Saṃsāra-duḥkha: Karmic Descent, Garbhavāsa, Life’s Anxieties, Death, and the Call to Jñāna-Bhakti

Verse 1

सनक उवाच । एवं कर्मपाशनियंत्रितजंततवः स्वर्गादिपुण्यस्थानेषु पुण्यभोगमनुभूय यातीव दुःखतरं पापफलमनुभूय प्रक्षीणकर्मा वशेषेणामुं लोकमागत्य सर्वभयविह्वलेषु मृत्युबाधासंयुतेषुस्थावरादिषु जायते । वृक्षगुल्मलतावल्लीगिरयश्च तृणानि च । स्थावरा इति विख्याता महामोहसमावृताः ॥ १ ॥

சனகர் கூறினார்—இவ்வாறு கர்மப் பாசத்தால் கட்டுப்பட்ட ஜீவர்கள், ஸ்வர்கம் முதலான புண்ணிய ஸ்தானங்களில் புண்ணியப் போகத்தை அனுபவித்து, பின்னர் பாபத்தின் மிகுந்த துயரமான பலனை அனுபவிக்கின்றனர். கர்மம் சுருங்கியபின் மீதமுள்ள வாசனையுடன் இவ்வுலகிற்கு வந்து, எல்லாப் பயத்தாலும் கலங்கி, மரணப் பீடையால் பீடிக்கப்பட்டு, ஸ்தாவராதி யோனிகளில் பிறக்கின்றனர். மரங்கள், புதர்கள், கொடிகள், வள்ளிகள், மலைகள், புல்கள் ‘ஸ்தாவரங்கள்’ எனப் புகழ்பெற்று, மகாமோஹத்தால் மூடப்பட்டவை.

Verse 2

स्थावरत्वे पृथिव्यामुत्पबीजानि जलसेकानुपदं सुसंस्कारसामग्रीवशादंतरुष्मप्रपाचितान्युच्छूनत्वमापद्य ततो मूलभावं तन्मूलादंकुरोत्पत्तिस्तस्मादपि पर्णकांडनालादिकं कांडेषु च प्रसवमापद्यंते तेषु च पुष्पसंभवः ॥ २ ॥

ஸ்தாவர நிலையில் மண்ணில் கிடக்கும் விதைகள் மீண்டும் மீண்டும் நீர் ஊற்றப்படும்போது, சரியான தயாரிப்பும் உகந்த சூழலும் காரணமாக, உள்ளார்ந்த வெப்பத்தால் பக்குவமடைந்து வீங்குகின்றன. பின்னர் அவை வேர் வடிவம் பெறுகின்றன; அந்த வேரிலிருந்து முளை தோன்றுகிறது; அதன் பின் இலை, தண்டு, நார் போன்றவை வெளிப்படுகின்றன; தண்டுகளில் மேலும் வளர்ச்சி ஏற்பட்டு, இறுதியில் மலர்கள் உண்டாகின்றன.

Verse 3

तानि पुष्पाणि कानिचिदफलानि कानिचित्फलहेतुभूतानि तेषु पुष्पेषु वृद्धभावेषु सत्सु तत्पुष्पमूलतस्तुषोत्पत्तिर्जायते तेषु तुषु भोक्तॄणां प्राणिनां संस्कारसामग्रीवशाद्धिमरश्मिकिरणासन्नतया तदोषधिरसस्तुषांतः प्रविश्य क्षीरभावं समेत्य स्वकाले तंडुलाकारतामुपगम्य प्राणिनां भोगसंस्कारवशात्संवत्सरे फलिनः स्युः ॥ ३ ॥

அந்த மலர்களில் சில கனியில்லாதவை; சில கனிக்குக் காரணமாகின்றன. மலர்கள் முதிர்ந்தபோது, அந்த மலரின் மூலத்திலிருந்து துஷம் (உமி/மூடி) உண்டாகிறது. பின்னர் அந்த துஷத்தின் உள்ளே, அனுபவிப்போர் ஆகிய ஜீவர்களின் ஸம்ஸ்காரமும் தேவையான சூழ்நிலைகளும் காரணமாகவும், சூரியக் கதிர்களின் அண்மையாலும், மூலிகைச் சாறு புகுந்து பால் போன்ற நிலையை அடைந்து, காலம் வந்தபோது தண்டுல வடிவம் (தானியக் கரு) பெறுகிறது. இவ்வாறு போக-ஸம்ஸ்காரத்தின்படி அவை ஒரு ஆண்டில் கனியுடையதாகின்றன.

Verse 4

स्थावरत्वेऽपि बहुकालं वानरादिभिर्भुज्यमाना हि च्छेदनदवाग्निदहनशीतातपादिदुःखमनुभूय म्रियते । ततश्च क्रिमयो भूत्वा सदादुःखबहुलाः क्षणार्ध्दं जीवंतः क्षणार्ध्दं म्रियमाणा बलवत्प्राणिपीडायां निवारयितुमक्षमाः शीतवातादिक्लेशभूयिष्ठा नित्यं क्षुधाक्षुधिता मलमूत्रादिषु सचरंतो दुःखमनुभवंति ॥ ४ ॥

நிலையுயிர் (தாவரம் முதலிய) நிலையில் கூட உயிர் நீண்ட காலம் குரங்கு முதலியவற்றால் உண்ணப்பட்டு, வெட்டுதல், காட்டுத் தீயால் எரிதல், குளிர்‑வெப்பம் போன்ற துன்பங்களை அனுபவித்து இறக்கிறது. பின்னர் புழுவாகி எப்போதும் துயரமிகுந்ததாக—அரை நொடி வாழ்ந்து அரை நொடி சாகும்; வலிமைமிக்க உயிர்களின் கடும் பீடையைத் தடுக்க இயலாது; குளிர்‑காற்று முதலிய கிளேசங்களால் மிகப் பீடிக்கப்பட்டு, எப்போதும் பசித்தவாறே, மல‑மூத்திரம் முதலியவற்றில் ஊர்ந்து திரிந்து துன்பமே அனுபவிக்கிறது.

