Śrāddha-prayoga: Niyama, Brāhmaṇa-parīkṣā, Kutapa-kāla, Tithi-nyāya, and Vaiṣṇava-phala

Verse 1

सनक उवाच । श्रृणुष्व मुनिशार्दूल श्राद्धस्य विधिमुत्तमम् । यच्छ्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः ॥ १ ॥

சனகர் கூறினார்—முனிவர்களில் புலியே, சிராத்தத்தின் உத்தம விதியை கேள்; அதை கேட்டால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 2

क्षयाहपूर्वदिवसे स्नात्वा चैकाशनो भवेत् । अधः शायी ब्रह्मचारी निशि विप्रान्निमंत्रयेत् ॥ २ ॥

க்ஷயாஹத்திற்கு முந்தைய நாளில் நீராடி ஒருமுறை மட்டும் உணவு கொள்ள வேண்டும். தரையில் படுத்து பிரம்மச்சரியம் கடைப்பிடித்து இரவில் பிராமணர்களை அழைக்க வேண்டும்.

Verse 3

दन्तधावनतांबूले तैलाभ्यंगं तथैव च । रत्योषधिपरान्नानि श्राद्धकर्त्ताविवर्जयेत् ॥ ३ ॥

ஸ்ராத்தம் செய்பவன் பல் துலக்குதல், தாம்பூலம் மெல்வது, எண்ணெய் தடவி மசாஜ் செய்வது ஆகியவற்றைத் தவிர்க்க வேண்டும். மேலும் காம இன்பம், மருந்து உபயோகம், செழுமையான உணவுகளையும் விலக்க வேண்டும்.

Verse 4

अध्वानं कलहं क्रोधं व्यवायं च धुरं तथा । श्राद्धकर्त्ता च भोक्ता च दिवास्वापं च वर्जयेत् ॥ ४ ॥

பயணம், சண்டை, கோபம், உடலுறவு, சுமை சுமத்தல் ஆகியவற்றைத் தவிர்க்க வேண்டும். ஸ்ராத்தம் செய்பவரும் அதில் உண்பவரும் பகல் உறக்கத்தையும் விலக்க வேண்டும்.

Verse 5

श्राद्धे निमंत्रितो यस्तु व्यवायं कुरुते यदि । ब्रह्महत्यामवाप्नोति नरकं चापि गच्छति ॥ ५ ॥

ஸ்ராத்தத்திற்கு அழைக்கப்பட்டவர் உடலுறவு செய்தால், அவர் பிரம்மஹத்தியை ஒத்த பாவத்தை அடைந்து நரகத்திற்குச் செல்கிறார்.

Verse 6

श्राद्धे नियोजयेद्विप्रं श्रोत्रिय विष्णुतत्परम् । यथास्वाचारनिरतं प्रशांतं सत्कुलोद्भवम् ॥ ६ ॥

ஸ்ராத்தத்தில் வேதம் அறிந்த ஷ்ரோத்திரியாகவும், விஷ்ணுவில் பரம பக்தியுடையவராகவும், தன் மரபு ஆச்சாரத்தில் நிலைத்தவராகவும், அமைதியான குணமுடையவராகவும், நல்ல குலத்தில் பிறந்த பிராமணரை நியமிக்க வேண்டும்.

Verse 7

रागद्वेषविहीनं च पुराणार्थविशारदम् । त्रिमधुत्रिसुपर्णज्ञं सर्वभूतदयापरम् ॥ ७ ॥

ராக-த்வேஷமற்றவனாய், புராணங்களின் தாத்பர்யத்தில் தேர்ந்தவனாய், ‘திரிமது’ மற்றும் ‘திரிசுபர்ண’ தத்துவங்களை அறிந்தவனாய், எல்லா உயிர்களிடமும் கருணை கொண்டவனாய் இருப்பவன்।

Verse 8

देवपूजारतं चैव स्मृतितत्त्वविशारदम् । वेदांततत्त्वसंपन्नं सर्वलोकहिते रतम् ॥ ८ ॥

தேவபூஜையில் ஈடுபட்டு, ஸ்மிருதி தத்துவங்களில் தேர்ந்து, வேதாந்த உண்மைகளால் நிறைந்தவனாய், எல்லா உலகங்களின் நலனுக்காக எப்போதும் செயல்படுபவன்।

Verse 9

कृतज्ञं गुणसंपन्नं गुरुशुश्रूषणे रतम् । परोपदेशनिरतं सच्छास्त्रकथनैस्तथा ॥ ९ ॥

மனிதன் நன்றியுள்ளவனாய், நற்குணங்களால் நிறைந்தவனாய், குருவைச் சேவிப்பதில் ஈடுபட்டவனாய், பிறருக்கு உபதேசிப்பதில் உறுதியானவனாய், மேலும் சத்ஷாஸ்திரங்களை உரைத்து விளக்குவதிலும் ஈடுபட வேண்டும்।

Verse 10

एते नियोजितव्या वै श्राद्धे विप्रा मुनीश्वर । श्राद्धे वर्ज्याप्रवक्ष्यामि श्रृणु तान्मुसमाहितः ॥ १० ॥

முனீஸ்வரரே! ஸ்ராத்தத்தில் இத்தகைய பிராமணர்களையே நியமிக்க வேண்டும். இப்போது ஸ்ராத்தத்தில் விலக்க வேண்டியவர்களை நான் கூறுகிறேன்—ஒருமுகமாகக் கேளுங்கள்।

Verse 11

न्पूनांगश्चाधिकांगश्च कदर्यो रोगितस्तथा । कुष्टी च कुनखी चैव लंबकर्णः क्षतव्रतः ॥ ११ ॥

உறுப்பு குறைந்தவனோ அதிக உறுப்புள்ளவனோ, கஞ்சன், நோயுற்றவன்; குஷ்டரோகி, விகாரமான நகங்களுடையவன்; நீளமாகத் தொங்கும் காதுகளுடையவன்; விரதம் முறிந்தவன்—(இவர்கள் ஸ்ராத்தத்தில் தகுதியற்றவர்கள்)।

