The Greatness of the Gaṅgā (Gaṅgāmāhātmya)

Verse 1

सूत उवाच । भगवद्भक्तिमाहात्म्यं श्रुत्वा प्रीतस्तु नारदः । पुनः पप्रच्छ सनकं ज्ञानविज्ञानपारगम् ॥ १ ॥

சூதர் கூறினார்—பகவத் பக்தியின் மகிமையை கேட்டுத் திளைத்த முனிவரான நாரதர், ஞானமும் விஞ்ஞானமும் கடந்த சனகரை மீண்டும் வினவினார் ॥१॥

Verse 2

नारद उवाच । क्षेत्राणामुत्तमं क्षेत्रं तीर्थानां च तथोत्तमम् । परया दयया तथवं ब्रूहिं शास्त्रार्थपारग ॥ २ ॥

நாரதர் கூறினார்—சாஸ்திரார்த்தத்தில் தேர்ந்தவரே! பரம கருணையுடன் எனக்குச் சொல்லுங்கள்—க்ஷேத்ரங்களில் சிறந்த க்ஷேத்ரம் எது? தீர்த்தங்களில் மிகச் சிறந்த தீர்த்தம் எது? ॥२॥

Verse 3

सनक उवाच । शुणु ब्रह्मन्तरं गुह्यं सर्वसंपत्करं परम् । दुःस्वन्पनाशनं पुण्यं धर्म्यं पापहरं शुभम् ॥ ३ ॥

சனகர் கூறினார்—கேள்; பிரம்மத்தின் இந்த மறைஉள் உபதேசம் பரமமானது, எல்லாச் செல்வங்களையும் அளிப்பது; தீய கனவுகளை அழிப்பது, புண்ணியமளிப்பது, தர்மமயம், பாவநாசி, மங்களகரம் ॥३॥

Verse 4

श्रोतव्यं मुनिभिर्नित्यं दुष्टग्रहनिवारणम् । सर्वरोगप्रशमनमायुर्वर्ध्दनकारणम् ॥ ४ ॥

இது முனிவர்கள் தினமும் கேட்க வேண்டியது; தீய கிரகத் தாக்கங்களை நீக்கி, எல்லா நோய்களையும் தணித்து, ஆயுள் பெருக்கக் காரணமாகிறது ॥४॥

Verse 5

क्षेत्राणामुत्तमं क्षेत्रं तीर्थानां च तथोत्तमम् । गङ्गायमुनयोर्योगं वदन्ति परमर्षयः ॥ ५ ॥

க்ஷேத்திரங்களில் இதுவே பரம சிறந்த க்ஷேத்திரம்; தீர்த்தங்களில் இதுவே உத்தமம்—என்று பரமரிஷிகள் உரைக்கின்றனர்—கங்கை-யமுனை புனித சங்கமம்।

Verse 6

सितासितोदकं तीर्थं ब्रह्माद्याः सर्वदेवताः । मुनयो मनवश्चैव सेवन्ते पुण्यकाङ्क्षिणः ॥ ६ ॥

‘சிதாசிதோதகம்’ எனப்படும் தீர்த்தம் பரம புண்ணியத்தை அளிப்பது. பிரம்மா முதலான எல்லாத் தேவர்களும், முனிவரும் மனுக்களும்—புண்ணிய விருப்பத்தால்—அதைச் சேவிக்கின்றனர்।

Verse 7

गङ्गा पुण्यनदी ज्ञेया यतो विष्णुपदोद्भवा । रविजा यमुना ब्रह्मंस्तयोर्योगः शुभावहः ॥ ७ ॥

கங்கை பரம புண்ணிய நதி என அறியப்பட வேண்டும்; ஏனெனில் அவள் விஷ்ணுவின் பாதத்திலிருந்து தோன்றினாள். ஓ பிராமணரே, யமுனை சூரியஜாதை; இரண்டின் சங்கமம் மங்களம் தரும்।

Verse 8

स्मृतार्तिनाशिनी गङ्गा नदीनां प्रवरा मुने । सर्वपापक्षयकरी सर्वोपद्रवनाशिनी ॥ ८ ॥

முனிவரே, நதிகளில் சிறந்த கங்கை நினைத்தாலே துயரை அழிப்பாள். அவள் எல்லாப் பாவங்களையும் க்ஷயப்படுத்தி, எல்லா இடர்களையும் நீக்குவாள்।

Verse 9

यानि क्षेत्राणि पुण्यानि समुद्रान्ते महीतले । तेषां पुण्यतमं ज्ञेयं प्रयागाख्यं महामुने ॥ ९ ॥