Verse 5

तत एव पद्मयोनिमागत्य बलवद्वाधोद्वेजिता वृथोद्वेगभूयिष्ठाः क्षुत्क्षांता नित्यं वनचारिणो मातृष्वपि विषयातुरा वातादिक्लेषबहुलाः कश्मिंश्चिज्जन्मनि तृणाशनाः कस्मिंश्चिज्जन्मनि मांसामेध्याद्यदनाः कस्मिंश्चिज्जन्मनि कंदमूलफलाशना दुर्बलप्राणिपीडानिरता दुःखमनुभवंति ॥ ५ ॥

பின்னர் பத்மயோனி (பிரம்மலோக) வட்டத்திற்கும் வந்தாலும், உயிர்கள் வலிய தாக்கங்களாலும் அச்சங்களாலும் பீடிக்கப்பட்டு, வீண் கலக்கங்களால் நிறைந்து, பசி‑தாகத்தைத் தாங்கி எப்போதும் காடுகளில் அலைகின்றன. தாய்மாரிடத்திலும் கூட விஷயவாசனையால் கலங்குகின்றன; வாதம் முதலிய நோய்‑கிளேசங்கள் மிகுதியாகின்றன. சில பிறவிகளில் புல் உண்ணும்; சிலவற்றில் மாம்சம் மற்றும் அசுத்த உணவு; சிலவற்றில் கிழங்கு‑வேர்‑பழம்; பலவீன உயிர்களைத் துன்புறுத்துவதில் ஈடுபட்டு துயரமே அனுபவிக்கின்றன.

Verse 6

अंडजत्वेऽपि वाताशनामांसामेध्याद्यशनाश्च परपीडापरायणा नित्यं दुःखबहुला ग्राम्यपशुयोनिमागता अपि स्वजातिवियोगभारोद्वहनपाशादिबंधनताडनहलादिधारणादिसर्वदुःखान्यनुभवंति ॥ ६ ॥

முட்டையிலிருந்து பிறக்கும் நிலையிலும் அவர்கள் காற்று, மாம்சம், அசுத்த உணவு முதலியவற்றை உண்டு, பிறரைத் துன்புறுத்துவதில் முனைந்தவர்களாய் எப்போதும் துயரமிகுந்தவர்களாக இருக்கின்றனர். மேலும் வீட்டுப் பசு‑மாடு போன்ற கிராமிய மிருக யோனியில் வந்தாலும், தம் இனத்திலிருந்து பிரிவு, கனமான சுமை சுமத்தல், கயிறு முதலியவற்றால் கட்டப்படுதல், அடிபடுதல், உழவு‑நாங்கல் போன்ற பாரங்களைத் தாங்குதல்—இவ்வாறு எல்லாத் துன்பங்களையும் அனுபவிக்கின்றனர்.

Verse 7

एवं बहुयोनिषु संभ्रांताः क्रमेण मानुषं जन्म प्राप्नुवंति । केचिच्च पुण्यविशेषाद्युत्क्रमेणापि मनुष्यजन्माश्नुवते ॥ ७ ॥

இவ்வாறு பல யோனிகளில் அலைந்து திரிந்த உயிர்கள் படிப்படியாக மனிதப் பிறவியை அடைகின்றன. ஆனால் சிலர் விசேஷ புண்ணியத்தின் பலத்தால் வழக்கமான வரிசையை மீறியும் மனிதப் பிறவியைப் பெறுகின்றனர்.

Verse 8

मनुष्यजन्म नापि च । चर्मकारचंडालव्याधानापितरजककुंभकारलोहकारस्वर्णकारतंतुवाचसौचिकजटिलसिद्धधावकलेखकभृतकशासनहारिनीचभृत्यद्ररिदहीनांगाधिकांगत्वादि दुःखबहुलज्वरतापशीतश्लेष्मगुल्मपादाक्षिशिरोगर्भपार्श्ववेदनादिदुःखमनुभवंति ॥ ८ ॥

சிலருக்கு மனிதப் பிறவியே கிடைக்காது; மாறாக தோல்தொழிலாளர், சண்டாளன், வேடன், நாவிதன், துவைப்பவன், குயவன், கொல்லன், பொற்கொல்லன், நெசவாளர், தையல்காரன், ஜடிலன், பெயரளவிலான ‘சித்தன்’, துவைப்பவன்/ஓட்டுநர், எழுத்தர், கூலியாள், வரி வசூலிப்பவன், தாழ்ந்த சேவகர் முதலிய கடின/தாழ்ந்த தொழில்களில், அல்லது வறுமையில், அல்லது அங்கக் குறைவு‑அதிக அங்கம் போன்ற நிலையில் பிறக்கின்றனர். அவர்கள் காய்ச்சல், எரிச்சல், குளிர், சளி‑விகாரம், குடல்வீக்கம் (குல்மம்), மேலும் பாத‑கண்‑தலை‑கர்ப்ப‑பக்கவாட்டு வலிகள் முதலிய பல துன்பங்களை அனுபவிக்கின்றனர்.