Verse 12

नक्षत्रपाठजीवी च तथा च शवदाहकः । कुवादी परिर्वत्ता च तथा देवलकः खलः ॥ १२ ॥

நக்ஷத்திரப் பாடம் சொல்லி வாழ்பவன், சவதாஹம் செய்பவன், குதர்க்க வாதி, அடிக்கடி பக்கம் மாறும் பரிர்வத்தன், மேலும் தேவலகன்—இவர்கள் அனைவரும் தீய மனிதர் எனக் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 13

निंदकोऽमर्षणो धूर्तस्तथैव ग्रामयाजकः । असच्छास्त्राभिनिरतः परान्ननिगतस्तथा ॥ १३ ॥

பழிப்பவன், பொறாமையால் பொறுக்காதவன், சூழ்ச்சிக்காரன், கிராமயாஜகன் (கூலிக்குப் பூசாரி), பொய்யான சாஸ்திரங்களில் ஈடுபடுபவன், பிறர் அன்னத்தில் சார்ந்தவன்—இவர்களும் தர்மத்தில் நிந்திக்கப்படுவர்.

Verse 14

वृषलीसूति पोष्टा च वृषलीपतिरेव च । कुंडश्च गोलकश्चैव ह्ययाज्यानां च याजकः ॥ १४ ॥

விருஷலீயில் பிறந்த மகனைப் பேணுபவன், விருஷலீயின் கணவன், குண்டன் மற்றும் கோலகன், மேலும் அயாஜ்யருக்காக யாகம் செய்பவன்—இவர்களும் தகுதியற்றோர் எனச் சொல்லப்படுகின்றனர்.

Verse 15

दंभाचारो वृथामुंडी ह्यन्यस्त्रीधनतत्परः । विष्णुभक्तिविहीनश्च शिवभक्तिपराड्मुखः ॥ १५ ॥

அவன் பாசாங்காக நடக்கிறான்; வெறும் காட்டுக்காகத் தலை மொட்டையடிக்கிறான்; பிறர் மனைவி, பிறர் செல்வம் ஆகியவற்றில் ஆசை கொண்டவன்; விஷ்ணு பக்தியற்றவன், சிவ பக்தியிலிருந்தும் முகம் திருப்பியவன்.

Verse 16

वेदविक्रयिणश्चैव व्रतविक्रयिणस्तथा । स्मृतिविक्रयिणश्चैव मंत्रविक्रयिणस्तथा ॥ १६ ॥

வேதத்தை விற்கும்வர்கள், விரதங்களை விற்கும்வர்கள், ஸ்மிருதிகளை விற்கும்வர்கள், மேலும் மந்திரங்களை விற்கும்வர்கள்—இவர்களும் கண்டிக்கப்படுவோர் எனக் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 17

गायकाः काव्यकर्त्तारो भिषक्छास्त्रोपजीविनः । वेदनिंदापरश्चैव ग्रामापण्यप्रदाहकः ॥ १७ ॥

பாடகர்கள், கவிஞர்கள், மருத்துவச் சாஸ்திரத்தால் வாழ்வோர், வேதநிந்தையில் ஈடுபடுவோர், மேலும் கிராமத்தின் சந்தையைத் தீயிட்டு எரிப்பவன்—இவர்கள் நிந்தைக்குரியோர் எனக் கூறப்படுகின்றனர்।

Verse 18

तथातिकामुकश्चैव रसविक्रयकारकः । कूटयुक्तिरतश्चैव श्राद्धे वर्ज्याः प्रयत्नतः ॥ १८ ॥

அதேபோல் மிகுந்த காமவெறியன், மயக்கப் பானம்/மதுவை விற்பவன், மற்றும் கபட யுக்திகளில் மகிழ்வவன்—இவர்கள் ஸ்ராத்தத்தில் முயன்று தவிர்க்கப்பட வேண்டியோர்।

Verse 19

निंमत्रयीत पूर्वेद्युस्तस्मिन्नेव दिनेऽथवा । निमंत्रितो भवेद्विप्रो ब्रह्मचारी जितेंद्रियः ॥ १९ ॥

அழைப்பு முந்தைய நாளிலோ அல்லது அதே நாளிலோ செய்ய வேண்டும். அழைக்கப்பட்ட பிராமணன் பிரம்மச்சாரி, கட்டுப்பாடு உடையவன், இந்திரியங்களை வென்றவன் ஆக வேண்டும்।

Verse 20

श्राद्धे क्षणस्तु कर्त्तव्यः प्रसादश्चेति सत्तम । निमंत्रयेद्द्विजं प्राज्ञं दर्भपाणिर्जितेंद्रियः ॥ २० ॥

அறநெறியாளர் தலைவனே! ஸ்ராத்தத்தில் உரிய நேரத்தைப் பேணி, பிரசன்னமான மனநிலையையும் காக்க வேண்டும். இந்திரியங்களை அடக்கி, கையில் தர்ப்பை கொண்டு, ஞானமிக்க த்விஜனை அழைக்க வேண்டும்।

Verse 21

ततः प्रातः समुत्थाय प्रातः कृत्यं समाप्य च । श्राद्धं समाचरेद्विद्वान्काले कुतपसंज्ञिते ॥ २१ ॥

பின்னர் காலை எழுந்து, காலைக் கடமைகளை முடித்து, ‘குதப’ எனப்படும் நேரத்தில் அறிவுடையவன் ஸ்ராத்தத்தை நடத்த வேண்டும்।

Verse 22

दिवसस्याष्टमे काले यदा मंदायते रविः । स कालः कुतपस्तत्र पितॄणां दत्तमक्षयम् ॥ २२ ॥

நாளின் எட்டாம் பகுதியிலே சூரியனின் வெப்பமும் வலிமையும் மெல்லத் தணியும்போது, அந்த நேரம் ‘குதப’ எனப்படும். அப்போது பித்ருக்களுக்கு அளிக்கும் தானம் அక్షய பலன் தரும்.

