Yuga-Dharma Framework, Kali-Yuga Diagnosis, and the Hari-Nāma Remedy (Transition to Vedānta Inquiry)

Verse 1

नारद उवाच । आख्यातं भवता सर्वं मुने तत्त्वार्थ कोविद । इदानीं श्रोतुमिच्छामि युगानां स्थितिलक्षणम् ॥ १ ॥

நாரதர் கூறினார்— ஓ முனிவரே, தத்துவார்த்தத்தை அறிந்தவரே! நீங்கள் அனைத்தையும் விளக்கியீர். இப்போது யுகங்களின் நிலை மற்றும் இலக்கணங்களை (காலநிலை) கேட்க விரும்புகிறேன்.

Verse 2

सनक उवाच । साधु साधु महाप्राज्ञ मुने लोकोपकारक । युगधर्मान्प्रबक्ष्यामि सर्वलोकोपकारकान् ॥ २ ॥

சனகர் கூறினார்— நன்று, நன்று! ஓ மஹாப்ராஜ்ஞ முனிவரே, உலகோபகாரகரே! இப்போது எல்லா உலகங்களுக்கும் நன்மை தரும் யுகதர்மங்களை நான் உரைப்பேன்.

Verse 3

धर्मो विवृद्धिमायाति काले कस्मिंस्चिदुत्तम । तथा विनासमायाति धर्म्म एव महीतले ॥ ३ ॥

ஓ உத்தமனே! சில காலங்களில் தர்மம் வளர்ந்து செழிக்கிறது; அதேபோல் பூமியிலேயே தர்மம் குறைந்து அழிவையும் அடைகிறது.

Verse 4

कृतं त्रेता द्वापरं च कलिश्चेति चतुर्युगम् । दिव्यैर्द्वादशभिर्ज्ञेयं वत्सरैस्तत्र सत्तम ॥ ४ ॥

கிருத, திரேதா, துவாபர, கலி— இந்நான்கும் சேர்ந்து சதுர்யுகம். ஓ சத்தமனே! இதன் அளவு பன்னிரண்டு திவ்ய ஆண்டுகள் என அறிக.

Verse 5

संध्यासन्ध्यांशयुक्तानि युगानि सदृशानि वै । कालतो वेदितव्यानि इत्युक्तं तत्त्वादर्शिभिः ॥ ५ ॥

யுகங்கள் உண்மையிலே சந்த்யா மற்றும் சந்த்யாம்சங்களுடன் அமைந்து ஒரே வடிவில் உள்ளன; அவை கால அளவின்படி அறியப்பட வேண்டும்— என்று தத்துவதரிசிகள் உரைத்தனர்.

Verse 6

आद्ये कृतयुगं प्राहुस्ततस्त्रेताविधानकम् । ततश्च द्वापरं प्राहुः कलिमंत्यं विदुः क्रमात् ॥ ६ ॥

முதலில் க்ருத (சத்ய) யுகம் எனக் கூறுவர்; அதன் பின் தன் விதிமுறையுடன் திரேதா யுகம். பின்னர் த்வாபரம் எனச் சொல்வர்; வரிசையாக இறுதியில் கலியுகமே கடைசி என அறிவர்।

Verse 7

देवदानवगंधर्वा यक्षराक्षसपन्नगाः । नासन्कृतयुगे विप्र सर्वे देवसमाः स्मृताः ॥ ७ ॥

ஓ விப்ரரே! க்ருத யுகத்தில் தேவர், தானவர், கந்தர்வர், யக்ஷர், ராக்ஷசர், பன்னகர் (பாம்புகள்) என்ற வேறுபாடுகள் இல்லை; அனைவரும் தேவருக்கு ஒப்பானவர்களாகவே நினைக்கப்பட்டனர்।

Verse 8

सर्वे हृष्टाश्च धर्मिष्टा न तत्र क्रयविक्रयौ । वेदानां च विभागश्च न युगे कृतसंज्ञके ॥ ८ ॥

க்ருத எனப்படும் யுகத்தில் அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடன் தர்மத்தில் நிலைத்திருந்தனர்; அங்கே வாங்கல்-விற்பனை இல்லை, வேதங்களின் பிரிவும் இல்லை।

Verse 9

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्राः स्वाचारतत्पराः । सदा नारायणपरास्तपोध्यानपरायणाः ॥ ९ ॥

பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர்—தத்தம் ஒழுக்கத்தில் ஈடுபட்டு—எப்போதும் நாராயணனைச் சார்ந்தவர்களாய், தவத்தில் நிலைத்து, தியானத்தில் அர்ப்பணித்திருந்தனர்।

Verse 10

कामादिदोषनिर्मुक्ताः शमादिगुणतत्पराः । धर्मसाधनचित्ताश्च गतासूया अदांभिकाः ॥ १० ॥

அவர்கள் காமம் முதலான குற்றங்களிலிருந்து விடுபட்டோர்; சமம் முதலான நற்குணங்களில் ஈடுபட்டோர்; தர்ம சாதனத்தில் மனம் நிலைத்தோர்; பொறாமையற்றோர், பாசாங்கற்றோர்.

Verse 11

सत्यवाक्यरताः सर्वे चतुराश्रमधर्मिणः । वेदाध्ययनसंपन्नाः सर्वशास्त्रविचक्षणाः ॥ ११ ॥

அவர்கள் அனைவரும் சத்தியவாக்கில் ஈடுபட்டோர்; நான்கு ஆசிரம தர்மங்களில் நிலைபெற்றோர்; வேதஅத்தியயனத்தில் நிறைந்தோர்; எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் நுண்ணறிவுடையோர் ஆவர்.

Verse 12

चतुराश्रमयुक्तेन कर्मणा कालयोनिना । अकामफलसंयोगाः प्रयांति परमां गतिम् ॥ १२ ॥

நான்கு ஆசிரமங்களோடு இணைந்தும் காலநியமத்தால் வடிவானும் உள்ள கர்மத்தினால், ஆசைபிறந்த பலனோடு பிணையாதோர் பரமகதியை அடைகின்றனர்.

Verse 13

नारायणः कृतयुगे शुक्लवर्णः सुनिर्मलः । त्रेताधर्मान्प्रवक्ष्यामि श्रृणुष्व सुसमाहितः ॥ १३ ॥

கிருதயுகத்தில் நாராயணன் வெண்நிறத்துடன் பரமத் தூய்மையாய் விளங்குகின்றான். இப்போது திரேதாயுகத்தின் தர்மங்களைச் சொல்கிறேன்—நன்றாக ஒருமித்த மனத்துடன் கேள்.

Verse 14

धर्मः पांडुरतां याति त्रेतायां मुनिसत्तम । हरिस्तु रक्तातां याति किंचित्क्लेशान्विता जनाः ॥ १४ ॥

முனிவரரே! திரேதாயுகத்தில் தர்மம் பாண்டுரமாக (வலிமை குறைந்து) மங்குகிறது; ஹரி சிறிது செம்மை கலந்த நிறம் கொள்கிறான்; மக்களும் ஓரளவு துன்பத்தால் பாதிக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 15

क्रियायोगरताः सर्वे यज्ञकर्मसु निष्टिताः । सत्यव्रता ध्यानपराः सदाध्यानपरायणाः ॥ १५ ॥

அவர்கள் அனைவரும் கிரியாயோகத்தில் ஈடுபட்டு, யாககர்மங்களில் உறுதியாக நிலைபெற்றோர்; சத்தியவிரதம் கொண்டோர்; தியானத்தில் ஆழ்ந்தோர்; எப்போதும் தியானத்தையே சார்ந்தோர்.

