Gṛhastha-praveśa: Vivāha-bheda, Ācāra-śauca, Śrāddha-kāla, and Vaiṣṇava-lakṣaṇa

Verse 1

सनक उवाच । वेदग्रहणपर्यंतं शुश्रूषानियतो गुरोः । अनुज्ञातस्ततस्तेन कुर्यादग्निपरिग्रहम् ॥ १ ॥

சனகர் கூறினார்—வேதப் பயிற்சி நிறைவடையும் வரை குருவின் சேவையில் கட்டுப்பாட்டுடன் நிலைத்திருக்க வேண்டும். பின்னர் குருவின் அனுமதி பெற்று புனித அக்னிகளை ஏற்று நிறுவ வேண்டும்.

Verse 2

वेदाश्च धर्मशास्त्राणि वेदाङ्गान्यपि च द्विजः । अधीत्य गुरवे दत्त्वा दक्षिणां संविशेद्वृहम् ॥ २ ॥

வேதங்கள், தர்மசாஸ்திரங்கள், வேதாங்கங்கள் ஆகியவற்றை கற்று, இருபிறப்பன் குருவுக்கு தக்ஷிணை அளித்து பின்னர் இல்லறத்தில் நுழைய வேண்டும்.

Verse 3

रुपलावण्यसंपन्नां सगुणां सुकुलोद्भवाम् । द्विजः समुद्वहेत्कन्यां सुशीलां धर्म चारिणीम् ॥ ३ ॥

இருபிறப்பன், அழகும் நயமும் நிறைந்த, நல்ல குணங்களுடைய, நல்ல குலத்தில் பிறந்த, நற்குணநடையுடைய, தர்மம் கடைப்பிடிக்கும் கன்னியை மணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 4

मातृतः पंचमीं धीमान्पितृतः सप्तमीं तथा । द्विजः समुद्वहेत्कन्यथा गुरुतल्पराः ॥ ४ ॥

அறிவுடைய இருபிறப்பன் தாய்வழியில் ஐந்தாம் தலைமுறையைத் தாண்டியதும், தந்தைவழியில் ஏழாம் தலைமுறையைத் தாண்டியதும் ஆகிய கன்னியையே மணக்க வேண்டும்; இல்லையேல் குருவின் படுக்கையை மீறியவனைப் போல நிந்தைக்குரியவன் ஆவான்।

Verse 5

रोगिणीं चैव वृत्ताक्षीं सरोगकुलसंभवाम् । अतिकेशाममकेशां च वाचालां नोद्वहेद्वुधः ॥ ५ ॥

அறிவுடையவன் நோயுற்றவள், உருண்ட/புடைத்த கண்கள் உடையவள், நோயால் பாதிக்கப்பட்ட குலத்தில் பிறந்தவள், மிகுந்த முடி உடையவள் அல்லது முடி இல்லாதவள், மேலும் மிகைவாகப் பேசுபவளை மணக்கக் கூடாது।

Verse 6

कोपानां वामनां चैव दीर्घदेहां विरुपिणीम् । न्यानाधिकाङ्गीमुन्मत्तां पिशुनां नोद्वहेद् बुधः ॥ ६ ॥

அறிவுடையவன் கோபக்காரி, குள்ளமானவள் அல்லது மிக நீண்ட உடலுடையவள், வடிவழகற்றவள், உறுப்புகள் குறையோ மிகையோ உடையவள், மனநிலை சீர்கெட்டவள், பிறரைத் தூற்றுபவளை மணக்கக் கூடாது।

Verse 7

स्थूलगुल्फां दीर्घजंघां तथैव पुरुषाकृतिम् । श्मश्रुव्यंजनसंयुक्तां कुब्जां चैवाद्वहेन्न च ॥ ७ ॥

தடித்த கணுக்கால் உடையவள், நீண்ட தொடைகள் உடையவள், ஆண்மையான உடற்கட்டுள்ளவள், தாடி/முகரோமம் போன்ற குறியீடுகள் உடையவள், மேலும் கூனியானவளை ஏற்கக் கூடாது।