Verse 23

अपराह्णः पितॄणां तु दत्तः कालः स्वयंभुवा । तत्काल एव दातव्यं कव्यं तस्माद्द्विजोत्तमैः ॥ २३ ॥

அபராஹ்ண நேரத்தை ஸ்வயம்பூ (பிரம்மா) பித்ருக்களுக்கான தக்க காலமாக நியமித்தார். ஆகவே சிறந்த த்விஜர்கள் அந்த நேரத்திலேயே பித்ருநிமித்த ‘கவ்யம்’ அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 24

यत्काव्यं दीयते द्वव्यैरकाले मुनिसत्तम । राक्षसं तद्धि विज्ञेयं पितॄणां नोपतिष्टति ॥ २४ ॥

முனிவரே சிறந்தவரே! தகாத நேரத்தில் இரண்டு த்விஜர்களுக்கு அளிக்கப்படும் கவ்யம் ‘ராக்ஷஸம்’ என அறியப்பட வேண்டும்; அது பித்ருக்களை அடையாது.

Verse 25

काव्यं प्रत्तं तु सायाह्ने राक्षसं तद्भवेदपि । दाता नरकमाप्नोति भोक्ता च नरकं व्रजेत् ॥ २५ ॥

மாலைக்காலத்தில் அளிக்கப்படும் கவ்யமும் ‘ராக்ஷஸம்’ ஆகிவிடும். தானம் செய்பவன் நரகத்தை அடைவான்; உண்ணுபவனும் நரகத்திற்குச் செல்வான்.

Verse 26

क्षयाहस्य तिथैर्विप्र यदि दंडमितिर्भवेत् । विद्धापराह्णि कायां तु श्राद्धं कार्यं विजानता ॥ २६ ॥

ஓ பிராமணரே! க்ஷயாஹ நாளில் திதிகள் தண்ட அளவு நேரமட்டுமே இருந்தால், விதியை அறிந்தவன் வித்த அபராஹ்ண காலத்தில் ஸ்ராத்தத்தைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 27

क्षयाहस्य तिथिर्या तु ह्यपराह्णद्वये यदि । पूर्वा क्षये तु कर्त्तव्या वृद्वौ कार्या तथोत्तरा ॥ २७ ॥

க்ஷய நாளில் தொடர்புடைய திதி இரு அபராஹ்ணங்களிலும் நீள்ந்தால், க்ஷயத்தில் முன்திதியிலே கர்மம் செய்ய வேண்டும்; வ்ருத்தியில் பின்திதியிலே செய்ய வேண்டும்.

Verse 28

मुहूर्त्त द्वितये पूर्वदिने स्यादपरेऽहनि । तिथिः सायाह्नगा यत्र परा काव्यस्य विश्रुता ॥ २८ ॥

முந்தைய நாளில் இரண்டாம் முஹூர்த்தத்தில் திதி தொடங்கி, அடுத்த நாளில் அதே திதி மாலையாபராஹ்ணம் வரை நீடித்தால், அந்தத் திதி கர்மத்திற்குப் ‘பரா’ (மேன்மை) என மரபில் புகழ்பெற்றது.

Verse 29

किंचित्पूर्वदिने प्राहुर्मुहूर्त्तद्वितये सति । नैतन्मतं हि सर्वेषां काव्यदाने मुनीश्वर ॥ २९ ॥

சிலர், இரண்டாம் முஹூர்த்தம் வந்தவுடன் முந்தைய நாளிலேயே சிறிது முன்பாகச் செய்ய வேண்டும் என்கிறார்கள்; ஆனால், முனீஸ்வரரே, காவ்யதானத்தில் இந்தக் கருத்து அனைவராலும் ஏற்கப்படவில்லை.

Verse 30

निमंत्रितेषु विप्रेषु मिलितेषु द्विजोत्तम । प्रायश्चित्तविशुद्धात्मा तेभ्योऽनुज्ञां समाहरेत् ॥ ३० ॥

த்விஜோத்தமரே, அழைக்கப்பட்ட விப்ரர்கள் கூடிவந்தபோது, பிராயச்சித்தத்தால் தூய்மையடைந்த உள்ளத்துடன் செய்பவர் அவர்களிடமிருந்து (சடங்கு நிறைவு செய்ய) அனுமதி பெற வேண்டும்.

Verse 31

श्राद्धार्थं समनुज्ञातो विप्रान्भूयो निमंत्रयेत् । उभौ च विश्वेदेवार्थं पित्रर्थं त्रीन्यथाविधि ॥ ३१ ॥

ஸ்ராத்தத்திற்கான அனுமதி பெற்றபின், மீண்டும் விப்ரர்களை அழைக்க வேண்டும்—விச்வேதேவர்களுக்காக இருவரையும், பித்ருக்களுக்காக விதிப்படி மூவரையும்.

Verse 32

देवतार्थं च पित्रर्थमेकैकं वा निमंत्रयेत् । श्राद्धार्थं समनुज्ञातः कारयेन्मंडलद्वयम् ॥ ३२ ॥

தேவர்களுக்காகவும் பித்ருக்களுக்காகவும்—இருவரையும் ஒன்றாகவோ, தனித்தனியாகவோ—அழைக்க வேண்டும். ஸ்ராத்தத்திற்கு அனுமதி பெற்றபின், விதிப்படி இரண்டு மண்டலங்களை அமைக்கச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 33

चतुरस्त्रं ब्राह्मणस्य त्रिकोणं क्षत्रियस्य वै । वैश्यस्य वर्तुलं ज्ञेयं शूद्रस्याभ्याभ्युक्षणं भवेत् ॥ ३३ ॥

பிராமணரின் மண்டலம் நான்குபக்க வடிவம்; க்ஷத்திரியரின் முக்கோணம்; வைசியரின் வட்டம் என அறிய வேண்டும். சூத்ரருக்கு நீர் தெளித்து சுத்தி செய்வதே (அப்யாப்யுக்ஷணம்) விதியாகும்.

Verse 34

ब्राह्मणानामभावे तु भ्रातरं पुत्रमेव च । आत्मानं वा नियुंजीत न विप्रं वेदवर्जितम् ॥ ३४ ॥

தகுதியான பிராமணர்கள் இல்லையெனில், சகோதரனையோ மகனையோ அல்லது தன்னையோ நியமிக்கலாம்; ஆனால் வேதமற்ற போலிப் பிராமணனை நியமிக்கக் கூடாது.