Verse 16

द्विपादो वर्तते धर्मो द्वापरे च मुनीश्वर । हरिः पीतत्वमायाति वेदश्चापि विभज्यते ॥ १६ ॥

முனீஸ்வரரே, துவாபர யுகத்தில் தர்மம் இரண்டு கால்களில் மட்டுமே நிலைக்கும்; ஹரி பீதவர்ணம் ஏற்கிறார், வேதமும் பிரிக்கப்பட்டதாகிறது.

Verse 17

असत्यनिरताश्चापि केचित्तत्र द्विजोत्तमाः । ब्राह्मणाद्याश्च वर्णाः स्युः केचिद्रागादिदुर्गुणाः ॥ १७ ॥

த்விஜோத்தமரே, அங்கே சிலர் பொய்மையில் ஈடுபடுவார்கள்; பிராமணர் முதலிய வர்ணங்களிலும் சிலர் ராகம் முதலான தீக்குணங்களால் மாசுபடுவர்.

Verse 18

केचित्स्वर्गापवर्गार्थं विप्रयज्ञान्प्रकुर्वते । केचिद्धनादिकामाश्च केचित्कल्मषचेतसः ॥ १८ ॥

சிலர் ஸ்வர்கம் அல்லது அபவர்கம் (மோட்சம்) பெற விரும்பி பிராமண யாகங்களைச் செய்கிறார்கள்; சிலர் செல்வம் முதலிய ஆசையால், சிலர் பாவமாசு கொண்ட மனத்தால் அசுத்த நோக்கில் செய்கிறார்கள்.

Verse 19

धर्माधर्मौ समौ स्यातां द्वापरे विप्रसत्तम । अधर्मस्य प्रभावेण क्षीयंते च प्रजास्तथा ॥ १९ ॥

விப்ரசத்தமரே, துவாபரத்தில் தர்மமும் அதர்மமும் சமமாக நிற்கும்; அதர்மத்தின் தாக்கத்தால் மக்கள் கூட அதுபோலச் சிதைந்து குறைவடைவார்கள்.

Verse 20

अल्पायुषो भविष्यंति केचिञ्चापि मुनीश्वर । केचित्पुण्यरतान् दृष्ट्वा असूयां विप्र कुर्वते ॥ २० ॥

முனீஸ்வரரே, சிலர் குறைந்த ஆயுளுடையவர்களாக இருப்பார்கள்; பிராமணரே, சிலர் புண்ணியத்தில் ஈடுபட்டவர்களைப் பார்த்து பொறாமை கொண்டு குற்றம் தேடுவார்கள்.

Verse 21

कलिस्थितिं प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व समाहितः । धर्मः कलियुगे प्राप्ते पादेनैकेन वर्तते ॥ २१ ॥

கலியுகத்தின் நிலையைக் கூறுகிறேன்; நீ ஒருமுகச் சித்தத்துடன் கேள். கலி வந்தபோது தர்மம் ஒரு பாதத்தில் (நான்கில் ஒரு பங்கு) மட்டுமே நிலைக்கும்॥

Verse 22

तामसं युगमासाद्य हरिः कृष्णत्वमेति च । यः कश्चिदपि धर्मात्मा यज्ञाचारान्करोति च ॥ २२ ॥

தாமச யுகம் (கலி) வந்தபோது ஹரி நிச்சயமாகக் கிருஷ்ணரூபம் எடுப்பார். யார் தர்மாத்மனாய் யஜ்ஞ விதிகளைக் கடைப்பிடிக்கிறாரோ, அவர் தர்மத்தில் நிலைபெறுவார்॥

Verse 23

यः कश्चिदपि पुण्यात्मा क्रियायोगरतो भवेत् । नरं धर्मरतं दृष्ट्वा सर्वेऽसूयां प्रकुर्वते ॥ २३ ॥

யாரேனும் புண்ணியவான் கிரியாயோகத்தில் ஈடுபட்டிருந்தாலும், தர்மத்தில் நிலைத்த மனிதனைப் பார்த்து அனைவரும் பொறாமையுடன் குற்றம் காண்கிறார்கள்॥

Verse 24

व्रताचाराः प्रणश्यंति ज्ञानयज्ञादयस्तथा । उपद्रवा भविष्यंति ह्यधर्मस्य प्रवतनात् ॥ २४ ॥

அதர்மம் பரவுவதால் விரத-ஆசாரங்கள் அழியும்; ஞானயஜ்ஞம் முதலிய புனித யாகங்களும் குறையும்; மேலும் கலக்கம், பேரிடர்கள் எழும்॥

Verse 25

असूयानिरताः सर्वे दंभाचारपरायणाः । प्रजाश्चाल्पायुषः सर्वा भविष्यंति कलौ युगे ॥ २५ ॥

கலியுகத்தில் அனைவரும் பொறாமையில் மூழ்கி, பாசாங்கு நிறைந்த நடத்தைக்கே அடிமையாவார்கள்; எல்லா உயிர்களும் குறுகிய ஆயுளுடையவையாகும்॥

Verse 26

नारद उवाच । युगधर्माः समाख्यातास्त्वया संक्षेपतो मुने । कलिं विस्तरतो ब्रूहि त्वं हि धर्मविदां वरः ॥ २६ ॥

நாரதர் கூறினார்—முனிவரே, யுகதர்மங்களை நீங்கள் சுருக்கமாக உரைத்தீர். இப்போது கலியுகத்தை விரிவாகச் சொல்லுங்கள்; தர்மத்தை அறிந்தோரில் நீங்கள் முதன்மை.

Verse 27

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्राश्चमुनिसत्तम । किमाहाराः किमाचाराः भविष्यंति कलौ युगे ॥ २७ ॥

முனிசிறந்தவரே, கலியுகத்தில் பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர் எத்தகைய உணவை உண்ணுவர்? எத்தகைய நடத்தையைப் பின்பற்றுவர்?

Verse 28

सनक उवाच । श्रृणुष्व मुनिशार्दूल सर्वलोकोपकारक । कलिधर्मान्प्रवक्ष्यामि विस्तरेण यथातथम् ॥ २८ ॥

சனகர் கூறினார்—முனிகளுள் புலியே, உலகமெங்கும் நன்மை செய்பவரே, கேளுங்கள். கலியுகத் தர்மங்களை யதார்த்தமாகவும் விரிவாகவும் நான் உரைப்பேன்.

Verse 29

सर्वे धर्मा विनश्यंति कृष्णे कृष्णत्वमागते । तस्मात्कलिर्महाघोरः सर्वपातकसंकरः ॥ २९ ॥

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தம் ஸ்வதாமத்திற்குச் சென்றபோது எல்லாத் தர்மங்களும் சிதைகின்றன. ஆகவே கலி மிகக் கொடியது; எல்லாப் பாவங்களின் கலவையாய் குழப்பத்தை உண்டாக்குவது.

Verse 30

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्रा धर्मपराङ्मुखाः । घोरे कलियुगे प्राप्ते द्विजा वेदपराङ्मुखाः ॥ ३० ॥

கொடுமையான கலியுகம் வந்தபோது பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர் அனைவரும் தர்மத்திலிருந்து விலகுவர்; இருபிறப்பினர் வேதத்திலிருந்தும் விலகுவர்.

