Yajñamālī–Sumālī Upākhyāna: Merit-Transfer through Temple Plastering (Lepa) and the Redemption of a Sinner

Verse 1

सनक उवाच । वेदमालेः सुतौ प्रोक्तौ यावुभौ मुनिसत्तम । यज्ञमाली सुमाली च तयोः कर्माधुनोच्यत ॥ १ ॥

சனகர் கூறினார்—முனிவருள் சிறந்தவரே! வேதமாலையின் இரு புதல்வர்கள் யஜ்ஞமாலி, சுமாலி என்று சொல்லப்பட்டனர். இப்போது அவர்களின் செயல்கள் உரைக்கப்படுகின்றன.

Verse 2

तयोराद्यो यज्ञमाली विभेद पितृसंचितम् । धनं द्विधा कनिष्टस्य भागमेकं ददौ तदा ॥ २ ॥

அவர்களில் மூத்தவன் யஜ்ஞமாலி, தந்தை சேர்த்த செல்வத்தை இரண்டாகப் பிரித்து, அப்போது இளையவனுக்கு ஒரு பங்கை அளித்தான்.

Verse 3

सुमाली च धनं सर्वं व्यसनाभिरकतः सदा । अपादाना दिभिश्चैव नाशयामास भो द्विज ॥ ३ ॥

சுமாலி எப்போதும் தீய பழக்கங்களில் பற்றுடையவனாய், ஓ த்விஜரே, திருட்டு முதலான துஷ்கர்மங்களாலும் அபகரிப்பு முதலியவற்றாலும் தன் செல்வமெல்லாம் அழித்துவிட்டான்.

Verse 4

गीतवाद्यरतो नित्यं मद्यपानरतोऽभवत् । वेश्याविभ्रमलुब्धोऽसौ परदारतोऽभवत् ॥ ४ ॥

அவன் எப்போதும் பாடுவதிலும் இசைக்கருவிகளை இசைப்பதிலும் மூழ்கி, மது அருந்துவதில் அடிமையானான். விலைமாதர்களின் மயக்கத்தில் சிக்கி, பிறன் மனைவியரிடமும் விருப்பம் கொண்டான்.

Verse 5

सर्वस्मिन्नाशमायाते हिरण्ये पितृसंचिते । अपहृत्य परं द्रव्यं वारस्त्रीनिरतोऽभवत् ॥ ५ ॥

தந்தை சேர்த்து வைத்த செல்வம் அனைத்தும் அழிந்த பிறகு, அவன் பிறருடைய பொருளைக் கவர்ந்து விலைமாதர்களிடம் ஈடுபாடு கொண்டான்.

Verse 6

दृष्ट्वा सुमालिनः शूलं यज्ञमाली महामतिः । बभूव दुःखितोऽत्यर्थं भ्रातरं चदमब्रवीत् ॥ ६ ॥

சுமாலியின் சூலத்தைக் கண்டு, சிறந்த அறிவுடைய யக்ஞமாலி மிகவும் வருத்தமடைந்து, தன் சகோதரனிடம் பின்வருமாறு கூறினான்.

Verse 7

अलममत्यंतकष्टेन वृत्तेनास्मत्कुलेऽनुज । त्वमेक एव दुष्टात्मा महापापरतोऽभवः ॥ ७ ॥

தம்பியே! நமது குலத்திற்குப் பெருந்துயர் விளைவிக்கும் இந்த நடத்தை போதும். நீ ஒருவன் மட்டுமே தீய மனம் கொண்டவனாகி, பெரும் பாவத்தில் ஈடுபட்டுள்ளாய்.

Verse 8

एवं निवारयंतं तं बहुशो ज्येष्टसोदरम् । हनिष्यामीति निश्चित्य खङ्गहस्तः कचेऽग्रहीत् ॥ ८ ॥

இவ்வாறு பலமுறை தடுத்த தன் அண்ணனை, "நான் இவனைக் கொல்வேன்" என்று முடிவு செய்து, கையில் வாளுடன் அவன் தலைமுடியைப் பிடித்துக் கொண்டான்.