Verse 8

वृथाहास्यमुखीं चैव सदान्यगृह वासिनीम् । विवादशीलां भ्रमितां निष्ठुरां नोद्वहेद्रुधः ॥ ८ ॥

அறிவுடையவன் காரணமின்றி எப்போதும் சிரிப்புமுகம் கொண்டவள், எந்நேரமும் பிறர் வீட்டில் தங்குபவள், சண்டை விரும்புபவள், மனம் அலைந்து திரிபவள், கடுமையான சொல்/நடத்தை உடையவளை மணக்கக் கூடாது।

Verse 9

बह्वशिनीं स्थीलदंतां स्थूलोष्ठीं घुर्घुरस्वनाम् । अतिकृष्णां रक्तवर्णां धूर्तां नैवोद्वहे द्वुधः ॥ ९ ॥

அதிக உணவு உண்பவள், பெரிய பற்கள் கொண்டவள், தடித்த உதடுகள் கொண்டவள், குறட்டை விடுபவள், மிகக் கருப்பானவள், சிவந்த நிறத்தவள் மற்றும் வஞ்சக குணம் கொண்ட பெண்ணை அறிவாளி மணக்கக்கூடாது.

Verse 10

सदा रोदनशीलां च पांडुराभां च कुत्सिताम् । तासश्वासादिसंयुक्तां निद्राशीलां च नोद्वहेत् ॥ १० ॥

எப்போதும் அழுதுகொண்டிருப்பவள், வெளிறிய நிறத்தவள், இழிவான நடத்தை கொண்டவள், இருமல் மற்றும் மூச்சுத் திணறலால் பாதிக்கப்பட்டவள், மற்றும் எப்போதும் தூங்கிக்கொண்டிருப்பவளை மணக்கக்கூடாது.

Verse 11

अनर्थभाषिणीं चैव लोकद्वेष परायणाम् । परापवादनिरतां तस्कारां नोद्वहेद्वुधः ॥ ११ ॥

தீய சொற்களைப் பேசுபவள், மக்கள் மீது வெறுப்பு கொண்டவள், பிறரை இழிவுபடுத்துவதில் மग्नமானவள், மற்றும் திருடும் குணம் கொண்டவளை அறிவாளி மணக்கக்கூடாது.

Verse 12

दीर्घनासां च कितवां तनूरुहविभूषिगताम् । गर्वितां बकवृत्तिं च सर्वथा नोद्वहेद्वुधः ॥ १२ ॥

நீண்ட மூக்கு கொண்டவள், வஞ்சகி, உடல் ரோமங்களை அலங்கரிப்பதில் ஈடுபாடு கொண்டவள், கர்வம் கொண்டவள், மற்றும் கொக்கு போன்ற (போலி) நடத்தை கொண்டவளை அறிவாளி ஒருபோதும் மணக்கக்கூடாது.

Verse 13

बालभावादविज्ञातस्वभावामुद्वहेद्यदि । प्रगल्भां वाऽगुणां ज्ञात्वा सर्वथा तां परित्यजेत् ॥ १३ ॥

இளமைப் பருவத்தினால் குணத்தை அறியாமல் மணந்து, பின்னர் அவள் வெட்கமற்றவள் அல்லது குணமற்றவள் என்று தெரிந்தால், அவளை முற்றிலுமாக கைவிட வேண்டும்.

Verse 14

भर्त्तृपुत्रेषु या नारी सर्वदा निष्ठुरा भवेत् । परानुकूलिनी या च सर्वथा तां परित्यजेत् ॥ १४ ॥

கணவரின் புதல்வர்களிடம் எப்போதும் கடுமையாக இருப்பவளையும், முழுவதும் பிறருக்கு இணங்குபவளையும், எல்லாவிதத்திலும் விலக்க வேண்டும்.

Verse 15

विवाहाश्चाष्टधा ज्ञेया ब्राह्माद्या मुनिसत्तम । पूर्वः पूर्वो वरो ज्ञेयः पूर्वाभावे परः परः ॥ १५ ॥

முனிவரே! திருமணங்கள் பிராஹ்மம் முதலிய எட்டு வகைகள். முன் வகை முன் வகையே சிறந்தது; அது இயலாதபோது வரிசையாக அடுத்த அடுத்ததை ஏற்க வேண்டும்.