Verse 31

व्याजधर्मरताः सर्वे असूयानिरतास्तथा । वृथाहंकारदुष्टाश्च सत्यहीनाश्च पंडिताः ॥ ३१ ॥

அனைவரும் போலி தர்மத்தில் ஈடுபட்டு, குற்றம் காண்பதில் மூழ்குவர். வீண் அகந்தையால் கெடிந்து, ‘பண்டிதர்’ எனப்பட்டும் சத்தியமற்றவராவர்.

Verse 32

अहमेवाधिक इति सर्वेऽपि विवदंति च । अधर्मलोलुपाः सर्वे तथा वैतंहिका नराः ॥ ३२ ॥

அனைவரும் “நானே உயர்ந்தவன்” என்று கூறி வாதாடுவர். அவர்கள் அனைவரும் அதர்மத்திற்கு பேராசை கொண்டவர்கள்; அத்தகையோர் வஞ்சகரும் பாசாங்கர்களும் ஆவர்.

Verse 33

अतः स्वल्पायुषः सर्वे भविष्यंति कलौ युगे । अल्पायुष्ट्वान्मनुष्याणां न विद्याग्रहणं द्विज ॥ ३३ ॥

ஆகையால் கலியுகத்தில் அனைவரும் குறுகிய ஆயுளுடையவராவர். ஓ இருபிறப்பனே! மனிதரின் குறுஆயுளால் புனித வித்யையை முறையாகப் பெறுதல் இல்லை.

Verse 34

विद्याग्रहणशून्यत्वादधर्मो वर्तते पुनः । युत्क्रमेण प्रजाः सर्वा म्रियंते पापतत्पराः ॥ ३४ ॥

வித்யையைப் பெறாததால் அதர்மம் மீண்டும் வளர்கிறது. பின்னர் வரிசையாகப் பாவத்தில் ஈடுபட்டு எல்லா உயிர்களும் அழிகின்றன.

Verse 35

ब्राह्मणाद्यास्तथा वर्णाः संकीर्यंते परस्परम् । कामक्रोधपरा मूढा वृथासंतापपीडिताः ॥ ३५ ॥

பிராமணர் முதலிய வர்ணங்கள் ஒன்றோடொன்று கலந்து சங்கரமாகின்றன. காமம்-க்ரோதம் ஆட்கொண்ட மடையோர் வீண் துயரால் வாடுகின்றனர்.

Verse 36

शूद्रतुल्या भविष्यंति सर्वे वर्णा कलौ युगे । उत्तमा नीचतां यांति नीचाश्चोत्तमतां तथा ॥ ३६ ॥

கலியுகத்தில் எல்லா வர்ணங்களும் சூத்ரருக்கு ஒப்பாகிவிடும்; உயர்ந்தோர் தாழ்விற்கு வீழ்வர், தாழ்ந்தோரும் உயர்நிலைக்கு ஏறுவர்।

Verse 37

राजनो द्रव्यनिरतास्तथा ह्यन्यायवर्त्तिनः । पीडयंति प्रजाश्चैव करैरत्यर्थयोजितैः ॥ ३७ ॥

அரசர்கள் செல்வத்தில் மூழ்கி அநியாய வழியில் நடந்து, மிகுந்த வரிகளை விதித்து குடிகளை ஒடுக்குவர்।

Verse 38

शववाहाभविष्यंति शूद्राणां च द्विजातयः । धर्मस्त्रीष्वपि गच्छंति पतयो जारधर्मिणः ॥ ३८ ॥

வருங்காலத்தில் சூத்ரர்களுக்காக இருபிறப்பினர் சவம் சுமப்பவராவர்; தர்மம் பெண்களிடமே தங்கும், கணவர்கள் பரதாரச் செயல்பாடுடன் நடப்பர்।

Verse 39

द्विषंति पितरं पुत्रा भर्तारं च स्त्रियोऽखिलाः । परिस्त्रीनिरतः सर्वे परद्रव्यपरायणाः ॥ ३९ ॥

மகன்கள் தந்தையை வெறுப்பர்; எல்லாப் பெண்களும் கணவரை இகழ்வர்; அனைவரும் பிறர் மனைவியரிடம் ஆசை கொண்டு, பிறர் செல்வத்தையே நாடுவர்।

Verse 40

मत्स्यामिषेण जीवंति दुहंतश्चाप्यजीविकाम् । घोरे कलियुगे विप्र सर्वे पापरता जनाः ॥ ४० ॥

ஓ விப்ரரே! இந்தக் கொடிய கலியுகத்தில் மக்கள் மீன், மாமிசம் கொண்டு வாழ்வர்; பால் கறந்து அதையும் தொழிலாக்குவர்; அனைவரும் பாவத்தில் ஈடுபடுவர்।

Verse 41

सतामसूयानिरतां उपहासं प्रकुर्वते । सरित्तीरेषु कुद्दालैर्वापयिष्यंति चौषधीः ॥ ४१ ॥

அவர்கள் சான்றோர்மீது பொறாமையில் மூழ்கி அவர்களை இகழ்ந்து நகைப்பார்கள்; ஆற்றங்கரைகளில் மண்வெட்டியால் தோண்டி மூலிகைகளை நட்டுவைப்பார்கள்।

Verse 42

पृथ्वी निष्फलतां याति बीजं पुष्पं विनश्यति । वेश्यालावंयशीलेषु स्पृहा कुर्वंति योषितः ॥ ४२ ॥

பூமி பயனற்றதாகி, விதையும் மலரும் அழியும்; பெண்கள் வेश्यைகளின் அழகும் நடைமுறையும் மீது ஆசை கொள்ளத் தொடங்குவர்।

Verse 43

धर्मविक्रयिणो विप्राः स्त्रियश्च भगविक्रयाः । वेदविक्रयकाश्चान्ये शूद्राचाररता द्विजाः ॥ ४३ ॥

பிராமணர்கள் தர்மத்தை விற்பவர்களாகி விடுவர்; பெண்கள் உடல் விற்பவர்களாவர்; சிலர் வேதத்தையும் விற்பர்; இருபிறப்பினர் சூத்ரரின் நடத்தையில் ஈடுபடுவர்।

Verse 44

साधूनां विधवानां च वित्तान्यपहरंति च । न व्रतानि चरिष्यन्ति ब्राह्मणा द्रव्यलोलुपाः ॥ ४४ ॥

அவர்கள் சான்றோரும் விதவைகளும் உடைய செல்வத்தையும் பறிப்பர்; செல்வலோபம் கொண்ட பிராமணர்கள் விரதங்களை அனுஷ்டிக்கமாட்டார்கள்।

Verse 45

धर्माचारं परित्यज्य वृथावादैर्विषज्जिताः । द्विजाः कुर्वंति दंभार्थं पितृश्राद्धादिकाः क्रियाः ॥ ४५ ॥

தர்மநடத்தை விட்டு, வீண் பேச்சால் மாசடைந்து, சில இருபிறப்பினர் காட்சிக்காகவும் அகந்தைக்காகவும் பித்ரு-சிராத்தம் முதலிய கிரியைகளைச் செய்வர்।

Verse 46

अपात्रेष्वेव दानानि प्रयच्छंति नराधमाः । दुग्धलोभनिमित्तेन गोषु प्रीतिं च कुर्वते ॥ ४६ ॥

அதமர்கள் தகுதியற்றவர்களுக்கே தானம் அளிப்பர்; பால் ஆசையால் மட்டுமே பசுக்களிடம் பாசம் காட்டுவர்।

