால், பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் பிரம்மஹத்தி விரதத்தைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.
Verse 61
अमत्याभ्यासतो गच्छेत्सवर्णां चोत्तमां तथा । कारीषवह्निना दग्धः शुद्धिं याति द्विजोत्तम ॥ ६१ ॥
ஓ அந்தணரே! பழக்கத்தினால் தன் வர்ணம் அல்லது உயர்ந்த வர்ணத்துப் பெண்ணை நாடினால், காய்ந்த சாணத் தீயில் எரிந்து தூய்மை அடைய வேண்டும்.
Verse 62
रेतःसेकात्पूर्वमेव निवृत्तो यदि मातरि । ब्रह्महत्याव्रतं कुर्याद्रेतः सेकेऽग्निदाहनम् ॥ ६२ ॥
தாயிடம் உறவு கொள்ளும்போது விந்து வெளியேறும் முன் விலகினால் பிரம்மஹத்தி விரதம் இருக்க வேண்டும்; விந்து வெளியேறினால் தீக்குளிக்க வேண்டும்.
Verse 63
सवर्णोत्तमवर्णासु निवृत्तो वीर्यसेचनात् । ब्रह्महत्याव्रतं कुर्यान्नवाब्दान्विष्णुतत्परः ॥ ६३ ॥
தன் வர்ணம் அல்லது உயர்ந்த வர்ணத்துப் பெண்களிடம் விந்து வெளியேறும் முன் விலகினால், விஷ்ணு பக்தியுடன் ஒன்பது ஆண்டுகள் பிரம்மஹத்தி விரதம் இருக்க வேண்டும்.
Verse 64
वैश्यायां पितृपत्न्यां तु षडब्दं व्रतमाचरेत् । गत्वा शूद्वां गुरोर्भार्यां त्रिवर्षं व्रतमाचरेत् ॥ ६४ ॥
வைசியப் பெண்ணுடன்—குறிப்பாக தந்தையின் மனைவியுடன்—குற்றம் நிகழ்ந்தால் ஆறு ஆண்டுகள் பிராயச்சித்த விரதம் மேற்கொள்ள வேண்டும். சூத்ரப் பெண்ணுடன்—குறிப்பாக குருபத்னியுடன்—நிகழ்ந்தால் மூன்று ஆண்டுகள் விரதம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 65
मातृष्वसारं च पितृष्वसारमाचार्यभार्यां श्वशुरस्य पत्नीम् । पितृव्यभार्यामथ मातुलानीं पुत्रीं च गच्छेद्यदि काममुग्धः ॥ ६५ ॥
காமமயக்கத்தில் ஒருவர் தாயின் சகோதரி, தந்தையின் சகோதரி, ஆசாரியரின் மனைவி, மாமனாரின் மனைவி, தந்தையின் சகோதரரின் மனைவி, தாயின் சகோதரரின் மனைவி, மேலும் தன் மகளிடமும் சென்றால்—அவன் மகாபாதகத்தில் வீழ்வான்.
Verse 66
दिनद्वये ब्रह्महत्याव्रतं कुर्याद्यथाविधि । एकस्मिन्नेव दिवसे बहुवारं त्रिवार्षिकम् ॥ ६६ ॥
முறையின்படி இரண்டு நாட்களில் பிரம்மஹத்யா பிராயச்சித்த விரதத்தைச் செய்ய வேண்டும்; மேலும் மூன்று ஆண்டுகள் செய்ய வேண்டிய கருமத்தை ஒரே நாளில் பலமுறை மீண்டும் செய்ய வேண்டும்.
Verse 67
एकवारं गते ह्यब्दंव्रतं कृत्वा विशुद्ध्यति । दिनत्रये गते वह्निदग्धः शुध्येत नान्यथा ॥ ६७ ॥
ஒருமுறை கூட ஆண்டு முழுவதும் விரதம் நிறைவேற்றினால் தூய்மை பெறலாம். ஆனால் தீயால் எரிந்தவன் மூன்று நாட்கள் கடந்த பின்பே தூய்மையடைவான்—வேறு வழியில்லை.