Verse 9

ततो महारवो जज्ञे नगरे भृशदारुणः । बबंधुर्नागराश्चैनं कुपितास्ते सुमालिनम् ॥ ९ ॥

அப்போது நகரத்தில் மிகக் கொடிய பெருங்கூச்சல் எழுந்தது; கோபமுற்ற நகரத்தார் சுமாலியைப் பிடித்து கட்டிவைத்தனர்।

Verse 10

यज्ञमाली ह्यमेयात्मा पौरान्संप्रार्थ्य दुःखितः । बंधनान्मोचयामास भ्रातृस्नेहविमोहितः ॥ १० ॥

யஜ்ஞமாலி—அளவிலா மனவலிமையுடையவனாயினும்—துயருற்று நகரத்தாரைத் தாழ்ந்து வேண்டி, அண்ணன் மீது அன்புமயக்கத்தால் அவர்களை கட்டிலிருந்து விடுவித்தான்।

Verse 11

यज्ञमाली पुनस्चापि बिभिदे स्वधनं द्विधा । आददे स्वयमर्द्धं च ददावर्द्धं यवीयसे ॥ ११ ॥

பின்னர் யஜ்ஞமாலி தன் செல்வத்தை மீண்டும் இரண்டாகப் பிரித்தான்; பாதியைத் தானே வைத்துக் கொண்டு, மீதிப் பாதியை இளைய சகோதரனுக்குக் கொடுத்தான்।

Verse 12

सुमाली त्वतिमूढात्मा तद्धनं चापि नारद । मूर्खैः पारंवडचंडालैर्बुभुजे च सहोद्धतः ॥ १२ ॥

ஓ நாரதா, மிக மயக்கமுற்ற மனத்தையுடைய சுமாலி அந்தச் செல்வத்தையும் வீணாக்கினான்; மூடரும் இழிந்த சண்டாளரும் உடன் அகந்தைமிகுந்த திமிருடன் அனுபவித்தான்।

Verse 13

असतामुपभो गाय दुर्जनानां विभूतयः । पिचुमंदः फलाढ्योऽपि काकैरेवोपभुज्यते ॥ १३ ॥

தீயோரின் செல்வம் அசத்தோரின் அனுபவத்திற்கே ஆகிறது; கனிகளால் நிறைந்த பிச்சுமந்த மரமும் காகங்களாலேயே உண்ணப்படுவது போல।

Verse 14

भ्रात्रा दत्तं धनं तञ्च सुमाली नाशयन्मुने । मद्यपानप्रमत्तश्च गोमांसा दीन्यभक्षयत् ॥ १४ ॥

முனிவரே, சுமாலி தன் சகோதரன் அளித்த செல்வத்தையும் வீணாக்கினான்; மதுபான மயக்கத்தில் கோமாம்சமும் பிற தடைசெய்யப்பட்ட மாம்சங்களையும் கூட உண்டான்।

Verse 15

त्यक्तो बंधुजनैः सर्वैश्चांडालस्त्रीसमन्वितः । राज्ञापि बाधितो विप्रप्रपेदे निर्जनं वनम् ॥ १५ ॥

அனைத்து உறவினராலும் கைவிடப்பட்டு, சாண்டாளப் பெண்ணுடன் இருந்தும், அரசனால் கூட துன்புறுத்தப்பட்ட அந்தப் பிராமணன் தனிமையான காட்டிற்குச் சென்றான்।

Verse 16

यज्ञमाली सुधीर्विप्र सदा धर्मरतोऽभवेत् । अवारितं ददावन्नं सत्सङ्गगतकल्मषः ॥ १६ ॥

யாகமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஞானமிகு பிராமணன் எப்போதும் தர்மத்தில் நிலைத்திருக்க வேண்டும்; நாடி வருவோர்க்கு தடையின்றி அன்னம் அளிக்க வேண்டும்; சத்சங்கத்தால் அவன் பாவமாசுகள் நீங்கும்।

Verse 17

पित्रा कृतानि सर्वाणि तडागादीनि सत्तम । अपालयत्प्रयत्नेन सदा धर्मपरायणः ॥ १७ ॥

நல்லோரில் சிறந்தவரே, தந்தை செய்த குளங்கள் முதலிய அனைத்தையும் அவன் முயற்சியுடன் பராமரித்து காத்தான்; எப்போதும் தர்மத்தில் பற்றுடையவனாய் இருந்தான்।

Verse 18

विश्राणितं धनं सर्वं यज्ञमालेर्महात्मनः । सत्पात्रदाननिष्टस्य धर्ममार्गप्रवर्तिनः ॥ १८ ॥

மகாத்மா யாகமாலி தன் செல்வமெல்லாம் தானமாக வழங்கினார்; தகுதியானவர்க்கு அளிப்பதில் உறுதியும், தர்மமார்க்கத்தை நிலைநாட்டுவதிலும் ஈடுபாடும் கொண்டவர்.