Verse 47

न कुर्वंति तथा विप्राः स्नानशौचादिकाः क्रियाः । अपात्रेष्वेव दानानि प्रयच्छंति नराधमाः ॥ ४७ ॥

அத்தகைய பிராமணர்கள் ஸ்நானம், சௌசம் முதலிய விதிக் கிரியைகளைச் செய்யார்; அதமர்கள் தகுதியற்றவர்களுக்கே தானம் அளிப்பர்।

Verse 48

साधुनिंदापराश्चैव विप्रनिंदापरास्तथा । न कस्यापि मनो विप्र विष्णुभक्तिपरं भवेत् ॥ ४८ ॥

ஓ பிராமணரே! சான்றோரை நிந்திப்பவர்களும், பிராமணரை நிந்திப்பவர்களும்—அவர்களுடைய மனம் எவரிடத்திலும் விஷ்ணு-பக்திக்குச் சாயாது।

Verse 49

यज्विनश्च द्विजानैव धनार्थराजकिंकराः । ताडयंति द्विजान्दुष्टाः कृष्णे कृष्णत्वमागते ॥ ४९ ॥

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தன் கருநிறத் திருவுருவில் வந்தபோது, செல்வ ஆசையுடைய அரச சேவகர் தீயோர் யாகம் செய்பவர்களையும் இருபிறப்புப் பிராமணர்களையும் கூட அடிப்பர்।

Verse 50

दानहीना नराः सर्वे घोरे कलियुगे मुने । प्रतिग्रहं प्रकुर्वंति पतितानामपि द्विजाः ॥ ५० ॥

ஓ முனிவரே! கொடிய கலியுகத்தில் எல்லா மனிதரும் தானமற்றவர்களாகிறார்கள்; இருபிறப்பினரும் வீழ்ந்தவர்களிடமிருந்தும் கூட தானத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்।

Verse 51

कलेः प्रथमपादेऽपि विंनिंदंति हरिं नराः । युगान्ते च हरेर्नाम नैवकश्चिद्वदिष्यति ॥ ५१ ॥

கலியுகத்தின் முதல் பாதத்தில்கூட மக்கள் ஹரியை நிந்திப்பர்; யுகாந்தத்தில் ஹரியின் நாமம்கூட எவரும் உச்சரிக்கமாட்டார்।

Verse 52

शूद्रस्त्रीसंगनिरता विधवासंगलोलुपाः । शूद्रान्नभोगनिरता भविष्यंति कलौ द्विजाः ॥ ५२ ॥

கலியுகத்தில் த்விஜர்கள் சூத்ரப் பெண்களின் சங்கத்தில் ஆசக்தராய், விதவையரின் சங்கத்திற்குத் தாகமுற்றவராய், சூத்ரரிடமிருந்து கிடைக்கும் அன்னபோகத்தில் ஈடுபடுவர்।

Verse 53

विहाय वेदसन्मार्गं कुपथाचारसंगताः । पाषंडाश्चभविशष्यंतिचतुराश्रमनिंदकाः ॥ ५३ ॥

வேதங்களின் சன்மார்க்கத்தை விட்டு, குபாதையின் தீய நடைமுறைகளோடு சேர்ந்தவர்கள் பாஷண்டராகி, நான்கு ஆசிரமங்களையும் நிந்திப்பர்।

Verse 54

न चद्विजा तिशुश्रूषां कुर्वंति चरणोद्भवाः । द्विजातिधर्मान्गृह्णन्ति पाखण्डलिङ्गिनोऽधमाः ॥ ५४ ॥

பாதத்திலிருந்து பிறந்தவர்கள் த்விஜர்களுக்கு சேவை-சுஷ்ரூஷை செய்யார்; பாஷண்டச் சின்னம் தரித்த கீழ்மக்கள் த்விஜ தர்மங்களை அபகரிப்பர்।

Verse 55

काषायपरिवीताश्च जटिला भस्मधूलिताः । शूद्राधर्मान्प्रवक्ष्यंती कूटयुक्तपरायणाः ॥ ५५ ॥

காவி ஆடை அணிந்து, ஜடாமுடி தரித்து, சாம்பலும் தூசியும் பூசியவர்கள்—வஞ்சக யுக்தியில் பற்றுடையவராய்—சூத்ரருக்குரிய தர்மவாதங்களைப் பிரசங்கிப்பர்।

Verse 56

द्विजाःस्वाचारमुत्स्सृज्यचपरपाकान्नभोजिनः । भविष्यंतिदुरात्मानः शूद्राः प्रव्रजितास्तथा ॥ ५६ ॥

தம் நியமித்த ஆசாரத்தை விட்டு, இருமுறை பிறந்தோர் பிறர் சமைத்த அன்னத்தை உண்டு தீய மனத்தார் ஆவர். அதுபோல சூத்ரரும் பிரவ்ரஜ்யை—துறவற வாழ்வை ஏற்குவர்.

Verse 57

उत्कोचजीविनस्तत्र भविष्यंति कलौ मुने । धर्मटीनास्तु पाषंडा कापाला भिक्षवोऽधमाः ॥ ५७ ॥

முனிவரே! கலியுகத்தில் லஞ்சத்தால் வாழ்வோர் தோன்றுவர்; மேலும் தர்மத்தின் வேடம் பூண்ட பாசண்டர்கள்—கபாலம் தாங்கிய பிச்சைக்காரர், இழிந்த துறவிகள்—உண்டாவர்.

Verse 58

धर्मविध्वंसशीलानां द्विजानां द्विजसत्तम । शूद्रा धर्मान्प्रवक्ष्यंतिह्यधिरुह्योत्तमासनम् ॥ ५८ ॥

இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவரே! இருமுறை பிறந்தோர் தர்மத்தை அழிக்க முனைந்தால், சூத்ரர்கள் உயர்ந்த ஆசனத்தில் ஏறி தர்மத்தை உரைக்கத் தொடங்குவர்.

Verse 59

एते चान्येच बहवो नग्नरक्तपटादिकाः । पाषंडाः प्रचारिष्यंति प्रायो वेदविदूषकाः ॥ ५९ ॥

இவர்கள் மற்றும் இன்னும் பலர்—நிர்வாணம், சிவப்பு ஆடை முதலிய குறியீடுகள் அணிந்தோர்—பாசண்டக் குழுக்களாகப் பரவுவர்; பெரும்பாலும் வேதத்தை மாசுபடுத்தி விகாரப்படுத்துவர்.

Verse 60

गीतवादित्रकुशलाः क्षुद्रधर्मसमाश्रयाः । भविष्यंतिकलौ प्रायो धर्मविध्वंसका नराः ॥ ६० ॥

கலியுகத்தில் பெரும்பாலோர் பாடலும் வாத்தியமும் நன்கு அறிந்தவராக இருப்பர்; ஆனால் அற்பமான, வெளிப்புற மதவடிவங்களைச் சார்ந்து உண்மைத்தர்மத்தை அழிப்பவராகிவிடுவர்.