Verse 68
चांजालीं पुष्कसीं चैव स्नुषां च भगिनीं तथा । मित्रस्त्रियं शिष्यपत्नीं यस्तु वै कामतो व्रजेत् ॥ ६८ ॥
காமவசத்தில் ஒருவர் சாண்டாளப் பெண், புஷ்கசப் பெண், தன் மருமகள், தன் சகோதரி, நண்பனின் மனைவி, அல்லது சீடனின் மனைவியிடம் சென்றால்—அவன் கடும் பாவத்திற்கு உரியவன்.
Verse 69
ब्रह्महत्याव्रतं कुर्यात्स षडब्दं मुनीश्वर । अकामतो व्रजेद्यस्तु सोऽब्दकृच्छ्रं समाचरेत् ॥ ६९ ॥
முனீஸ்வரரே! பிரம்மஹத்த்யா பாவத்திற்கான பிராயச்சித்த விரதத்தை ஆறு ஆண்டுகள் மேற்கொள்ள வேண்டும். ஆனால் அறியாமலோ விருப்பமின்றியோ அந்தத் தவறில் விழுந்தால், ஒராண்டு க்ருச்ச்ர விரதத்தை முறையாகச் செய்ய வேண்டும்.
Verse 70
महापातकिसंसर्गे प्रायश्चित्तं निगद्यते । प्रायश्चित्तविशुद्धात्मा सर्वकर्मफलं लभेत् ॥ ७० ॥
மஹாபாதகியுடன் தொடர்பு ஏற்பட்டால் பிராயச்சித்தம் விதிக்கப்பட்டுள்ளது. அந்தப் பிராயச்சித்தத்தால் உள்ளம் தூய்மையடைந்தவன் எல்லா தர்மகர்மங்களின் முழுப் பலனையும் பெறுவான்.
Verse 71
यस्य येन भवेत्संगो ब्रह्महांदिचतुर्ष्वपि । तत्तद्व्रतं स निव्रर्त्य शुद्धिमान्पोत्यसंशयम् ॥ ७१ ॥
பிரம்மஹா முதலிய நான்கு பெருந்தோஷிகளுள் யாருடன் எவ்வகைத் தொடர்பு ஏற்பட்டதோ, அதற்கேற்ற பிராயச்சித்த விரதத்தை நிறைவேற்றினால் அவன் ஐயமின்றி தூய்மையை அடைவான்.
Verse 72
अज्ञानात्पंचरात्रं तु संगमेभिः करोतियः । कायकृच्छ्रं चरेत्सम्यगन्यथा पतितो भवेत् ॥ ७२ ॥
அறியாமையால் உடலுறவு நிகழ்ந்தபடியே பாஞ்சராத்திர விரதத்தை செய்தால், அவன் முறையாக ‘காய-க்ருச்ச்ர’ பிராயச்சித்தத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்; இல்லையெனில் அவன் பதிதனாவான்.