மகாமுனிவரே, கடல் எல்லை கொண்ட இந்த பூமியில் உள்ள புண்ணிய க்ஷேத்திரங்களெல்லாம் இடையில் ‘பிரயாகம்’ எனப்படும் தலம் மிகப் புண்ணியமானது என்று அறிக।

Verse 10

इयाज वेधा यज्ञेन यत्र देवं रमापतिम् । तथैव मुनयः सर्वे चक्रश्च विविधान्मखान् ॥ १० ॥

அங்கே வேதா (பிரம்மா) யாகத்தால் ரமாபதி பகவானை வழிபட்டார்; அதுபோல எல்லா முனிவர்களும் பலவகை யாகங்களைச் செய்தனர்।

Verse 11

सर्वतीर्थाभिषेकाणि यानि पुण्यानि तानि वै । गङ्गाबिन्द्वभिषेकस्य कलां नार्हन्ति षोडशीम् ॥ ११ ॥

எல்லா தீர்த்தங்களிலும் ஸ்நான-அபிஷேகத்தால் பெறும் புண்ணியம் உண்மையே; ஆனால் கங்கையின் ஒரு துளி அபிஷேகப் புண்ணியத்தின் பதினாறில் ஒரு பங்கிற்கும் ஈடாகாது।

Verse 12

गङ्गा गङ्गेति यो ब्रूयाद्योजनानां शते स्थितः । सोऽपि मुच्येत पापेभ्यः किमु गङ्गाभिषेकवान् ॥ १२ ॥

நூறு யோஜனை தூரத்தில் இருந்தாலும் ‘கங்கா, கங்கா’ என்று சொல்வவன் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்; அப்படியிருக்க கங்கை நீரால் அபிஷேகமடைந்தவன் எவ்வளவு மேன்மை பெறுவான்!

Verse 13

विष्णुपादोद्भवा देवी विश्वेश्वरशिरः स्थिता । संसेव्या मुनिभिर्देवः किं पुनः पामरैर्जनै ॥ १३ ॥

தேவி! விஷ்ணுவின் பாதத்திலிருந்து தோன்றி உலகேசுவரனின் தலைமேல் தங்கியவள் நீ; முனிவர்களாலும் சேவிக்கப்படுகிறாய்; அப்படியிருக்க சாதாரண மக்கள் எவ்வளவு அதிகமாக வணங்க வேண்டும்!

Verse 14

यत्सैकतं ललाटे तु ध्रियते मनुजोत्तमैः । तत्रैव नेत्रं विज्ञेयं विध्यर्द्धाधः समुज्ज्वलत् ॥ १४ ॥

மிகச் சிறந்தோர் நெற்றியில் அணியும் புனித மண்/மணல் திலகம் உள்ள இடத்திலேயே, புருவவரியிலிருந்து அரை அளவு மேலே ஒளிவிடும் தெய்வீகக் கண் இருப்பதாக அறிய வேண்டும்।

Verse 15

यन्मज्जनं महापुण्यं दुर्लभं त्रिदिवौकसाम् । सारूप्यदायकं विष्णोः किमस्मात्कथ्यते परम ॥ १५ ॥

அந்தத் திருத்தலத்தில் மூழ்கி நீராடுதல் மகாபுண்ணியமானது; அது தேவர்களுக்கும் அரிது. அது திருமால் (விஷ்ணு) சாறூப்யத்தை அளிக்கும்—இதற்கு மேல் என்ன சொல்ல இயலும்?

Verse 16

यत्र स्नाताः पापिनोऽपि सर्वपापविवर्जिताः । महद्विमानमारूढाः प्रयान्ति परमं पदम् ॥ १६ ॥

எங்கே நீராடினால் பாவிகளும் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுகின்றனர்; மேலும் மகத்தான விமானத்தில் ஏறி பரமபதத்தை அடைகின்றனர்.

Verse 17

यत्र स्नाता महात्मानः पितृमातृकुलानि वै । सहस्राणि समुद्धृत्य विष्णुलोके व्रजन्ति वै ॥ १७ ॥

எங்கே மகாத்ம பக்தர்கள் நீராடுகிறார்களோ, அங்கே அவர்கள் தந்தை-தாய் வழிக் குலங்களில் ஆயிரக்கணக்கானவற்றை உயர்த்தி விஷ்ணுலோகத்தை அடைகின்றனர்.