Verse 9

मनुष्यत्वेऽपि यदा स्त्रीपुरुषयोर्व्यवायस्तत्समयेरेतो यदा जरायुं प्रविशति तदैव कर्मवशाज्जंतुः शुक्रेण सह जरायुं प्रविश्य शुक्रशोणितकलले प्रवर्त्तते ॥ ९ ॥

மனிதப் பிறவியிலும் பெண்–ஆண் இணைவு நிகழும் அதே கணத்தில், விந்து கருப்பையில் புகும் போது, கர்மவசத்தால் உடலுடைய ஜீவன் விந்துடன் சேர்ந்து கருப்பையில் நுழைந்து, விந்து–இரத்தம் சேர்ந்த கலல வடிவக் கருவில் வளர்ச்சி தொடங்குகிறது.

Verse 10

तद्वीर्यं जीवप्रवेशात्पञ्चाहात्कललं भवति अर्द्धमासे । पलवलभावमुपेत्य मासे प्रादेशमात्रत्वमापद्यते ॥ १० ॥

ஜீவன் அந்த விதையில் புகுந்த பின் ஐந்து நாளில் அது கலல (ஜெல்லி போன்ற கட்டி) ஆகிறது. அரை மாதத்தில் மேலும் வளர்கிறது; ஒரு மாதத்தில் பல்வல வடிவம் பெற்று, பிராதேச அளவு (கை அளவு) அடைகிறது.

Verse 11

ततः प्रभृति वायुवशाच्चैतन्याभावेऽपि मातुरुह्ये दुःसहतापल्केशतयैकत्र स्थातुमशक्यत्वाद् भ्रमति ॥ ११ ॥

அதன்பின் காற்றின் வேகத்தால், உணர்வு இல்லையெனினும், அது தாயின் கருப்பையில் அலைந்து திரிகிறது; தாங்க முடியாத வெப்பமும் முடிகளின் தொடுதலும் காரணமாக ஒரே இடத்தில் நிலைக்க இயலாது.

Verse 12

मासे द्वितीये पूर्णे पुरुषाकारमात्रतामुपगमय मासत्रितये पूर्णे करचरणाद्यवयवभावमुपगम्य चतुर्षु मासेषु गतेषु सर्वावयवानां संधिभेदपरिज्ञानं पंचस्वतीतेषु नखानामभिव्यंजककता षट्स्वतीतेषु नखसंधिपरिस्फुटतामुपगम्य नाभिसूत्रेण पुष्यमाणममेध्यमूत्रसिक्तांगं जरायुणा बंधितरक्तास्थिक्रिमिवसामज्जास्नायुकेशादिदूषिते कुत्सिते शरीरे निवासिनं स्वयमप्येवं परिदूषितदेहं मातुश्च कट्वम्ललवणात्युष्णभुक्तदह्यमात्मानं दृष्ट्वा देही पूर्वजन्मस्मरणानुभावात्पूर्वानुभूतनरकदुःथानि च स्मृत्वांतर्दुःखेन च परिदह्यमानो मातुर्देहातिमूत्रादिरुक्षेण दह्यमान एवं मनसि प्रलयति ॥ १२ ॥

இரண்டாம் மாதம் நிறைவுற்றபோது கரு மனித வடிவத்தின் வெளிக்கோடு மட்டுமே அடைகிறது. மூன்றாம் மாதம் நிறைவுற்றபோது கை, கால் முதலிய அங்கங்கள் தோன்றுகின்றன. நான்கு மாதங்கள் கடந்தபோது எல்லா அங்கங்களின் மூட்டு-பிரிவுகளை உணரும் அறிவு உண்டாகிறது. ஐந்தாம் மாதத்தில் நகங்கள் வெளிப்படத் தொடங்கும்; ஆறாம் மாதத்தில் நகங்களின் மூட்டுகள் தெளிவாகும். நாபிநாணால் போஷிக்கப்பட்டு, அசுத்த மூத்திரத்தால் நனைந்த அங்கங்களுடன், பிளாசென்டாவால் கட்டப்பட்டு—இரத்தம், எலும்பு, புழுக்கள், கொழுப்பு, மஜ்ஜை, நரம்புக்கயிறுகள், முடி முதலியவற்றால் மாசுபட்ட இழிவான உடலில் அது வாசம் செய்கிறது. தன்னை இவ்வாறு மாசடைந்த தேகத்தில் காணவும், தாயும் காரம், புளிப்பு, உப்பு, மிகச் சூடான உணவால் எரிகிறாள் எனக் காணவும், உடலுடைய ஜீவன் முன்பிறவி நினைவின் வலிமையால் முன்பு அனுபவித்த நரகத் துயரங்களை நினைத்து, உள்ளே துயரால் எரிந்து, தாயின் உடல் கழிவுகளான அதிக மூத்திரம் முதலிய கடுமையால் சுடப்பட்டு, மனத்தில் மயக்கம் போன்ற லயத்தை அடைகிறது.

