Uttarabhāga

Adhyaya 1

The Description of the Glory of Dvādaśī

ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍຄຳສັນລະເສີນແຂນ ແລະ ພະບາດດອກບົວຂອງພຣະຫຣິ (ວິສນຸ) ເພື່ອວາງກອບແຫ່ງການຄຸ້ມຄອງແບບໄວສະນະວະ ແລະ ພຣະກະລຸນາ. ກະສັດ Māndhātā ຖາມ Vasiṣṭha ກ່ຽວກັບ “ໄຟ” ທີ່ເຜົາເຊື້ອໄຟແຫ່ງບາບ ໂດຍແຍກບາບທີ່ເຮັດໂດຍບໍ່ຮູ້ (“ແຫ້ງ”) ແລະ ທີ່ເຮັດໂດຍຮູ້ (“ຊຸ່ມ”) ພ້ອມທັງບາບໃນອະດີດ-ປັດຈຸບັນ-ອະນາຄົດ. Vasiṣṭha ຕອບວ່າ ໄຟຊຳລະຄື Ekādaśī ວັນສັກສິດຂອງພຣະຫຣິ ໃຫ້ປະຕິບັດດ້ວຍການຄວບຄຸມຕົນ, ອົດອາຫານ, ບູຊາ Madhusūdana, ອາບນ້ຳພິທີ (ກ່ຽວກັບ dhātrī/āmalakī) ແລະ ຢືນຍາມກາງຄືນ. ຂໍ້ຄວາມກ່າວວ່າ Ekādaśī ເຜົາບາບທີ່ສະສົມມາຫຼາຍຮ້ອຍຊາດ ເຫນືອກວ່າພິທີ Aśvamedha ແລະ Rājasūya. ມັນໃຫ້ຜົນດີໂລກີ (ສຸຂະພາບ, ຄູ່ຄອງ, ລູກ, ອຳນາດ) ແລະ ຈຸດໝາຍສູງສຸດ (ສະຫວັນ, ມົກສະ) ພ້ອມທັງຊີ້ວ່າການຮັກສາວັນຂອງພຣະຫຣິເປັນທາງຕັດສິນໃນການເຖິງຖິ່ນພຣະວິສນຸ ເຫນືອກວ່າ tīrtha ມີຊື່. ຜົນບຸນຍັງຍົກຍ້ອງຍາດພີ່ນ້ອງທາງແມ່, ທາງພໍ່ ແລະ ທາງຄູ່ສົມລົດ. Dvādaśī ຖືກສັນລະເສີນເປັນ “ໄຟ” ສຸດທ້າຍທີ່ສຳເລັດການເຜົາບາບ ນຳໄປສູ່ Viṣṇuloka ແລະ ປ້ອງກັນການເກີດໃໝ່.

27 verses

Adhyaya 2

Tithi-vicara (Determination of Tithi for Fasts, Parana, and Pitri Rites)

ໃນປ່າ Naimiṣāraṇya ບັນດາລິສີຖາມ ສູຕະ (ສິດຂອງ ວະຍາສະ) ວ່າ ກົດການອົດອາຫານວຣະຕະ ຄວນຮັກສາແຕ່ຈົນສິ້ນຕິຖິ ຫຼື ຈາກຕົ້ນຕິຖິ. ສູຕະແຍກວ່າ ວຣະຕະສຳລັບເທວະ (Deva) ເນັ້ນການໃຫ້ຕິຖິສົມບູນ, ແຕ່ກິດ Pitṛ ເນັ້ນ “ມູລ” ຄວາມພໍໃຈຂອງບັນພະບຸລຸດ ແລະວາງກົດ pūrvaviddhā/viddhā ກ່ຽວກັບການທັບຊ້ອນຂອງຕິຖິ. ທ່ານກຳນົດໃຫ້ “ຕິຖິທີ່ແຕະເວລາຕາເວັນຂຶ້ນ” ເປັນຕົວຕັດສິນສຳລັບວິນັຍປະຈຳວັນ; ສ່ວນ pāraṇa ແລະເວລາຕາຍ ໃຫ້ເອົາຕິຖິທີ່ກຳລັງເກີດໃນຂະນະນັ້ນ; ກິດບັນພະບຸລຸດຖືວ່າ ຕິຖິທີ່ແຕະເຂດຕາເວັນຕົກ ແມ່ນ “ສົມບູນ”. ຕໍ່ມາອະທິບາຍການຈັດການ Ekādaśī/Dvādaśī: ເມື່ອ Ekādaśī ຖືກ viddhā, ເມື່ອຈຳເປັນຕ້ອງອົດອາຫານໃນ Dvādaśī, ແລະກ່າວວ່າ pāraṇa ຄວນເຮັດໃນ Trayodaśī ພ້ອມເງື່ອນໄຂວັນ/ນັກສັດຕຣາ (ເຊັ່ນ Śravaṇa). ລິສີຫັນໄປຖາມເລື່ອງຍຸກ ແລະ saṅkrānti ຈຶ່ງມີບັນທຶກທາງເທັກນິກສັ້ນໆ ກ່ຽວກັບການເລີ່ມຍຸກ, ayana ແລະການວັດການເຂົ້າຮາສີຂອງດວງອາທິດ. ທ້າຍບົດມີຄຳເຕືອນແຮງວ່າ ການບູຊາ, ທານ, japa, homa, ອາບນ້ຳ ແລະ śrāddha ທີ່ເຮັດໃນຕິຖິ viddhā ຈະເສຍຜົນ ຈຶ່ງຄວນປຶກສານັກຮູ້ເວລາເພື່ອກຳນົດວຣະຕະໃຫ້ຖືກຕ້ອງ។

47 verses

Adhyaya 3

Yama’s Journey to Brahmaloka (Ekadashi–Dvadashi Mahatmya in the Rukmangada Cycle)

ບັນດາລະສີຖາມຫາວິທີປະຕິບັດຢ່າງລະອຽດທີ່ເຮັດໃຫ້ພຣະວິສນຸພໍໃຈ ແລະໃຫ້ສຳເລັດຈຸດປະສົງ. ສູຕະຕອບວ່າ Hṛṣīkeśa ພໍໃຈດ້ວຍພັກຕິ (bhakti) ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍຊັບສິນ ແລະນຳເລື່ອງຂອງໂກຕະມະມາເລົ່າເຖິງພຣະຣາຊາຣຸກມາງກະດາ ຜູ້ຈົ່ງຮັກພຣະ Kṣīraśāyī/Padmanābha. ພຣະຣາຊາຕັ້ງວິໄນ Harivāsara ໂດຍປະກາດດ້ວຍກອງ: ໃຫ້ຜູ້ມີສິດປະກາດວັນສັກສິດຂອງພຣະວິສນຸ; ການກິນໃນວັນນັ້ນຖືກຕຳນິ ແລະມີໂທດທາງສັງຄົມ, ແຕ່ແນະນຳໃຫ້ເຮັດທານ ແລະອາບນ້ຳຄົງຄາ. ບົດນີ້ຍ້ຳວ່າ ແມ່ນແຕ່ຖື Ekādaśī/Dvādaśī ແບບອ້າງເຫດກໍພາໄປສູ່ໂລກຂອງພຣະວິສນຸ; ການກິນໃນວັນຮະຣິເຫມືອນ “ກິນບາບ” ແຕ່ການອົດອາຫານຮັກສາທຳມະ. ຜົນຄອສມິກແມ່ນ ບັນທຶກຂອງ Citragupta ຖືກລຶບ, ນະຣົກ ແລະກະທັ້ງສະຫວັນກໍຫວ່າງເປົ່າ, ສັດທັງຫຼາຍຂຶ້ນໄປໂດຍຂີ່ Garuḍa. ນາຣະດະຖາມຍະມະເຖິງການບໍ່ມີຄົນບາບ; ຍະມະອະທິບາຍວ່າປະກາດຂອງພຣະຣາຊາເຮັດໃຫ້ສັດທັງຫຼາຍອອກຈາກອຳນາດຂອງຕົນ. ຍະມະທຸກໃຈ ໄປກັບນາຣະດະ ແລະ Citragupta ສູ່ Brahmaloka, ບ່ອນທີ່ພຣະບຣະຫມາຖືກພັນນາແບບຕາຕະລາງຈັກກະວານ ແລະຈົບດ້ວຍຄຳຄວນຄິດຂອງຍະມະ ແລະຄວາມຕື່ນຕະລຶງຂອງສະພາ.

68 verses

Adhyaya 4

Yamavākya (The Words of Yama)

ພະຍົມກ່າວຕໍ່ພະພຣະຫມາ ວ່າການເສຍສະຫງ່າຣາສີທາງທຳ ຮ້າຍກວ່າຄວາມຕາຍ ແລະເຕືອນວ່າ ແມ່ນແຕ່ບໍ່ມີຕັນຫາ ຖ້າລະເລີຍໜ້າທີ່ທີ່ຖືກບັງຄັບໃຫ້ເຮັດ ກໍນຳໄປສູ່ຄວາມຕົກຕ່ຳ. ພະອົງອະທິບາຍໂທດກຳຂອງການຫັກຫຼັງຄວາມໄວ້ວາງໃຈ ແລະການຄອຣັບຊັນ: ຍັກຍອກຊັບນາຍ ຫຼືຊັບສາທາລະນະ/ຫຼວງ ຈະຕ້ອງທົນນະລົກຍາວ ແລະເກີດເປັນໜອນ ໜູ ແມວ ເພື່ອຊູ້ງຄຸນຄ່າທຳຂອງຜູ້ຮັກສາຊັບ. ພະຍົມກ່າວວ່າຕົນປົກຄອງຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຖືກ “ພ່າຍ” ໂດຍພຣະຣາຊາ ຣຸກມາງກະດາ ເນື່ອງຈາກເອກາດະສີ (ວັນຂອງຮຣິ) ທຳລາຍບາບຢ່າງແຮງ ຈົນແຜ່ນດິນຍັງ “ອົດ” ເພື່ອຄາລະວະ. ຄຳສອນຍົກຍ້ອງການພຶ່ງພາພຣະວິສນຸແຕ່ຜູ້ດຽວ ເຫນືອພິທີອື່ນໆ: ຍັດ ຈາລິກ ທານ ວຣະຕະ ແລະການຕາຍຮຸນແຮງ ບໍ່ໃຫ້ເປົ້າໝາຍສູງສຸດຖ້າຂາດພຣະວິສນຸ. ການອົດເອກາດະສີພາຜູ້ສັດທາ ພ້ອມພໍ່ແລະປູ່ ໄປສູ່ໂລກຂອງພຣະວິສນຸ ເຮັດໃຫ້ພະຍົມກັງວົນເລື່ອງສາຍພັນບັນພະບຸລຸດແລະເຫດຜົນຂອງກຳ. ທ້າຍສຸດ ບໍລິວານຂອງພຣະວິສນຸທຳລາຍເສັ້ນທາງຮ້ອນແຜດຂອງພະຍົມ ປ່ອຍສັດທັງຫຼາຍຈາກກຸມພີ-ນະລົກ ແລະນຳໄປສູ່ພຣະທີ່ພັກສູງສຸດ.