Verse 19

अहो सदुपभोगाय सज्जनानां विभूतयः । कल्पवृक्षफलं सर्वममरैरेव भुज्यते ॥ १९ ॥

அய்யோ! சஜ்ஜனர்கள் நல்வழியில் அனுபவிக்க வேண்டிய செல்வவிபூதிகள், கற்பவிருட்சத்தின் முழுப் பழம்போல, உண்மையில் அமர தேவர்களாலேயே அனுபவிக்கப்படுகின்றன.

Verse 20

धनं विश्राण्य धर्मार्थं यज्ञमाली महामतिः । नित्यं विष्णुगृहे सम्यक्परिचर्य्यापरोऽभवत् ॥ २० ॥

தர்மத்திற்காகத் தன் செல்வத்தை வழங்கி, மகாமதி யஜ்ஞமாலி எப்போதும் விஷ்ணு-கிருஹத்தில் முறையான பரிசர்யை (திருப்பணி) செய்யும் பக்தனானான்.

Verse 21

कालेन गच्छता तौ तु वृद्धभावमुपागतौ । यज्ञमाली सुमाली च ह्येककाले मृतावुभौ ॥ २१ ॥

காலம் சென்றபோது அவர்கள் இருவரும் முதுமை நிலையை அடைந்தனர்; யஜ்ஞமாலியும் சுமாலியும்—இருவரும் ஒரே நேரத்தில் உயிர்நீத்தனர்.

Verse 22

हरिपूजारतस्यास्य यज्ञमालिमहात्मनः । हरिः संप्रेषयामास विमानं पार्षदा वृतम् ॥ २२ ॥

ஹரிபூஜையில் ஈடுபட்ட இந்த மகாத்மா யஜ்ஞமாலிக்காக, ஹரியே தம் பார்ஷதர்களால் சூழப்பட்ட திவ்ய விமானத்தை அனுப்பினார்.

Verse 23

दिव्यं विमानमारुह्य यज्ञमाली महामतिः । पूज्यमानः सुरगणैः स्तूयमानो मुनीश्वरैः ॥ २३ ॥

திவ்ய விமானத்தில் ஏறிய மகாமதி யஜ்ஞமாலி, தேவர்களின் கூட்டத்தால் போற்றப்பட்டும், முனிவர்களின் தலைவர்களால் ஸ்துதிக்கப்பட்டும், மகிமையுடன் சென்றான்.

Verse 24

गंधर्वैर्गीयमानश्च सेवितश्चाप्सरोगणैः । कामधेन्वा पुष्यमाणश्चित्राभरणभूषितः ॥ २४ ॥

அவன் கந்தர்வர்களால் பாடப்பட்டான்; அப்சரஸ்களின் கூட்டத்தால் சேவிக்கப்பட்டான்; காமதேனுவால் போஷிக்கப்பட்டு, பலவண்ணத் திவ்ய ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டான்।

Verse 25

कोमलैस्तुलसीमाल्यैर्भूषितस्तेजसां निधिः । गच्छन्विष्णुपदं दिव्यंमनुजं पथि दृष्टवान् ॥ २५ ॥

மென்மையான துளசி மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, ஆன்ம ஒளியின் நிதியான அவன்; விஷ்ணுவின் திவ்ய பதத்தை நோக்கிச் செல்லும் வழியில் ஒரு மனிதனை கண்டான்।

Verse 26

ताह्यमानं यमभटैः क्षुत्तृड्भ्यां परिपीडितम् । प्रेतभूतं विवस्त्रं च दुःखितं पाशवेष्टितम् । इतस्ततः प्राधावन्तं विलपंतमनाथवत् ॥ २६ ॥

யமனின் சேவகர்கள் அவனை இழுத்துச் சென்றனர்; பசி, தாகத்தால் நொறுங்கினான். பிரேதமாக அலைந்து, நிர்வஸ்திரனாய் துயருற்று, கயிற்றுப் பாசங்களில் கட்டப்பட்டு—இங்கே அங்கே ஓடி, ஆதரவற்றவன் போல அழுதான்।