Verse 61

अल्पद्रव्या वृथालिंगा वृथाहंकारदूषिताः । हर्तारं परवित्तानां भवितारो नराधमाः ॥ ६१ ॥

அற்பச் செல்வமுடையோர், வீணாக வெளிப்புறச் சின்னங்களைத் தரிப்போர், வெற்றுக் களிப்பான அகங்காரத்தால் மாசுபட்டோர்—இத்தகைய நராதமர் பிறருடைய செல்வத்தைப் பறிக்கும் திருடர்களாவர்।

Verse 62

प्रतिग्रहपरा नित्यं जगदुन्मार्गशीलिनः । आत्मस्तुतिपराः सर्वे परनिंदापरास्तथा ॥ ६२ ॥

அவர்கள் எப்போதும் பரிசு ஏற்றலில் ஆசை கொண்டோர்; உலகைத் தவறான பாதைக்கு இட்டுச் செல்லும் இயல்பினர்; அனைவரும் தம்மைப் புகழ்வதில் ரதமாய், அதுபோல பிறரை நிந்திப்பதிலும் ஈடுபடுவர்।

Verse 63

विश्वस्तघातिनः क्रूरा दयाधर्मविवर्जिताः । भविष्यंति नरा विप्र कलौ चाधर्मबांधवाः ॥ ६३ ॥

ஓ விப்ரரே! கலியுகத்தில் மக்கள் நம்பிக்கை வைத்தவர்களைத் துரோகம் செய்வோர், கொடூரர், கருணையும் தர்மமும் இன்றியோர் ஆவர்; மேலும் அதர்மத்தின் துணையரும் உறவினரும் ஆகிவிடுவர்।

Verse 64

परमायुश्च भविता तदा वर्षाणि षोडश । घोरे कलियुगे विप्र पंचवर्षा प्रसूयते ॥ ६४ ॥

அப்போது அதிகபட்ச ஆயுள் பதினாறு ஆண்டுகள் மட்டுமே. ஓ விப்ரரே! கொடிய கலியுகத்தில் ஐந்து வயதுப் பெண்ணும் பிரசவிப்பாள்।

Verse 65

सप्तवर्षाष्टवर्षाश्च युवानोऽतः परे जरा । स्वकर्मत्यागिनः सर्वे कृतघ्नाभिन्नवृत्तयः ॥ ६५ ॥

சிலர் ஏழு அல்லது எட்டு வயதினர்; சிலர் இளையோர்; அதற்குப் பின் உடனே முதுமை. அனைவரும் தம் சொந்தக் கடமை (ஸ்வதர்மம்) யை விட்டு விடுவர்; நன்றியற்றவராய், முரண்பட்டும் நிலையற்றும் நடப்பர்।

Verse 66

याचकाश्चद्विजा नित्यं भविष्यंति कलौ युगे । परावमाननिरताः प्रहृष्टाः परवेश्मनि ॥ ६६ ॥

கலியுகத்தில் எப்போதும் இருபிறப்பினரும் கூட யாசகர்களாவர். பிறரை இழிவுபடுத்துவதில் ஈடுபட்டு, பிறர் இல்லங்களில் மகிழ்வர்॥

Verse 67

तत्रैव निंदानिरता वृथाविश्रंभिणो जनाः । निदां कुर्वंति सततं पितृमातृसुतेषु च ॥ ६७ ॥

அங்கே மக்கள் குற்றம் காண்பதில் மூழ்கி, விவேகம் இன்றி வீணாக நம்பிக்கை வைப்பர். தந்தை, தாய், பிள்ளைகளையும் இடையறாது பழிப்பர்॥

Verse 68

वदंति वाचा धर्मांश्च चेतसा पापलोलुपाः । धनविद्यावयोमत्ताः सर्वदुःखपरायणाः ॥ ६८ ॥

வாயால் தர்மத்தைப் பேசுவர்; ஆனால் மனத்தில் பாவத்தை நாடுவர். செல்வம், கல்வி, இளமை என்ற மயக்கத்தில் மூழ்கி, எல்லாத் துயரங்களுக்கும் அடிமையாவர்॥

Verse 69

व्याधितस्करदुर्भिक्षैः पीडिता अतिमांयिनः । प्रपुष्यंति वृथैवामी न विचार्य च दुष्कृतम् ॥ ६९ ॥

நோய், திருடர்கள், பஞ்சம் ஆகியவற்றால் துன்புற்றும் மிக மயக்கமுற்றோர் வீணாகவே துடிப்பர்; தம் தீச்செயல்களைச் சிந்திக்கமாட்டார்॥

Verse 70

धर्ममार्गप्रणेतारं तिरस्कुर्वंति पापिनः । धर्मकार्ये रतं चैव वृथाविश्रंभिणो जनाः ॥ ७० ॥

பாவிகள் தர்மப் பாதையை நிறுவுபவரை இகழ்வர். மேலும் வீணான நம்பிக்கையுடையோர் தர்மச் செயலில் ஈடுபடுபவரையும் கேலி செய்வர்॥

Verse 71

भविष्यंति कलौ प्राप्ते राजानो म्लेच्छजातयः । शूद्रा भैक्ष्यरताश्चैव तेषां शुश्रूषणे द्विजाः ॥ ७१ ॥

கலியுகம் வந்தபோது ம்லேச்சக் குலத்தார் அரசர்களாக எழுவர். சூத்ரர்கள் பிச்சைத் தொழிலில் ஈடுபடுவர்; த்விஜர்கள் அவர்களுக்கு சேவை செய்வர்.

Verse 72

न शिष्यो न गुरुः कश्चिन्न पुत्रो न पिता तथा । न भार्या न पतिश्चैव भवितारोऽत्र संकरे ॥ ७२ ॥

இந்தக் கலப்பும் குழப்பமும் நிறைந்த நிலையில் உண்மையான சீடனும் இல்லை, குருவும் இல்லை. மகனும் தந்தையும், மனைவியும் கணவனும் உண்மையாக நிலைபெறமாட்டார்கள்.

Verse 73

कलौ गते भविष्यंति धनाढ्या अपि याचकाः । रस विक्रयिणश्चापि भविष्यंति द्विजातयः ॥ ७३ ॥

கலியுகம் முன்னேறும்போது செல்வந்தரும் யாசகராவர். த்விஜர்களும் ருசி-இன்பங்களை விற்பவர்களாக மாறுவர்.

Verse 74

धर्मकंचुकसंवीता मुनिवेषधरा द्विजाः । अपण्यविक्रयरता अगम्यागामिनस्तथा ॥ ७४ ॥

தர்மத்தின் போர்வை போர்த்தி, முனிவேடம் அணிந்த த்விஜர்கள்—விற்கத் தகாதவற்றை வாங்கி விற்க மகிழ்ந்து, அணுகக் கூடாத பெண்களிடம் செல்வர்.

Verse 75

वेदनिंदापराश्चैव धर्मशास्त्रविनिंदुकाः । शूद्रवृत्त्यैव जीवंति नरकार्हा द्विजा मुने ॥ ७५ ॥

முனிவரே! வேதங்களை நிந்தித்து, தர்மசாஸ்திரங்களை இகழ்ந்து, சூத்ரவிருத்தியால் மட்டும் வாழும் த்விஜர்கள் நரகத்திற்குத் தகுதியானவர்கள்.

Verse 76

अनावृष्टभयं प्राप्ता गगनासक्तदृष्टयः । भविष्यंति कलौ मर्त्यासर्वे क्षुद्भयकातराः ॥ ७६ ॥

கலியுகத்தில் மனிதர்கள் வறட்சி பயத்தால் பீடிக்கப்படுவார்கள்; அவர்கள் பார்வை வானத்தை நோக்கியே இருக்கும், அனைவரும் பசி பயத்தால் துயருறுவார்கள்.