Verse 18

स स्नातः सर्वतीर्थेषु यो गङ्गां स्मरति द्विज । पुण्यक्षेत्रेषु सर्वेषु स्थितवान्नात्र संशयः ॥ १८ ॥

ஓ இருமுறை பிறந்தவரே! கங்கையை நினைப்பவன், எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் நீராடியவனே; எல்லாப் புண்யக்ஷேத்திரங்களிலும் நின்றவனே—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 19

यत्र स्नातं नरं दृष्ट्वा पापोऽपि स्वर्गभूमिभाक् । मदङ्गस्पर्शेमात्रेण देवानामाधिपो भवेत् ॥ १९ ॥

அந்தப் புனிதத் தலத்தில் நீராடிய மனிதனைப் பார்த்தாலே பாவியும் சொர்க்கத்திற்குத் தகுதியடைகிறான்; மேலும் என் உடல் ஸ்பரிசம் மட்டுமே ஒருவனை தேவர்களின் அதிபதியாக்கும்.

Verse 20

तुलसीमूलसंभूता द्विजपादोद्भवा तथा । गङ्गोद्भवा तु मृल्लोकान्नयत्यच्युतरूपताम् ॥ २० ॥

துளசியின் வேரிலிருந்து தோன்றிய மண், அதுபோல பிராமணரின் பாதத்திலிருந்து வந்த மண், குறிப்பாக கங்கையிலிருந்து பிறந்த புனித மண்ணால்—இந்த உலகில் மக்கள் அச்யுதன் (விஷ்ணு) போன்ற நிலையை அடைகின்றனர்।

Verse 21

गङ्गा च तुलसी चैव हरिभक्तिरचञ्चला । अत्यन्तदुर्ल्लभा नॄणां भक्तिर्द्धर्मप्रवक्तरि ॥ २१ ॥

கங்கை, துளசி, மேலும் ஹரியில் அசையாத பக்தி—இவை மனிதர்க்கு மிக அரிது; அதுபோல சத்தர்மத்தை உரைக்கும் குருவின்மேல் பக்தியும் மிகவும் அரிது।

Verse 22

सद्धर्मवक्तुः पदसंभवां मृदं गङ्गोद्भवां चैव तथा तुलस्याः । मूलोद्भवां भक्तियुतो मनुष्यो धृत्वा शिरस्येति पदं च विष्णोः ॥ २२ ॥

சத்தர்மத்தை உரைக்கும் உபதேசகரின் பாதமண்ணும், கங்கையிலிருந்து வந்த மண்ணும், துளசியின் வேர்மண்ணும்—பக்தியுள்ளவன் இவற்றைத் தலையில் தரித்து விஷ்ணுவின் பதம் (தாமம்) அடைகிறான்।

Verse 23

कदा यास्याम्यहं गङ्गां कदा पश्यामि तामहम् । वाञ्च्छत्यपि च यो ह्येवं सोऽपि विष्णुपदं व्रजेत् ॥ २३ ॥

“நான் எப்போது கங்கைக்கு செல்வேன்? எப்போது அவளை தரிசிப்பேன்?”—இவ்வாறு ஏங்குபவனும் விஷ்ணுபதத்தை அடைகிறான்।

Verse 24

गङ्गाया महिमा ब्रह्मन्वक्तुं वर्षशतैरपि । न शक्यते विष्णुनापि किमन्यैर्बहुभाषितैः ॥ २४ ॥

ஓ பிராமணரே, கங்கையின் மகிமையை நூறு நூறு ஆண்டுகள் சொன்னாலும் முழுமையாகச் சொல்ல இயலாது—விஷ்ணுவாலும் கூட முழுதாய் உரைக்க முடியாது; பிறர் எவ்வளவு பேசினாலும் என்ன செய்ய முடியும்?

Verse 25

अहो माया जगत्सर्वं मोहयत्येतदद्भुतम् । यतो वै नरकं यान्ति गङ्गानाम्नि स्थितेऽपि हि ॥ २५ ॥

அஹோ! எத்தனை அதிசயம்—மாயை முழு உலகையும் மயக்குகிறது; ஆகவே ‘கங்கை’ என்ற பெயருள்ள இடத்தில் இருந்தும் மக்கள் நரகத்திற்குச் செல்கின்றனர்।

Verse 26

संसारदुःख विच्छेदि गङ्गानाम प्रकीर्तितम् । तथा तुलस्या भक्तिश्च हरिकीर्तिप्रवक्तरि ॥ २६ ॥

கங்கை நாமம் உலகியல்த் துயரை அறுப்பதாகப் புகழப்படுகிறது; அதுபோல துளசியில் பக்தியும், ஹரியின் கீர்த்தியை உரைப்பவரிடமும் பக்தி (மிகப் புனிதம்) ஆகும்।