Verse 27

क्रोशन्तं च सुदंतं च दृष्ट्वा मनसि विव्यथे ॥ २७ ॥

அவனின் அலறலைக் கண்டும், சுதந்தனையும் கண்டும், அவன் உள்ளம் மிகுந்த வேதனையடைந்தது।

Verse 28

यज्ञमालीदयायुक्तो विष्णुदूतान्समीपगान् । कोऽयं भटैर्बाध्यमानं इत्यपृच्छत्कृतांजलिः ॥ २८ ॥

கருணையால் நிறைந்த யஜ்ஞமாலி விஷ்ணுதூதர்களை அணுகி, கைகூப்பி கேட்டான்—“இந்த மனிதன் யார்? இக்காவலர்கள் ஏன் அவனைத் துன்புறுத்துகின்றனர்?”

Verse 29

अथ ते हरिदूतास्तं यज्ञमालिमहौजसम् । असौ सुमाली भ्राता ते पापात्मेति समब्रुवन् ॥ २९ ॥

அப்போது ஹரியின் தூதர்கள் மகாவலிமையான யஜ்ஞமாலியை நோக்கி—“இவன் சுமாலி, உன் சகோதரன்; இயல்பே பாவமயம்” என்று கூறினர்.

Verse 30

यज्ञमाली समाकर्ण्य व्याख्यातं विष्णुकिंकरैः । मनसा दुःखमापन्नः पुनः पप्रच्छ नारद ॥ ३० ॥

விஷ்ணுவின் பணியாளர்கள் விளக்கியதை கேட்ட யஜ்ஞமாலி மனத்தில் துயருற்றான்; பின்னர் நாரதர் அவர்களை மீண்டும் கேட்டார்.

Verse 31

कथमस्य भवेन्मोक्षः सांचितैः पापसंचयैः । तदुपायंबदध्वं मे यूयं हि ममबांधवाः ॥ ३१ ॥

சேமிக்கப்பட்ட பாவக் குவியல்கள் இருக்கையில் அவனுக்கு மோட்சம் எவ்வாறு கிடைக்கும்? அதன் வழியை எனக்குச் சொல்லுங்கள்; நீங்கள் என் உறவினரும் நலன்விரும்பிகளும் ஆவீர்.

Verse 32

सख्यं साप्तपदीनं स्यादित्याहुर्धर्मकोविदाः । सतां साप्तपदी मैत्री सत्सतां त्रिपदी तथा ॥ ३२ ॥

தர்மத்தில் தேர்ந்தோர் கூறுவர்—நட்பு ‘சப்தபதீ’யால் நிலைபெறும். நல்லோரிடையே ஏழு அடிகள் நடப்பதால் நட்பு உறுதியாகும்; மிக உயர்ந்த சத்புருஷர்களிடையே மூன்று அடிகளே போதும்.

Verse 33

सत्सतामपि ये संतस्तेषां मैत्रघी पदे पदे ॥ ३३ ॥

நல்லோரிடையிலும் உண்மையான சாந்தர்கள் இருப்பர்; அவர்களின் நட்பு அடியடியாக வெளிப்படும்—ஒவ்வொரு அடியிலும் அன்பும் நல்வாழ்த்தும் பொழியும்.

Verse 34

तस्मान्मे बांधवा यूयं मां नेतुं समुपागताः । यतोऽयं मम भ्रातापि मुच्यते तदिहोच्यताम् ॥ ३४ ॥

ஆகையால் என் உறவினரே, என்னை அழைத்துச் செல்ல நீங்கள் இங்கே வந்தீர்கள். என் இந்த சகோதரனும் விடுதலை பெறுமாறு என்ன செய்ய வேண்டும் என்று இங்கே சொல்லுங்கள்.

Verse 35

यज्ञमालिवचः श्रुत्वा विष्णुदूता दयालवः । पुनः स्मितामुखाः प्रोचुर्यज्ञमालिहरिप्रियम् ॥ ३५ ॥

யஜ்ஞமாலியின் சொற்களை கேட்ட கருணையுள்ள விஷ்ணுதூதர்கள் மீண்டும் புன்னகை முகத்துடன் பேசினர்; ஹரிக்கு பிரியமான யஜ்ஞமாலியை அழைத்தனர்.