Verse 13

अहोऽत्यंतपापोऽहंपूर्वजन्मनिभृत्यापत्यमित्रयोषिद्गृहक्षेत्रधनधान्यादिष्वत्यंतरागेण कलत्रपोषणार्थं परधनक्षेत्रादिकं पश्यतो हरणाद्युपायैरपह्यत्य कामांधतया परस्त्रीहरणादिकमनुभूय महापापान्याचरंस्तैः पापैरहमेक एवंविधनरकाननुभूय पुनः स्थावरादिषु महादुःखमनुभूय संप्रति जरायुणा परिवेष्टितोऽन्तर्दुखेन बहिस्तापेन च दह्यामि ॥ १३ ॥

அய்யோ! நான் மிகப் பெரும் பாவி. முன்பிறவியில் பணியாளர்கள், பிள்ளைகள், நண்பர்கள், பெண்கள், வீடு, நிலம், செல்வம், தானியம் முதலியவற்றில் அளவற்ற பற்றால், மனைவியைப் பேணுவதற்காக, பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதும் பிறருடைய செல்வம், நிலம் முதலியவற்றை பல வழிகளில் அபகரித்தேன். காமத்தில் குருடனாய் பிறருடைய மனைவியை அபகரித்தல் முதலிய செயல்கள் செய்து மகாபாபங்களைச் செய்தேன். அந்தப் பாவங்களாலேயே நான் ஒருவனாய் பல நரகங்களை அனுபவித்து, மீண்டும் நிலைபெற்ற (ஸ்தாவர) முதலிய தாழ்ந்த யோனிகளில் பெருந்துயரம் அனுபவித்து, இப்போது கருப்பையில் பிளாசென்டாவால் சூழப்பட்டு, உள்ளத் துயரமும் வெளித் தாபமும் கொண்டு எரிகிறேன்.

Verse 14

मया पोषिता दाराश्च स्वकर्मवशादन्यतो गताः ॥ १४ ॥

நான் மனைவி (குடும்பம்) போஷித்தாலும், அவர்கள் தத்தம் கர்மவசத்தால் வேறிடத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 15

अहो दुखं हि देहिनाम् ॥ १५ ॥

அய்யோ! உண்மையாகவே உடல் கொண்ட உயிர்களுக்கு எத்தனை துயரம்!

Verse 16

देहस्तु पापात्संजातस्तस्मात्पापं न कारयेत् । भृत्यभित्रकलत्रार्थमन्यद्द्रव्यं हृतं मया ॥ १६ ॥

உடல் பாவத்திலிருந்து பிறந்தது; ஆகவே மீண்டும் பாவம் செய்யக் கூடாது. பணியாளர்கள், சார்ந்தோர், மனைவி பொருட்டு நான் பிறருடைய செல்வத்தை எடுத்தேன்.

Verse 17

तेन पापेन दह्यामि जरायुपरिवेष्टितः । दृष्ट्वान्यस्य श्रियं पूर्वं सतत्पोऽहमसूयया खितः ॥ १७ ॥

அந்தப் பாவத்தால் நான் எரிகிறேன்; உறையால் சுற்றப்பட்டதுபோல். முன்பு பிறரின் செழிப்பைக் கண்டு நான் எப்போதும் பொறாமையால் வாடினேன்.

Verse 18

गर्भाग्निनानुदह्येयमिदानीमपि पापकृत् । कायेन मनसा वाचा परपीडामकारिषम्तेन पापेन दह्यामि त्वहमेकोऽतिदुःखितः ॥ १८ ॥

நான் பாவம் செய்தவன்; ஆகவே இன்றும் கர்ப்பத்தின் தீயால் எரிகிறேன். உடல்-மனம்-வாக்கால் பிறரைத் துன்புறுத்தினேன்; அந்தப் பாவத்தால் நான் ஒருவனே மிகுந்த துயரத்தில் எரிகிறேன்.

Verse 19

एवं बहुविधं गर्भस्थो जंतुर्विलप्य स्वयमेव वा ॥ १९ ॥

இவ்வாறு கர்ப்பத்தில் உள்ள ஜீவன் பலவிதமாகப் புலம்புகிறது—சிலவேளை வெளிப்படையாகவும், சிலவேளை உள்ளத்திலேயும்।

Verse 20

आत्मानमाश्वास्य उत्पत्तेरनंतरं सत्संगेन विष्णोश्चरितश्रवणेन च विशुद्धमना भूत्वा सत्कर्माणि निर्वर्त्य अखिलजगदंतरात्मनः सत्यज्ञानानंदमयस्य शक्तिप्रभावानुष्टितविष्टपवर्गस्य लक्ष्मीपतेर्नारायणस्य सकलसुरासुरयक्षगंधर्वराक्षसपन्न गमुनिकिन्नरसमूहार्चितचरणकमलयुगं भक्तितः समभ्यर्च्य दुःसहः संसारच्छेदस्यकारणभूतं वेदरहस्योपनिषद्भिः परिस्फुटं सकललोकपरायणं हृदिनिधाय दुःखतरमिमं संस्कारागारमतिक्रमिष्यामीति मनसि भावयति ॥ २० ॥

பிறப்பிற்குப் பின் அவன் தன்னைத் தானே ஆறுதல் கூறி, சத்சங்கமும் விஷ்ணுவின் சரிதம் கேட்பதாலும் மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்துகிறான். நற்கருமங்களைச் செய்து, பக்தியுடன் லக்ஷ்மீபதி நாராயணனின் தாமரைத் திருவடிகளை ஆராதிக்கிறான்—அவர் அகில ஜகத்தின் அந்தராத்மா, சத்திய-ஞான-ஆனந்தமயன்; அவரது சக்திப் பிரபாவத்தால் உலக ஒழுங்குகள் வெளிப்படுகின்றன; தேவர்-அசுரர், யக்ஷர், கந்தர்வர், ராக்ஷசர், நாகர், முனிவர், கின்னரர் ஆகியோர் வணங்கும் திருவடிகள் அவை. உபநிஷத்துகள் தெளிவாக்கிய வேத ரகசியத்தை—எல்லா உலகங்களுக்கும் சரணாகதி, தாங்க முடியாத சம்சாரத்தை வெட்டும் காரணம்—இதயத்தில் வைத்து, “இந்த மிகத் துயர்மிகு சம்ஸ்கார இல்லத்தை நான் கடந்து விடுவேன்” என்று மனத்தில் உறுதி செய்கிறான்।