Verse 35

प्रक्षाल्य विप्रपादांश्च ह्याचांनानुपवेश्य च । यथावदर्चनं कुर्यात्स्मरन्नारायणं प्रभुम् ॥ ३५ ॥

பிராமணர்களின் பாதங்களை கழுவி, ஆச்சமனம் அளித்து அமரச் செய்து; பரமப் பிரபு நாராயணனை நினைத்து விதிப்படி அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்.

Verse 36

ब्राह्मणानां तु मध्ये च द्वारदेशे तथैव च । अपहता इत्यृचा वै कर्त्ता तु विकिरेत्तिलान् ॥ ३६ ॥

பிராமணர்களின் நடுவிலும், வாசற்பகுதியிலும், ‘அபஹதா…’ என்று தொடங்கும் ரிக் மந்திரத்தை உச்சரித்தபடி எள்ளைத் தூவ வேண்டும்.

Verse 37

यवैर्दर्भघैश्च विश्वेषां देवानामिदमासनम् । दत्त्वेति भूयो दद्यच्च दैवे क्षणप्रतीक्षणम् ॥ ३७ ॥

யவத் தானியமும் தர்பைக் கட்டுகளும் கொண்டு, “இவ்வாசனம் அர்ப்பணம்” என்று சொல்லி எல்லாத் தேவர்களுக்கும் ஆசனத்தை அளிக்க வேண்டும். பின்னர் தெய்வார்ப்பணத்தில் கணம் கணமாக மீண்டும் மீண்டும் தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 38

अक्षय्यासनयोः षष्टी द्वितीयावाहने स्मृता । अन्नदाने चतुर्थी स्याच्छेषाः संपुद्धयः स्मृताः ॥ ३८ ॥

அக்ஷய்ய தானமும் ஆசன தானமும் செய்ய ஷஷ்டி திதி கூறப்பட்டுள்ளது; இரண்டாம் வாகன தானத்திற்கு த்விதீயா நினைவுறுத்தப்படுகிறது. அன்னதானத்திற்கு சதுர்த்தி உகந்தது; மீதியவை ‘ஸம்புத்தயः’—முழு சுத்தி, மங்கள நிறைவு—என்று அறியப்படுகின்றன.

Verse 39

आसाद्य पात्रद्वितयं दर्भशाखासमन्वितम् । तत्पात्रे सेचयेत्तोयं शन्नोदेवीत्यृचा ततः ॥ ३९ ॥

தர்பக் கிளைகளுடன் கூடிய இரண்டு பாத்திரங்களை அருகில் கொண்டு வந்து, அந்தப் பாத்திரத்தில் நீரை ஊற்ற வேண்டும். பின்னர் “ஶம் நோ தேவீ…” என்று தொடங்கும் ருக் மந்திரத்தை ஓத வேண்டும்.

Verse 40

यवोसीति ति यवान् क्षित्प्वा गंधपुष्पे च वाग्यतः । आवाहयेत्ततो देवान्विश्वे देवास्स इत्यृचा ॥ ४० ॥

“யவோऽஸி” மந்திரத்தைச் சொல்லி யவத்தைத் தூவி, பின்னர் வாக்கை அடக்கி நறுமணப் பொருளும் மலர்களும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். அதன் பின் “விஶ்வே தேவாஸः…” என்று தொடங்கும் ருக் மந்திரத்தால் தேவர்களை ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 41

या दिव्या इति मंत्रेण दद्यादर्घ्यं समाहितः । गंधैश्च पत्रपुष्पैश्च धूपैर्दीपैर्यजेत्ततः ॥ ४१ ॥

மனம் ஒருமைப்பட வைத்து “யா திவ்யா…” மந்திரத்தால் அர்க்யம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். பின்னர் நறுமணம், இலை-மலர், தூபம், தீபம் கொண்டு வழிபட வேண்டும்.

Verse 42

देवैश्च समनुज्ञातो यजेत्पितृगणांस्तथा । तिलसंयुक्तदर्भैश्च दद्यात्तेषां सदासनम् ॥ ४२ ॥

தேவர்களின் அனுமதி பெற்ற பின் பித்ருகணங்களை முறையாக வழிபட வேண்டும். எள்ளுடன் கலந்த தர்ப்பைப் புல்லால் அவர்களுக்கு உரிய ஆசனத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்॥

Verse 43

पात्राण्यासादयेत्त्रीणि ह्यर्घाथ पूर्ववद्द्विजः । शन्नोदेव्या जलं क्षिप्त्वा तिलोसीति तिलाक्षिपेत् ॥ ४३ ॥

அர்க்யத்திற்காக இருமுறை பிறந்தவன் முன்புபோல் மூன்று பாத்திரங்களை அமைக்க வேண்டும். ‘ஶம் நோ தேவ்யா…’ என்று சொல்லி நீரை ஊற்றி, பின்னர் ‘திலோऽஸி’ என்று கூறி எள்ளை இட வேண்டும்॥

Verse 44

उशन्त इत्यृचावाह्य पितॄन्विप्रः समाहितः । या दिव्या इति मंत्रेण दद्यादर्घ्यं च पूर्ववत् ॥ ४४ ॥

‘உஶந்த…’ என்ற ரிக் மூலம் பித்ருக்களை ஆவாஹனம் செய்து, ஒருமுகப்பட்ட பிராமணன் ‘யா திவ்யா…’ மந்திரத்தால் முன்புபோல் அர்க்யம் அளிக்க வேண்டும்॥

Verse 45

गंधैश्च पत्रपुष्पैश्च धूपैर्दीपैश्च सत्तम । वासोर्भिभूषणैश्वैव यथाविभवमर्चयेत् ॥ ४५ ॥

நற்குணங்களில் சிறந்தவரே! நறுமணம், இலை-மலர், தூபம்-தீபம், மேலும் ஆடை மற்றும் ஆபரணங்களால்—தன் இயல்பான வல்லமையின்படி (பகவானை) அர்ச்சிக்க வேண்டும்॥