Verse 73
द्वादशाहेतु संसर्गे महासांतपनं स्मृतम् । संगंकृत्वार्द्धमासं तु द्वादशाहमुपावसेत् ॥ ७३ ॥
பன்னிரண்டு நாட்கள் நீடிக்கும் தொடர்புக்காக ‘மஹா-சாந்தபன’ பிராயச்சித்தம் கூறப்பட்டுள்ளது. அரைமாதம் விதிகளைப் பின்பற்றி, பின்னர் பன்னிரண்டு நாட்கள் உபவாசம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 74
पराको माससंसर्गे चांद्रमासत्रयेस्मृतम् । कृत्वा संगं तु षण्मासं चरेच्चांद्रायणद्वयम् ॥ ७४ ॥
ஒரு மாதம் அநியாயச் சங்கமம் நிகழ்ந்தால் மூன்று சந்திரமாதங்கள் பராக விரதமே பிராயச்சித்தம் எனச் சொல்லப்படுகிறது. அது ஆறு மாதங்கள் தொடர்ந்தால் இரண்டு சந்திராயண விரதங்களை அனுஷ்டிக்க வேண்டும்॥७४॥
Verse 75
किंचिन्न्यूनाब्दसंगे तु षण्मासव्रतमाचरेत् । एतच्च त्रिगुणं प्रोक्तं ज्ञानात्संगे यथाक्रमम् ॥ ७५ ॥
ஒரு ஆண்டிற்கு சிறிது குறைவாக (நியம) தொடர்பு இருந்தால் ஆறு மாத விரதத்தை அனுஷ்டிக்க வேண்டும். ஞானமும் தொடர்பும் எவ்வளவோ அதற்கேற்ப இது முறையே மூன்று வகை எனக் கூறப்பட்டுள்ளது॥७५॥
Verse 76
मंडूकं नकुलं काकं वराहं मूषकं तथा । मार्जाराजाविकं श्वानं हत्वा कुक्कुटकं तथा ॥ ७६ ॥
தவளை, கீரி, காகம், வராகம், எலி; அதுபோல பூனை, ஆடு, நாய் மற்றும் சேவல்—இவற்றை கொன்றால் (பாபம் ஏற்பட்டு) பிராயச்சித்தம் வேண்டியது ஆகும்॥७६॥
Verse 77
कृच्छ्रार्द्धमाचरेद्विप्रोऽतिकृच्छ्रं चाश्वह चरेत् । जतप्तकृच्छ्रं करिवधे पराकं गोवधे स्मृतम् ॥ ७७ ॥
பிராமணன் (இத்தகைய பாவங்களுக்கு) அர்த்த-க்ருச்சிரம் அனுஷ்டிக்க வேண்டும்; குதிரை வதத்தில் அதி-க்ருச்சிரம். யானை வதத்தில் ஜ-தப்த க்ருச்சிரம்; பசு வதத்தில் பராகம் என ஸ்மிருதி கூறுகிறது॥७७॥
Verse 78
कामतो गोवधे नैव शुद्धिर्द्दष्टा मनीषिभिः । पानशय्यासनाद्येषु पुष्पमूलफलेषु च ॥ ७८ ॥
உள்ளங்கொண்டே பசுவதை செய்தால் ஞானிகள் எந்தத் தூய்மையையும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. அதுபோல பானம், படுக்கை, ஆசனம் முதலியவற்றிலும், மலர், வேர், கனி முதலியவற்றிலும் (அத்தகைய மகாபாபத்திற்குப்) பரிசுத்தம் இல்லை எனக் கூறப்படுகிறது॥७८॥
Verse 79
भक्ष्यभोज्यापहारेषु पंचगव्यविशोधनम् । शुष्ककाष्टतृणानां च द्रुमाणां च गुडस्य च ॥ ७९ ॥
உண்ணத்தக்கதோ சமைத்த உணவோ அபகரிக்கப்பட்டாலோ மாசுபட்டாலோ பஞ்சகவ்யத்தால் சுத்தி செய்ய வேண்டும். அதே சுத்தி விதி உலர்ந்த மரக்கட்டைகள், புல், மரங்கள் மற்றும் வெல்லத்திற்கும் பொருந்தும்.
Verse 80
चर्मवस्त्रामिषाणां च त्रिरात्रं स्यादभोजनम् । टिट्टिभं चक्रवाकं च हंसं कारंडवं तथा ॥ ८० ॥
தோல், ஆடை, மாமிசம் ஆகியவற்றில் குற்றம் ஏற்பட்டால் மூன்று இரவுகள் முழு உபவாசம் செய்ய வேண்டும். அதுபோல டிட்டிப, சக்ரவாக, ஹம்ச, காரண்டவ ஆகிய பறவைகளுக்குரிய விஷயத்திலும் இதே விதி.