Verse 16

ब्राह्नो दैवस्तथैवार्षः प्राजापत्यस्तथासुरः । गांधर्वो राक्षसश्चैव पैशाचश्चाष्टमो मतः ॥ १६ ॥

பிராஹ்மம், தைவம், ஆர்ஷம், பிராஜாபத்யம், ஆசுரம்; மேலும் காந்தர்வம், ராக்ஷசம், பைசாசம்—இவை எட்டு திருமண வகைகள் எனக் கருதப்படுகின்றன.

Verse 17

ब्राह्मेण च विवाहेन वैवाह्यो वै द्विजोत्तमः । दैवेनाप्यथवा विप्र केचिदार्षं प्रचक्षते ॥ १७ ॥

த்விஜோத்தமரே! பிராஹ்ம திருமணத்தால் மணமகன் முறையாக மணத்தகுதியுடையவன் ஆவான்; தைவ திருமணத்தாலும், ஓ விப்ரரே. சிலர் இதை ஆர்ஷ திருமணம் எனக் கூறுவர்.

Verse 18

प्राजापत्यादयो विप्र विवाहाः पंचज गर्हिताः । अभावेषु तु पूर्वेषां कुर्यादेव परान्बुधः ॥ १८ ॥

விப்ரரே! பிராஜாபத்யம் முதலிய ஐந்து திருமணங்கள் கண்டிக்கப்படுகின்றன; ஆயினும் முன் கூறிய சிறந்த வகைகள் இயலாதபோது, அறிவுடையவன் வரிசையாக பின்வரும் வகைகளை ஏற்க வேண்டும்.

Verse 19

यज्ञोपवीतद्वितयं सोत्तरीयं च धारयेत् । सुवर्णकुंडले चैव धौतवस्त्रद्वयं तथा ॥ १९ ॥

அவன் இரண்டு யஜ்ஞோபவீதங்களையும் மேலாடையையும் அணிய வேண்டும்; மேலும் பொன் குண்டலங்களையும் கழுவிய ஆடைகளின் ஜோடியையும் தரிக்க வேண்டும்।

Verse 20

अनुलेपनलित्पांगः कृत्तकेशनखः शुचिः । धारयेद्वैणवं दंडं सोदकं च कमंडलुम् ॥ २० ॥

உடலில் அனுலேபனம் செய்து, முடி-நகங்களை வெட்டி, தூய்மையுடன் இருந்து, வைஷ்ணவ தண்டமும் நீர் நிறைந்த கமண்டலமும் தரிக்க வேண்டும்।

Verse 21

उष्णीषममलं छत्रं पादुके चाप्युपानहौ । धारयेत्पुष्पमाल्ये च सुगंधं प्रियदर्शनः ॥ २१ ॥

இனிய தோற்றமுடைய பக்தன் களங்கமற்ற உஷ்ணீஷம் அணிந்து குடை ஏந்த வேண்டும்; பாதுகை-உபானஹம் பயன்படுத்தி, மலர்மாலையும் நறுமணமும் தரிக்க வேண்டும்।

Verse 22

नित्यं स्वाध्यायशीलः स्याद्यथाचारं समाचरेत् । परान्नं नैव भुञ्जीत परवादं च वर्जयेत् ॥ २२ ॥

அவன் எப்போதும் ஸ்வாத்யாயத்தில் ஈடுபட்டு, யதாசாரமாக நடக்க வேண்டும். பிறர் அளிக்கும் அன்னத்தை உண்ணாமல், பிறரைப் பழிப்பதையும் விலக்க வேண்டும்।

Verse 23

पादेन नाक्रमेत्पादमुच्छिष्टं नैव लंघयेत् । न संहताभ्यां हस्ताभ्यां कंडूयेदात्मनः शिरः ॥ २३ ॥

தன் காலால் பிறரின் கால்மேல் மிதிக்கக் கூடாது; உச்சிஷ்டம்/அசுத்தமானதைத் தாண்டக் கூடாது. இரு கைகளையும் சேர்த்து தன் தலையைச் சொறியக் கூடாது।