Verse 46

ततोऽन्नाग्रं समादाय घृतयुक्तं विचक्षणः । अग्नौ करिष्य इत्युक्त्वा तेभ्योऽनुज्ञां समाहरेत् ॥ ४६ ॥

பின்னர் அறிவுடையவன் நெய் கலந்த அன்னத்தின் சிறந்த பகுதியை எடுத்துக் கொண்டு, ‘இதை அக்னியில் அர்ப்பணிப்பேன்’ என்று கூறி, அவர்களிடமிருந்து அனுமதி பெற வேண்டும்॥

Verse 47

करवै करवाणीति चापृष्टा ब्राह्मणा मुने । कुरुष्व क्रियतां वेति कुर्विति ब्रूयुरेव च ॥ ४७ ॥

முனிவரே! “நான் செய்யலாமா?” அல்லது “செய்யச் செய்யலாமா?” என்று கேட்டால், அந்தப் பிராமணர்கள் உறுதியாக “செய்”, “செய்யப்படுக”, அல்லது “செய்” என்று கூறுவார்கள்।

Verse 48

उपासनाग्निमाधाय स्वगृह्योक्तविधानतः । सामाय च पितृमते स्वधा नम इतीरयेत् ॥ ४८ ॥

தன் க்ருஹ்யசூத்திரத்தில் கூறிய விதிப்படி உபாசனை அக்னியை ஏற்றி, பித்ருகர்மத்தில் ‘ஸ்வதா, நமः’ என்று மந்திரம் உச்சரிக்க வேண்டும்।

Verse 49

अग्नये कव्यवाहनाय स्वधा नम इतीह वा । स्वाहांतेनापि वा प्राज्ञो जुहुयात्पितृयज्ञवत् ॥ ४९ ॥

இங்கே ஞானி பித்ருயஜ்ஞம் போல ஆஹுதி அளிக்க வேண்டும்—‘கவ்வியவாஹன அக்னிக்குச் ஸ்வதா உடன் நமஸ்காரம்’ என்று கூறி; அல்லது ‘ஸ்வாஹா’ என்று முடியும் மந்திரத்தாலும் ஆஹுதி செய்யலாம்।

Verse 50

आभ्यामेवाहुतिभ्यां तु पितॄणां तृप्तिरक्षया । अग्न्यभावे तु विप्रस्य पाणौ होमो विधीयते ॥ ५० ॥

இந்த இரண்டு ஆஹுதிகளாலேயே பித்ருக்கள் அளவற்ற (அழியாத) திருப்தி அடைகிறார்கள். அக்னி இல்லையெனில், பிராமணனுக்கு கைத் தளத்தில் ஹோமம் செய்வது விதியாகும்।

Verse 51

यथाचारं प्रकुर्वीत पाणावग्नौ च वा द्विज । नह्यग्निर्दूरगः कार्यः पार्वणे समुपस्थिते ॥ ५१ ॥

இருபிறப்பனே! மரபின்படி செயலைச் செய்ய வேண்டும்—கையில் அக்னியோடு அல்லது யாக அக்னியோடு. பார்வணக் கர்மம் வந்தபோது அக்னியைத் தூரத்தில் வைத்தல் அல்லது தூரத்திலிருந்து கொண்டுவருதல் கூடாது।

Verse 52

संधायाग्निं ततः कार्यं कृत्वा तं विसृजेत्कृती । यद्याग्निर्दूरगो विप्र पार्वणे समुपस्थिते ॥ ५२ ॥

புனித அக்னியை ஏற்றி, அறிவுடையவன் விதிப்படி செய்யவேண்டிய கர்மத்தைச் செய்து, பின்னர் அந்த அக்னியை மரியாதையுடன் விடைபெறச் செய்ய வேண்டும். ஓ பிராமணனே, பார்வணச் சடங்கு நேரத்தில் அக்னி தூரத்தில் இருந்தால் இவ்விதியே பின்பற்றப்பட வேண்டும்.

Verse 53

भ्रातृभिः कारयेच्छ्राद्धं साग्निकैर्विधिवद्द्विजैः । क्षयाहे चैव संप्रात्पे स्वस्याग्निर्दूरगो यदि ॥ ५३ ॥

க்ஷயாஹ—ஸ்ராத்தத்தின் நியம நாள் வந்தபோது, தன் புனித அக்னி தூரத்தில் இருந்தால், சகோதரர்களின் மூலம், அக்னியைப் பேணும் விதிவழி த்விஜர்களால் முறையாக ஸ்ராத்தம் நடத்தச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 54

तथैव भ्रातरस्तत्र लौकिकाग्नावपि स्थिताः । उपासनान्गौ दूरस्थे समीपेभ्रातरि स्थइते ॥ ५४ ॥

அதேபோல் அங்கே சகோதரர்கள் லௌகிக (இல்லற) அக்னியிடத்திலும் நிலைத்திருந்தனர். உபாசனையின் துணை ஒழுங்குகள் அமைக்கப்பட்டன—சிலர் தூரத்தில், அருகிலிருந்த சகோதரன் அங்கேயே நிலைத்தான்.

Verse 55

यद्यग्नौ जुहुयाद्वापि पाणौ वा स हि पातकी । उपासनाग्ना दूरस्थे केचिदिच्छंति वै द्विजाः ॥ ५५ ॥

அக்னியில் ஹோமம் செய்தாலும், அல்லது தன் கையிலேயே ஆஹுதி அளித்தாலும், அவன் நிச்சயமாகப் பாவி. உபாசனைக்கான அக்னி தூரத்தில் வைத்திருந்தபோதும் சில த்விஜர்கள் அப்படியே செய்ய விரும்புகின்றனர்.

Verse 56

तच्छेष विप्रपात्रेषु विकिरेत्संस्मरन्हरिम् । भक्ष्यैर्भोज्यैश्च लेह्यैश्च स्वाद्यैर्विप्रान्प्रपूजयत् ॥ ५६ ॥

ஹரியை நினைந்து, மீதமுள்ள நைவேத்யத்தைப் பிராமணர்களின் பாத்திரங்களில் பகிர்ந்து, மென்று உண்ணத்தக்கது, உண்ணத்தக்கது, நக்கத்தக்கது, அருந்தத்தக்கது ஆகிய உணவுகளால் பிராமணர்களைச் சிறப்பாகப் பூஜித்து உபசரிக்க வேண்டும்.