29 verses

Adhyaya 5

Yama-vilāpana (The Lamentation Concerning Yama)

ໃນບົດສົນທະນາໃນພູມສາດພັກຕິຂອງອຸຕຕະຣະພາກ ພະຍົມ ກ່າວຕໍ່ ພຣະພຣະຫມາ (ວິຣາຍັນຈະ/ປູ່) ຊື່ນຊົມເສັ້ນທາງອັນຮາບລື່ນ ແລະຕັ້ງມັ່ນ ໄປຫາພຣະວິສນຸ ຜູ້ຖືຈັກຣະ ທີ່ຄົນດີບໍ່ມີມົນທິນເດີນຕາມ. ທ່ານປະກາດວ່າ ວິສນຸໂລກ ກວ້າງໃຫຍ່ຫາຂອບບໍ່ໄດ້ ແລະບໍ່ໝົດສິ້ນ—ແມ່ນບໍ່ເຄີຍ “ເຕັມ” ແມ່ນມີໂລກ ແລະສັດທັງຫຼາຍນັບບໍ່ຖ້ວນ. ພະຍົມເນັ້ນວ່າ ການຢູ່ໃນພຣະທີ່ປະທັບຂອງ ມາທະວະ ຊໍາລະສັດທຸກຊົນ ບໍ່ວ່າບໍລິສຸດຫຼືບໍ່ບໍລິສຸດ ແມ່ນກະທັ້ງເຄີຍເຮັດການຕ້ອງຫ້າມ ເພາະຄວາມໃກ້ຊິດກັບ ຮະຣິ ເປັນສິ່ງສູງສຸດ. ການອ້າງເຖິງຄໍາສັ່ງກະສັດ ແລະການອົດອາຫານ ເປັນເຫດໃຫ້ຂຶ້ນໄປວິສນຸໂລກ ທໍາໃຫ້ພະຍົມກັງວົນວ່າຈະເສຍສິດເຫນືອວິນຍານ. ພຣະເຈົ້າເອງນໍາຜູ້ພັກຕິໄປສູ່ແດນໄວສະນະວະ ໃຫ້ນັ່ງເທິງ ຄຣຸດ ແລະປະທານຮູບສີ່ແຂນ ເສື້ອຜ້າສີເຫຼືອງ ພວງມາລາ ແລະນ້ໍາຫອມ—ເປັນໝາຍແຫ່ງການເຂົ້າຮ່ວມແລະຄວາມຄ້າຍຄືພຣະອົງ. ບົດນີ້ຍົກຍ້ອງກະສັດ ຣຸກມາງກະດະ ແລະແມ່ຜູ້ລ້ຽງດູຄຸນທໍານັ້ນ ພ້ອມສອນວ່າລູກຊາຍມີທໍາມະມີຄ່າກວ່າລູກອັບມົງຄົນທີ່ຕໍ່ຕ້ານທໍາມະ. ທ້າຍສຸດ ຍົກຍ້ອງການເກີດຂອງຣຸກມາງກະດະເປັນການຈັດວາງ “ຊໍາລະ” ອັນພິເສດ ແລະພະຍົມປະຫລາດໃຈຕໍ່ນິມິດການຊໍາລະທີ່ບໍ່ເຄີຍເຫັນໃນການຮັບໃຊ້ພຣະຮະຣິ.

17 verses

Adhyaya 6

Brahmavākya (Brahmā’s Pronouncement on Hari-nāma and the Non-punishability of Viṣṇu’s Devotees)

ພຣະພຣະຫມາໄດ້ກ່າວແກ້ຄວາມທຸກ ແລະນຳການສົນທະນາໄປສູ່ພະລັງການກູ້ພົ້ນອັນແນ່ນອນຂອງ Hari-nāma ແລະ Viṣṇu-bhakti. ທ່ານກ່າວວ່າ ການເອີ້ນນາມພຣະເຈົ້າ ແລະການອົດອາຫານເພື່ອພຣະອົງໃນໂອກາດ Saura ນຳໄປສູ່ສະຖານະສູງສຸດ; ການກົດຫົວບູຊາກຣິສນະພຽງຄັ້ງດຽວ ເກີນກວ່າອະວະພຣຶທະຂອງອັສວະເມດ 10 ຄັ້ງ, ແລະຜູ້ບູຊາອັສວະເມດຍັງກັບໄປເກີດໃໝ່ ແຕ່ຜູ້ພັກຕິບໍ່ກັບ. ບົດນີ້ຫຼຸດຄ່າຕີຣຖະໃຫຍ່ໆ (Kurukṣetra, Kāśī, Virajā) ເທົ່າກັບຄຳສອງພະຍາງ “Hari” ຢູ່ເທິງລີ້ນ. ແມ່ນແຕ່ບາບໜັກ ການລະລຶກຮາຣິໃນຍາມຕາຍກໍລົບລ້າງໄດ້ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນມົກສະທຳທີ່ຍຶດບັກຕິເປັນສູນກາງ. ຕໍ່ມາພຣະພຣະຫມາກ່າວເຖິງທຳແຫ່ງອຳນາດ: ຜູ້ຄຸ້ມຄອງໂລກ ແລະເຈົ້າໜ້າທີ່ຕ້ອງຮັບຮູ້ ແລະບໍ່ຂັດຂວາງຜູ້ພັກຕິຂອງ Janārdana/Madhusūdana; ການລົງໂທດພວກເຂົາຈະກັບຄືນຫາຜູ້ລົງໂທດ. ການຖື Dvādaśī ຖືກປະກາດວ່າຊຳລະຕົນເອງໂດຍທຳມະຊາດ ແມ່ນແຕ່ມີເຈດຕະນາປົນກັນ, ແລະພຣະພຣະຫມາປະຕິເສດຈະຊ່ວຍການກະທຳໃດໆທີ່ເປັນການຕໍ່ຕ້ານຜູ້ພັກຕິຂອງວິສນຸຢ່າງອະທຳ.

18 verses

Adhyaya 7

Brahmā’s Discourse to Mohinī (Harivāsara, Desire, and the Satya-Test of Rukmāṅgada)

ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍພະຍົມຮາຊາຍອມຮັບຄວາມສູງສຸດຂອງ Hari-bhakti: ຜູ້ທີ່ລະລຶກພຣະຫຣິ ຖືອຸປະວາດ ແລະສັນລະເສີນພຣະອົງ ພະຍົມບໍ່ອາດຈັບກຸມໄດ້; ແມ່ນແຕ່ເວົ້າ “Hari” ໂດຍບັງເອີນກໍຕັດວົງຈອນເກີດໃໝ່ ແລະຖືກລຶບອອກຈາກບັນຊີຂອງພະຍົມ. ສາວຕິເລົ່າວ່າພຣະພຣະຫມາຄິດພິຈາລະນາເພື່ອເຄົາລົບໜ້າທີ່ຂອງພະຍົມ ແລ້ວປາກົດນາງສາວຜູ້ງາມດັ່ງ Mohinī ແລະສອນຕຳນິກາມຕັນຫາ: ຄວາມປາຖະໜາແມ່ນແຕ່ໃນໃຈຕໍ່ຄວາມສຳພັນຕ້ອງຫ້າມ ນຳໄປສູ່ນະລົກ ແລະທຳລາຍບຸນທີ່ສະສົມ. ພຣະພຣະຫມາແກ້ມົວມົນດ້ວຍການພິຈາລະນາຮ່າງກາຍເປັນກະດູກ ເນື້ອ ແລະຂອງບໍ່ສະອາດ ແລ້ວມອບໝາຍພາລະກິດໃຫ້ນາງ. ຕໍ່ມາເລື່ອງໄປຫາກະສັດ Rukmāṅgada ແລະເຈົ້າຊາຍ Dharmāṅgada ຜູ້ເປັນແບບຢ່າງໃນການສະຫຼະແລະສັດຈະ. ແຜນຂອງພຣະພຣະຫມາໃຫ້ນາງຜູກມັດກະສັດດ້ວຍຄຳສາບານ ຮ້ອງຂໍໃຫ້ລະທິ້ງການອຸປະວາດ Harivāsara ແລະສຸດທ້າຍໃຫ້ຕັດຫົວລູກຊາຍຂອງຕົນ—ເປັນການທົດສອບ satya-dharma ຢ່າງຮຸນແຮງ ໂດຍສັນຍາວ່າຜູ້ຍືນຢູ່ໃນຄວາມຈິງຈະໄດ້ເຖິງພຣະວິດສະນຸວາສະ.

74 verses

Adhyaya 8

The Description of Mandara (Mandaropavarṇanam) in the Mohinī Narrative

ສູຕະເລົ່າວ່າ ນາງເທວີຜູ້ມີດວງຕາດັ່ງດອກບົວ ຂໍໃຫ້ພຣະພຣະຫມາປະທານນາມເພື່ອເຂົ້າໄປສູ່ພື້ນທີ່ວິຫານ. ພຣະພຣະຫມາຕັ້ງນາມໃຫ້ນາງວ່າ «ໂມຫິນີ» (ນາມແບບສະກຸນ) ແລະກ່າວວ່າ ການປະທັບຢູ່ຂອງນາງມີອານຸພາບຮັກສາໂລກ ແລະໃຫ້ຄວາມຊື່ນບານ. ນາງກໍ່ກົດກາບ ແລ້ວເດີນທາງ—ເທວະທັງຫຼາຍເບິ່ງເຫັນ—ໄປຫາພູມັນດາຣາ ແລະຮອດໄວ. ຕໍ່ມາບົດນີ້ຂະຫຍາຍເປັນການພັນນາທີ່ທີຣຖະ: ຄວາມຜູກພັນກັບວາສຸກີ ແລະການກວນສະມຸດ, ຂະໜາດແລະຄວາມເລິກຂອງທະເລ, ນ້ຳນົມໄຫຼ ແລະໄຟທີ່ເກີດຈາກກະດູກຂອງກູຣະມະ, ພູເປັນຄັງແກ້ວມະນີແລະສະຫມຸນໄພ ເປັນສະຖານທີ່ຫຼິ້ນຂອງເທວະ ແລະເປັນທີ່ຈຸດໄຟຕະປະ. ມີຈຸດສັກສິດຈຳເພາະ: ບ່ອນນັ່ງຫີນສີຟ້າສົດງາມຍາວ 7 ໂຢຊະນະ, ກາວລີສະລິງຄະ (ຂະໜາດ 10 ຝາມ), ແລະສະຖານບູຊາຊື່ດັງ «ວຶຣສະລິງຄະ». ໂມຫິນີບັນເລງດົນຕີສັກສິດຢ່າງປະນີດ ມີຣາກະ-ຕາລະ, ມູຣຈະນາ ແລະສຽງກັນທາຣະ ຈົນເພີ່ມກາມະແມ່ນແຕ່ໃນສິ່ງບໍ່ເຄື່ອນ. ນັກບວດດິກັມບະຣະຜູ້ໜຶ່ງໄດ້ຍິນແລ້ວ ກາຍເປັນຍິງ ເຂົ້າໄປຫາໂມຫິນີ ດ້ວຍໃຈສັບສົນລະຫວ່າງຄວາມປາຖະໜາແລະຄວາມອາຍ ພາຍໃຕ້ສາຍຕາຂອງພາຣະວະຕີ.