Verse 36

विष्णुदूता ऊचुः । यज्ञमालिन्महाभाग नारायणपरायण । उपायं तव वक्ष्यामः सुमालिप्रेममुक्तिदम् ॥ ३६ ॥

விஷ்ணுதூதர்கள் கூறினர்—ஓ மகாபாக்ய யஜ்ஞமாலினே, நாராயணனைச் சரணடைந்தவனே! சுமாலிக்கு பிரேமபக்தியும் முக்தியும் அளிக்கும் வழியை உனக்குச் சொல்வோம்.

Verse 37

कृतं यत्सुमहत्कर्म त्वया प्राक्तनजन्मनि । प्रवक्ष्यामः समासेन तच्छ्रणुष्व समाहितः ॥ ३७ ॥

முன்னைய பிறவியில் நீ செய்த மிகப் பெரும் செயலை நாம் சுருக்கமாக விளக்குவோம்; மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி கேள்.

Verse 38

पुरा त्वं वैश्यजातीयो नाम्ना विश्वंघभरः स्मृतः । त्वया कृतानि पापानि अहंत्यगणितानि वै ॥ ३८ ॥

முன்பு நீ வைசிய குலத்தில் பிறந்து ‘விஸ்வங்கபர’ என்ற பெயரால் நினைவுகூரப்பட்டாய். நீ செய்த பாவங்கள் உண்மையிலேயே எண்ணற்றதும் மிகக் கொடியதும் ஆகும்.

Verse 39

सुकर्मवासनाहीनो मातापित्रोर्विरोधकृत् । एकदा बंधुभिस्त्यक्तः शोकसंतापपीडितः ॥ ३९ ॥

நற்கரும விருப்பமின்றி, தாய் தந்தையருக்கு எதிராக நடந்த அவன் ஒருநாள் உறவினரால் கைவிடப்பட்டு, துயரும் எரிச்சலான வேதனையும் கொண்டு வாடினான்।

Verse 40

क्षुधाग्निनापि संतप्तः प्राप्तवान्हरिमंदिरम् । तदा वृष्टिरभूत्तत्र तत्स्थानं पंकिलं ह्यभूत ॥ ४० ॥

பசியின் தீயாலும் சுட்டெரிக்கப்பட்டவனாய் அவன் ஹரியின் ஆலயத்தை அடைந்தான். அப்போது அங்கே மழை பெய்து, அந்த இடம் உண்மையிலே சேற்றாகியது।

Verse 41

दीरीकृतस्त्वया पंकस्तत्स्थाने स्थातुमिच्छया । उपलेपनतां प्राप्तं तत्स्थानं विष्णुमंदिरे ॥ ४१ ॥

அதே இடத்தில் நிற்க விரும்பி நீ சேற்றை ஒதுக்கினாய்; விஷ்ணு ஆலயத்தில் அந்த இடம் லேபனத்திற்குத் தகுந்ததாக, அதாவது தூய்மையுற்று வழிபாட்டுக்குரியதாக ஆனது।

Verse 42

त्वयोषितं तु तद्गात्रौ तस्मिन्देवालये द्विज । दंशितश्चैव सर्पेण प्राप्तं पञ्चत्वमेव च ॥ ४२ ॥

ஓ இருபிறப்பாளனே! அந்த தேவாலயத்தில் நீ அவன் உடல்மேல் அமர்ந்தபோது, அவன் பாம்பால் கடிக்கப்பட்டு பஞ்சத்துவம், அதாவது மரணத்தை அடைந்தான்।

Verse 43

तेन पुण्यप्रभावेन उपलेपकृतेन च । विप्रजन्म त्वया प्राप्तं हरि भक्तिस्तथाचला ॥ ४२ ॥

அந்த புண்ணியத்தின் பலத்தாலும், உபலேபனச் செய்கையின் பயனாலும், நீ பிராமணப் பிறவியை அடைந்தாய்; ஹரியிடத்தில் உன் பக்தியும் அசையாததாக ஆனது।

Verse 44

कल्पकोटिशतं साग्रं संप्राप्य हरिसन्निधिम् । वसाद्य ज्ञानमासाद्य परं मोक्षं गमिष्यसि ॥ ४३ ॥