Verse 77

कंदपर्णफलाहारास्तापंसा इव मानवाः । आत्मानं तारयिष्यंति अनावृष्ट्यातिदुखिताः ॥ ७७ ॥

வறட்சியால் மிகுந்த துயருற்ற மக்கள், தவசிகளைப் போல கிழங்குகள், இலைகள் மற்றும் பழங்களை உண்டு தங்களைக் காத்துக்கொள்வார்கள்.

Verse 78

कामार्ता ह्रस्वदेहाश्च लुब्धा श्चाधर्मतत्पराः । कलौ सर्वे भविष्यंति स्वल्पभाग्या बहुप्रजाः ॥ ७८ ॥

கலியுகத்தில் அனைவரும் காமத்தால் பீடிக்கப்பட்டவர்களாகவும், குள்ளமான தேகம் கொண்டவர்களாகவும், பேராசை பிடித்தவர்களாகவும், அதர்மத்தில் ஈடுபாடு கொண்டவர்களாகவும் இருப்பார்கள்; குறைந்த அதிர்ஷ்டம் உடைய அவர்களுக்கு அதிக குழந்தைகள் இருப்பார்கள்.

Verse 79

स्त्रियः स्वपोषणपरा वेश्या लावण्यशीलिकाः । पतिवाक्यमनादृत्य सदान्यगृहतत्पराः ॥ ७९ ॥

பெண்கள் தங்கள் சுயநலத்தையே பெரிதாகக் கருதுவார்கள், கணிகையரைப் போல அலங்காரத்தில் நாட்டம் கொள்வார்கள்; கணவனின் சொல்லை மதிக்காமல் எப்போதும் பிறர் வீடுகளில் நாட்டம் கொள்வார்கள்.

Verse 80

दुःशीला दुष्टशीलेषु करिष्यिंति सदा स्पृहाम् । असद्वृत्ता भविष्यंति पुरुषेषु कुलांगनाः ॥ ८० ॥

நற்குலப் பெண்கள் தீய ஒழுக்கம் கொண்ட ஆண்கள் மீது விருப்பம் கொள்வார்கள்; அவர்கள் ஆண்களிடத்தில் தகாத நடத்தை உடையவர்களாக மாறுவார்கள்.

Verse 81

चौरादिभयभीताश्च काष्टयंत्राणि कुर्वते । दुर्भिक्षकरपीडाभिरतीवोपद्रुता जनाः ॥ ८१ ॥

கள்வர் முதலிய அச்சத்தால் நடுங்கும் மக்கள் பாதுகாப்பிற்காக மரத்தால் கருவிகளை அமைக்கின்றனர். பஞ்சமும் வரிப்பீடனமும் காரணமாக மிகுந்த துன்புற்ற குடிமக்கள் பெரிதும் கலங்குகின்றனர்॥

Verse 82

गोधूमान्नयवान्नाढ्ये देशे यास्यंति दुःखिताः । निधाय हृद्यकर्मणि प्रेरयंति वचः शुभम् ॥ ८२ ॥

துன்புற்றோர் கோதுமை உணவும் யவ உணவும் நிறைந்த நாட்டை நோக்கிச் செல்கின்றனர். இதயத்திற்கு இனிய நன்மை தரும் செயலில் மனத்தை நிலைநிறுத்தி, அவர்கள் மங்களமான ஊக்கவார்த்தைகளை உரைக்கின்றனர்॥

Verse 83

स्वकार्यसिद्धिपर्यंतं बंधुतां कुर्वते जनाः । भिक्षवश्चाव मित्रादिस्नेहसंबंधयंत्रिताः ॥ ८३ ॥

மக்கள் தம் காரியம் நிறைவேறும் வரையிலேயே உறவினை பேணுகின்றனர். பிச்சுக்களும் கூட நட்பு முதலிய பாச உறவுகளின் வலையில் சிக்கி கட்டுப்படுகின்றனர்॥

Verse 84

अन्नोपाधिनिमित्तेन शिष्यान्गृह्णंति भिक्षवः ॥ ८४ ॥

உணவை காரணமாகக் கொண்டு பிச்சுக்கள் சீடர்களை ஏற்றுக்கொள்கின்றனர்॥

Verse 85

उभाभ्यामथ पाणिभ्यां शिरःकंडूयनं स्त्रियः । कुर्वंत्यो गुरुभर्तॄणामाज्ञामुल्लंघयंति च ॥ ८५ ॥

இரு கைகளாலும் தலையைச் சொறியும் பெண்களும் பெரியோர் மற்றும் கணவர்களின் ஆணையை மீறுகின்றனர்॥

Verse 86

पाषंडालापनिरताः पाषंडजनसंगिनः । यदा द्विजा भविष्यंति तदा वृद्धिं कलिर्व्रजेत् ॥ ८६ ॥

இருமுறை பிறந்தோர் பாசண்டர்களுடன் உரையாடலில் மூழ்கி பாசண்ட மக்களின் நட்புறவை நாடினால், அப்போது கலியுகம் வளர்ந்து வலிமை பெறும்।

Verse 87

यदा प्रजा न यक्ष्यंति न होष्यंति द्विजातयः । तदैव तु कलेर्वृद्धिरनुमेया विचक्षणैः ॥ ८७ ॥

மக்கள் யாகங்களைச் செய்யாமல், இருமுறை பிறந்தோர் புனித அக்கினிகளைப் பேணாமல் விட்டால், அப்போது அறிவுடையோர் ‘கலியின் வலிமை நிச்சயமாக உயர்ந்தது’ என உணர வேண்டும்।

Verse 88

अधर्मवृद्धिर्भविता बासमृत्युरपि द्विजा । सर्वधर्मेषु नष्टेषु याति निःश्रीकतां जगत् ॥ ८८ ॥

ஓ இருமுறை பிறந்தோரே, அதர்மம் பெருகும்; காலமற்ற மரணமும் நிகழும். எல்லா தர்மங்களும் அழிந்தால் உலகம் செல்வமும் மங்களமும் இழந்து விடும்।

Verse 89

एवं कलेः स्वरूपं ते कथितं विप्रसत्तम । हरिभक्तिपरानेष न कलिर्बाधते क्वचित् ॥ ८९ ॥

ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, இவ்வாறு கலியின் இயல்பு உமக்கு கூறப்பட்டது; ஆனால் ஹரிபக்தியில் முழுமையாக ஈடுபட்டவர்களை கலி எந்நேரமும் துன்புறுத்தாது।

Verse 90

ततः परं कृतयुगे त्रेतायुगे त्रेतायां ध्यानमेव च । द्वापरे यज्ञमेवाहुर्दानमेकं कलौ युगे ॥ ९० ॥

அதன்பின் கூறுவர்: க்ருதயுகத்தில் தியானமே முதன்மை; திரேதாயுகத்திலும் தியானமே. த்வாபரத்தில் யாகமே தலைமை; கலியுகத்தில் தானமே பிரதான தர்மம்.