Verse 27

सकृदप्युच्चरेद्यस्तु गङ्गेत्येवाक्षरद्वयम् । सर्वपापविनिर्मुक्तो विष्णुलोकं स गच्छति ॥ २७ ॥

ஒருமுறையாவது ‘கங்கை’ என்ற இரண்டெழுத்துப் பெயரை உச்சரிப்பவன், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு விஷ்ணுலோகத்தை அடைகிறான்।

Verse 28

योजनत्रितयं यस्तु गङ्गायामधिगच्छति । सर्वपापविनिर्मुक्तः सूर्यलोकं समेति हि ॥ २८ ॥

கங்கையின் கரையில் மூன்று யோஜனை அளவு பயணம் செய்பவன், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு நிச்சயமாக சூரியலோகத்தை அடைகிறான்।

Verse 29

सेयं गङ्गा महापुण्या नदी भक्त्या निषेविता । मेषतौलिमृगार्केषु पावयत्यखिलं जगत् ॥ २९ ॥

இதுவே மிகப் புண்ணியமிக்க கங்கை நதி; பக்தியுடன் சேவிக்கப்படுபவள். சூரியன் மேஷம், துலாம், மிருகத்தில் நிலைக்கும் காலங்களில் அவள் முழு உலகையும் தூய்மைப்படுத்துகிறாள்।

Verse 30

गोदावरी भीमरथी कृष्णा रेवा सरस्वती । तुङ्गभद्रा च कावेरी कालिन्दी बाहुदा तथा ॥ ३० ॥

கோதாவரி, பீமரதி, கிருஷ்ணா, ரேவா (நர்மதா), சரஸ்வதி, துங்கபத்ரா, காவேரி, காலிந்தி (யமுனை) மேலும் பாஹுதா—இப் புனித நதிகளை நினைந்து வணங்க வேண்டும்।

Verse 31

वेत्रवती ताम्रपर्णी सरयूश्च द्विजोत्तम । एवमादिषु तीर्थेषु गङ्गा मुख्यतमा स्मृता ॥ ३१ ॥

ஓ த்விஜோத்தமா! வேத்ரவதி, தாம்ரபர்ணி, சரயூ முதலிய தீர்த்தங்களில் கங்கைதேவி முதன்மையானதாக நினைக்கப்படுகிறாள்।

Verse 32

यथा सर्वगतो विष्णुर्जगव्द्याप्य प्रतिष्टितः । तथेयं व्यापिनी गङ्गा सर्वपापप्रणाशिनी ॥ ३२ ॥

எவ்வாறு அனைத்திலும் நிறைந்த விஷ்ணு உலகமெங்கும் பரவி நிலைத்திருக்கிறாரோ, அவ்வாறே இந்த கங்கையும் எங்கும் பரவி எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பவள்।

Verse 33

अहो गङ्गा जगद्धात्री स्नानपानादिभिर्जगत् । पुनाति पावनीत्येषा न कथं सेव्यते नृभिः ॥ ३३ ॥

அஹோ! கங்கை உலகைத் தாங்கும் தாயாகி, நீராடுதல், அருந்துதல் முதலியவற்றால் உலகைத் தூய்மைப்படுத்துகிறாள். ‘பாவினி’ எனப் புகழ்பெற்ற அவளை மனிதர் ஏன் சேவிக்கவில்லை?

Verse 34

तीर्थानामुत्तमं तीर्थं क्षेत्राणां क्षेत्रमुत्तमम् । वाराणसीति विख्यातं सर्वदेवनिषेवितम् ॥ ३४ ॥

தீர்த்தங்களில் இது உத்தம தீர்த்தம்; க்ஷேத்திரங்களில் இது உத்தம க்ஷேத்திரம். ‘வாரணாசி’ எனப் புகழ்பெற்றது; எல்லாத் தேவர்களாலும் சேவிக்கப்பட்டு வணங்கப்படுகிறது।

Verse 35

ते एव श्रवणे धन्ये संविदाते बहुश्रुतम् । इह श्रुतिमतां पुंसां काशी याभ्यां श्रुताऽसकृत् ॥ ३५ ॥

கேட்கும் அந்த இரு செவிகளே உண்மையில் பாக்கியமானவை; அவை மிகுந்த வேத-ஞானத்தை அளிக்கின்றன. இவ்வுலகில் ச்ருதி-ஞானமுடையோர்க்கு காசி மீண்டும் மீண்டும் போற்றிக் கேட்கப்படும் தலம்.