25 verses

Adhyaya 9

The Dialogue between Rukmāṅgada and Dharmāṅgada

ສູຕະເລົ່າວ່າ ພະຣາຊາ ຣຸກມາງກະດະ ຜູ້ມີພັກຕິຕໍ່ ຮະຣິ ຈະມອບອໍານາດການປົກຄອງໃຫ້ລູກຊາຍ ທັມມາງກະດະ. ພຣະອົງອະທິບາຍການສະຫຼະບັນລັງເປັນທັມມະ: ລູກທີ່ມີຄວາມສາມາດຕ້ອງໄດ້ຮັບພາລະການປົກຄອງ ບໍ່ຊັ້ນນັ້ນ ທັມມະແລະກຽດຕິຂອງພໍ່ຈະຕົກຕໍ່າ. “ລູກແທ້” ແມ່ນຜູ້ແບກພາລະຂອງພໍ່ ເຮັດໃຫ້ຊື່ສຽງເກີນພໍ່ ແລະເຄົາລົບຄໍາສອນ; ຜູ້ປະມາດຈະນໍາໄປສູ່ນະຣະກະ. ພຣະອົງຍັງເວົ້າເຖິງຄວາມເຫນື່ອຍຍາກໃນການປົກປ້ອງປະຊາ ແລະການບັງຄັບໃຫ້ຖືອົດອາຫານໃນວັນສັກສິດຂອງ ຮະຣິ ແມ່ນແມ່ນມີຂໍ້ອ້າງເຊັ່ນ ເຈັບໄຂ້ ຫຼື ພິການ; ວິໄນແມ່ນໜ້າທີ່ກະສັດເພື່ອປະໂຫຍດສາທາລະນະ. ທັມມາງກະດະຮັບພາລະ ແລະກ່າວກັບປະຊາວ່າ ບ່ອນໃດມີການລົງໂທດຢ່າງຊອບທໍາ ອໍານາດຂອງ ຍະມະ ບໍ່ມີຜົນ. ພຣະອົງຊັກຊວນໃຫ້ລະລຶກ ຈະນາຣະດະນະ, ລະທິ້ງຄວາມຍຶດຕິດ, ປະຕິບັດໜ້າທີ່ຕາມຖານະ ແລະຖືອົດອາຫານໃນວັນຂອງ ຮະຣິ ຢ່າງເຂັ້ມງວດ ໂດຍເນັ້ນວັນ ດວາດະຊີ. ຕອນທ້າຍຍົກຍ້ອງຄວາມເປັນເຈົ້າແຫ່ງສາກົນຂອງ ວິສນຸ (ຜູ້ຮັບຮະວຽ/ກະວຽ, ສະຖິດໃນຕາເວັນແລະອາກາດ) ແລະສອນວ່າ ການກະທໍາທັງປວງຄວນອຸທິດແດ່ ປຸຣຸໂສຕຕະມະ. ຣຸກມາງກະດະພໍໃຈ ໄປສູ່ໂລກຂອງປິຕຣະ ແລະສັນລະເສີນພຣະມະເຫສີວ່າ ຄວາມຫຼຸດພົ້ນໄດ້ມາຈາກລູກຜູ້ມີຄຸນທໍາ.

50 verses

Adhyaya 10

Rukmāṅgada–Vāmadeva Saṃvāda: Ahimsa, Hunting, and the Fruit of Dvādaśī-Bhakti

ວະສິດຖະເລົ່າຄໍາຕັກເຕືອນຂອງພຣະມະເຫສີແກ່ພຣະຣາຊາ ຣຸກມາງກະດະ: ຣາຊະທັມທີ່ແທ້ຕ້ອງລະການຂ້າສັດ ແລະບູຊາ ຈະນາຣະດະນະ ດ້ວຍຍັດຍາ ແລະ ພັກຕິ ບໍ່ໃຊ້ຮິṃສາ. ນາງຊີ້ວ່າການຫຼົງກາມນໍາທຸກ ແລະແມ່ນແຕ່ການບູຊາຮຶສີເກສະໃນເຮືອນກໍດີກວ່າການຂ້າ. ບົດນີ້ກໍານົດວ່າຄວາມຮຸນແຮງມີສ່ວນບາບຮ່ວມກັນ 6 ຄົນ—ຜູ້ອະນຸມັດ, ຜູ້ຂ້າ, ຜູ້ຍຸຍົງ, ຜູ້ກິນ, ຜູ້ປຸງ, ແລະຜູ້ຈັດຫາເຄື່ອງມື—ແລະປະກາດອະຫິṃສາເປັນທັມສູງສຸດ. ພຣະຣາຊາຕອບວ່າການເຂົ້າປ່າເພື່ອປົກປ້ອງ ບໍ່ແມ່ນເພື່ອລ່າສັດ. ພຣະອົງເດີນທາງໄປອາສຣົມງາມ ແລະພົບ຤ິສີ ວາມະເດວະ ຜູ້ຊົມເຊີຍພັກຕິແບບໄວສະນະວະ ກ່າວວ່າພັກຕິສູງກວ່າຊາດກໍາເນີດ ແລະການຮັກສາດວາດະສີນໍາຜູ້ຄົນໄປວາຍກຸນຖະ. ຣຸກມາງກະດະດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນ ຖາມວ່າບຸນເກົ່າໃດເຮັດໃຫ້ໄດ້ພຣະມະເຫສີວິເສດ ຄວາມຮັ່ງມີ ສຸຂະພາບ ແລະລູກຊາຍຜູ້ມີພັກຕິ ເຫັນວ່າຄວາມໂຊກດີປັດຈຸບັນແມ່ນຜົນສຸກງອກງາມຂອງປຸນຍະ ແລະພັກຕິຕໍ່ ນຣະຫຣິ.

69 verses

Adhyaya 11

The Vision of Mohinī (मोहिनी-दर्शनम्)

ວະສິດຖະຈັດສະຖານການ ໃນຂະນະທີ່ ວາມະເທວະ ຕອບຄໍາຖາມຂອງພະຣາຊາ ແລະເປີດເຜີຍພື້ນຫຼັງກຳ: ເຄີຍເກີດເປັນຊູດຣະທີ່ທຸກຍາກ ແລະທົນທຸກໃນເຮືອນ ແຕ່ຕໍ່ມາປ່ຽນແປງໂດຍການຄົບຫາພຣາຫມະນ ແລະການເດີນທາງສັກສິດ. ທີ່ມະຖຸຣາ ຫຼັງອາບນ້ຳຢະມຸນາທີ່ ວິສຣານຕິ ແລະບໍລິບົດວັດວະຣາຫະ ວາມະເທວະສອນ ອະຊູນຍະຊະຍະນະວຣະຕະ ໃຫ້ສຳເລັດດ້ວຍປາຣະນາ 4 ຄັ້ງ; ກ່າວວ່າ ໃນວັນດວິຕີຍາ ເດືອນສຣາວະນະ ຄວນບູຊາ ຈະກັນນາຖ (ວິສນຸ) ພ້ອມພຣະລັກສະມີ ດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາ ການໃຫ້ທານເຕຽງແລະເສື້ອຜ້າ ແລະເລີ້ຍງພຣາຫມະນ ເພື່ອໄດ້ຄວາມຮັ່ງມີ ແລະລົບບາບ; ການບູຊາໃນວັນດວາດະສີ ນຳໄປສູ່ສາຍຸຊະຍະກັບວິສນຸ. ຕໍ່ມາເລື່ອງຫັນໄປຫາການປົກຄອງແລະການສະຫຼະ: ພະຣາຊາມອບລາຊະການໃຫ້ພຣະຣາຊະບຸດ ແລະວາມະເທວະຍົກຍ້ອງການເຊື່ອຟັງບຸດຕໍ່ພໍ່ແມ່ວ່າສູງກວ່າການອາບນ້ຳຕີຣຖະ. ພະຣາຊາທີ່ພົ້ນພັນ ເດີນທາງໄປມັນດະຣະ ເຫັນພູເຂົາຄອສມິກ ແລະດິນແດນຄຳ ຈົນສຽງແລະຮູບງາມຂອງ ໂມຫິນີ ຄອບງຳໃຈ; ນາງເວົ້າກັບພະຣາຊາ ແລະຮ້ອງຂໍທານທີ່ຊອບທຳກ່ອນການຮ່ວມຮັກ ເພື່ອທົດສອບລະຫວ່າງທຳມະ ແລະຕັນຫາ.

48 verses

Adhyaya 12

Samayakaraṇa (Determination of Proper Times / Formalizing the Condition)

ວະສິດຖະເລົ່າວ່າ ພະຣາຊາ ຣຸກມາງກະດາ ຕື່ນຂຶ້ນເຫັນການປາກົດຂອງ ໂມຫິນີ ແລະຖືກກາມຕັນຫາຄອບງຳ ຈຶ່ງສັນລະເສີນຄວາມງາມຂອງນາງ ແລະສັນຍາຈະມອບອຳນາດ, ເມືອງໃຕ້ດິນ, ຊັບສົມບັດ ແມ່ນກະທັ້ງຕົນເອງ. ໂມຫິນີປະຕິເສດຂອງລໍ້ລວງທາງວັດຖຸ ແລະຂໍໃຫ້ສິ່ງທີ່ນາງຈະຮຽນຮູ້ “ໃນເວລາອັນສົມຄວນ” ຈົ່ງຖືກປະຕິບັດໂດຍບໍ່ລັງເລ. ການພົບພາຈຶ່ງກາຍເປັນສັນຍາທາງທຳມະ. ພະຣາຊາຍອມຮັບທຸກເງື່ອນໄຂ; ໂມຫິນີຈຶ່ງຂໍມືຂວາເປັນຄຳປະກັນ ອ້າງເຖິງຊື່ສຽງຄວາມສັດຈິງແລະທຳມະຂອງພະອົງໃນສາມໂລກ. ພະອົງຢືນຢັນສັດຈະຕະຫຼອດຊີວິດ ແລະຍັງນຳບຸນກຸສົນທີ່ສະສົມມາເປັນຫຼັກປະກັນ. ພະອົງແນະນຳສາຍຕະກູນອິກສະວາກຸ, ພໍ່ ຣຶຕະທະວະຈະ, ຕົນເອງ ຣຸກມາງກະດາ, ແລະລູກ ທຳມາງກະດາ ພ້ອມເລົ່າວ່າໄດ້ມາຮອດມັນດາຣາ ແລະຖືກດຶງດູດໂດຍບົດຮ້ອງຂອງໂມຫິນີ. ໂມຫິນີເຜີຍວ່ານາງເກີດຈາກພຣະພຣະຫມາ, ໄດ້ບຳເພັນຕະປະສະຍາ ແລະບູຊາພຣະສິວະທີ່ມັນດາຣາ ຈົນໄດ້ພະຣາຊາດ້ວຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະສິວະ; ແລ້ວນາງຈັບມືພະອົງແລະຍົກພະອົງຂຶ້ນ ສະຫຼຸບເນັ້ນ “ສະມະຍະ” ຄຳປະຕິຍານ ແລະທຳມະທ່າມກາງການລໍ້ລວງ.

34 verses

Adhyaya 13

Mohinī-Saṃmohana (The Enchantment of Mohinī)

ວະສິດຖະເລົ່າເຫດການໜຶ່ງ ທີ່ໂມຫິນີຊັກຊວນພະຣາຊາຣຸກມາງກະດາ ໃຫ້ແຕ່ງງານທັນທີຕາມພິທີກຣິຫຍະ-ສູດຣະ ໂດຍກ່າວວ່າ ການຕັ້ງຄັນຂອງສາວທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ແຕ່ງງານ ເປັນຄວາມຜິດຮ້າຍແຮງທັງດ້ານສັງຄົມແລະພິທີກຳ. ນາງອ້າງຄວາມຮູ້ໃນປຸຣານະເກືອບກ່ຽວກັບການເກີດທີ່ຖືກຕຳນິ (ດິວາກີຣຕິ) ແລະລຽງລຳດັບສາຍກຳເນີດ 3 ຢ່າງທີ່ຖືກຈັດເປັນ “ຈັນດາລະ”: ເກີດຈາກສາວບໍ່ແຕ່ງ, ການຮ່ວມກັນໃນໂກຕຣະດຽວກັນ, ແລະພໍ່ຊູດຣະ–ແມ່ພຣາຫມະນ. ຫຼັງແຕ່ງງານ ພະຣາຊາສະແດງພັກຕິອັນແຮງກ້າ ແລະຂໍຈະສົມປະສົງນາງ. ໂມຫິນີຍົກບັນຫາຄວາມຫຶງຫວງຂອງເມຍຮ່ວມ ແລະກ່າວອຸດົມຄະຕິວ່າ ເມຍຄວນຢູ່ບ່ອນທີ່ຜົວຢູ່ ແມ່ນແມ່ນຈົນກໍຕາມ; ການລະທິ້ງບ່ອນອັນຄວນຂອງຜົວຖືກຕຳນິ ແລະອາດນຳໄປສູ່ຜົນກຳມະອັນມືດມົນ. ນາງຕັດສິນໃຈຈະໄປກັບພະຣາຊາເຂົ້າເມືອງ ແຕ່ເນື້ອເລື່ອງສະແດງນິຍາຍວ່ານາງອາດມີເຈດຕະນາທຳລາຍຕົນ ປິດບົດດ້ວຍຄວາມງາມອັນນ່າຫວາດຫວັນ.