நூறு கோடி கல்பங்களுக்கும் மேலான காலம் ஹரியின் சன்னிதியை அடைந்து, அங்கே வாசம் செய்து, சம்யக் ஞானத்தைப் பெற்று, நீ பரம மோக்ஷத்தை அடைவாய்।

Verse 45

अनुजं पातकिश्रेष्टं त्वं समुद्धर्त्तमिच्छसि । उपायं तव वक्ष्यामस्तं निबोध महामते ॥ ४४ ॥

நீ உன் இளைய சகோதரனை—பாவிகளில் முதன்மையானவனை—உயர்த்த விரும்புகிறாய். ஓ மகாமதே, அதற்கான வழியை நான் சொல்கிறேன்; நன்றாக உணர்ந்து கொள்।

Verse 46

गोचर्ममात्रभूमेस्तु उपलेपनजं फलम् । दत्त्वोद्धर महाभाग भ्रातरं कृपयान्वितः ॥ ४५ ॥

பசுத்தோல் அளவிற்கான நிலத்தையும் பூசி சுத்தப்படுத்துவதால் உண்டாகும் புண்ணியப் பயனை, ஓ மகாபாகா, தானமாக அளித்து கருணையுடன் உன் சகோதரனை உயர்த்து.

Verse 47

एवमुक्तो विष्णुदूतैर्यज्ञमाली महापतिः । तत्फलं प्रददौ तस्मै भ्रात्रे पापविमुक्तये ॥ ४६ ॥

விஷ்ணுதூதர்கள் இவ்வாறு கூறியதும், மகாபதி யஜ்ஞமாலி தன் சகோதரன் பாவவிமோசனத்திற்காக அந்தப் பயனை அவனுக்கு அளித்தான்।

Verse 48

सुमाली भ्रातृदत्तेन पुण्येन गतकल्मषः । बभूव यमदूतास्तु तं त्यक्त्वा प्रपलायिताः ॥ ४७ ॥

சகோதரன் அளித்த புண்ணியத்தால் சுமாலி பாவக்கல்மஷம் நீங்கினான்; யமதூதர்கள் அவனை விட்டுவிட்டு ஓடினர்।

Verse 49

विमानं चागतं सद्यः सर्वभोगसमन्वितम् । तदा सुमाली स्वर्यानमारुह्य मुमुदे मुने ॥ ४८ ॥

உடனே எல்லாப் போகங்களும் நிறைந்த தெய்வீக விமானம் வந்து சேர்ந்தது. அப்போது சுமாலி அந்த விண்ணுலக வாகனத்தில் ஏறி, ஓ முனிவரே, மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தான்।

Verse 50

तावुभौ भ्रातरौ विप्र सुरवृंदनमस्कृतौ । अवापतुर्भृशं प्रीतिं समालिंग्य परस्परम् ॥ ४९ ॥

ஓ பிராமணரே, தேவர்கூட்டத்தாலும் வணங்கப்பட்ட அந்த இரு சகோதரரும் ஒருவரை ஒருவர் அணைத்துக் கொண்டு மிகுந்த மகிழ்ச்சியும் அன்பும் பெற்றனர்।

Verse 51

यज्ञमाली सुमाली च स्तूयमानौ महर्षिभिः । गीयमानौ च गंधर्वैर्विष्णुलोकं प्रजग्मतुः ॥ ५० ॥

யஜ்ஞமாலியும் சுமாலியும்—மகாரிஷிகளால் புகழப்பட்டும் கந்தர்வர்களால் பாடப்பட்டும்—புறப்பட்டு விஷ்ணுலோகத்தை அடைந்தனர்।

Verse 52

अवाप्य हरिसालोक्यं सुमाली मुनिसत्तम । यज्ञमाली चोषतुस्तौ कल्पमेकं मुदान्वितौ ॥ ५१ ॥

ஓ முனிவர்களில் சிறந்தவரே, சுமாலியும் யஜ்ஞமாலியும் ஹரியின் சாலோக்யத்தைப் பெற்று, அங்கே ஒரு கல்பம் முழுதும் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்ந்தனர்।

Verse 53

भुक्त्वा भोगान्बहूँस्तत्र यज्ञमाली महामतिः । तत्रैव ज्ञानसंपन्नः परं मोक्षमुपागतः ॥ ५२ ॥