Verse 36

ये यं स्मरन्ति संस्थानमविमुक्तं द्विजोत्तमम् । निर्धूतसर्वपापास्ते शिवलोकं व्रजन्ति वै ॥ ३६ ॥

ஓ த்விஜோத்தமா! ‘அவிமுக்த’ எனப்படும் இப்புனிதத் தலத்தை நினைவுகூர்வோர் எல்லாப் பாவங்களும் நீங்கி, நிச்சயமாக சிவலோகத்தை அடைவர்.

Verse 37

योजनानां शतस्थोऽपि अविमुक्तं स्मरेद्यदि । बहुपातकपूर्णोऽपि पदं गच्छत्यनामयम् ॥ ३७ ॥

நூறு யோஜன தூரத்தில் இருந்தாலும் அவிமுக்தத்தை நினைவுகூரின், பல பாவங்களால் நிறைந்தவராயினும் அவர் துயரமற்ற, நோயற்ற பரம பதத்தை அடைவர்.

Verse 38

प्राणप्रयाणसमये योऽविमुक्तं स्मरेद्द्विज । सोऽपि पापविनिर्मुक्तः शैवं पदमवाप्नुयात् ॥ ३८ ॥

ஓ த்விஜா! உயிர் பிரியும் வேளையில் அவிமுக்தத்தை நினைவுகூர்வோனும் பாவமின்றி, சிவனுடைய உயர்ந்த பதத்தை அடைவான்.

Verse 39

काशीस्मरणजं पुण्यं भुक्त्वा स्वर्गे तदन्ततः । पृथिव्यामेकराड् भूत्वा काशीं प्राप्य च मुक्तिभाक् ॥ ३९ ॥

காசி-ஸ்மரணத்தால் உண்டான புண்ணியத்தை ஸ்வர்கத்தில் அனுபவித்து, அது தீர்ந்தபின், பூமியில் ஒரே அரசனாகப் பிறக்கிறான்; பின்னர் மீண்டும் காசியை அடைந்து முக்தியின் பங்காளியாகிறான்.

Verse 40

बहुनात्र किमुक्तेन वाराणस्या गुणान्प्रति । नामापि गृह्णातां काश्याश्चतुर्वर्गो न दूरतः ॥ ४० ॥

இங்கே வாராணசியின் சிறப்புகளை மிகையாகச் சொல்லி என்ன பயன்? காசியின் நாமத்தை மட்டும் எடுத்துரைப்போர்க்கும் தர்மம்-அர்த்தம்-காமம்-மோட்சம் எனும் நான்கு புருஷார்த்தங்களும் தூரமல்ல।

Verse 41

गङ्गायमुनयोर्योगोऽधिकः काश्या अपि द्विज । यस्य दर्शनमात्रेण नरा यान्ति परां गतिम् ॥ ४१ ॥

ஓ இருமுறை பிறந்தவனே! கங்கை-யமுனை சங்கமம் காசியைவிடவும் உயர்ந்தது; அதன் தரிசனமட்டுமே மனிதரை பரம கதிக்கு அழைத்துச் செல்கிறது।

Verse 42

मकरस्थे रवौ गङ्गा यत्र कुत्रावगाहिता । पुनाति स्नानपानाद्यैर्नयन्तीन्द्रपुरं जगत् ॥ ४२ ॥

சூரியன் மகரத்தில் இருக்கும் போது, கங்கையில் எங்கு நீராடினாலும், நீராடுதல்-நீர்பானம் முதலிய புண்ணியச் செயல்களால் அவள் உலகைத் தூய்மைப்படுத்தி உயிர்களை இந்திரபுரத்திற்குத் திசைதிருப்புகிறாள்।

Verse 43

यो गङ्गां भजते नित्यं शंकरो लोकशंकरः । लिङ्गरूपीं कथं तस्या महिमा परिकीर्त्यते ॥ ४३ ॥

உலக நன்மை புரியும் சங்கரனே தினமும் கங்கையைப் போற்றுகின்றான்; அவள் லிங்கரூபிணியாக இருப்பதால், அவளுடைய மகிமையை எவ்வாறு முழுமையாகப் பாட முடியும்?