26 verses

Adhyaya 14

The Liberation of the Lizard (Godhā-vimukti)

ວະສິດຖະເລົ່າໃຫ້ພະຣາຊາ ຣຸກມາງກະດະ ຟັງເຖິງການລົງຈາກພູ ເຫັນຮູບຮ່າງປະຫລາດຄ້າຍແຮ່ທາດ. ເມື່ອຮອດພື້ນດິນ ມ້າຂອງພະຣາຊາກະແທກດິນ ເຮັດໃຫ້ຈິ້ງແລນເຮືອນ (godhā) ທີ່ເພິ່ງປາກົດໄດ້ຮັບບາດເຈັບ. ດ້ວຍເມດຕາ ພະຣາຊາໃຊ້ນ້ຳເຢັນຊຸບຊື້ນໃຫ້ນາງຟື້ນ ແລ້ວນາງສາລະພາບວ່າ ຢູ່ເມືອງ Śākala ນາງເຄີຍໃຊ້ຜົງ/ຕະຫຼອດຄຸ້ມຄອງເພື່ອບັງຄັບຄວບຄຸມຜົວ ເຮັດໃຫ້ລາວເຈັບໜັກ ຈຶ່ງຕົກນະລົກ Tāmrabhrāṣṭra ແລະເກີດໃໝ່ຕ່ຳຕ້ອຍຫຼາຍຄັ້ງ ຢູ່ດົນໃນຮູບຈິ້ງແລນ. ນາງຂໍການຊ່ວຍເຫຼືອດ້ວຍບຸນຂອງພະຣາຊາ ໂດຍສະເພາະຜົນບຸນອັນບໍ່ເສື່ອມຂອງການກະທຳໃນວັນ Vijayā ແລະວຣະຕະ Śravaṇa-dvādaśī ພ້ອມການ pāraṇa ຖືກຕ້ອງໃນ Trayodaśī ຮວມທັງອຳນາດຊຳລະຂອງແມ່ນ້ຳສັກສິດ Sarayū, Gaṅgā ແລະການລະລຶກ Hari ໃນເຮືອນ. ໂມຫິນີແຕ່ກ່ອນຍືນຍັນໃຫ້ຮັບຜົນກຳຢ່າງເຂັ້ມ ແຕ່ພະຣາຊາສອນເມດຕາດ້ວຍຕົວຢ່າງ Hariścandra, Dadhīci, Śibi, Jīmūtavāhana ແລະຕັດສິນໃຈໂອນບຸນ. ເມື່ອພະຣາຊາປະທານບຸນທີ່ສະສົມ ຈິ້ງແລນສະລະຮ່າງ ກາຍເປັນຮູບທິບສວຍງາມ ແລະໄປສູ່ໂລກຂອງ Viṣṇu ສະແດງມົກສະຜ່ານການພຶ່ງພາ, ເມດຕາ, ແລະຜົນວຣະຕະ.

75 verses

Adhyaya 15

Dialogue of Father and Son (Pitṛputra-saṃvāda) — Mohinī Episode

ຫຼັງຈາກກະສັດພົ້ນຈາກບາບ ພຣະອົງແລະໂມຫິນີຂຶ້ນມ້າໄວດັ່ງລົມ ບິນໄປໃນຟ້າ ຊົມປ່າ ແມ່ນ້ຳ ບ້ານເມືອງ ປ້ອມປະການ ແລະດິນແດນອຸດົມ ພ້ອມເຫັນອາສຣົມຂອງວາມະເທວະພຽງຊົ່ວຄາວ. ກະສັດເຖິງເມືອງໄວດີຊາ ແລະຟື້ນອຳນາດຄືນ. ພຣະຣາຊະບຸດ ທັມມາງກະດາ ມີກະສັດມິດລ້ອມຮອບ ໂຕ້ຖຽງວ່າຄວນໄປຮັບພໍ່ຫຼືບໍ່ ແລະມີບຸນຫຼືບໍ່. ແມ່ນຈະມີຄຳເຕືອນເລື່ອງຄວາມບໍ່ເໝາະສົມ ແຕ່ເຈົ້າຊາຍກໍໄປຂ້າງໜ້າ ກົ້ມກາບ ແລະຣຸກມາງກະດາຍົກຂຶ້ນກອດດ້ວຍຄວາມຮັກ. ພໍ່ຈຶ່ງທົດສອບດ້ວຍຄຳຖາມຣາຊະທັມ: ປົກປ້ອງປະຊາ ຮັບພາສີຖືກທຳນຽມ ອຸປະຖຳພຣາຫມັນ ເວົ້າຈາອ່ອນໂຍນ ດູແລງົວ ແລະເຖິງຄອບຄົວຈັນດາລາ ຕັດສິນຍຸດຕິທຳ ຄວບຄຸມມາດຕາຊັ່ງຕວງ ບໍ່ເກັບພາສີເກີນ ແລະຫຼີກລ້ຽງພະນັນກັບເຫຼົ້າ; ພໍ່ຍັງຕຳນິການນອນວ່າເປັນຮາກຂອງອະທັມ. ທັມມາງກະດາກາບຊ້ຳໆ ຢືນຢັນວ່າການເຊື່ອຟັງພໍ່ແມ່ນທັມສູງສຸດ ແລະເປັນເທວະຂອງລູກ. ທ້າຍບົດ ເຈົ້າຊາຍຕື່ນຕະລຶງຕໍ່ຄວາມງາມຂອງໂມຫິນີ ສົງໄສວ່າເປັນມາຍາ ແລະສັນລະເສີນວ່າເໝາະກັບວັງຫຼວງ.

48 verses

Adhyaya 16

Pātivratya-kathana (The Narrative of the Pativrata)

ວະສິດຖະເລົ່າໃຫ້ກະສັດຟັງເຖິງຕອນໜຶ່ງໃນວົງຈອນ ຣຸກມາງກະດ–ທັມມາງກະດ. ຣຸກມາງກະດກ່າວວ່າ ໄດ້ຮັບນາງສາວ ສຸດັຣຊະນາ/ໂມຫິນີ ດ້ວຍເຫດປັດໃຈອັນເປັນທິບ ທີ່ພູມັນດາຣາ ຫຼັງຈາກນາງບຳເນັດຕະປະສະຍາທີ່ເທວະຄິຣີ ແລະຍົກນາງເປັນຮູບແທນແມ່ຂອງທັມມາງກະດ. ທັມມາງກະດປະພຶດກະຕັນຍູຢ່າງຢ່າງດີ: ກາບລົງ, ລ້າງຕີນ, ນຳນ້ຳລ້າງຕີນຂຶ້ນຈອມຫົວ ແລະຄວບຄຸມຕົນເອງແມ່ນແຕ່ນາງງາມລໍ້ໃຈ. ເລື່ອງຂະຫຍາຍໄປຫາຂອງຂວັນອັນຟຸ່ມເຟືອຍ ແລະຕຳນານກຳເນີດຂອງເຄື່ອງປະດັບ ເພື່ອຍືນຢັນຣາຊະທັມ ແລະທານດ້ວຍພັກຕິ. ຕໍ່ມາເປັນຄຳສອນ: ໃຫ້ເຄົາລົບພຣະມະເຫສີທີ່ກະສັດຮັກ, ຕຳນິຄວາມອິດສາ ແລະການແຂ່ງຂັນຂອງເມຍຮ່ວມ, ພ້ອມສັນລະເສີນການຮັບໃຊ້ທີ່ສອດຄ່ອງກັບປະໂຫຍດຂອງສາມີ. ທ້າຍສຸດມີເລື່ອງພະຕິວຣະຕາ: ເມຍອົດທົນທຸກ, ປະພຶດວຣະຕາຮຸນແຮງ, ແລະເຂົ້າໄຟກັບສາມີທີ່ທຸກທ້ອນ ເຊື່ອວ່າຊຳລະບາບ ແລະນຳໄປສູ່ສະຫວັນ ຊີ້ວ່າພັກຕິທີ່ມີພະລັງວຣະຕາເປັນທາງແຫ່ງບຸນ ແລະການພົ້ນຂ້າມ।

90 verses

Adhyaya 17

Mohinī’s Speech (Mohinyāḥ Bhāṣaṇam)

ລູກຊາຍຄົນໜຶ່ງເຊີນໃຫ້ແມ່ ສັນທະຍາວະລີ ລະທິ້ງຄວາມອິດສາ ແລະເຄົາລົບ ໂມຫິນີ ເປັນເມຍຮ່ວມ ດ້ວຍທຳມະແບບແມ່. ສັນທະຍາວະລີຍອມຮັບ ຊູມຊົມພະລັງຂອງວຣະຕະອັນສູງສຸດທີ່ໃຫ້ຜົນໄວ ແລະທຳລາຍບາບໃຫຍ່; ນາງສອນວ່າ ລູກດີຄົນດຽວມີຄ່າກວ່າລູກຫຼາຍຄົນທີ່ນຳທຸກ ແລະລູກມີໜີ້ບຸນຄຸນຕໍ່ແມ່ຕະຫຼອດຊີວິດ. ດ້ວຍສາຍຕາຂອງນາງ ພາຊະນະເຕັມອາຫານຫົກລົດ; ໂມຫິນີຮັບໃຊ້ດ້ວຍຄວາມລະມັດລະວັງຕາມພິທີ ແລະຄອບຄົວປະຕິບັດພິທີຫຼັງອາຫານ (ຊຳລະນ້ຳ ແລະ ຕາມບູລາ). ໂມຫິນີປະຫລາດໃຈກັບຄວາມກະຕັນຍູຂອງລູກຕໍ່ແມ່ ແລະຕັ້ງໃຈຈະເປັນແມ່ຂອງລູກທີ່ຊອບທຳ ຈຶ່ງເຊີນພະຣາຊາ. ເມື່ອພະຣາຊາມາ ໂມຫິນີຕຳນິການຍຶດຕິດໃນສິຣີຣາຊ ແລະການລະເລີຍໜ້າທີ່ຄູ່ຄອງ ກ່າວວ່າຄວາມຮັ່ງມີແລະສະຖານະເກີດຈາກປຸນຍະ ແລະການປົກຄອງຄວນມອບໃຫ້ທາຍາດທີ່ມີຄວາມສາມາດ. ທ້າຍບົດ ພະຣາຊາຕອບດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນ ຊູ້ຄວາມໝາຍວ່າ ທຳມະແມ່ນຄວາມກົງກຽມລະຫວ່າງແມ່, ຄູ່ຄອງ, ແລະກະສັດ.