Verse 21

यतस्तन्मातुः प्रसूतिसमये सति गर्भस्थोदेही नारदमुने वायुनापरिपीडितो मातुश्चापि दुःखं कुर्वन्कर्मपाशेन बलाद्योनिमार्गान्निष्क्रामन्सकलयातनाभोगमेककालभवमनुभवति ॥ २१ ॥

ஆகையால், நாரத முனிவரே! அந்தத் தாயின் பிரசவ நேரத்தில் கர்ப்பத்தில் உள்ள தேஹி பிராணவாயுவால் கடுமையாக நெருக்கப்பட்டு வேதனைப்படுகிறான்; தாய்க்கும் துன்பம் விளைவித்தவாறே, கர்மப் பாசத்தால் வலியுறுத்தப்பட்டு யோனி வழியாக வெளியேறி, ஒரே கணத்தில் எல்லா யாதனைகளின் அனுபவத்தையும் அடைகிறான்।

Verse 22

तेनातिक्लेशेन योनियंत्रपीडितो गर्भान्निष्कांतो निःसंज्ञतां याति ॥ २२ ॥

அந்த மிகுந்த வேதனையால்—யோனி எனும் இயந்திரத்தின் நெருக்கடியில் நசுங்கி—கர்ப்பத்திலிருந்து வெளியே வந்தவுடன் அவன் மயக்க நிலைக்குச் செல்கிறான்।

Verse 23

तं तु बाह्यवायुः समुज्जीवयति । बाह्यवायुस्पर्शसमनंतरमेव नष्टस्मृतिपूर्वानुभूताखिलदुःखानि वर्त्तमानान्यपि ज्ञानाभावदविज्ञायात्यंतदुःखमनुभवति ॥ २३ ॥

ஆனால் வெளி காற்று அவனை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கிறது. வெளி காற்றின் தொடுதலுக்குப் பின் உடனே அவனுடைய நினைவு அழிகிறது; உண்மை ஞானம் இல்லாததால் முன்பு அனுபவித்த எல்லாத் துயரங்களையும்—இப்போதுள்ள துயரங்களையும் கூட—அறியாமல், மிகுந்த துயரத்தை அனுபவிக்கிறான்।

Verse 24

एवं बालत्वमापन्नो जंतुस्तत्रापि स्वमलमूत्रलित्पदेह आध्यात्मिकादिपीड्यमानोऽपि वक्तुमशक्तक्षुत्तृषापीडितो रुदिते सति स्तनादिकं देयमिति मन्वानाः प्रयतन्ते ॥ २४ ॥

இவ்வாறு பால்யத்தை அடைந்த ஜீவன் தன் மலமூத்திரம் படிந்த உடலை உடையவனாக இருக்கிறான். ஆத்யாத்மிக முதலிய துன்பங்களால் பீடிக்கப்பட்டாலும் பேச இயலாது. பசி தாகத்தால் வாடி அழுகிறான்; அப்போது பரிசாரகர்கள் “பால் முதலியவை கொடுக்க வேண்டும்” என்று எண்ணி அவனை ஊட்டி அமைதிப்படுத்த முயல்கிறார்கள்॥२४॥

Verse 25

एवमनेकं देहभोगमन्याधीनतयानुभूयमानो दंशादिष्वपि निवारयितुमशक्तः ॥ २५ ॥

இவ்வாறு பிறர்மீது சார்ந்து பலவித உடல் துன்பங்களை அனுபவிப்பவன், கடி முதலியவற்றையும் கூடத் தடுக்க இயலாதவனாகிறான்॥२५॥

Verse 26

बाल्यभावमासाद्य मातापित्रोरुपाध्यायस्य ताडनं सदा पर्यटनशीलत्वं पांशुभस्मपंकादिषुक्रीडनं सदा कलहनियतत्वाम शुचित्वं बहुव्यापाराभासकार्यनियतत्वं तदसंभव आध्यात्मिकदुःखमेवंविधमनुभवति ॥ २६ ॥

பால்யநிலையை அடைந்தவன் இவ்வகையான ஆத்யாத்மிக (உள்மன) துன்பத்தை அனுபவிக்கிறான்—தாய் தந்தை மற்றும் ஆசிரியரிடமிருந்து அடிக்கடி அடிபடுதல், எப்போதும் அலைந்து திரிதல், தூள்-சாம்பல்-சேற்றில் விளையாடுதல், நிரந்தரமாகச் சண்டைபிடித்தல், அசுத்தத்தில் வாழ்தல், மேலும் பல செயல்களின் வெறும் தோற்றத்தில் மட்டும் ஈடுபட்டு உண்மையான நிறைவேற்றம் இல்லாமை॥২৬॥

Verse 27

ततस्तु तरुणभावेन धनार्जनमर्जितस्य रक्षणं तस्य नाशव्ययादिषु चात्यंतदुःखिता मायया मोहिताः कामक्रोधादिदुष्टमनसाः सदासूयापरायणाः परस्वपरस्त्रीहरणोपायपरायणाः पुत्रमित्रकलत्रादिभरणोपायचिंतापरायणा वृथाहंकारदूषिताः पुत्रादिषु व्याध्यादि पीडितेषु सत्सु सर्वव्यात्पिं परित्यज्य रोगादिभिः क्लेशितानां समीपे स्वयमाध्यात्मिकदुःखेन परिप्लुता । वक्ष्यमाणप्रकारेण चितामश्नुवते ॥ २७ ॥