Verse 24

पूज्यं देवालयं चैव नापसव्यं व्रजेद्दिजः । देवार्चाचमनस्नानव्रतश्राद्धक्रियादिषु ॥ २४ ॥

இருமுறை பிறந்தவன் (த்விஜன்) போற்றத்தக்கவரையும் தேவாலயத்தையும் அபசவ்யமாக (இடப்புறம்/எதிர்சுற்றாக) சுற்றக்கூடாது. தேவார்ச்சனை, ஆச்சமனம், ஸ்நானம், விரதம், ஸ்ராத்தம் முதலிய கிரியைகளிலும் இதே விதி.

Verse 25

न भवेन्मुक्तकेशश्च नैकवस्त्रधरस्तथा । नारोहेदुष्ट्रयानं च शुष्कवादं च वर्जयेत् ॥ २५ ॥

முடியை அவிழ்த்து விடாமல் இருக்க வேண்டும்; ஒரே ஆடை மட்டும் அணியவும் கூடாது. ஒட்டகத்தில் ஏறக்கூடாது; பயனற்ற உலர்ந்த வாதங்களைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 26

अन्य स्त्रियं न गच्छेच्च पैशुन्यं परिवर्जयेत् । नापसव्यं व्रजेद्विप्र गोश्चत्थानलपर्वतान् ॥ २६ ॥

பரஸ்திரியை நாடக்கூடாது; பைஷுன்யம் (சாடி-நிந்தை) தவிர்க்க வேண்டும். ஓ விப்ரா! பசு, அரசமரம், அக்னி, மலைகள் ஆகியவற்றை அபசவ்யமாகச் சுற்றக்கூடாது.

Verse 27

चतुष्पथं चैत्यवृक्षं र्देवखातं नृपं तथा । असूयां मत्सरत्वं च दिवास्वापं च वर्जयेत् ॥ २७ ॥

சதுஷ்பதம் (நான்கு வழிச்சந்தி), சைத்யவிருட்சம், தேவகாதம் (கோவில் குளம்) மற்றும் அரசன் முன்னிலையில் தவறான நடத்தை தவிர்க்க வேண்டும். மேலும் குற்றம் காணுதல், பொறாமை, பகல் உறக்கம் ஆகியவற்றையும் விலக்க வேண்டும்.

Verse 28

न वदेत्परपापानि स्वपुण्यं न प्रकाशयेत् । स्वकं नाम स्वनक्षत्रं मानं चैवातिगोपयेत् ॥ २८ ॥

பிறரின் பாவங்களைப் பேசக்கூடாது; தன் புண்ணியத்தை வெளிப்படுத்தவும் கூடாது. தன் பெயர், தன் நக்ஷத்திரம், தன் மானம்-மரியாதை ஆகியவற்றையும் மிகச் சிறப்பாக மறைத்து வைத்திருக்க வேண்டும்.

Verse 29

न दुर्जनैः सह वसे न्नाशास्त्रं श्रृणुयात्तथा । आसवद्यूतगीतेषु द्विजस्तु न रर्तिं चरेत् ॥ २९ ॥

இருபிறப்பன் தீயோரின் கூட்டத்தில் வாழக் கூடாது; அசாஸ்திர உபதேசங்களைச் செவிமடுக்கக் கூடாது; மேலும் மதுபானம், சூதாட்டம், காமவிளைவு பாடல்களில் பற்றுதல் கொள்ளக் கூடாது।

Verse 30

आर्द्रास्थि च तथोच्छिष्टं शूद्रं च पतितं तथा । सर्पं च भषणं स्पृष्ट्वा सचैलं स्नानमाचरेत् ॥ ३० ॥

ஈர எலும்பு, எஞ்சிய உணவு, சூத்ரன், பதிதன், பாம்பு அல்லது ஆபரணம் ஆகியவற்றைத் தொட்டால், தூய்மைக்காக உடையுடன் நீராட வேண்டும்।