58 verses

Adhyaya 18

Honoring the Mother (Mātṛpūjanam): Consent, Equity, and Dana to Restore Household Dharma

ກະສັດຜູ້ເມື່ອຍລ້າ ແລະຖືກໂມຫິນີ/ວິໂມຫິນີຫຼອກລວງ ໄດ້ສັ່ງໃຫ້ໂອຣົດນັບຖືນາງເປັນມະເຫສີ ແຕ່ນາງກໍຈາກໄປ; ເມື່ອຟື້ນສະຕິ ພຣະອົງຍອມຮັບຄໍາແນະນໍາຂອງນາງ. ໂມຫິນີນໍາພຣະອົງກັບສູ່ທຳມະ: ຕ້ອງປອບໃຈມະເຫສີອາວຸໂສ ເຕືອນວ່າການຫຍັບຫຍາມເມຍໃຫຍ່ໂດຍຕັ້ງ “ເມຍນ້ອຍ” ຈະນໍາຄວາມພິນາດ ແລະນ້ໍາຕາຂອງເມຍຜູ້ສັດຊື່ຈະເຜົາຄວາມສະງົບທາງທຳມະ. ຕໍ່ມາກ່າວສັນລະເສີນສັນທະຍາວະລີວ່າຫາຜູ້ເທົ່າບໍ່ໄດ້ ແລະບັນດາແມ່ໃນເຮືອນມາຊຸມນຸມ ຕໍ່ວ່າຄວາມໃຄ່ທີ່ທໍາລາຍຕົນເອງ ດັ່ງພິດ ໄຟ ແລະຄົມດາບ. ພວກນາງວາງກົດ: ຜົວອາດຮັບເມຍໃໝ່ໄດ້ ແຕ່ຕ້ອງໄດ້ຄໍາຍິນຍອມຈາກເມຍໃຫຍ່; ເມຍໃຫຍ່ຕ້ອງໄດ້ສ່ວນສອງເທົ່າ ແລະສິ່ງທີ່ນາງປາດຖະໜາ, ແລະຄູ່ຜົວເມຍຄວນເຮັດ iṣṭa ແລະ pūrta ຮ່ວມກັນ. ເຈົ້າຊາຍຈຶ່ງທໍາດານາອັນໃຫຍ່—ຊັບສິນ ເມືອງ ລົດສົ່ງ ຄໍາ ຄົນຮັບໃຊ້ ງົວ ເຂົ້າ ນ້ໍາມັນກີ ຊ້າງ ອູດ ນ້ໍາຫອມ ແລະເຄື່ອງໃຊ້—ນັບຖືແມ່ທຸກຄົນໂດຍບໍ່ແບ່ງແຍກ ເພື່ອຄວາມສະໝັກຄີໃນຄອບຄົວ. ແມ່ທັງຫຼາຍພໍໃຈ ໃຫ້ພອນໃຫ້ກະສັດຊື່ນຊົມໂມຫິນີໂດຍບໍ່ມີຄວາມຫຶງຫວງ ສະຫຼຸບແນວຄິດຂອງບົດນີ້ວ່າ ການຟື້ນຟູລະບຽບດ້ວຍມາຕຣະ-ສັມມານ ແລະການແບ່ງປັນຢ່າງຍຸດຕິທໍາ។

56 verses

Adhyaya 19

The Description of Mohinī’s Love Episode

ວະສິດຖະສອນທ່ານທັມມາງກະດະເຖິງຣາຊະທັມ: ທຳລາຍຄວາມຊົ່ວ, ຕື່ນຕົວ, ປົກປ້ອງການຄ້າ, ເຮັດທານ, ຫຼີກລ້ຽງຄວາມຄົດຄຽວ, ແລະບໍລິຫານຄັງເງິນ-ປະຊາຊົນດ້ວຍປັນຍາ ເຫມືອນເຜິ້ງເກັບນ້ຳຫວານຈາກດອກໄມ້. ເຈົ້າຊາຍເຄົາລົບພໍ່ແມ່, ຈັດຫາຄວາມສະດວກໃຫ້ພຣະບິດາ, ແລະຮັບໜ້າທີ່ປົກປ້ອງແຜ່ນດິນ. ໃນການປົກຄອງຂອງທັມມາງກະດະ ສັງຄົມຫຼີກບາບແລະຮຸ່ງເຮືອງ: ຕົ້ນໄມ້ອອກຜົນ, ນາໄດ້ເຂົ້າ, ງົວໃຫ້ນົມຫຼາຍ, ຄອບຄົວມີວິໄນ, ປະຊາຊົນຢູ່ໂດຍບໍ່ຢ້ານໂຈນ. ພິທີທີ່ກ່ຽວກັບວັນຂອງມາທະວະຖືກສັນລະເສີນວ່າຊ່ວຍຄວາມສົມດຸນທຳມະຊາດແລະຄວາມມັ່ງຄັ່ງ, ແລະພັກຕິຕໍ່ພຣະຫຣິ (Hari) ເປັນແກນວິນຍານຂອງສັງຄົມ. ຕໍ່ມາ ກະສັດເຖົ້າທີ່ຄືນຄວາມຫນຸ່ມດ້ວຍຄວາມສຳເລັດຂອງລູກ ກັບຖືກວິມໂມຫິນີ/ໂມຫິນີດຶງດູດ; ຄວາມຫຼົງໃນກາມເພີ່ມຂຶ້ນ ຈົນສາບານຈະໃຫ້ທານແມ່ນແຕ່ສິ່ງທີ່ບໍ່ຄວນໃຫ້, ສະແດງອຳນາດຂອງມາຍາທີ່ບັງປັນຍາ.

37 verses

Adhyaya 20

Dharmāṅgada’s Conquest of the Directions

ວະສິດຖະເລົ່າວ່າ ຣຸກມາງກະດະຫມົດໃຈໃນຄວາມສຸກສະບາຍ ຜ່ານໄປ 8 ປີ; ປີທີ 9 ລູກຊາຍ ທັມມາງກະດະ ກັບຈາກພູມະລະຍະ ຫຼັງຊະນະວິດຍາທະຣະ 5 ດ້ວຍອາວຸດໄວສະນະວະ. ລາວນຳອັນມະນີສົມປາດຖະນາ 5 ກ້ອນມາ (ຊັບສິນ, ເຄື່ອງນຸ່ງ/ເຄື່ອງປະດັບ, ຟື້ນວັຍ/ນ້ຳອະມຣິຕ, ຫໍປະຊຸມແລະອາຫານ, ເດີນທາງທາງຟ້າຂ້າມສາມໂລກ) ແລ້ວຖວາຍແດ່ພໍ່ແມ່ ພ້ອມຂໍໃຫ້ມອບແກ່ ໂມຫິນີ ເພື່ອເປັນເຄື່ອງປະດັບ. ທັມມາງກະດະຍັງເລົ່າການພິຊິດອື່ນໆ: ປະລາບທະວີບ 7, ເຂົ້າສູ່ມະຫາສະໝຸດ, ຊະນະເມືອງພໂຄວະຕີໃນໂລກນາຄາ ໄດ້ອັນມະນີແລະສາຍຄໍໄຂ່ມຸກ, ຊະນະດານະວະ; ຕໍ່ມາຮົບກັບວະຣຸນະໃນຣະສາຕະລະ 1 ປີ ແລ້ວຊະນະດ້ວຍອາວຸດນາຣາຍະນະ ແຕ່ບໍ່ຂ້າ ໄດ້ມ້າແລະສາວນ້ອຍເປັນພັນລະຍາ. ທ້າຍບົດມີຄຳສອນ: ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງພຶງພາພໍ່, ລູກບໍ່ຄວນອວດ, ບໍ່ຄວນກັ້ນຂອງທີ່ຄວນຖວາຍແກ່ພຣາຫມະນ, ແລະລູກກະທຳໄດ້ດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງເມັດພັນຂອງພໍ່. ທັມມາງກະດະນຳພັນລະຍາໃໝ່ໄປສູ່ສະພາແມ່ທັງຫຼາຍ ເພື່ອຮັບພອນແລະການຄຸ້ມຄອງ.

32 verses

Adhyaya 21

Śikṣā-nirūpaṇa (Exposition of Discipline): Son’s Marriage, Paternal Duty, and Royal Administration

ມານດະຫາຕາ ຖາມວະສິດຖະ ກ່ຽວກັບການຕອບສະໜອງຂອງພະຣາຊາຫຼັງຈາກໄດ້ຟັງຄໍາຂອງລູກ ແລະເລື່ອງນາງມໂຫິນີທີ່ກ່ຽວພັນກັບພຣະພຣະຫມາ (ວິທາຕຣ). ວະສິດຖະເລົ່າວ່າ ພະຣາຊາຜູ້ມີພັກຕິຕໍ່ພຣະວິສນຸ ຍິນດີກັບພະມະເຫສີ ແລະແບ່ງຊັບສິນ: ສ່ວນໜຶ່ງໃຫ້ລູກເພື່ອການແຕ່ງງານ, ສ່ວນໜຶ່ງໃຫ້ມໂຫິນີ, ແລະແບ່ງທີ່ເຫຼືອຕາມຄວາມເໝາະສົມ. ພະຣາຊາສັ່ງປຸໂຣຫິດປະຈໍາຕະກູນໃຫ້ປະກອບພິທີແຕ່ງງານຂອງທັມມັງກະດາໃນເວລາມົງຄຸນ ໂດຍເນັ້ນວ່າ ບໍ່ຈັດການແຕ່ງງານໃຫ້ລູກຊາຍເປັນບາບໜັກ ແຕ່ການຈັດໃຫ້ຈະໄດ້ຜົນເທົ່າກັບຍັດຍະ ບໍ່ວ່າລູກຈະມີຄຸນສົມບັດແນວໃດ. ທັມມັງກະດາແຕ່ງງານກັບລູກສາວຂອງວະຣຸນ ແລະນາງນາກາ ຕາມພິທີຊາສຕຣາ, ໃຫ້ທານແກ່ພຣາຫມັນ ແລະນົບນ້ອມພໍ່ແມ່. ຕໍ່ມາລາວກ່າວກັບແມ່ຊັນທະຍາວະລີວ່າ ປະຕິຍານສູງສຸດຂອງຕົນແມ່ນຮັບໃຊ້ພໍ່ ບໍ່ແມ່ນຄວາມສຸກໃນສະຫວັນ. ເມື່ອຖືກສົ່ງໄປບໍລິຫານອານາຈັກ ລາວຕັ້ງລະບົບກວດກາ, ຂັ້ນຕອນຍຸດຕິທໍາ, ນ້ໍາໜັກແລະມາດຕະການທີ່ຖືກຕ້ອງ, ການປົກປ້ອງເຮືອນເຮືອນ ແລະກົດລະບຽບສັງຄົມ ຈົນສຸດທ້າຍບັງຄັບໃຫ້ນັບຖືພຣະວິສນຸແຕ່ພຣະອົງດຽວຢ່າງເຂັ້ມງວດພາຍໃຕ້ອໍານາດພະຣາຊາ।

39 verses

Adhyaya 22

Kārtika-Māhātmya (The Greatness of Kārtika)

ວະສິດຖະເລົ່າໃຫ້ພຣະຣາຊາມັນດາຕາຟັງເຖິງການປົກຄອງອັນດີງາມ ທີ່ເກີດຈາກການຖືຮັກສາ Harivāsara ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນອຸດົມສົມບູນ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍທັມມະ ໃນລະດູການມົງຄຸນໃກ້ການຕື່ນຂອງພຣະວິສນຸ. ເລື່ອງຫັນໄປຫາ ຣຸກມາງກະດະ ແລະ ໂມຫິນີ: ແມ່ນແຕ່ຖືກຢົກຍ້ອງດ້ວຍສະເໜ່ ແລະຄວາມສຸກ ກະສັດກໍຍືນຢັນວ່າວັນສັກສິດຂອງພຣະວິສນຸ ແລະວຣະຕະເດືອນ Kārtika ບໍ່ຄວນຖືກລະເລີຍ. ພຣະອົງສອນວ່າ Kārtika ເປັນເດືອນສູງສຸດ; ການອົດກັ້ນນ້ອຍໆກໍໄດ້ບຸນອັນບໍ່ເສື່ອມ ແລະເຂົ້າເຖິງໂລກຂອງພຣະວິສນຸ. ບົດນີ້ກໍານົດ Vrata-kalpa: ການປະພຶດປະຫຍັດ (Kṛcchra, Prājāpatya), ແບບການອົດອາຫານ, dīpa-dāna ເປັນທານສູງສຸດ, ພິທີ Prabodhinī, Bhīṣma-pañcaka, ການເຝົ້າຍາມຄືນ, ບຸນຕາມຕີຣຖະ (Puṣkara, Dvārakā, Śaukara/Varāha darśana) ແລະຂໍ້ຫ້າມ (ນ້ໍາມັນ, ນ້ໍາເຜິ້ງ, ຊີ້ນ, ກາມະ; ອາຫານບາງຢ່າງ). ທ້າຍສຸດກ່າວເຖິງກົດ udyāpana ຂອງວຣະຕະ Cāturmāsya ໃຫ້ຈັບຄູ່ການອົດກັ້ນກັບທານທີ່ເໝາະ, ຕ້ອງມີ dakṣiṇā ແລະຄໍານໍາຈາກພຣາຫມະນ, ພ້ອມເຕືອນຜົນກຳຖ້າລະເລີຍ।