Verse 44

हरिरूपधरं लिङ्गं लिङ्गरूपधरो हरिः । ईषदप्यन्तरं नास्ति भेदकृच्चानयोः कुधीः ॥ ४४ ॥

லிங்கம் ஹரியின் ரூபத்தைத் தாங்குகிறது; ஹரியும் லிங்க ரூபத்தைத் தாங்குகிறார். இருவரிடமும் சிறிதளவும் வேறுபாடு இல்லை; வேறுபாடு காண்பவன் தவறான அறிவுடையவன்।

Verse 45

अनादिनिधने देवे हरिशंकरसंज्ञिते । अज्ञानसागरे मग्ना भेदं कुर्वन्ति पापिनः ॥ ४५ ॥

ஆதியும் அந்தமும் இல்லாத தேவன்—ஹரி என்றும் சங்கரன் என்றும் அழைக்கப்படுபவன்; அறியாமைச் சாகரத்தில் மூழ்கிய பாவிகள் அவனில் வேறுபாடு செய்கின்றனர்.

Verse 46

यो देवो जगतामीशः कारणानां च कारणम् । युगान्ते निगदन्त्येतद्रुद्ररूपधरो हरिः ॥ ४६ ॥

உலகங்களின் ஈசனும் காரணங்களுக்குக் காரணமுமான அந்த தேவனை—யுகாந்தத்தில் ‘ருத்ர ரூபம் தரித்த ஹரி’ என்று அறிவிக்கின்றனர்.

Verse 47

रुद्रो वै विष्णुरुपेण पालयत्यखिलंजगत् । ब्रह्मरुपेण सृजति प्रान्तेः ह्येतत्त्रयं हरः ॥ ४७ ॥

ருத்ரன் விஷ்ணு ரூபத்தில் அகில உலகையும் காக்கிறான்; பிரம்மா ரூபத்தில் படைக்கிறான். ஆகவே (சுழற்சியின் முடிவில்) இந்தத் திரயம் ஹரனுக்கே உரியது.

Verse 48

हरिशंकरयोर्मध्ये ब्रह्मणश्चापि यो नरः । भेदं करोति सोऽभ्येति नरकं भृशदारुणम् ॥ ४८ ॥

ஹரி-சங்கரர் இடையிலும், அவர்களுக்கும் பிரம்மாவுக்கும் இடையிலும் வேறுபாடு செய்பவன் மிகக் கொடிய நரகத்தை அடைகிறான்.

Verse 49

हरं हरिं विधातारं यः पश्यत्येकरूपिणम् । स याति परमानन्दं शास्त्राणामेष निश्चयः ॥ ४९ ॥

ஹரன் (சிவன்), ஹரி (விஷ்ணு), விதாதா (பிரம்மா) ஆகியோரை ஒரே ரூப-தத்துவமாகக் காண்பவன் பரமானந்தத்தை அடைகிறான்; இதுவே சாஸ்திரங்களின் உறுதியான முடிவு.

Verse 50

योऽसावनादिः सर्वज्ञो जगतामादिकृद्विभुः । नित्यं संनिहितस्तत्र लिङ्गरूपी जनार्दनः ॥ ५० ॥

அந்த ஜனார்தனன் அனாதி, சர்வஞ்ஞன், உலகங்களின் ஆதிகர்த்தா, எங்கும் நிறைந்தவன்; அங்கே நித்தம் லிங்கரூபமாக சன்னிதியாக இருக்கிறான்।

Verse 51

काशीविश्वेश्वरं लिङ्गं ज्योतिर्लिङ्गं तदुच्यते । तं दृष्ट्वा परमं ज्योतिराप्नोति मनुजोत्तमः ॥ ५१ ॥

காசியின் விஸ்வேஸ்வர லிங்கம் ‘ஜ்யோதிர்லிங்கம்’ என அழைக்கப்படுகிறது; அதை தரிசித்தால் மனிதரில் சிறந்தவன் பரம ஜ்யோதியை அடைகிறான்।

Verse 52

काशीप्रदक्षिणा येन कृता त्रैलोक्यपावनी । सप्तद्वीपासाब्धिशैला भूः परिक्रमितामुना ॥ ५२ ॥

மூன்று உலகங்களையும் புனிதப்படுத்தும் காசி-பிரதட்சிணையை யார் செய்தாரோ, அந்த முனிவனால் ஏழு தீவுகள், கடல்கள், மலைகளுடன் கூடிய முழு பூமியும் பிரதட்சிணை செய்யப்பட்டதுபோல் ஆகிறது।

Verse 53

धातुमृद्दारपाषाणलेख्याद्या मूर्तयोऽमलाः । शिवस्य वाच्युतस्यापि तासु संनिहितो हरिः ॥ ५३ ॥