Verse 57

अन्नत्यागं ततः कुर्य्यादुभयत्र समाहितः । आगच्छंतु महाभागाविश्वेदेवा महाबलाः ॥ ५७ ॥

அப்போது அவர் இருவகையிலும் கவனமுடன், ஒருமனத்துடன் அன்னத் தியாகம் (அர்ப்பணம்) செய்து— “மகாபாக்யமுடைய, மகாபலமுடைய விஶ்வேதேவர்கள் இங்கே வருக” என்று அழைக்க வேண்டும்.

Verse 58

ये यत्र विहिताः श्राद्धे सावधानां भवंतु ते । इति संप्रार्थयेद्देवान्ये देवास ऋचा नु वै ॥ ५८ ॥

ஸ்ராத்தத்தில் எந்த இடத்திற்கும் எந்த தேவதைகள் விதிக்கப்பட்டுள்ளனவோ, அவர்கள் அனைவரும் முழுக் கவனத்துடன் இங்கே இருப்பார்களாக— என்று வேத ఋச் மூலம் தேவங்களை வேண்ட வேண்டும்.

Verse 59

तथासंप्रार्थयद्विप्रान्ये च हेति ऋचा पितॄन् । अमूर्तानां मूर्तानां च पितॄणां दीप्ततेजसाम् ॥ ५९ ॥

இவ்வாறு அவர் விப்ர முனிவர்களை முறையாக வேண்டி, ‘ஹேதி’ எனும் ருக் வேத ఋச் மூலம் ஒளிமிகு பித்ருக்களை— உருவமற்றவர்களையும் உருவுடையவர்களையும்— அழைக்க வேண்டும்.

Verse 60

नमस्यामि सदा तेषां ध्यानिनां योगचजक्षुषाम् । एवं पितॄन्नमस्कृत्य नारायण परायणः ॥ ६० ॥

யோகக் கண் கொண்ட அந்த தியானிகளுக்கு நான் எப்போதும் வணங்குகிறேன். இவ்வாறு பித்ருக்களை வணங்கி, நாராயணனை ஒரே சரணமாகக் கொண்டு நாராயண-பராயணனாய் நடக்க வேண்டும்.

Verse 61

दत्तं हविश्च तत्कर्ण विष्णवे विनिवेदयेत् । ततस्ते ब्राह्मणाः सर्वे भुञ्जीरन्वाग्यता द्विजाः ॥ ६१ ॥

ஹவிஸ் (ஆஹுதி பங்கு) அளித்த பின், அந்தப் புனிதப் பகுதியை விதிப்படி விஷ்ணுவுக்கு நிவேதனம் செய்ய வேண்டும். அதன் பின், வாக்கில் கட்டுப்பாடு கொண்ட அந்தப் பிராமண த்விஜர்கள் அனைவரும் உண்பார்கள்.

Verse 62

हसतो वदते कोऽपि राक्षघसं तद्भवेद्धविः । यथाचार प्रदेयं च मधुमांसादिकं तथा ॥ ६२ ॥

யாரேனும் சிரித்துக்கொண்டே பேசினால், அந்த வாக்கு ராக்ஷஸர்களுக்குரிய ஹவியாக ஆகும். ஆகவே சாஸ்திர விதிப்படி ஆச்சாரத்திற்கேற்ப தானம்-ஆஹுதி அளிக்க வேண்டும்—விதி உள்ள இடங்களில் தேன், மாமிசம் முதலியனவும் அதுபோல.

Verse 63

पाकादिं च प्रशंसेरन् वाग्यता धृतभाजनाः । यदि पात्रं त्यजेत्कोऽपि ब्राह्मणः श्राद्धयोजितः ॥ ६३ ॥

பாத்திரங்களைத் தாங்கி, வாக்கு-கட்டுப்பாட்டுடன் அவர்கள் சமைத்த அன்னம் முதலியவற்றைப் புகழ வேண்டும். சிராத்தத்திற்கு நியமிக்கப்பட்ட எந்தப் பிராமணனும் பாத்திரத்தை விட்டுவிட்டால் (விட்டு சென்றால்),

Verse 64

श्राद्धहंता स विज्ञेयो नरकायोपपद्यते । भुंजानेषु च विप्रेषु ह्यन्योन्यं संस्पुशेद्यदि ॥ ६४ ॥

அவன் சிராத்தத்தை அழிப்பவன் என அறியப்படுவான்; நரகத்தை அடைவான். மேலும் பிராமணர்கள் உண்ணும் வேளையில் அவர்கள் ஒருவரையொருவர் தொடினால், அதுவும் குற்றமாகி கிரியையை கெடுக்கும்.

Verse 65

तदन्नमत्यजन्भुक्त्वा गायत्र्यष्टशतं जपेत् । भुज्यमानेषु विप्रेषु कर्त्ता श्रद्धापरायणः ॥ ६५ ॥

அந்த அன்னத்தைத் தள்ளாமல் (அவமதிக்காமல்) உண்டு, கர்த்தா சிரத்தையுடன் காயத்ரீ மந்திரத்தை எட்டு நூறு முறை ஜபிக்க வேண்டும்; பிராமணர்களுக்கு உணவு அளிக்கப்படும் வேளையில்.

Verse 66

स्मरेन्नारायणं देवमनंतमपराजितम् । रक्षोघ्नान्वैष्णवांश्चैव पैतृकांश्चविशेषतः ॥ ६६ ॥

அனந்தமும் அஜெயமும் ஆன தேவ நாராயணனை நினைவு கொள்ள வேண்டும்—சிறப்பாக ரக்ஷோ஘்ன (பாதுகாப்பு) கிரியைகளிலும், வைஷ்ணவ அனுஷ்டானங்களிலும், பைத்ரிக கிரியைகளிலும்.