Verse 31

चितिं च चितिकाष्टं च यूपं चांडालमेव च । स्पृष्ट्वा देवलकं चैव सवासा जलमाविशेत् ॥ ३१ ॥

சுடுகாடு சிதை, சிதைக்கான மரக்கட்டைகள், யூபம், சாண்டாளன் அல்லது தேவலகன் ஆகியவற்றைத் தொட்டால், தூய்மைக்காக உடையுடன் நீரில் இறங்கி நீராட வேண்டும்।

Verse 32

दीपखट्वातनुच्छायाकेशवस्रकटोदकम् । अजामार्जंनिमार्जाररेणुर्द्दैवं शुभं हरेत् ॥ ३२ ॥

விளக்கு, படுக்கை, மெலிந்த நிழல், முடி, ஆடை, குடத்தின் நீர், ஆடு, பூனை, துடைப்பம்/சுத்திகரிப்பு கருவி, பூனை எழுப்பும் தூசி, மேலும் தெய்வீகமான சுபநிமித்தம்—இவற்றைச் சுபமாக ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும்।

Verse 33

शूर्प्पवातं प्रेतधूमं तथा शूद्रान्नभोजनम् । वृषलीपतिसङ्गं च दूरतः परिवर्जयेत् ॥ ३३ ॥

சூப்பின் காற்றோட்டம், பிரேதகாரியத்தின் புகை, சூத்ரனுடைய அன்னம் உண்ணுதல், மேலும் வ்ருஷலியின் கணவனுடன் பழகுதல்—இவற்றைத் தொலைவிலேயே விலக்க வேண்டும்।

Verse 34

असच्छास्त्र्रार्थमननं खादनं नखकेशयोः । तथैव नग्नशयनं सर्वदा परिवर्जयेत् ॥ ३४ ॥

அசத் (அசுத்த) சாஸ்திரங்களின் பொருளைச் சிந்தித்தல், நகம்‑முடி கடித்தல், மேலும் நிர்வாணமாக உறங்குதல்—இவற்றை எப்போதும் விலக்க வேண்டும்।

Verse 35

शिरोभ्यंगावशिष्टेन तैलेनांगं न लेपयेत् । तांबूलमशुचिं नाद्यात्तथा सुप्तं न बोधयेत् ॥ ३५ ॥

தலைக்கு அப்யங்கம் செய்த பின் மீதமுள்ள எண்ணெயால் உடலில் பூசக்கூடாது। அசுத்த நிலையில் தாம்பூலம் உண்ணக்கூடாது; உறங்குவோரைக் கிளப்பவும் கூடாது।

Verse 36

नाशुद्धोऽग्निं परिचरेत्पूजयेद्गुरुदेवताः । न वामहस्तेनैकेन पिबेद्वक्रेण वा जलम् ॥ ३६ ॥

அசுத்த நிலையில் அக்னியைப் பராமரிக்கக் கூடாது; குருவையும் தேவதைகளையும் பூஜிக்கக் கூடாது. இடது கையால் மட்டும், அல்லது வாயைச் சாய்த்து, நீர் அருந்தக் கூடாது।

Verse 37

न चाक्रमेद्गुरोश्छायां तदाज्ञां च मुनीश्वर । न निंदेद्योगिनो विप्रान्व्रतिनोऽपि यतींस्तथा ॥ ३७ ॥

முனிவரே! குருவின் நிழலை மிதிக்கக் கூடாது; அவரின் ஆணையை மீறவும் கூடாது. யோகிகள், பிராமண முனிவர்கள், விரதம் மேற்கொள்வோர், யதிகள் ஆகியோரைக் குறை கூறக் கூடாது।

Verse 38

परस्परस्य मर्माणि न कदापि वदेद्द्विजः । दर्शे च पौर्णमास्यां च यागं कुर्याद्यथाविधि ॥ ३८ ॥

இருபிறப்பாளர் ஒருவருக்கொருவர் உள்ள மర్మங்களை (மறை குறைகள்/பலவீனங்கள்) எப்போதும் வெளிப்படுத்தக் கூடாது. மேலும் தர்ஶம் மற்றும் பௌர்ணமாசி நாட்களில் விதிப்படி யாகம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 39

उपसनं च होतव्यं सायं प्रातर्द्विजातिभिः । उपासनपरित्यागी सुरापीत्युच्यते बुधैः ॥ ३९ ॥

மாலைவும் காலைவும் இருமுறை பிறந்தோர் நித்தியமாக ஸந்த்யா-உபாசனையைச் செய்யவேண்டும். அதைத் துறப்பவனை ஞானிகள் மதுபானம் செய்தவனுக்கு ஒப்பாகக் கூறுவர்.