உலோகம், மண், மரம், கல் அல்லது வரையப்பட்டவை முதலிய மூர்த்திகள் தூயவை; அவை சிவனுடையதாக இருந்தாலும் அச்யுதனுடையதாக இருந்தாலும், அவற்றில் ஹரி சன்னிதியாக இருக்கிறான்।

Verse 54

तुलसीकाननं यत्र यत्र पह्मवनं द्विजा । पुराणपठनं यत्र यत्र संनिहितो हरिः ॥ ५४ ॥

ஓ இருபிறப்பினரே, எங்கே எங்கே துளசி தோட்டம் உள்ளதோ, எங்கே எங்கே தாமரை வனம் உள்ளதோ, எங்கே எங்கே புராணப் பாராயணம் நடைபெறுகிறதோ—அங்கே அங்கே ஹரி சன்னிதியாக இருக்கிறான்।

Verse 55

पुराणसंहितावक्ता हरिरित्यभिधीयते । तद्भक्तिं कुर्वतां नॄणां गङ्गास्नानं दिने दिने ॥ ५५ ॥

புராண-சம்ஹிதையை உரைக்கும் வாக்காளர் ஹரியே எனப் போற்றப்படுகிறார். அவரை பக்தியுடன் வழிபடுவோர்க்கு தினந்தோறும் கங்கைஸ்நானப் புண்ணியம் உண்டாகும்.

Verse 56

पुराणश्रवणे भक्तिर्गङ्गास्नानसमा द्विज । तद्वक्तरि च या भक्तिः सा प्रयागोपमा स्मृता ॥ ५६ ॥

ஓ இருமுறை பிறந்தவனே! புராணங்களைச் செவிமடுத்தலில் வெளிப்படும் பக்தி கங்கைஸ்நானத்துக்கு ஒப்பாகக் கருதப்படுகிறது. அந்தப் புராண வாக்காளர்மேல் உள்ள பக்தி பிரயாகத்தின் புனிதத்துக்கு ஒப்பென நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 57

पुराणधर्मकथनैर्यः समुद्धरते जगत् । संसारसागरे मग्नं स हरिः परिकीर्तितः ॥ ५७ ॥

புராணமும் தர்மமும் கூறும் கதைகளால், ஸம்ஸார சாகரத்தில் மூழ்கிய உலகை உயர்த்தி மீட்பவர்—அவரே ஹரி (விஷ்ணு) எனப் புகழப்படுகிறார்.

Verse 58

नास्ति गङ्गासमं तीर्थं नास्ति मातृसमो गुरुः । नास्ति विष्णुसमं दैवं नास्ति तत्त्वं गुरोः परम् ॥ ५८ ॥

கங்கைக்கு ஒப்பான தீர்த்தம் இல்லை; தாய்க்கு ஒப்பான குரு இல்லை; விஷ்ணுவுக்கு ஒப்பான தெய்வம் இல்லை; குரு அருளிய தத்துவத்துக்கு மேலான தத்துவம் இல்லை.

Verse 59

वर्णानां ब्राह्मणः श्रेष्टस्तारकाणां यथा शशी । यथा पयोधिः सिन्धूनां तथा गङ्गा परा स्मृता ॥ ५९ ॥

வர்ணங்களில் பிராமணன் சிறந்தவன்; நட்சத்திரங்களில் சந்திரன் போல. நதிகளில் கடல் பெரிதானதுபோல், கங்கை பரமம் என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 60

नास्ति शान्तिसमो बन्धुर्नास्ति सत्यात्परं तपः । नास्ति मोक्षात्परो लाभो नास्ति गङ्गासमा नदी ॥ ६० ॥

அமைதியைப் போன்ற நண்பன் இல்லை; சத்தியத்தைவிட உயர்ந்த தவம் இல்லை. மோக்ஷத்தைவிட பெரிய லாபம் இல்லை; கங்கையைப் போன்ற நதி இல்லை।

Verse 61

गङ्गायाः परमं नाम पापारण्यदवानलः । भवव्याधिहरा गङ्गा तस्मात्सेव्या प्रयत्नतः ॥ ६१ ॥

கங்கையின் பரம நாமம் ‘பாப-அரண்ய தாவானலன்’ எனப்படுகிறது. கங்கை பவ-நோயை அகற்றுவாள்; ஆகவே முயற்சியுடன் அவளைச் சேவித்து வழிபட வேண்டும்।

Verse 62

गायत्री जाह्नवी चोभे सर्वपापहरे स्मृते । एतयोर्भक्तिहीनो यस्तं विद्यात्पतितं द्विज ॥ ६२ ॥