Verse 81
उलूकं सारसं चैव पकोतं जलपादकम् । शुकं चाषं बलाकं च शिशुमारं च कच्छपम् ॥ ८१ ॥
மேலும் ஊலூக (ஆந்தை), சாரஸ (நாரை), பகோத (புறா), ஜலபாதக (நீர்ப்பறவை), சுக (கிளி), சாஷப் பறவை, பலாக (கொக்கு), சிசுமார மற்றும் கச்சப (ஆமை) ஆகியவையும் குறிப்பிடப்படுகின்றன.
Verse 82
एतेष्वन्यतमं हत्वा द्वादशाहमभोजनम् । प्राजापत्यव्रतं कुर्याद्रेतोविण्मूत्रभोजने ॥ ८२ ॥
இவற்றில் எதையாவது ஒன்றை கொன்றால் பன்னிரண்டு நாட்கள் உபவாசம் செய்ய வேண்டும். மேலும் விந்து, மலம் அல்லது சிறுநீர் உண்டல் ஏற்பட்டால் பிராஜாபத்யப் பிராயச்சித்த விரதத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்.
Verse 83
चांद्रायणत्रयं प्रोक्तं शूद्रोच्छिष्टस्य भोजने । रजस्वलां च चांडालं महापातकिनं तथा ॥ ८३ ॥
சூத்ரரின் உச்சிஷ்டம் (எஞ்சிய உணவு) உண்டால் மூன்று சாந்திராயண விரதங்கள் பிராயச்சித்தமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. அதுபோல மாதவிடாய் உள்ள பெண், சாண்டாளன், மகாபாதகி ஆகியோருடன் தொடர்பு ஏற்பட்டாலும் அதே பிராயச்சித்தம்.
Verse 84
सूतिकां पतितं चैव उच्छिष्टं रजकादिकम् । स्पृष्ट्वा सचैलं स्नायीत घृतं संप्राशेयत्तथा ॥ ८४ ॥
சூதிகை நிலையிலுள்ள பெண், பதிதன், உச்சிஷ்டம் அல்லது ரஜகன் முதலியவர்களைத் தொட்டால், ஆடையுடன் நீராடி, பின்னர் சுத்திக்காக நெய் பருக வேண்டும்।
Verse 85
गायत्रीं च विशुद्धात्मा जपेदष्टशतं द्विज । एतेष्वन्यतमं स्पृष्ट्वा अज्ञानाधद्यदि भोजने ॥ ८५ ॥
ஓ இருமுறை பிறந்தவனே, தூய மனத்துடன் காயத்ரீயை எட்டுநூறு முறை ஜபிக்க வேண்டும். உணவின்போது அறியாமையால் இவற்றில் ஒன்றைத் தொட்டால், இதே ஜபமே பிராயச்சித்தம்.