பின்னர் இளமைத் துடிப்பில் அவர்கள் செல்வம் ஈட்டுவதிலும் ஈட்டிய செல்வத்தைப் பாதுகாப்பதிலும் ஈடுபடுகிறார்கள்; அதன் இழப்பு, செலவு முதலியவற்றால் மிகுந்த துயரமடைகிறார்கள். மாயையால் மயங்கிப், காமம்-கோபம் முதலிய குற்றங்களால் கெட்ட மனத்துடன், எப்போதும் பொறாமையில் மூழ்கி, பிறர் செல்வத்தைத் திருடவும் பிறர் மனைவியை அபகரிக்கவும் வழிகளைத் தேடுகிறார்கள். மகன், நண்பன், மனைவி முதலியோரின் பராமரிப்பு பற்றிய கவலையில் ஆழ்ந்து, வீண் அகங்காரத்தால் மாசுபட்டு, தங்கள் பிள்ளைகள் முதலியோர் நோய்-வேதனையால் பீடிக்கப்படும்போது எல்லா நல்வழக்கங்களையும் கைவிடுகிறார்கள்; நோய்-கிளேசத்தால் வாடுபவர்களின் அருகில் நின்று தாமும் ஆத்யாத்மிக சோகத்தில் மூழ்குகிறார்கள். இறுதியில், பின்னர் சொல்லப்படும் முறையின்படி, சிதையை அடைகிறார்கள்॥२७॥

Verse 28

गृहक्षेत्रादिकं कम किंचिन्नापि विचारितम् । समृद्धस्य कुटुम्बस्य कथं भवति वर्त्तनम् ॥ २८ ॥

வீடு, வயல் முதலியவற்றைப் பற்றிக் கொஞ்சமும் சிந்திக்கவில்லை; அப்படியிருக்க வளமான குடும்பத்தின் வாழ்வு எவ்வாறு நடைபெறும்?॥२८॥

Verse 29

मम मूलधनं नास्ति वृष्टिश्चापि न वर्षति । अश्वः पलायितः कुत्र गावः किं नागता मम ॥ २९ ॥

என் மூலச் செல்வம் எதுவும் இல்லை; மழையும் பெய்யவில்லை. என் குதிரை எங்கே ஓடிப் போனது? என் பசுக்கள் ஏன் திரும்பி வரவில்லை?

Verse 30

बालापत्या च मे भार्या व्याधितोऽहं च निर्धनः । अविचारात्कृषिर्नष्टा पुत्रा नित्यं रुदंति च ॥ ३० ॥

என் மனைவி சிறு பிள்ளைகளின் பாரத்தால் தளர்ந்தாள்; நான் நோயுற்றும் வறியவனும். அவிவேகத்தால் என் விவசாயம் நாசமாயிற்று; என் மகன்கள் தினமும் அழுகின்றனர்.

Verse 31

भग्नं छिन्नं तु मे सद्म बांधवा अपि दूरगाः । न लभ्यते वर्त्तनं च राज बाधातिदुःसहा ॥ ३१ ॥

என் வீடு உடைந்து கிழிந்தது; உறவினரும் தொலைவில் உள்ளனர். வாழ்வாதாரம் எதுவும் கிடைக்கவில்லை; அரசின் ஒடுக்குமுறை மிகக் கடுமையானது.

Verse 32

रिपवो मां प्रधावंते कथं जेष्टाम्यहं रिपून् । व्यवसायाक्षमश्चाहं प्रात्पाः प्राघूर्णका अमी ॥ ३२ ॥

எதிரிகள் என்னை நோக்கி பாய்கிறார்கள்—நான் அவர்களை எவ்வாறு வெல்வேன்? நானும் உறுதியான முயற்சிக்கு இயலாதவன்; இவர்கள் புயல்போல் சுழன்று வந்து தாக்குகின்றனர்.

Verse 33

एवमत्यंतचिन्ताकुलः स्वदुःखानि निवारयितुमक्षमो धिग्विधिं भाग्यहीनं मां किमर्थं विदधे इति दैवमाक्षिपति ॥ ३३ ॥

இவ்வாறு கடும் கவலையால் கலங்கித் தன் துயர்களை நீக்க இயலாமல், படைத்தோனைத் திட்டு—“சீ இந்த விதி! என்னை அதிர்ஷ்டமற்றவனாக ஏன் படைத்தாய்?” என்று தெய்வத்தையே குற்றம் சாட்டுகிறான்.

Verse 34

तथा वृद्धत्वमापन्नो हीयमानसारो जरापलितादिव्यात्पदेहो व्याधिबाध्यत्वादिकमापन्नः । प्रकंपमानावयवश्वासकासादिपीडितो लोलाविललोचनः श्लेष्मण्यात्पकंठः पुत्रदारादिभिर्भर्त्स्यमानः कदा मरणमुपयामीति चिंताकुलो मयि मृते सति मदर्जितं गृहक्षेत्रादिकं वस्तु पुत्रादयः कथं रक्षंति कस्य वा भविष्यति ॥ ३४ ॥

அதேபோல் மனிதன் முதுமையை அடைந்தால் உள்ளார்ந்த வலிமை சுருங்குகிறது; ஜரா, நரைமுடி முதலிய துன்பங்களால் உடல் சிதைந்து, நோய்களாலும் மேலும் வதைக்கப்படுகிறது. அங்கங்கள் நடுங்கும்; மூச்சுத்திணறல், இருமல் போன்ற வேதனைகள் தாக்கும்; கண்கள் அலைந்து நிலையற்றதாகும்; கபத்தால் தொண்டை அடையும்; மகன், மனைவி முதலியோர் கூட கடிந்து பேசுவர். அப்போது அவன் கலக்கத்தில்—“மரணம் எனக்கு எப்போது வரும்? நான் இறந்தபின் நான் ஈட்டிய வீடு, நிலம் முதலியவற்றை மகன்கள் எப்படி காப்பார்கள், அல்லது அது யாருக்குச் சொந்தமாகும்?” என்று எண்ணி வருந்துவான்.