அங்கே பல போகங்களை அனுபவித்த பின், மகாமதி யஜ்ஞமாலி அதே நிலையிலேயே ஞானம் நிறைந்து பரம மோக்ஷத்தை அடைந்தான்।

Verse 54

सुमाली तु महाभागो विष्णुलोके मुदान्वितः । स्थित्वा भूमिं पुनः प्राप्य विप्रत्वं समुपागतः ॥ ५३ ॥

மகாபாக்யன் சுமாலி விஷ்ணுலோகத்தில் மகிழ்வுடன் தங்கினான். அங்கு வாழ்ந்து மீண்டும் பூமியை அடைந்து பிராமண நிலையைப் பெற்றான்.

Verse 55

अतिशुद्धे कुले जातो गुणवान्वेदपारगः । सर्वसंपत्समोपेतो हरिभक्तिपरायणः ॥ ५४ ॥

அவன் மிகத் தூய குலத்தில் பிறந்து, நற்குணமுடையவனாகவும் வேதங்களில் தேர்ந்தவனாகவும் இருந்தான். எல்லாச் செல்வங்களும் உடையவனாய், ஹரி-பக்தியிலே முழுமையாக ஈடுபட்டான்.

Verse 56

व्याहरन्हरिनामानि प्रपेदे जाह्नवीतटम् । तत्र स्नातश्च गंगायां दृष्ट्वा विश्वेश्वरं प्रभुम् ॥ ५५ ॥

ஹரிநாமங்களை உச்சரித்தபடி அவன் ஜாஹ்னவீ (கங்கை) கரையை அடைந்தான். அங்கு கங்கையில் நீராடி, ஆண்டவன் விஸ்வேஸ்வரரை தரிசித்தான்.

Verse 57

अवाप परमं स्थानं योगिनामपि दुर्लभम् । उपलेपनमाहात्म्यं कथितं ते मुनीश्वर ॥ ५६ ॥

அவன் பரம பதத்தை அடைந்தான்; அது யோகிகளுக்கும் அரிது. முனிவரே, இவ்வாறு உபலேபனம் (லேபன-சுத்தி) எனும் புனிதச் செய்கையின் மகிமை உமக்கு உரைக்கப்பட்டது.

Verse 58

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन संपूज्यो जगतांपतिः । अकामादपि ये विष्णोः सकृत्पूजां प्रकुर्वते ॥ ५७ ॥

ஆகையால் எல்லா முயற்சியுடனும் உலகநாதனை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும். ஆசையின்றியும் விஷ்ணுவை ஒருமுறை பூஜிப்பவர்களுக்கும் பெரும் பலன் உண்டாகும்.

Verse 59

न तेषां भवबंधस्तु कदाचिदपि जायते । हरिभक्तिरतान्यस्तु हरिबुद्ध्या समर्चयेत् ॥ ५८ ॥

அவர்களுக்கு சம்சாரப் பந்தம் எக்காலத்திலும் உண்டாகாது. ஆனால் ஹரிபக்தியில் ஈடுபட்டவன் அனைத்தையும் ஹரி-புத்தியால் ஹரியே எனக் கருதி சமர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்.

Verse 60

तस्य तुष्यंति विप्रेंद्र ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः । हरिभक्तिपराणां तु संगिनां संगमात्रतः ॥ ५९ ॥

ஓ விப்ரேந்திரா! அவனால் பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேஸ்வரர் மகிழ்வர்; ஹரிபக்தி-பராயணர்களின் சங்கம் மட்டும் கூட அவர்களின் திருப்தியை அளிக்கும்.

Verse 61

मुच्यते सर्वपापेभ्यो महापातकवानपि । हरिपूजापराणां च हरिनामरतात्मनाम् ॥ ६० ॥

மகாபாதகங்கள் உடையவனாயினும் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்—இது ஹரி-பூஜையில் பராயணரும், ஹரி-நாமத்தில் லயித்த ஆத்மாக்களுக்கும் உண்மை.

Verse 62

शुश्रूषानिरता यांति पापिनोऽपि परां गतिम् ॥ ६१ ॥

தாழ்மையான சேவையிலும் பக்தியுடன் கேட்பதிலும் ஈடுபடும் பாவிகளும் பரமகதியை அடைவர்.