Verse 86
त्रिरात्रो पोषणाच्छुद्ध्ये त्पंचगव्याशनाद्विज । स्नानदानजपादौ च भोजनादौ च नारद ॥ ८६ ॥
ஓ த்விஜனே, மூன்று இரவுகள் இலகு உணவு-நியமத்தால் அல்லது பஞ்சகவ்யம் அருந்துவதால் சுத்தி பெறலாம். ஓ நாரதா, நீராடல், தானம், ஜபம் மற்றும் உணவு முதலிய நடத்தைகளிலும் இச் சுத்தி விதிகள் கூறப்பட்டுள்ளன।
Verse 87
एषामन्यतमस्यापि शब्दं यः श्रृणुयाद्वदेत् । उद्वमेद्धुक्तमंन्नतत्स्त्रात्वा चोपवसेत्तथा ॥ ८७ ॥
இவற்றில் எதனுடைய ஒரு சொல்லைக் கூட ஒருவர் கேட்டாலோ அல்லது உச்சரித்தாலோ, உடனே உண்ட உணவை வாந்தி செய்து வெளியேற்ற வேண்டும்; பின்னர் நீராடி உபவாசம் இருக்க வேண்டும்।
Verse 88
द्वितीयेऽह्नि घृतं प्राश्य शुद्धिमाप्नोति नारद । व्रतादिमध्ये यद्येषा श्रृणुयाद्धूनिमप्युत ॥ ८८ ॥
ஓ நாரதா, இரண்டாம் நாளில் நெய் பருகுவதால் சுத்தி அடைகிறான். மேலும் விரதத்தின் தொடக்கம் முதல் அனுஷ்டானம் வரை இதன் பாராயண ஒலி மட்டும் கேட்டாலும் அதுவும் பலன் தரும்।
Verse 89
अष्टोत्तरसहस्रं तु जपेद्वै वेदमातरम् । पापानामधिकं पापं द्विजदैवतनिंदनम् ॥ ८९ ॥
வேதமாதாவை அஷ்டோத்தர-ஸஹஸ்ரமாக ஜபம் செய்யவேண்டும். ஆனால் தேவதுல்யமான த்விஜர்களை நிந்திப்பது எல்லாப் பாவங்களிலும் மிகப் பெரிய பாவம்.
Verse 90
न दृष्ट्वा निष्कृतिस्तस्य सर्वशास्त्रेषु नारद । महापातकतुल्यानि यानि प्रोक्तानि सूरिभिः ॥ ९० ॥
நாரதா! எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் அதற்கான நிஷ்க்ருதி (பரிகாரம்) காணப்படவில்லை; ஆகவே ஞானிகள் அதை மகாபாதகத்துக்கு ஒப்பென கூறினர்.
Verse 91
प्रायश्चित्तं तु तेषां च कुर्यादेवं यथाविधि । प्रायश्चित्तानि यः कुर्यान्नारायणपरायणः ॥ ९१ ॥
அவர்களுக்கும் இவ்விதமே விதிப்படி பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும். பிராயச்சித்தங்களை மேற்கொள்வோர் நாராயண-பராயணராகவே செய்ய வேண்டும்.
Verse 92
तस्य पापानि नश्यंतिह्यन्यथा पतितो भवेत् । यस्तु रागादिनिर्मुक्तो ह्यनुतापसमन्वितः ॥ ९२ ॥
அவனுடைய பாவங்கள் அழிகின்றன; இல்லையெனில் அவன் பதிதனாவான். ஆனால் ராகம் முதலியவற்றிலிருந்து விடுபட்டு, மனவருத்தம் (அனுதாபம்) உடையவன் உண்மையில் தூய்மை அடைகிறான்.
Verse 93
सर्वभूतययायुक्तो विष्णुस्मरणतत्परः । महापातकयुक्तो वा युक्तो वा सर्वपातकैः ॥ ९३ ॥
ஒருவன் உலகப் பிணைப்புகளில் சிக்கியிருந்தாலும், விஷ்ணு-ஸ்மரணத்தில் ஈடுபட்டிருந்தால்—மகாபாதகத்தால் மாசுபட்டவனாக இருந்தாலும், எல்லாப் பாவங்களாலும் சூழப்பட்டவனாக இருந்தாலும்—அந்த ஸ்மரணமே அவனை உயர்த்தும்.
Verse 94
विमुक्त एव पापेभ्यो ज्ञेयो विष्णुपरो यतः । नारायणमनांद्यंतं विश्वाकारमनामयम् ॥ ९४ ॥
விஷ்ணுவில் பராயணமாயிருப்பவனே பாவங்களிலிருந்து விடுதலையடைந்தவன் என அறியப்பட வேண்டும். அந்த நாராயணன் ஆதியுமில்லா அந்தமுமில்லா, உலகமே உருவானவன், நோயற்றவன்.