87 verses

Adhyaya 23

The Discourse of Rukmāṅgada (Prabodhinī Ekādaśī, Kārtika-vrata, and Satya-dharma)

ໂມຫິນີທ້າທາຍພະຣາຊາ ຣຸກມາງກະດາ ໃຫ້ລະທິ້ມການຖືວຣະຕະເດືອນກາຣຕິກ ໂດຍຍື່ນຂໍ້ແທນເປັນຄວາມສຸກທາງກາມ. ພະຣາຊາຖືກດຶງລະຫວ່າງກາມແລະທັມມະ ເອີ້ນມະເຫສີອາວຸໂສ ສັນທະຍາວະລີ ໃຫ້ປະຕິບັດຕະປະສະຍາ ກຣິດຈະ/ວະຣະກຣິດຈະ ເພື່ອຮັກສາບຸນພັກຕິໂດຍບໍ່ໃຫ້ກະທົບນາງ. ໃນຂະນະທີ່ພະຣາຊາຫຼິ້ນເພີນກັບໂມຫິນີ ມີການຕີກອງປະກາດວິໄນກາຣຕິກທົ່ວເມືອງ: ຕື່ນເຊົ້າ, ກິນມື້ດຽວ, ຫ້າມເກືອ/ດ່າງ, ອາຫານຮະວິສຍະ, ນອນພື້ນ, ຄວາມບໍ່ຍຶດຕິດ, ແລະລະລຶກພຸຣຸໂສຕຕະມະ. ປະກາດສິ້ນສຸດທີ່ ປຣະໂບທິນີ/ໂບທິນີ ເອກາດະສີ: ອົດອາຫານທັງໝົດ, ປຸກຮະຣິ, ແລະບູຊາດ້ວຍເຄື່ອງຖວາຍ; ຜູ້ບໍ່ປະຕິບັດຖືກກ່າວວ່າຈະຖືກລົງໂທດເພື່ອຄວາມເປັນລະບຽບ. ພະຣາຊາຈຶ່ງຢືນຢັນວ່າ ເອກາດະສີເປັນທາງຫຼຸດພົ້ນ ອະທິບາຍກົດແລະຂໍ້ຍົກເວັ້ນ (ຫ້າມພາດດວາດະສີ; ຍົກເວັ້ນເດັກນ້ອຍ, ຄົນອ່ອນແອ, ຄົນທ້ອງ, ນັກຮົບ/ຜູ້ພິທັກ) ແລະປະຕິເສດຄໍາຮ້ອງໃຫ້ກິນຂອງໂມຫິນີ ເພາະຮັກສາສັດຈະແຫ່ງວຣະຕະ. ຕອນທ້າຍເປັນສັດຈະ-ສະຕຸຕິຍາວ: ຄວາມຈິງຄໍ້າຈຸນດວງອາທິດ, ດວງຈັນ, ທາດ, ແຜ່ນດິນ ແລະຄວາມສະຖຽນຂອງສັງຄົມ; ດັ່ງນັ້ນການຮັກສາວຣະຕະແມ່ນພັນທະທັມມະສູງສຸດຂອງພະຣາຊາ.

91 verses

Adhyaya 24

Mohinī-prashna (The Question about Mohinī)

ກະສັດຜູ້ໜຶ່ງປະຕິເສດບໍ່ກິນໃນວັນ ຫຣິວາສະຣະ (ເອກາດະຊີ) ໂດຍອ້າງອີງຂໍ້ບັງຄັບໃນປຸຣານະ ແລະຕໍ່ວ່າຄຳສອນທີ່ໄວ້ໃຈບໍ່ໄດ້. ພຣະອົງຍົກເອກາດະຊີເປັນຂໍ້ຫ້າມຢ່າງເຂັ້ມງວດ ແມ່ນແຕ່ປູໂຣດາຊະກໍກາຍເປັນ «ອາຫານຕ້ອງຫ້າມ» ແລະອະນຸຍາດແຕ່ອາຫານນ້ອຍໆສຳລັບຜູ້ອ່ອນແອ (ຮາກ, ໝາກໄມ້, ນົມ, ນ້ຳ) ພ້ອມເຕືອນໂທດນະລົກສຳລັບຜູ້ກິນ. ໂມຫິນີທ້າທາຍໂດຍອ້າງນັກພິທີເວດທີ່ບໍ່ເຫັນດີກັບການອົດອາຫານທັງໝົດ ແລະກ່າວວ່າກະສັດຕ້ອງຍຶດສະວະທັມ—ການປົກປ້ອງປະຊາ—ເຫນືອກວ່າວັດຖຸວິໄນ. ກະສັດຕອບດ້ວຍລຳດັບຄຳພີ: ເວດປາກົດໃນການກະທຳພິທີ ແລະສຳລັບຄົນຄອບຄົວຢູ່ໃນສະມຣິຕິ; ປຸຣານະເປັນຖານແລະອະທິບາຍທັງສອງ ພ້ອມໃຫ້ລາຍລະອຽດປະຕິທິນ/ວຣະຕະທີ່ສຣຸຕິບໍ່ມີ ແລະສອນປຣາຍັດຈິຕຕະເປັນຢາແກ້ບາບ. ໂມຫິນີເອີ້ນໂກຕະມະ ແລະພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ເວດມາ; ພວກເຂົາກ່າວວ່າອາຫານຫຼ້ຽງລ້ຽງຈັກກະວານ ແລະວຣະຕະນອກບົດບາດອາດເປັນປະຣະທັມນຳໄປສູ່ຄວາມພິນາດ; ສຳລັບຜູ້ປົກຄອງ ການປົກຄອງເອງແມ່ນວຣະຕະ ແລະ «ຍັດຍະ» ທີ່ແທ້ຄືອານາຈັກສົມບູນສະຫງົບບໍ່ເລືອດ.

53 verses

Adhyaya 25

Mohinī-ākhyāna: The Trial of Ekādaśī and the King’s Satya-saṅkalpa

ວະສິດຖະເລົ່າເຫດການຂັດແຍ້ງຫຼັງຄໍາຂອງໂມຫິນີ: ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍແນະນໍາກະສັດວ່າການອົດອາຫານໃນວັນເອກາດະສີບໍ່ມີໃນຄໍາພີ ແລະສໍາລັບຜູ້ປົກຄອງຍິ່ງບໍ່ເໝາະ; ພວກເຂົາຊັກຊວນໃຫ້ກິນໂດຍອ້າງອໍານາດພຣາຫມັນເພື່ອບໍ່ໃຫ້ “ຜິດວຣະຕະ”. ກະສັດຣຸກມາງກະດະຕອບຕາມຈັນຍາວັຍສະນະວະ: ບໍ່ກິນໃນເອກາດະສີທັງສອງປັກຂອງເດືອນ, ຫ້າມຂອງມຶນເມົາ, ແລະຫ້າມຄວາມຮຸນແຮງຕໍ່ພຣາຫມັນ; ກ່າວວ່າການກິນໃນເອກາດະສີນໍາໄປສູ່ຄວາມຕົກຕໍ່າທາງຈິດວິນຍານ. ລາວຍືນຢັນວ່າແມ່ນແຕ່ອໍານາດແຫ່ງຈັກກະວານກໍບໍ່ອາດເຮັດໃຫ້ລາວຫຼຸດຈາກວຣະຕະ, ຂູ່ໂທດນະລົກແກ່ຜູ້ຜິດສັດ ແລະຕໍ່ຕ້ານການອ້າງເຫດຜົນເພື່ອຫຼຸດຄ່າເອກາດະສີ. ໂມຫິນີໂກດ ກ່າວຫາວ່າເປັນຄໍາມຸສາອະທັມ ແລະຈາກໄປກັບລະສີ; ພວກເຂົາໂສກເສົ້າ ແລະກະສັດຕົກໃນວິກິດ. ລູກຊາຍ ທັມມາງກະດະ ເຂົ້າມາຊ່ວຍ ຊັກຊວນໃຫ້ໂມຫິນີກັບຄືນ ແລະກະຕຸ້ນພໍ່ໃຫ້ຮັກສາສັດຍາ—ຖຶງຂັ້ນຍອມຂາຍຕົນເອງ—ເພື່ອຮັກສາຄວາມຈິງ ແລະຊື່ສຽງ; ສຸດທ້າຍສອນວ່າເມື່ອຜິດວຣະຕະ ຊື່ສຽງແລະທັມມະຈະພັງທະລາຍ.

83 verses

Adhyaya 26

Mohinī-Ākhyāna: Rukmāṅgada’s Refusal to Eat on Harivāsara (Ekādaśī)

ໃນຕອນເລື່ອງໂມຫິນີ ພະຣາຊາ ຣຸກມາງກະດາ ປະກາດຄວາມຕັ້ງໃຈຢ່າງແນ່ວແນ່ ຈະຮັກສາວັນສັກສິດຂອງພຣະຫຣິ (Harivāsara/Ekādaśī) ໂດຍອົດອາຫານ. ພຣະອົງກ່າວວ່າ ຈະຍອມເສຍຊື່ສຽງ ຖືກຫາວ່າໂກຫລອກ ພັງພິນາດທາງການເມືອງ ຖືກສັງຄົມດ່າທໍ ແຍກຈາກຄົນຮັກ ແມ່ນກະທັ້ງຄວາມຕາຍ ຫຼື ນະລົກ ກໍບໍ່ຍອມຜິດວຣະຕະ. ບົດນີ້ຍົກຍ້ອງການອົດອາຫານ Ekādaśī ເປັນວິໄນທຳລາຍບາບ ນຳຊື່ສຽງ ແລະ ບຸນກຸສົນ ແລະຕຳນິການດຳລົງຊີວິດລ່ວງລະເມີດ ເຊັ່ນ ກິນ ຄົບຄົນ ແລະ ດື່ມສິ່ງຕ້ອງຫ້າມ. ພຣະອົງຍັງຊີ້ວ່າ ຄວາມຫຼົງ ແລະ ຄວາມຍຶດຕິດ “ນີ້ແມ່ນຂອງຂ້ອຍ” ເປັນຮາກແຫ່ງພັນທະ ຕັດກັບການຄຸ້ມຄອງຕົນດ້ວຍວຣະຕະ. ວຣະຕະນີ້ຖືກປະກາດຢ່າງສາທາລະນະ ດັ່ງສຽງກອງໃຫຍ່ ແລະສຸດທ້າຍຢືນຢັນວ່າ ຊື່ສຽງຂອງຣຸກມາງກະດາໃນສາມໂລກ ຕັ້ງຢູ່ເທິງຄວາມສັດຊື່ຕໍ່ Ekādaśī ນັ້ນເອງ.