Verse 35

मद्धने परैरपहृते पुत्रादीनां कथं वर्त्तनं भविष्यतीति ममतादुःखपरिप्लुतो गाढं निःश्वस्य स्वेन वयसा कृतानि कर्माणि पुनः पुनः स्मरन् क्षणे विस्मरति च संततस्त्वासन्नमरणो ॥ ३५ ॥

தன் செல்வம் பிறரால் பறிக்கப்பட்டபோது, ‘என் மகன்கள் முதலியோர் இனி எப்படி வாழ்வார்கள்?’ என்ற பற்றுதலால் எழும் துயரத்தில் அவன் மூழ்கி, ஆழ்ந்த நெடுமூச்சு விடுகிறான். வாழ்நாளில் செய்த செயல்களை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்து, அடுத்த கணமே மறந்தும் விடுகிறான்; இவ்வாறு மரணம் நெருங்க அவன் இடையறாது கலங்குகிறான்.

Verse 36

व्याधिपीडितोऽन्तस्तापार्तः क्षणं शय्यायां क्षणं मंचे च ततस्ततः पर्यटन् क्षुत्तृटूपरिपूडितः किंचिन्मात्रमुदकं देहीत्यतिकार्पण्येन याचमानस्तत्रापि ज्वराविष्टानामुदकं न श्रेयस्करमिति ब्रुवतो मनसातिद्वेषं कुर्वन्मंद चैतन्यो भवति ॥ ३६ ॥

நோயால் வதைக்கப்பட்டு, உள்ளே எரிச்சலால் துன்புறும் அவன், சில நேரம் படுக்கையில், சில நேரம் கட்டிலில்—இடம் இடமாக அலைந்து திரிகிறான். பசி-தாகத்தால் நசுங்கி, மிகுந்த தாழ்மையுடன் ‘சிறிதளவு தண்ணீர் தாருங்கள்’ என்று வேண்டுகிறான். ஆனால் அங்கேயும் ‘காய்ச்சல் பிடித்தவர்க்கு தண்ணீர் நன்மை அல்ல’ என்று சொன்னால், மனத்தில் கடும் வெறுப்பு கொண்டு மந்தமான, மங்கிய உணர்வில் விழுகிறான்.

Verse 37

ततश्च हस्तपादाकर्षणे न तु क्षमो रुद्रद्भिबंधुजनैर्वेष्टितो वक्तुमक्षमः स्वार्जितधनादिकं कस्य भविष्यतीति चिंतापरो बाष्पाविलविलोचनः कंठे वुरघुरायमाणे सति शरीरान्निष्क्रांतप्राणो यमदूतैर्भर्त्स्यमानः पाशयंत्रितो नरकादीन्पूर्ववदश्नुते ॥ ३७ ॥

பின்னர் கை-கால் இழுத்தழுக்கும் வேதனையையும் அவன் தாங்க இயலாது; அழுது கொண்டிருக்கும் உறவினர்களால் சூழப்பட்டு பேசவும் முடியாதவனாகிறான். ‘என் உழைப்பால் ஈட்டிய செல்வம் முதலியவை இனி யாருக்குச் சொந்தம்?’ என்ற கவலையில் மூழ்கி, கண்ணீர் மங்கிய கண்களுடன், தொண்டையில் கரகரப்பு எழும்ப, உயிர் உடலை விட்டு வெளியேறுகிறது. அப்போது யமதூதர்கள் அவனை கடிந்து, பாசத்தால் கட்டி அடக்கி, முன்பு கூறிய நரகாதி துன்பங்களை அவன் அனுபவிக்கிறான்.

Verse 38

आमलप्रक्षयाद्यद्वदग्नौ धाम्यंति धातवः । तथैव जीविनः सर्व आकर्मप्रक्षयाद् भृशम् ॥ ३८ ॥

அக்னியில் உலோகங்களைச் சூடாக்கி, மாசுகள் எரிந்து நீங்கும்படி ஊதிச் சுத்திகரிப்பது போல, எல்லா ஜீவராசிகளும் சேர்த்த கர்மம் க்ஷயமானபோது மிகுந்த பரிசுத்தத்தை அடைகின்றனர்.

Verse 39

तस्मात्संसारदावाग्नितापार्तो द्विजसत्तम । अभ्यसेत्परमं ज्ञानं ज्ञानान्मोक्षमवान्पुयात् ॥ ३९ ॥

ஆகையால், ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே! சம்சாரமெனும் காட்டுத்தீயின் வெப்பத்தால் துன்புறுபவன் பரம ஞானத்தை இடையறாது பயில வேண்டும்; ஞானத்தினாலே அவன் மோட்சத்தை அடைகிறான்।

Verse 40

ज्ञानशून्या नरा ये तु पशवः परिकीर्तिताः । तस्मात्संसारमोक्षाय परं ज्ञानं समभ्यसेत् ॥ ४० ॥

உண்மையான ஞானமற்ற மனிதர்கள் மிருகங்களெனக் கூறப்படுகின்றனர். ஆகவே சம்சாரத்திலிருந்து விடுதலை பெற பரம ஞானத்தை உறுதியாகப் பயில வேண்டும்।

Verse 41

मानुष्यं चैव संप्राप्य सर्वकर्मप्रसाधकम् । हरिं न सेवते यस्तु कोऽन्यस्तस्मादचेतनः ॥ ४१ ॥

அனைத்து தர்மக் குறிக்கோள்களையும் நிறைவேற்ற வல்ல மனிதப் பிறவியைப் பெற்றும், ஹரியைச் சேவிக்காதவன்—அவனைவிட அறிவிலி யார்?