Verse 40

अयने विषुवे चैव युगादिषु चतुर्ष्वपि । दर्शे च प्रेतपक्षे च श्राद्धं कुर्याद्गृही द्विजः ॥ ४० ॥

அயனம், விஷுவம், நான்கு யுகாதி நாட்கள், அமாவாசை (தர்ஶ) மற்றும் பிரேதபக்ஷத்தில் இருமுறை பிறந்த இல்லறத்தான் ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 41

मन्वादिषु मृदाहे च अष्टकासु च नारद । नावधान्ये समायाते गृही श्राद्धं समाचरेत् ॥ ४१ ॥

நாரதா! மன்வாதி நாட்களில், ம்ருதாஹ நாளில், அஷ்டகா நாட்களில், மேலும் நவதான்ய காலம் வந்தபோது இல்லறத்தான் முறையாக ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 42

श्रोत्रिये गृहमायाते ग्रहणे चंद्रसूर्योः । पुण्यक्षेत्रेषु तीर्थेषु गृही श्राद्धं समाचरेत् ॥ ४२ ॥

ஸ்ரோத்ரிய பிராமணன் வீட்டிற்கு வந்தபோது, சந்திர-சூரிய கிரகண காலத்தில், மேலும் புண்யக்ஷேத்ரங்களிலும் தீர்த்தங்களிலும் தங்கியிருக்கும் போது இல்லறத்தான் முறையாக ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 43

यज्ञो दानं तपो होमः स्वाध्यायः पितृतर्पणम् । वृथा भवति तत्सर्वमूर्द्धपुंड्रं विना कृतम् ॥ ४३ ॥

யாகம், தானம், தவம், ஹோமம், ஸ்வாத்யாயம், பித்ரு தர்ப்பணம்—ஊர்த்வ புண்ட்ரம் இன்றி செய்தால் அவை அனைத்தும் பயனற்றதாகும்.

Verse 44

उर्द्धपुंड्रं च तुलसीं श्राद्धे नेच्छंति केचन । वृथाचारः परित्याज्यस्तस्माच्छ्रेयोऽर्थिभिर्द्विजैः ॥ ४४ ॥

சிலர் ஸ்ராத்தத்தில் ஊர்த்வபுண்ட்ரம் அணிவதையும் துளசி சேவையையும் ஏற்கார். ஆகையால் பரம நன்மை நாடும் த்விஜர்கள் இத்தகைய வீண், ஆதாரமற்ற பழக்கத்தைத் துறக்க வேண்டும்.

Verse 45

इत्येवमादयो धर्माः स्मृतिमार्गप्रचोदिताः । कार्याद्विजातिभिः सम्यक्सर्वकर्मफलप्रदाः ॥ ४५ ॥

இவ்வாறான மற்றும் இதற்கு ஒத்த தர்மங்கள் ஸ்மிருதி மார்க்கத்தால் விதிக்கப்பட்டவை. த்விஜர்கள் அவற்றை முறையாகச் செய்ய வேண்டும்; அவை எல்லாக் கர்மங்களின் பலனையும் அளிக்கும்.

Verse 46

सदा चारपरा ये तु तेषां विष्णुः प्रसीदति । विष्णौ प्रसन्नतां याते किमसाध्यं द्विजोत्तम ॥ ४६ ॥

எப்போதும் நல்வழக்கத்தில் நிலைத்திருப்போர்மேல் திருமால் விஷ்ணு அருள்புரிவார். விஷ்ணு மகிழ்ந்தால், ஓ த்விஜோத்தமா, சாதிக்க முடியாதது என்ன உள்ளது?