Verse 67

जपेच्च पौरुषं सूक्तं नाचिकेतत्रयं तथा । त्रिमधु त्रिसुपर्णं च पावमानं यजूंषि च ॥ ६७ ॥

பௌருஷ ஸூக்தத்தை ஜபிக்க வேண்டும்; அதுபோல நாசிகேதத் திரயம், திரிமது–திரிசுபர்ணப் பகுதிகள், பாவமான ஸ்துதிகள் மற்றும் யஜுஸ் மந்திரங்களையும் ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 68

सामान्यपितथोक्तानि वदेत्पुण्यप्रदां स्तथा । इतिहासपुराणानि धर्मशास्त्राणि चैव हि ॥ ६८ ॥

பிதாக்கள் உரைத்த பொதுவான உபதேசங்களை—புண்ணியம் அளிப்பவையாக—சொல்ல வேண்டும்; அதுபோல இதிஹாசங்கள், புராணங்கள், மேலும் தர்மசாஸ்திரங்களையும் விளக்க வேண்டும்।

Verse 69

भुंजीरन्ब्रह्मणा यावत्तावदेताञ्जपेद्द्विज । ब्राह्मणेषु च भुक्तेषु विकिरं विक्षिपेत्तथा ॥ ६९ ॥

ஓ த்விஜனே! பிராமணர்கள் உண்பதற்குள் இம்மந்திரங்களை ஜபிக்க வேண்டும்; பிராமணர்கள் உண்டு முடித்தபின் விதிப்படி விகிரம் (அர்ப்பணப் பகுதி) சிதறவிட வேண்டும்।

Verse 70

शेषमन्नं वदेच्चैव मधुसूक्तं च वै जपेत् । स्वयं च पादौ प्रक्ाल्य सम्यगाचम्य नारद ॥ ७० ॥

மீதமுள்ள அன்னத்தின் மீது மந்திரம் உரைக்க வேண்டும்; மேலும் மதுசூக்தத்தை ஜபிக்க வேண்டும். பின்னர், ஓ நாரதா! தானே கால்களை கழுவி முறையாக ஆச்சமனம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 71

आचांतेषु च विप्रेषु पिंडं निर्वापयेत्ततः । स्वस्तिवा चनकं कुर्यादक्षय्योदकमेव च ॥ ७१ ॥

விப்ரர்கள் ஆச்சமனம் செய்த பின் பிண்டத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். அதன் பின் ஸ்வஸ்திவாசனம் செய்யச் செய்து, அக்ஷய்யோதகச் சடங்கையும் நடத்த வேண்டும்।

Verse 72

दत्त्वा समाहितः कुर्यात्तथा विप्राभिवादनम् । अचालयित्वा पात्रं तु स्वस्ति कुर्वंति ये द्विजाः ॥ ७२ ॥

தானம் அளித்து மனத்தை ஒருமைப்படுத்தி, பின்னர் பிராமணர்களுக்கு வணக்கம் செலுத்த வேண்டும். பாத்திரத்தை அசைக்காமல் இருமுறை பிறந்தோர் ‘ஸ்வஸ்தி’ என மங்கள ஆசிவாக்கு கூறுவர்.

Verse 73

वत्सरं पितरस्तेषां भवंत्युच्छिष्टभोजिनः । दातारो नोऽभिवर्द्धंतामित्याद्यैः स्मृतिभाषितैः ॥ ७३ ॥

ஒரு வருடம் முழுவதும் அவர்களின் பித்ருக்கள் உச்சிஷ்டம் உண்ணுபவர்களாக இருப்பர்; ‘தாதாரோ நோऽபிவர்தந்தாம்’ முதலிய ஸ்மிருதி வாக்கியங்களில் இவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 74

आशीर्वचो लभेत्तेभ्यो नमस्कारं चरेत्ततः । दद्याच्च दक्षिणां शक्त्या तांबूलं गंधसंयुतम् ॥ ७४ ॥

அவர்களிடமிருந்து ஆசிவாக்கு பெற்றுப் பின்னர் வணக்கம் செலுத்த வேண்டும். அதன் பின் தன் திறனுக்கு ஏற்ற தக்ஷிணை அளித்து, நறுமணப் பொருள்களுடன் தாம்பூலம் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 75

न्युब्जपात्रमथानीय स्वधाकारमुदीरयेत् । वाजेवाजे इति ऋचा पितॄन्देवान्विसर्जयेत् ॥ ७५ ॥

பின்னர் தலைகீழாக வைத்த பாத்திரத்தை கொண்டு வந்து ‘ஸ்வதா’ காரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும். ‘வாஜே-வாஜே’ எனத் தொடங்கும் ருக்வேத ரிசையால் பித்ருகளையும் தேவர்களையும் விதிப்படி விடைபெறச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 76

भोक्ता च श्राद्धकृत्तस्यां रजन्यां मैथुनं त्यजेत् । तथा स्वाध्यायमध्वानं प्रयत्नेन परित्यजेत् ॥ ७६ ॥

அந்த இரவில் ஸ்ராத்த உணவை உண்டவரும் ஸ்ராத்தம் செய்தவரும்—இருவரும் மைதுனத்தைத் தவிர்க்க வேண்டும். அதுபோல ஸ்வாத்யாயமும் பயணமும் முயன்று விலக்க வேண்டும்.

Verse 77

अध्वगश्चातुरश्चैव विहीनश्च धनैस्तथा । आमश्राद्धं प्रकुर्वीत हेम्ना वास्पृश्यभार्यकः ॥ ७७ ॥

பயணியுமாகியவன், திறமையுள்ளவன், செல்வமற்றவனும் அவசர ஸ்ராத்தத்தைச் செய்ய வேண்டும்; தேவைப்பட்டால் பொன்னால், அல்லது மனைவியைத் தொடுதல் (பிரதிநிதி முறையாக) கொண்டு செய்யலாம்.