காயத்ரீயும் ஜாஹ்னவீயும்—இருவரும்—அனைத்துப் பாவங்களையும் போக்குவோர் என நினைக்கப்படுகின்றனர். இவ்விரண்டின்மேலும் பக்தியில்லாத இருபிறப்பன் வீழ்ந்தவன் என அறியப்பட வேண்டும்।

Verse 63

गायत्री छन्दसां माता माता लोकस्य जाह्नवी । उभे ते सर्वपापानां नाशकारणतां गते ॥ ६३ ॥

காயத்ரீ வேதச் சந்தங்களின் தாய்; ஜாஹ்னவீ உலகத்தின் தாய். இவ்விருவரும் எல்லாப் பாவங்களின் நாசத்திற்குக் காரணமாயினர்।

Verse 64

यस्य प्रसन्ना गायत्री तस्य गङ्गा प्रसीदति । विष्णुशक्तियुते ते द्वे समकामप्रसिद्धेदे ॥ ६४ ॥

யாருக்கு காயத்ரீ அருள்புரிகிறாளோ, அவருக்கு கங்கையும் அருள்புரிவாள். விஷ்ணு-சக்தியுடன் கூடிய இவ்விருவரும் வேண்டிய பயன் நிறைவேற்றுவதில் சமமாகப் புகழ்பெற்றவர்கள்।

Verse 65

धर्मार्थकामरूपाणां फलरुपे निरञ्जने । सर्वलोकानुग्रहार्थं प्रवर्तेते महोत्तमे ॥ ६५ ॥

ஓ நிரஞ்சன பரமேஸ்வரா! தர்மம், அர்த்தம், காமம் எனும் வடிவில் பலன் தோன்றினாலும், ஓ மகோத்தமா, அவை எல்லா உலகங்களின் அருளும் நலனும் பொருட்டே நிகழ்கின்றன।

Verse 66

अतीव दुर्ल्लभा नॄणां गायत्री जाह्नवी तथा । तथैव तुलसीभक्तिर्हरिभक्तिश्च सात्त्विकी ॥ ६६ ॥

மனிதர்க்கு மிக அரிதானவை—காயத்ரீ பக்தியும் ஜாஹ்னவீ (கங்கை) வழிபாடும்; அதுபோல துளசி பக்தியும் ஹரியின் சாத்த்விக (தூய) பக்தியும் அரிதே.

Verse 67

अहो गङ्गा महाभागा स्मृता पापप्रणाशिनी । हरिलोकप्रदा दृष्टा पीता सारूप्यदायिनी । यत्र स्नाता नरा यान्ति विष्णोः पदमनुत्तमम् ॥ ६७ ॥

ஆஹா! மகாபாக்யவதி கங்கை—நினைத்தாலே பாவநாசினி; தரிசித்தால் ஹரிலோகம் அளிப்பவள்; அருந்தினால் இறைவனின் சாரூப்யம் தருபவள். அவளில் நீராடியோர் விஷ்ணுவின் ஒப்பற்ற பதத்தை அடைவர்.

Verse 68

नारायणो जगद्धाता वासुदेवः सनातनः । गङ्गास्नानपराणां तु वाञ्छितार्थफलप्रदः ॥ ६८ ॥

நாராயணன்—உலகத்தைத் தாங்கும் ஜகத்தாதா, சனாதன வாசுதேவன்—கங்கையில் நீராடுவதில் பராயணமாயுள்ளோர்க்கு விரும்பிய இலக்கின் பலனை நிச்சயமாக அளிப்பான்.

Verse 69

गङ्गाजलकणेनापि यः सिक्तो मनुजोत्तमः । सर्वपापविनिर्मुक्तः प्रयाति परमं पदम् ॥ ६९ ॥

கங்காஜலத்தின் ஒரு துளியால்கூட நனைந்த சிறந்த மனிதன், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு பரம பதத்தை அடைவான்.

Verse 70

यद्बिन्दुसेवनादेव सगरान्वयसम्भवः । विसृज्य राक्षसं भावं संप्राप्तः परमं पदम् ॥ ७० ॥

அந்தப் புனிதத் துளியை மட்டும் அருந்தியதாலே சகர வம்சத்தில் பிறந்தவன் அரக்கப் பண்பை விட்டு பரம பதத்தை அடைந்தான்।

Verse 71

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे प्रथमपादे गङ्गामाहात्म्यं नाम षष्टोऽध्यायः ॥ ६ ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீ ப்ருஹந்நாரதீய புராணத்தின் பூர்வபாகத்தின் முதல் பாதத்தில் ‘கங்காமாஹாத்மியம்’ எனும் ஆறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।