Verse 91

यत्कृते दशभिर्वर्षैस्त्रेतायां शरदा च यत् । द्वापरे यञ्च मासेन ह्यहोरात्रेण तत्कलौ ॥ ९१ ॥

கிருதயுகத்தில் பத்து ஆண்டுச் சாதனையால், திரேதாயுகத்தில் ஒரு சரத்காலத்தால், துவாபரயுகத்தில் ஒரு மாதத்தால் கிடைக்கும் பலன்—அதே பலன் கலியுகத்தில் ஒரே பகல்-இரவிலேயே பெறப்படுகிறது।

Verse 92

ध्यायन्कृते जयन्यज्ञैस्त्रेतायां द्वापरेऽर्चयन् । यदाप्नोति तदाप्नोति कलौ संकीर्त्य केशवम् ॥ ९२ ॥

கிருதயுகத்தில் தியானத்தால், திரேதாயுகத்தில் ஜயயஜ்ஞங்களால், துவாபரயுகத்தில் அர்ச்சனையால் எது பெறப்படுகிறதோ—அதே கலியுகத்தில் கேசவனின் சங்கீர்த்தனத்தினாலேயே பெறப்படுகிறது।

Verse 93

अहोरात्रं हरेर्नाम कीर्तयंति च ये नराः । कुर्वंति हरिपूजां वा न कलिर्बाधते च तान् ॥ ९३ ॥

யார் பகல்-இரவு முழுதும் ஹரியின் நாமத்தை கீர்த்தனம் செய்கிறார்களோ, அல்லது ஹரிபூஜை செய்கிறார்களோ—அவர்களை கலி துன்புறுத்தாது।

Verse 94

नमो नारायणायेति कीर्तयंति च ये नराः । निष्कामा वा सकामा वा न कलिर्बाधते च तान् ॥ ९४ ॥

யார் “நமோ நாராயணாய” என்று கீர்த்தனம் செய்கிறார்களோ—நிஷ்காமராயினும் சகாமராயினும்—அவர்களை கலி பாதிக்காது।

Verse 95

हरिनामपरा ये तु घोरे कलियुगे द्विज । त एव कृतकृत्याश्च न कलिर्बाधते हि तान् ॥ ९५ ॥

ஓ த்விஜனே! இந்தக் கொடிய கலியுகத்தில் ஹரிநாமத்தில் பராயணமாயிருப்பவர்களே க்ருதக்ருத்யர்; அவர்களை கலி துன்புறுத்தாது।

Verse 96

हरिपूजापरा ये च हरिनामपरायणाः । त एव शिवतुल्याश्च नात्र कार्या विचारणा ॥ ९६ ॥

ஹரியைப் பூஜிப்பதில் ஈடுபட்டு, ஹரிநாம ஜபத்தில் முழுமையாகப் பற்றுடையவர்கள்—அவர்களே சிவனுக்கு ஒப்பானவர்கள்; இதில் மேலும் ஆராய வேண்டியதில்லை।

Verse 97

समस्तजगदाधारं परमार्थस्वरुपिणम् । घोरे कलियुगे प्राप्ते विष्णुं ध्यायन्न सीदति ॥ ९७ ॥

முழு உலகிற்கும் ஆதாரமான, பரமார்த்த ஸ்வரூபனான விஷ்ணுவை இந்தக் கொடிய கலியுகத்தில் தியானிப்பவன் துயரத்தில் வீழ்வதில்லை।

Verse 98

अहो अति सुभाग्यास्ते सकृद्वै केशवार्चकाः । घोरें कलियुगे प्राप्ते सर्वधर्मविवर्जिते ॥ ९८ ॥

ஆஹா! கேசவனை ஒருமுறையாவது அர்ச்சிப்பவர்கள் மிகப் பெரும் பாக்கியசாலிகள்—அனைத்து தர்மாசாரமும் கைவிடப்பட்ட இந்தக் கொடிய கலியுகத்தில் குறிப்பாக।

Verse 99

न्यूनातिरिक्तदोषाणां कलौ वेदोक्तकर्मणाम् । हरिस्मरणमेवात्र संपूर्णत्वविधायकम् ॥ ९९ ॥

கலியுகத்தில் வேதோಕ್ತ கர்மங்களில் குறைவும் மிகுதியும் என்ற குற்றங்கள் ஏற்படும்; இங்கு ஹரிஸ்மரணமே அவற்றை நிறைவு செய்து பலனளிக்கச் செய்கிறது।

Verse 100

हरे केशव गोविंद वासुदेव जगन्मय । इतीरयंति ये नित्यं नहि तान्बाधते कलिः ॥ १०० ॥

எவர் எப்போதும் ‘ஹரே, கேசவ, கோவிந்த, வாசுதேவ, ஜகன்மய’ என்று உரைக்கிறார்களோ, அவர்களை கலி துன்புறுத்த முடியாது।

Verse 101

शिव शंकर रुद्रेश नीलकंठ त्रिलोचन । इति जल्पंति ये वापि कलिस्तान्नापि बाधते ॥ १ ॥

யார் மீண்டும் மீண்டும் “சிவ, சங்கர, ருத்ரேச, நீலகண்ட, திரிலோசன” என்று ஜபிக்கிறார்களோ, அவர்களை கலியும் கலிதோஷங்களும் எவ்விதமும் துன்புறுத்தாது।

Verse 102

महादेव विरूपाक्ष गंगाधर मृडाव्यय । इत्थं वदंति ये विप्र ते कृतार्था न संशयः ॥ २ ॥

ஓ பிராமணரே! யார் “மகாதேவ, விரூபாக்ஷ, கங்காதர, ம்ருட, அவ்யய” என்று இவ்வாறு புகழ்ந்து உரைக்கிறார்களோ, அவர்கள் நிச்சயமாக கೃತார்த்தர்; ஐயமில்லை।

Verse 103

जनार्दन जगन्नात पीतांबरधराच्युत । इति वाप्युञ्चरंतीह न च तेषां कलेर्भयम् ॥ ३ ॥

இங்கே யார் “ஜனார்தன, ஜகந்நாத, பீதாம்பரதர அச்யுத” என்ற நாமங்களை உச்சரிக்கிறார்களோ, அவர்களுக்கு கலியுகப் பயம் இல்லை।

Verse 104

संसारे सुलभाः पुंसां पुत्रदारधनादयः । घोरे कलियुगे विप्र हरिभक्तस्तु दुर्लभा ॥ ४ ॥

உலக வாழ்வில் மக்களுக்கு மகன், மனைவி, செல்வம் முதலியவை எளிதில் கிடைக்கும்; ஆனால் இந்தக் கொடிய கலியுகத்தில், ஓ பிராமணரே, ஹரியின் உண்மைப் பக்தன் அரிது.

Verse 105

कर्मश्रद्धाविहीना ये पाषंडा वेदनिंदकाः । अधर्मनिरता नैव नरकार्हा हरिस्मृतेः ॥ ५ ॥

கர்மத்தில் நம்பிக்கையற்ற பாஷண்டர்கள், வேதநிந்தகர்கள், அதர்மத்தில் ஈடுபட்டவர்கள்—even அவர்கள் ஹரிஸ்மரணத்தால் நரகத்திற்குரியவர்களாக இருப்பதில்லை (விடுதலை பெறுவர்)।

Verse 106

वेदमार्गबहिष्टानां जनानां पापकर्मणाम् । मनः शुद्धिविहीनानां हरिनाम्नैव निष्कृतिः ॥ ६ ॥

வேதமார்க்கத்திற்கு வெளியே நின்று பாவகர்மங்களில் ஈடுபட்டு மனத் தூய்மை அற்றவர்களுக்கு—ஹரிநாமமே ஒரே பரிகாரம் ஆகும்.

Verse 107

दैवाधीनं जगत्सर्वमिदं स्थावरजंगमम् । यथाप्रेरितमेतेन तथैव कुरुतें द्विज ॥ ७ ॥

இந்த முழு உலகமும்—அசையும் அசையாததும்—தெய்வ ஆணைக்கே உட்பட்டது. ஓ த்விஜா, அவன் தூண்டியபடியே உயிர்கள் செயல் புரிகின்றன.