Verse 78

द्रव्याभावे द्विजाभावे ह्यन्नमात्रं च पाचयेत् । पैतृकेन तु सूक्तेन होमं कुर्याद्विचक्षणः ॥ ७८ ॥

பொருட்கள் இல்லாவிட்டாலும், தகுதியான த்விஜன் இல்லாவிட்டாலும், குறைந்தது அன்னமட்டும் சமைக்க வேண்டும்; விவேகி பைத்ரிக ஸூக்தத்தால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 79

अत्यंत हव्यशून्यश्चैत्स्वशक्त्या तु तृणं गवाम् । स्नात्वा च विधिवद्विप्र कुर्याद्वा तिलतपर्णम् ॥ ७९ ॥

ஹவ்யத்திற்குத் தகுந்த பொருட்கள் முற்றிலும் இல்லையெனில், தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப—விதிப்படி நீராடி, ஓ பிராமணனே—மாடுகளுக்குப் புல் அர்ப்பணிக்கலாம்; அல்லது எள்ளும் நீரும் கொண்டு தர்ப்பணம் செய்யலாம்.

Verse 80

अथवा रोदनं कुर्यादत्युच्चैर्विजने वने । दरिद्रोऽहं महापापी वदन्निति विचक्षणः ॥ ८० ॥

அல்லது விவேகி, மனிதர் இல்லாத காட்டில் மிக உரத்த குரலில் அழுது, மீண்டும் மீண்டும்—“நான் ஏழை; நான் மகாபாபி” என்று சொல்ல வேண்டும்.

Verse 81

परेद्युः श्राद्धकृन्मर्त्यो यो न तर्पयते पितॄन् । तत्कुलं नाशमायाति ब्रह्महत्यां च विंदति ॥ ८१ ॥

முந்தைய நாளில் ஸ்ராத்தம் செய்தும் பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்யாத மனிதனின் குலம் அழிவடையும்; அவன் பிரம்மஹத்தியை ஒத்த பாவத்தை அடைவான்.

Verse 82

श्राद्धं कुर्वंति ये मर्त्याः श्रद्धावंतो मुनीश्वर । न तेषां संततिच्छेदः संपन्नास्ते भवंति च ॥ ८२ ॥

முனீஸ்வரரே! யார் பக்தி-நம்பிக்கையுடன் ஸ்ராத்தம் செய்கிறார்களோ, அவர்களின் வம்சத் தொடர்ச்சி துண்டிக்காது; அவர்கள் செல்வச் செழிப்பும் பெறுவர்।

Verse 83

पितॄन्यंजति यें श्राद्धे तैस्तु विष्णुः प्रपूजितः । तस्मिंस्तुष्टे जगन्नाथे सर्वास्तुष्यंति देवताः ॥ ८३ ॥

ஸ்ராத்தத்தில் பித்ருக்களைத் திருப்திப்படுத்துவோர், அதன்மூலமே விஷ்ணுவை உன்னதமாகப் பூஜிக்கிறார்கள். ஜகந்நாதன் மகிழ்ந்தால் எல்லா தேவர்களும் மகிழ்வர்।

Verse 84

पितरो देवताश्चैव गंधर्वाप्सरसस्तथा । यक्षाश्च सिद्धा मनुजा हरिरेव सनातनः ॥ ८४ ॥

பித்ருக்கள், தேவர்கள், கந்தர்வர்-அப்ஸரைகள், யக்ஷர்கள், சித்தர்கள், மனிதர்கள்—இவர்கள் அனைவரும் உண்மையில் சனாதன ஹரியே।

Verse 85

येनेदमखिलं जातं जगत्स्थावरजंगमम् । तस्माद्दाता च भोक्ता च सर्वं विष्णुः सनातनः ॥ ८५ ॥

அசைவதும் அசையாததும் ஆகிய இவ்வுலகம் முழுதும் யாரிடமிருந்து தோன்றியதோ, ஆகவே அந்த சனாதன விஷ்ணுவே அனைத்தும்—தானம் அளிப்பவரும், பெறுபவரும் (போக்தாவும்) ஆவார்।

Verse 86

यदस्ति विप्र यन्नास्ति दृश्यं चादृश्यमेव च । सर्वं विष्णुमयं ज्ञेयं तस्मादन्यन्न विद्यते ॥ ८६ ॥

விப்ரரே! இருப்பதும் இல்லாததும், காண்பதும் காணாததும்—இவை அனைத்தும் விஷ்ணுமயமே என்று அறிக; ஆகவே அவரைத் தவிர வேறொன்றும் இல்லை।

Verse 87

आधारभूतो विश्वस्य सर्वभूतात्मकोऽव्ययः । अनौपम्यस्वभावश्च भगवान्हव्यकव्यभुक् ॥ ८७ ॥

அவரே உலகின் ஆதாரம்; எல்லா உயிர்களின் அழிவிலா அந்தராத்மா. ஒப்பற்ற இயல்புடைய பகவான், ஹவ்யமும் கவ்யமும்—அக்னியிலும் பித்ரு அர்ப்பணங்களிலும் அர்ப்பித்ததை அனுபவிப்பவர்॥

Verse 88

परब्रह्माभिधेयो य एक एव जनार्दनः । कर्त्ता कारयिता चैव सर्वं विष्णुः सनातनः ॥ ८८ ॥

பரப்ரஹ்மம் என அழைக்கப்படுபவர் ஒரே ஜனார்தனன். அவரே செய்பவர், செயவைக்கும் வல்லவர்; அனைத்தும் சனாதன விஷ்ணுவே॥

Verse 89

इत्येवं ते मुनिश्रेष्ठ श्राद्धास्य विधिरुत्तमः । कथितः कुर्वतामेवं पापं सद्यो विलीयते ॥ ८९ ॥

இவ்வாறு, முனிவரே, ஸ்ராத்தத்தின் உயர்ந்த விதி உமக்கு கூறப்பட்டது. இதுபடி செய்பவர்களின் பாவம் உடனே கரைந்து போகும்॥

Verse 90

य इदं पठते भक्त्या श्राद्धकाले द्विजोत्तमः । पितरस्तस्य तुष्यंति संततिश्चैव वर्द्धते ॥ ९० ॥

த்விஜோத்தமரே, ஸ்ராத்த காலத்தில் இதை பக்தியுடன் பாராயணம் செய்பவரின் பித்ருக்கள் திருப்தியடைவார்கள்; அவரது சந்ததியும் வளர்ச்சி பெறும்॥