Verse 42

अहो चित्रमहो चित्रमहो चित्रं मुनीश्वराः । आस्थिते कामदे विष्णो नरा यांति हि यातनाम् ॥ ४२ ॥

அஹோ ஆச்சரியம்! அஹோ ஆச்சரியம்! ஓ முனிவரத் தலைவர்களே, விருப்பங்களை அருளும் விஷ்ணு அருகிலிருந்தும் மக்கள் வேதனைக்கே செல்வது மிக ஆச்சரியம்।

Verse 43

नारायणे जगन्नाथे सर्वकामफलप्रदे । स्थितेऽपि ज्ञानरहिताः पच्यंते नरकेष्वहो ॥ ४३ ॥

உலகநாதன் நாராயணன்—அனைத்து விருப்பங்களின் பலனளிப்பவன்—இருப்பினும் ஞானமற்றோர், அய்யோ, நரகங்களில் ‘சுட்டுப் புழுங்க’ப்படுகின்றனர்।

Verse 44

स्त्रवन्मूत्रपुरीषे तु शरीरेऽस्मिन्नृशाश्वते । शाश्वतं भावयंत्यज्ञा महामोहसमावृताः ॥ ४४ ॥

இந்த மனித உடல் நிலையற்றது; மூத்திரம்‑மலம் சோர்கின்றது. மகாமோஹத்தில் மூழ்கிய அறியாதோர் நிலையற்றதையே நிலையானது என எண்ணுகின்றனர்.

Verse 45

कुत्सितं मांसरक्ताद्यैर्देहं संप्राप्य यो नरः । संसारच्छेदकं विष्णुं न भजेत्सोऽतिपातकी ॥ ४५ ॥

மாம்சம்‑இரத்தம் முதலியவற்றால் ஆன இழிவான உடலைப் பெற்றும், சம்சாரப் பந்தத்தை அறுக்கும் விஷ்ணுவை வணங்காதவன் பெரும் பாவி ஆவான்.

Verse 46

अहो कष्टमहो कष्टमहो कष्टं हि मूर्खता । हरिध्यानपरो विप्र चण्डालोऽपि महासुखी ॥ ४६ ॥

அய்யோ, எத்தனை துயரமானது இந்த மூடத்தனம்! ஓ பிராமணரே, ஹரியைத் தியானிப்பதில் ஈடுபட்ட சண்டாளனும் பேரின்பம் அடைகிறான்.

Verse 47

स्वदेहान्निस्सृतं दृष्ट्वा मलमूत्रादिकिल्बिषम् । उद्वेग मानवा मूर्खाः किं न यांति हि पापिनः ॥ ४७ ॥

தம் உடலிலிருந்து வெளிவரும் மலம்‑மூத்திரம் போன்ற அசுத்தங்களைப் பார்த்து மூடர்கள் அருவருப்படைகிறார்கள்; அப்படியிருக்கப் பாவிகள் பாவத்திலிருந்து ஏன் அஞ்சுவதில்லை?

Verse 48

दुर्लभं मानुषं जन्म प्रार्थ्यते त्रिदशैरपि । तल्लब्ध्वा परलोकार्थं यत्नं कुर्य्याद्विचक्षणः ॥ ४८ ॥

மனிதப் பிறவி அரிது; தேவர்களும் அதைக் கோருகின்றனர். அதை பெற்ற விவேகி பரலோக நன்மைக்காக, பரம நலனுக்காக முயல வேண்டும்.

Verse 49

अध्यात्मज्ञानसंपन्ना हरिपूजापरायणाः । लभन्ते परमं स्थानं पुनरावृत्तिदुर्लभम् ॥ ४९ ॥

அத்தியாத்ம ஞானம் நிறைந்தும் ஹரிபூஜையில் முழுமையாக ஈடுபட்டும் இருப்போர் பரம தாமத்தை அடைவார்கள்; அங்கிருந்து மீள்வது அரிது.

Verse 50

यतो जातमिदं विश्वं यतश्चैतन्यमश्नुते । यस्मिंश्च विलयं याति स संसारस्य मोचकः ॥ ५० ॥

எதிலிருந்து இவ்வுலகம் பிறந்ததோ, எதனால் அது சைதன்யம் பெறுகிறதோ, எதிலேயே இறுதியில் லயமடைகிறதோ—அவரே சம்சாரத்திலிருந்து விடுவிப்பவர்.

Verse 51

निर्गुणोऽपि परोऽनंतो गुणवानिव भाति यः । तं समभ्यर्च्य देवेशं संसारात्परिमुच्यते ॥ ५१ ॥

பரமனும் அனந்தனும் நிர்குணனுமாக இருந்தும் குணவானைப் போலத் தோன்றுபவனான அந்த தேவேசனை முறையாக ஆராதித்தால் சம்சாரத்திலிருந்து முழுமையாக விடுதலை பெறுவர்.