Verse 95
यस्तु संस्मरते मर्त्यः स मुक्तः पापकोटिभिः । स्मृतो वा पूजितो वापि ध्यातः प्रणमितोऽपि वा ॥ ९५ ॥
எவன் அவரை உண்மையுடன் நினைக்கிறானோ, அவன் கோடிக்கணக்கான பாவங்களிலிருந்து விடுபடுகிறான்—வெறும் நினைவு, அல்லது பூஜை, அல்லது தியானம், அல்லது வணக்கம் செய்தால்கூட.
Verse 96
नाशयत्येव पापानि विष्णुर्हृद्गमनः सताम् । संपर्काद्यदि वा मोहाद्यस्तु पूजयते हरिम् ॥ ९६ ॥
நல்லோரின் இதயத்தில் உறையும் விஷ்ணு நிச்சயமாகப் பாவங்களை அழிக்கிறார். பழகுதலால் அல்லது மயக்கத்தால்கூட யார் ஹரியைப் பூஜிக்கிறாரோ, அந்தப் பூஜையும் பாவநாசினியாகிறது.
Verse 97
सर्वपापविनिर्मुक्तः स प्रयाति हरेः पदम् । सकृत्संस्मरणाद्विष्णोर्नश्यंति क्लेशसंचयाः ॥ ९७ ॥
அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு ஹரியின் பதத்தை அடைகிறான். விஷ்ணுவை ஒருமுறை நினைத்தால்கூட துன்பங்களின் குவியல்கள் அழிகின்றன.
Verse 98
स्वर्गादिभोगप्रात्पिस्तु तस्य विप्रानुमीयते । मानुषं दुर्लभं जन्म प्राप्यते यैर्मुनीश्वर ॥ ९८ ॥
இதனால், முனிவர்களின் தலைவனே, அறிஞர்கள் அவன் ஸ்வர்கம் முதலிய போகங்களை அடைவான் எனக் கருதுகின்றனர்; ஏனெனில் இத்தகைய புண்ணிய வழிகளாலேயே அரிதான மனிதப் பிறவி கிடைக்கிறது.
Verse 99
तत्रापि हरिभक्तिस्तु दुर्लभा परिकीर्त्तिता । तस्मात्तडिल्लतालोलं मानुष्यं प्राप्य दुर्लभम् ॥ ९९ ॥
அந்த அரிய பெறுதல்களிலும் ஹரி-பக்தி மிக அரிதெனப் புகழப்படுகிறது. ஆகவே மின்னல் கொடி போல நிலையற்ற இந்த அரிய மனிதப் பிறவியைப் பெற்றபின் அதை வீணாக்காதே.
Verse 100
हरिं संपूजयेद्भक्त्या पशुपाशविमोचनम् । सर्वेऽन्तराया नश्यंति मनःशुद्धिश्च जायते ॥ १०० ॥
பக்தியுடன் ஹரியை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்—அவர் ஜீவனை கட்டுப்பாட்டுப் பாசங்களிலிருந்து விடுவிப்பவர். அப்போது எல்லா தடைகளும் அழிந்து மனத் தூய்மை பிறக்கும்.
Verse 101
परं मोक्षं लभेश्चैव पूजिते तु जनार्दने । धर्मार्थकामोक्षाख्याः पुरुषार्थाः सनातनाः ॥ १०१ ॥
ஜனார்தனன் (விஷ்ணு) பூஜிக்கப்படும்போது நிச்சயமாக பரம மோக்ஷம் கிடைக்கும்; மேலும் தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் எனும் சனாதன புருஷார்த்தங்களும் நிறைவேறும்.
Verse 102
हरिपूजापराणां तु सिध्यन्ति नात्र संशयः । पुत्रदारगृहक्षेत्रधनधान्याभिधावतीम् ॥ १०२ ॥
ஹரி-பூஜையில் ஈடுபட்டோரின் விருப்பங்கள் நிறைவேறும்—இதில் ஐயமில்லை. மகன், மனைவி, வீடு, நிலம், செல்வம், தானியம் ஆகியவற்றைத் தேடி ஓடும் அந்த அலைபாயும் முயற்சியும் வெற்றியடையும்.