18 verses

Adhyaya 27

The Account of Kāṣṭhīlā (Kāṣṭhīlā-ākhyāna) within the Mohinī Narrative

ວະສິດຖະເລົ່າວ່າ ທັມມາງກະດາ ເຊີນແມ່ຂອງຕົນ ສັນທະຍາວະລີ ມາເປັນຄົນກາງລະຫວ່າງ ພຣະຣາຊາ ຣຸກມາງກະດາ ແລະ ໂມຫິນີ. ສັນທະຍາວະລີຍືນຢັນວ່າ ໃນວັນ ຮະຣິວາສະຣະ/ເອກາດະຊີ ກະສັດບໍ່ຄວນກິນອາຫານບາບ ຫຼື ອາຫານຕ້ອງຫ້າມ ແລະໃຫ້ໂມຫິນີຂໍພອນອື່ນ ເພື່ອຮັກສາ satya ແລະ vrata ຂອງພຣະຣາຊາ. ຄໍາສອນຂະຫຍາຍໄປສູ່ strī-dharma: ພັນລະຍາຕ້ອງຊ່ວຍຄ້ຳຈຸນວຣະຕະທຳຂອງສາມີ ແລະເຕືອນວ່າ ການບັງຄັບສາມີໃຫ້ເຮັດ adharma ຈະນໍາໄປສູ່ນະຣົກ ແລະການເກີດໃໝ່ຕໍ່າຕ້ອຍ. ໂມຫິນີກ່າວຍາວເຖິງຄວາມຜິດ, ຊະຕາກຳ, ແລະຈິດໃນຍາມປະສົມພັນທີ່ກໍ່ຮູບນິໄສລູກ. ຕໍ່ມາເຂົ້າສູ່ຕົວຢ່າງຝັງ: ກາດຖີລາສາລະພາບອະດີດຊາດຕໍ່ສັນທະຍາວະລີ—ຄວາມຫຍິ່ງ, ບໍ່ຊ່ວຍສາມີທີ່ຕົກຕໍ່າ, ແລະຄວາມໂລບໃນເຮືອນ ນໍາໄປສູ່ການຕົກຕໍ່າຂ້າມຊາດ ຈົນເກີດເຫດຮ້າຍກັບຣາກສະສະ: ການລັກພາ, ການແຂ່ງຂັນຂອງເມຍຮ່ວມ, ການຫລອກລວງ, ແລະຄວາມຮຸນແຮງທີ່ຈະເກີດ. ບົດຈົບກາງວິກິດ ໂດຍວາງ ເອກາດະຊີ-ທັມ ແລະຄໍາສັດຈິງເປັນແກນຄຸນທຳ.

155 verses

Adhyaya 28

Kāṣṭhīla-Upākhyāna: Rākṣasī, Spear-Śakti, and Kāśī as Śakti-kṣetra

ນາງຣາກຊະສີຜູ້ໜຶ່ງຕົກໃຈຕໍ່ອະສູນທີ່ພຸ້ນມາ ຈຶ່ງຊັກຊວນສາມີພຣາຫມັນໃຫ້ຂວ້າງຫອກ-Śakti ທີ່ລຸກໄຟ. ອາວຸດນັ້ນທຳລາຍຣາກຊະສາ ແລ້ວນາງກໍວາງແຜນໃຫ້ສາມີຣາກຊະສາຂອງນາງພິນາດ ແລະພະຍາຍາມລໍ້ລວງພຣາຫມັນເຂົ້າຖ້ຳ. ທ່າມກາງຄວາມສົງໄສ ແລະຄຳເຕືອນຈາກນີຕິ-ສາດຣາ ການສົນທະນາກາຍເປັນການສອນເຖິງຄວາມລະອຽດຂອງທຳມະ: ເຫດໃດອະວະຕາຣຂອງວິສນຸ, ວຽາສ, ແລະພຣະສິວະພາຍໃຕ້ໂມຫິນີ ຈຶ່ງປາກົດການກະທຳທີ່ຄ້ານກັນ; ສະດາຈາຣະ ແລະພິທີກຳນົດມີຄວາມສຳຄັນ; ຄວາມຈິງແມ່ນພຣະພຣະຫມັນ ແຕ່ຄຳເວົ້າຕ້ອງມີຄວາມຮອບຄອບເພື່ອບໍ່ໃຫ້ເກີດໂທດ. ກາສີ/ວາຣານາສີຖືກສັນລະເສີນເປັນ Śakti-kṣetra ໃນ 5 gavyūti ທີ່ການຕາຍທຳໃຫ້ສິ້ນການເກີດໃໝ່; ພຣາຫມັນຖືກສັ່ງໃຫ້ສົ່ງສາວນ້ອຍກັບໄປບ້ານພໍ່. ຣາກຊະສີເຜີຍອະດີດກຳ (Kandalī→ຄຳສາບ→ເກີດເປັນຣາກຊະສີ) ສາບານຕໍ່ທາດ 5 ແລະສຸດທ້າຍພາພຣາຫມັນກັບ Ratnāvalī ບິນໄປກາສີ ພ້ອມຊັບສົມບັດໃນຖ້ຳ.

90 verses

Adhyaya 29

The Description of Kāśī (Kāśī-māhātmya): Avimukta, Kapālamocana, and Śiva’s Purification

ກາສຖີລາ ເລົ່າການມາຮອດກາສີ/ວິສເວສະວະ ແລະແນະນຳກາສີເປັນດິນແດນທຳລາຍບາບ ແລະໃຫ້ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ ພ້ອມຍ້ຳວ່າ ກະເສດຕະວາຍສະນະວະ ເປັນສູງສຸດສຳລັບໂມກສະ. ຕໍ່ມາເລົ່າເລື່ອງພຣະສິວະກະທຳຜິດຕໍ່ພຣະພຣະຫມາ (ຕັດຫົວທີ 5) ເຮັດໃຫ້ກະໂຫຼກ (ກະປາລະ) ຕິດຢູ່ ແລະບາບ brahmahatyā ຕາມຫຼອກຫຼອນ; ພຣະວິສນຸແນະນຳວ່າ ຜົນກຳຕ້ອງຮັບຜ່ານການເດີນທາງຕາມຕີຣຖະ ແລະຕະປະສະຍາ. ຫຼັງຈາກທ່ອງທ່ຽວຕີຣຖະຫຼາຍແຫ່ງ (ບາດາຣິກາ, ກຸຣຸກເສດຕະ/ບຣະຫມະຫຣະດ) ພຣະສິວະມາຮອດຂອບເຂດອະວິມຸກຕະ ທີ່ brahmahatyā ບໍ່ອາດເຂົ້າໄດ້. ພຣະສິວະສັນລະເສີນພຣະວິສນຸດ້ວຍສະໂຕຕຣະຫຼາຍຮູບ (ເອີ້ນອະວະຕາຣ ແລະນາມຄຸນ) ໄດ້ພອນໃຫ້ພຳນັກໃນກະເສດຕະຂອງພຣະວິສນຸ ແລະສະຖານທີ່ນັ້ນກໍຖືກຮູ້ຈັກເປັນສາຍສິວະດ້ວຍ. Bindusaras ເກີດຈາກນ້ຳຕາ; ຕີຣຖະ Kapālamocana ຖືກສ້າງເມື່ອອາບນ້ຳແລ້ວກະໂຫຼກຫຼຸດອອກ. ທ້າຍບົດຍົກຍ້ອງອານຸພາບພິເສດຂອງກາສີ: ກຳສິ້ນສຸດ, ການຕາຍທີ່ນັ້ນໃຫ້ໂມກສະ, ແລະຜູ້ຫາຜົນໂລກກໍໄດ້ປະໂຫຍດ—ຜະສານທິດສະດີການຈາລິກຕີຣຖະກັບຄວາມຫຼຸດພົ້ນ.

73 verses

Adhyaya 30

Kāṣṭhīlā-Ākhyāna: Ratnāvalī’s Return, Co-wife Dharma, and the Phālguna Propitiation

ກາສຖີລາເລົ່າວ່າ ພຣາຫມັນຄົນໜຶ່ງ ແລະ ເມຍຣາກສະສີ ນຳເຈົ້າຍິງຣັດນາວະລີທີ່ຖືກຊ່ວຍໄວ້ ມາຮອດເມືອງຂອງພຣະບິດາ ພຣະຣາຊາສຸດຍຸມນະ. ຍາມອາບາຮູແຈ້ງຂ່າວ ພຣະຣາຊາຈຶ່ງອອກໄປທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳຄົງຄາ ແລະ ໄດ້ພົບລູກສາວຄືນ. ຣັດນາວະລີເລົ່າການຖືກຣາກສະ ຕັລພະຖະ ລັກພາໄປພູອັຣນະວະກະ ແລະ ຍົກຍ້ອງບຸດທິ-ໂຢກະຂອງເມຍຣາກສະສີ ທີ່ກັບຄືນເຈດຕະນາອະທັມ ແລະ ຊ່ວຍພຣາຫມັນໄວ້. ເກີດຄຳຖາມທາງທັມ: ນາງຂໍໃຫ້ຖືກມອບໃຫ້ເປັນເມຍຂອງພຣາຫມັນ ໂດຍອ້າງເກນ “ນັ່ງຮ່ວມບ່ອນ” (sahāsana) ເພື່ອຫຼີກຄວາມຜິດທັມ. ສຸດຍຸມນະຂໍໃຫ້ເມຍຣາກສະສີຮັບນາງເປັນເມຍຄົນທີສອງ ແລະ ປົກປ້ອງໂດຍບໍ່ໃຫ້ເກີດການອິດສາລະຫວ່າງເມຍ. ເມຍຣາກສະສີຍອມຮັບ ແຕ່ມີເງື່ອນໄຂໃຫ້ມີການບູຊາສາທາລະນະ 7 ມື້ ໃນເດືອນພາລກຸນ ຂ້າງຂຶ້ນ (ວັນ 8–14) ມີດົນຕີ ແລະ ລະຄອນ ພ້ອມເຄື່ອງບູຊາເຊັ່ນ ເຫຼົ້າ ເນື້ອ ແລະ ເລືອດ ແລະ ສັນຍາຈະຄຸ້ມຄອງຜູ້ບູຊາ. ຕໍ່ມາເປັນອຸທາຫອນສອນໃຈເລື່ອງຄວາມໂລບແລະຊັບສິນໃນຄູ່ຄອງ: ປຣາກກາລິກີ (ເມຍເກົ່າ) ຖືກປະນາມເພາະທິ້ງຜົວເມື່ອຈົນ; ເມື່ອກັບມາພົບກັນ ນາງຖືກທຸກທໍລະມານ ແລະ ໄດ້ຄຳເຕືອນຈາກຍະມະວ່າ ການຮັກສາຊັບສິນແລະຊີວິດຂອງຜົວ ແມ່ນແກ່ນຂອງສະຕຣີ-ທັມ.