Verse 108

शक्तितः सर्वकर्माणि वेदोक्तानि विधाय च । समर्पयेन्महाविष्णौ नारायणपरायणः ॥ ८ ॥

தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப வேதம் விதித்த அனைத்துக் கர்மங்களையும் செய்து, நாராயணப் பராயணன் அவற்றை எல்லாம் மகாவிஷ்ணுவுக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 109

समर्पितानि कर्माणि महविष्णौ परात्मनि । संपूर्णतां प्रयांत्येव हरिस्मरणमात्रतः ॥ ९ ॥

பரமாத்மா மகாவிஷ்ணுவுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட கர்மங்கள், ஹரியை நினைதல் மட்டுமாலேயே நிறைவை அடைகின்றன.

Verse 110

हरिभक्तिरतानां च पापबंधो न जायते । अतोऽतिदुर्लभा लोके हरिभक्तिर्दुरात्मनाम् ॥ १० ॥

ஹரிபக்தியில் ஈடுபட்டவர்களுக்கு பாவப் பந்தம் உண்டாகாது. ஆகவே இவ்வுலகில் துர்மனத்தார்க்கு ஹரிபக்தி மிக அரிது.

Verse 111

अहो हरिपरा ये तु कलौ घोरे भयंकरे । ते सुभाग्या महात्मानः सत्संगर हिता अपि ॥ ११ ॥

அஹோ! பயங்கரமான கலியுகத்திலும் ஹரியைச் சார்ந்திருப்போர் உண்மையிலே பெரும் பாக்கியசாலிகள், மகாத்மாக்கள்; சத்சங்கத்தாலும் அவர்களுக்கு நன்மை உண்டாகும்.

Verse 112

हरिस्मरणनिष्टानां शिवनामरतात्मनाम् । सत्यं समस्तकर्माणि यांति संपूर्णतां द्विज ॥ १२ ॥

ஓ த்விஜா! ஹரி-ஸ்மரணத்தில் உறுதியானவர்களுக்கும், சிவநாமத்தில் மனம் மகிழ்வோருக்கும், அவர்களின் எல்லாக் காரியங்களும் நிச்சயமாக நிறைவை அடையும்.

Verse 113

अहो भाग्यमहो भाग्यं हरिनाम रतात्मनाम् । त्रिदर्शेरपि ते पूज्याः किमन्यैर्बहुभाषितैः ॥ १३ ॥

அஹோ! எத்தகைய பாக்கியம்—அரிய பாக்கியம்—ஹரிநாமத்தில் மகிழும் உள்ளத்தார்க்கு. தேவர்களே அவர்களை வணங்குவர்; மேலும் என்ன சொல்ல வேண்டும்?

Verse 114

तस्मात्समस्तलोकानां हितमेव मयोच्यते । हरिनामपरान्मर्त्यान्न कलिर्बाधर्तक्वचित् ॥ १४ ॥

ஆகையால் எல்லா உலகங்களின் நன்மைக்காக இதையே நான் கூறுகிறேன்: ஹரிநாமத்தில் பராயணமான மனிதரை கலி எந்நேரமும் துன்புறுத்த முடியாது.

Verse 115

हरेर्नामैव नामैव नामैव मम जीवनम् । कलौ नास्त्येव नास्त्येव गतिरन्यथा ॥ १५ ॥

ஹரியின் நாமமே—நாமமே—நாமமே என் உயிர். கலியுகத்தில் உண்மையிலே வேறு வழி இல்லை, வேறு வழி இல்லை.

Verse 116

सूत उवाच । एवं स नारदो विप्राः सनकेन प्रबोधितः । परां निर्वृत्तिमापन्नः पुनरेतदुवाच ह ॥ १६ ॥

சூதர் கூறினார்—ஓ பிராமணர்களே! சனகனின் போதனையால் விழிப்புற்ற நாரதர் பரம நிர்வ்ருதி (வைராக்ய-சாந்தி) அடைந்து, மீண்டும் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தார்.

Verse 117

नारद उवाच । भगवन्सर्वशास्त्रज्ञ स्वयातिकरुणात्मना । प्रकाशितं जगज्ज्योतिः परं ब्रह्म सनातनम् ॥ १७ ॥

நாரதர் கூறினார்—ஓ பகவான், அனைத்துச் சாஸ்திரங்களையும் அறிந்தவரே! உங்கள் இயல்பான பரம கருணையால் உலகின் ஒளியான சனாதன பரம்பிரம்மத்தை வெளிப்படுத்தினீர்.

Verse 118

एतदेव परं पुण्यमेतदेव परं तपः । यः स्मरेत्पुंडरीकाक्षं सर्वपापविनाशनम् ॥ १८ ॥

இதுவே உன்னத புண்ணியம்; இதுவே உன்னத தவம்—அனைத்துப் பாவங்களையும் அழிப்பவனான புண்டரீகாக்ஷன் (தாமரைநயன விஷ்ணு) நினைவு செய்வதே.

Verse 119

ब्रह्मन्नानाजगञ्चैतदेकचित्संप्रकाशितम् । त्वयोक्तं तत्प्रतीयेऽहं कथं दृष्टांतमंतरा ॥ १९ ॥

ஓ பிரம்மனே! இந்தப் பல்வகை உலகம் ஒரே சைதன்யத்தால் ஒளிர்கிறது என்று நீங்கள் கூறினீர். அதை நான் ஏற்கிறேன்; ஆனால் உதாரணமின்றி அதை எவ்வாறு உணர்வது?

Verse 120

तस्माद्येन यथा ब्रह्म प्रतीतं बोधितेन तु । तदाख्याहि यथा चित्तं सीदत्स्थितिमवाप्नुयात् ॥ २० ॥

ஆகவே, விழிப்புற்ற ஆசான் எவ்வாறு பிரம்மத்தை உணர்த்தினாரோ அவ்வாறே நீங்கள் விளக்குங்கள்; இப்போது தளரும் என் மனம் நிலைபெற்று சாந்தி அடையட்டும்.

Verse 121

एतच्छ्रुत्वा वचो विप्रा नारदस्य महात्मनः । सनकः प्रत्युवाचेदं स्मरन्नारायणं परम् ॥ २१ ॥

மகாத்மா நாரதரின் இவ்வசனங்களை கேட்டுப், பிராமண முனிவர்களில் சனகர் பரம நாராயணனை நினைந்து இவ்வாறு பதிலளித்தார்।

Verse 122

सनक उवाच । ब्रह्मन्नहं ध्यानपरो भवेयं सनंदनं पृच्छ यथाभिलाषम् । वेदांतशास्त्रे कुशलस्तवायं निवर्तयेद्वा परमार्यवंद्यः ॥ २२ ॥

சனகர் கூறினார்— ஓ பிரம்மனே, நான் தியானத்தில் நிலைத்திருப்பேன். உன் விருப்பம்போல் சனந்தனனை கேள்; அவர் வேதாந்த சாஸ்திரத்தில் தேர்ந்தவர், உயர்ந்தோரால் வணங்கப்படுபவர்; உன் ஐயத்தை நீக்குவார்।

Verse 123

इतीरितं समाकर्ण्य सनकस्य स नारदः । सनंदनं मोक्षधर्मान्प्रष्टुं समुपचक्रमे ॥ २३ ॥

சனகரின் இவ்வுரையை கேட்ட மুনি நாரதர், மோட்சதர்மத்தின் நியமங்களைப் பற்றி சனந்தனனை வினவத் தொடங்கினார்।