Verse 103
लब्ध्वेमां मानुषीं वृत्तिं रेरे दर्पं तु मा कृथाः । संत्यज्य कामं क्रोधं च लोभं मोहं मदं तथा ॥ १०३ ॥
இந்த மனித வாழ்வைப் பெற்றபின், ஓ மனிதா, அகந்தை கொள்ளாதே. காமம், கோபம், பேராசை, மயக்கம், பெருமிதம்—இவற்றை எல்லாம் விட்டு விடு.
Verse 104
परापवादं निंदां च भजध्वं भक्तितो हरिम् । व्यापारान्सकलांसत्यक्तवा पूजयध्वं जनार्दनम् ॥ १०४ ॥
பிறரை இகழ்தலும் குற்றம் காண்தலும் விட்டு, பக்தியுடன் ஹரியைப் பணிந்து வழிபடுங்கள். எல்லா உலகப் பணி-பற்றுகளையும் துறந்து ஜனார்தனனைப் பூஜியுங்கள்.
Verse 105
निकटा एव दृश्यंते कृतांतनगरद्रुमाः । यावन्नायाति मरणं यावन्नायाति वै जरा ॥ १०५ ॥
கிருதாந்த நகரம் (மரணத்தின் நகரம்) எனும் இடத்தின் மரங்கள் மிக அருகிலேயே தோன்றுகின்றன. ஆகவே மரணம் வருமுன், முதுமை வருமுன், உத்தம நலனுக்கான செயலைச் செய்ய வேண்டும்.
Verse 106
यावन्नेन्द्रियवैकल्यं तावदेवाचर्येद्धरिम् । धीमान्नकुर्याद्विश्वासं शरीरेऽस्मिन्विनश्वरे ॥ १०६ ॥
இந்திரியக் குறைபாடு வருமுன் வரை ஹரியின் பக்தியைச் சாதிக்க வேண்டும். ஞானி இந்த அழிவுறும் உடல்மேல் நம்பிக்கை வைக்கமாட்டான்.
Verse 107
नित्यं सन्निहितो मृत्युः संपदत्यंतचंचला । आसन्नमरणो देहस्तस्माद्दर्प्पं विमुचत ॥ १०७ ॥
மரணம் எப்போதும் அருகிலேயே உள்ளது; செல்வம் மிகச் சஞ்சலமானது. உடல் இடையறாது முடிவை அணைகிறது; ஆகவே அகந்தையை விட்டுவிடுங்கள்.
Verse 108
संयोगा विप्रयोगांताः सर्वं च क्षणभंगुरम् । एतज्ज्ञात्वा महाभाग पूजयस्व जनार्दनम् ॥ १०८ ॥
எல்லா சேர்க்கைகளும் பிரிவிலேயே முடிகின்றன; அனைத்தும் கணநேரத்தில் அழிவுறும். இதை அறிந்து, ஓ பாக்கியவானே, ஜனார்தனனைப் பூஜி செய்.
Verse 109
आशया व्यथते चैव मोक्षस्त्वत्यंतदुर्लभः । भक्त्या यजति यो विष्णुं महापातकवानपि ॥ १०९ ॥
ஆசையால் மனிதன் நிச்சயமாகத் துன்புறுகிறான்; மோக்ஷம் மிக அரிது. ஆயினும் பக்தியுடன் விஷ்ணுவை வழிபடுகிறவன், மகாபாதகங்கள் உடையவனாயினும் நன்மை அடைகிறான்.
Verse 110
सोऽपि याति परं स्थानं यत्र गत्वा न शोचति । सर्वतीर्थानि यज्ञाश्च सांगा वेदाश्च सत्तम ॥ ११० ॥
அவனும் பரம நிலையைக் அடைகிறான்; அங்கு சென்றபின் துயரம் இல்லை. ஓ சத்தமா! அவனுக்குச் சகல தீர்த்தங்களும், யாகங்களும், அங்கங்களுடன் கூடிய வேதங்களும் நிறைவேறியதுபோல் ஆகின்றன.
Verse 111
नारायणार्चनस्यैते कलां नार्हंति षोडशीम् । किं वै वेदैर्मखैः शास्त्रैः किंवा तीर्थनिषेवणैः ॥ १११ ॥
நாராயணார்ச்சனையின் புண்யத்திற்கு இவை பதினாறில் ஒரு பங்கிற்கும் தகுதியல்ல. அதற்கு முன் வேதங்கள், யாகங்கள், சாஸ்திரங்கள் அல்லது தீர்த்த சேவை—எதற்கு?
Verse 112
विष्णुभक्तिविहीनानां किं तपोभिर्व्रतैरपि ॥ ११२ ॥
விஷ்ணு பக்தி இல்லாதவர்களுக்கு தவமும் விரதமும் செய்தாலும் என்ன பயன்? பக்தியே பரம சித்தி.
Verse 113
यजंति ये विष्णुमनंतमूर्तिं निरीक्ष्य चाकारगतं वरेण्यम् । वेदांतवेद्यं भवरोगवैद्यं ते यांति मर्त्याः पदमच्युतस्य ॥ ११३ ॥
அனந்த ரூபங்களுடைய விஷ்ணுவை வழிபடும் மனிதர்கள்—புனித ‘அ’ எழுத்தில் நிலைபெற்ற உத்தம வணங்கத்தக்க இறைவனைத் தியானித்து—வேதாந்தத்தால் அறியப்படுபவனும், பவ நோயை நீக்கும் வைத்தியனுமான அவனைச் சேவித்து, அச்யுதனின் பரம பதத்தை அடைகிறார்கள்.
Verse 114
अनादिमात्मानमनंतशक्तिमाधारभूतं जगतः सुरेड्यम् । ज्योतिः स्वरुपं परमच्युताख्यं स्मृत्वा समभ्येति नरः सखायम् ॥ ११४ ॥
ஆதியற்ற ஆத்மா, அளவற்ற சக்தியுடையவன், உலகின் ஆதாரமாய், தேவர்களால் போற்றப்படும், ஜோதி-ஸ்வரூபமான பரம ‘அச்யுதன்’—அவனை நினைத்தால் மனிதன் அந்த தெய்வச் சఖாவின் அண்மையை அடைகிறான்।
Frequently Asked Questions
Sanaka frames prāyaścitta as the purificatory completion (saṃskāra) of karma: without it, actions are declared fruitless and spiritually ‘tainted.’ The chapter also adds a theological condition—atonement purifies only when one is oriented toward Nārāyaṇa—making expiation both procedural (vrata) and devotional (bhakti).
The four grave sins are brahmahatyā (killing a Brāhmaṇa), surā-pāna (drinking intoxicants), suvarṇa-steya (stealing gold), and guru-talpa-gamana (violating the teacher’s bed). Association is treated as a fifth because sustained sharing of food, seat, and bed transmits impurity and complicity (saṅga-doṣa), rendering one unfit for rites unless a corresponding expiation is performed.
It grades penalties by varṇa and circumstance, specifies named penances and durations, and introduces metrological units to quantify theft (from trasareṇu up to suvarṇa and niṣka-based scales). This converts moral fault into adjudicable categories, resembling Dharmaśāstra jurisprudence while remaining within Purāṇic discourse.
After enumerating penances, the text asserts that remembrance and worship of Viṣṇu/Hari destroy heaps of sins—even when devotion arises from mere association—and that worship of Janārdana fulfills dharma, artha, kāma, and mokṣa, culminating in attainment of Hari’s abode.