88 verses

Adhyaya 31

The Greatness of the Month of Māgha (Māgha-snāna, Harivāsara, and the Kāṣṭhīlā-Upākhyāna)

ວະສິດຖະເລົ່າບົດສົນທະນາທີ່ ສັນທະຍາວະລີ ພົບ ກາສຖີລາ ຜູ້ກຳລັງຈະໄປເກີດໃນຄັນທີ່ນ່າອັບອາຍ ເນື່ອງຈາກການຫລອກລວງໃນຊີວິດຄູ່ ແລະການກັກຊັບບໍ່ແບ່ງປັນ. ດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ສັນທະຍາວະລີຖາມວິທີພົ້ນຈາກການເກີດຕໍ່າຕ່ຳ. ກາສຖີລາຈຶ່ງສອນ ມາຄ-ມາຫາຕະມະ: ຄວາມຫາຍາກແລະຄວາມສູງສຸດຂອງເດືອນມາຄ, ການອາບນ້ຳຕອນຮຸ່ງກ່ອນຕາເວັນຂຶ້ນ, ລຳດັບບຸນ (ນ້ຳທຳມະຊາດດີກວ່ານ້ຳຂົນມາ), ແລະຈຸດປະສົງຂອງສະນານະເປັນການຮັບໃຊ້ທຳມະ. ຖ້າບໍ່ມີແມ່ນ້ຳ ກໍມີກົດແທນ. ນາງກຳນົດທານປະຈຳວັນ (ງາກັບນ້ຳຕານ), ໂຮມະດ້ວຍເຂົ້າທີ່ກຳນົດແລະເນີຍຂຸນ, ລ້ຽງພຣາຫມະນ, ໃຫ້ເສື້ອຜ້າແລະຂອງຫວານ, ແລະອະທິຖານຕໍ່ສູຣະຍະເປັນຮູບບໍລິສຸດຂອງວິສນຸ. ຕໍ່ມາຍົກຍ້ອງ ເອກາດະສີ/ຮະຣິວາສະຣະ ແລະ ດວາດະສີ ເປັນຜູ້ທຳລາຍມະຫາປາຕະກະ ເຫນືອກວ່າຕີຣຖະຊື່ດັງ. ພິທີທານຄຳຮູບວະຣາຫະພ້ອມເມັດພືດໃນພາຊະນະທອງແດງໃໝ່, ການຕື່ນຍາມຄືນ, ຖວາຍແກ່ພຣາຫມະນໄວສະນະວະ, ແລະປາຣະນາຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຖືກກ່າວວ່ານຳໄປສູ່ການບໍ່ເກີດອີກ. ທ້າຍສຸດ ກາສຖີລາຂໍສ່ວນບຸນເອກາດະສີອະດີດຂອງສຸໂລຈະນາ 1/4; ການໂອນບຸນຖືກເຮັດດ້ວຍນ້ຳຕາມພິທີ ແລະນາງຂຶ້ນໄປສູ່ວາຍກຸນຖະຢ່າງສະຫວ່າງໄສ ຢືນຢັນປະຕິວຣະຕາ-ທຳມະ ແລະກົດແຫ່ງກຳມະ.

60 verses

Adhyaya 32

Saṃdhyāvalī-ākhyāna (Mohinī-parīkṣā; Dvādaśī-vrata-mahattva)

ວະສິດຖະເລົ່າວ່າ ໂມຫິນີ (ທິດາຂອງພຣະພຣະຫມາ) ມີໃຈຈະຫຼອກລວງ ແລະກົດດັນ ສັນທະຍາວະລີ ດ້ວຍຄຳຮ້ອງຂໍອັນໂຫດຮ້າຍ: ເພື່ອພິສູດວ່ານາງເຂົ້າໃຈທຳມະ ແລະການໃຫ້ທານຂອງພັນລະຍາ ນາງຕ້ອງຖວາຍສິ່ງທີ່ «ຮັກກວ່າຊີວິດ» ຄືຫົວຂອງລູກ ທຳມະ-ອັງກະດາ ຫາກເດັກນ້ອຍຝ່າຝືນຂໍ້ຫ້າມຮະຣິ/ທວາດະສີ ໂດຍກິນອາຫານ. ສັນທະຍາວະລີສັ່ນກົວ ແຕ່ກໍຕັ້ງສະຕິ ແລະອ້າງອີງອຳນາດປຸຣານະວ່າ ການຮັກສາທວາດະສີໃຫ້ຜົນເຖິງສະຫວັນ ແລະໂມກສະ ຈຶ່ງບໍ່ຄວນລະທິ້ງແມ່ນແຕ່ເພາະຊັບສິນ ຍາດພີ່ນ້ອງ ຫຼືຊີວິດ; ນາງສັນຍາຈະເຮັດໃຫ້ໂມຫິນີພໍໃຈ ແຕ່ຈະຍຶດສັດຈະ ແລະວຣະຕະ. ຕໍ່ມານາງຍົກຕົວຢ່າງເກົ່າ: ໄດຕະຍະ ວິໂຣຈະນະ ແລະພັນລະຍາ ວິຊາລາກຊີ ຜູ້ອຸທິດໃນການນັບຖືພຣາຫມະນະ ແລະດື່ມນ້ຳລ້າງພຣະບາດ. ເທວະທັງຫຼາຍທຸກໃຈຈາກອຳນາດອະສຸຣະ ຈຶ່ງສັນລະເສີນພຣະວິສນຸດ້ວຍສະໂຕຕຣະຍາວ ກ່າວເຖິງຮູບພຣະອົງຫຼາຍປະການ; ພຣະວິສນຸປອມເປັນພຣາຫມະນະເຖົ້າ ເຂົ້າໄປຫາເຮືອນວິໂຣຈະນະ ແລະຂໍອາຍຸຂອງວິໂຣຈະນະ. ດ້ວຍພັກຕິ ແລະການຮັບນ້ຳພຣະບາດຂອງພຣະວິສນຸ ສອງຜົວເມຍໄດ້ຮູບທິບ ແລະຂຶ້ນສູ່ເທິງ; ພຣະວິສນຸກໍລົບທຸກຂອງເທວະ. ສັນທະຍາວະລີສະຫຼຸບວ່າ ນາງຈະບໍ່ຫັນຫນີຈາກສັດຈະ ເຖິງແມ່ນເພື່ອສາມີ ຣຸກມາງກະດາ; ສັດຈະແມ່ນຈຸດໝາຍສູງສຸດ ແລະການຕົກຈາກສັດຈະເປັນຄວາມຕ່ຳຕ້ອຍ.

69 verses

Adhyaya 33

Dharmāṅgada’s Discourse (Dharmāṅgadopadeśa) in the Mohinī Episode

ວະສິດຖະເລົ່າວ່າ ພຣະນາງສັນທະຍາວະລີໄດ້ຕັກເຕືອນພຣະຣາຊາຣຸກມາງກະດາ ໃຫ້ຮັກສາສັດຈະແລະທຳມະ ແມ່ນແມ່ນຈະເຈັບປວດຈົນຕ້ອງສະຫຼະລູກກໍຕາມ ເພາະການລະທິ້ງທຳມະຮ້າຍກວ່າໄພພິບັດສ່ວນຕົວ. ບົດນີ້ເນັ້ນມູນຄວາມ “ນິກະສະ” ເປັນຫີນທົດສອບ: ພຣະຫຣິ (ຫຣຶສີເກສະ) ປະທານຜົນເມື່ອຄຳປະຕິຍານຖືກທົດສອບ ແລະຄວາມທຸກຍາກກາຍເປັນພອນເມື່ອມັນຕັ້ງສັດຈະ. ຣຸກມາງກະດາຖືກດຶງລະຫວ່າງຄວາມຮັກລູກແລະການຮັກສາວຣະຕະ ຈຶ່ງຂໍໃຫ້ໂມຫິນີຮັບຕະປະສະຍາອື່ນແທນ ແລະສັນລະເສີນຂອງດີທາງວິນຍານອັນຫາຍາກ: ລູກດີ, ນ້ຳຄົງຄາ, ດີກຊາໄວສະນະວະ, ການບູຊາພຣະຫຣິ, ແລະພິທີເດືອນມາຄ. ໂມຫິນີຊີ້ແຈງວ່າ ນາງປາດຖະໜາພຽງໃຫ້ພຣະຣາຊາກິນໃນວັນສັກສິດຂອງພຣະຫຣິ ບໍ່ແມ່ນໃຫ້ລູກຕາຍ. ຈາກນັ້ນ ທັມມາງກະດາກ້າວອອກ ຖວາຍດາບ ແລະຊັກຊວນພໍ່ໃຫ້ສຳເລັດຄຳສັນຍາ ເຫັນການສະຫຼະຕົນເປັນທຳມະທີ່ຮັກສາສັດຈະຂອງພໍ່ ແລະນຳໄປສູ່ໂລກສູງ. ທ້າຍບົດຍົກຍ້ອງສັດຈະວ່າເປັນທາງຫຼຸດພົ້ນ ແລະໃຫ້ຊື່ສຽງ ແມ່ນແມ່ນເທວະດາກໍອາດປາກົດເປັນອຸປະສັກເພື່ອທົດສອບທາງຂອງຜູ້ມີພັກຕິ.

70 verses

Adhyaya 34

The Vision of the Lord Granted to Rukmangada (Prepared to Slay His Son)

ວະສິດຖະເລົ່າຈຸດສູງສຸດຂອງເລື່ອງໂມຫິນີ: ພຣະຣາຊາ ຣຸກມາງກະດາ ຖືກກົດດັນຈາກຄຳຮ້ອງຂໍຂອງໂມຫິນີ ແລະຍຶດຫມັ້ນໃນສັດທາທາງທຳ ຈຶ່ງຍົກດາບຈະຂ້າລູກຊາຍ ທັມມາງກະດາ. ລູກຊາຍຜູ້ກະຕັນຍູ ແລະຍອມຈຳນົນ ຍື່ນຄໍໃຫ້; ໂລກສັ່ນໄຫວ ທະເລພອງ ດາວຕົກ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມໜັກແໜ້ນຂອງທຳ. ໂມຫິນີລົ້ມລົງດ້ວຍຄວາມເສົ້າ ກົວວ່າແຜນຂອງເທວະດາຈະລົ້ມເຫຼວ. ໃນຂະນະຕັດສິນ ພຣະວິສນຸປາກົດກາຍ ຈັບມືພຣະຣາຊາ ປະກາດວ່າພໍໃຈ ແລະປະທານໃຫ້ພຣະຣາຊາ ພຣະມະເຫສີ ສັນທະຍາວະລີ ແລະລູກ ເຂົ້າສູ່ພຣະໂລກ/ພຣະສະນິທິຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ເທວະດາສະຫລອງ ຜູ້ບັນທຶກກຳປັບປຸງບັນຊີຊະຕາ ແລະຊີ້ວ່າລາງວັນ-ໂທດ ດຳເນີນໄດ້ກໍ່ຕໍ່ເມື່ອມີພຣະບັນຊາສູງສຸດເທົ່ານັ້ນ.

27 verses

Adhyaya 35

Śāpaprāpti (Receiving a Curse) — Mohinī Narrative

ໃນວົງເລື່ອງ ໂມຫິນີ–ຣຸກມາງກະດາ ພະຍົມຮ້ອງໄຫ້ວ່າກົນອຸບາຍຂອງຕົນລົ້ມເຫຼວ ເພາະແມ່ນແຕ່ການຮັກສາວຣະຕະຂອງພຣະວິສນຸເພີຍນ້ອຍ ກໍນຳສັດທັງຫຼາຍໄປສູ່ ໄວກຸນຖະ. ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ເທວະດາລົງມາເພື່ອປຸກແລະປອບໂຍນໂມຫິນີ ເຫັນນາງອາຍ ແລະ ໝົດແຮງ. ມີອຸປະມາຫຼາຍຢ່າງສອນວ່າ ທຳມະ, ຄວາມຮູ້, ຄຳເວົ້າ ແລະ ພິທີກຳ ຈະໄຮ້ຜົນ ຖ້າຂາດການຂັດເກົາ, ວິທີການ, ກະລຸນາ, ຄຳແນະນຳ ແລະ ການປະຕິບັດທີ່ຖືກຕ້ອງ. ເທວະດາສັນລະເສີນ ໂມຫິນີ ເອກາດະສີ (ໄວສາຂະ ສຸກລະປັກສະ) ແລະ ຄວາມສັດຈິງອັນໝັ້ນຄົງຂອງກະສັດ; ສຸດທ້າຍ ພຣະວິສນຸນຳທັງສາມເຂົ້າສູ່ພຣະທຳນຽມຂອງພຣະອົງ. ຕໍ່ມາມີຄຳສອນດ້ານຈັນຍາບັນເກືອບກັບຄ່າແຮງງານ, ໜ້າທີ່ ແລະ ບາບຂອງການກັ້ນອາຫານ. ໂມຫິນີຄຳນຶງເສົ້າ ແລະ ຖວາຍສະຕຸຕິພຣະວິສນຸອັນສູງສົ່ງ. ນັກບວດ/ປຸໂຣຫິດທີ່ກັບມາ ໂກດຕໍ່ອະທຳທີ່ເຂົາເຫັນ ແລະ ການຕຳໜິສາທາລະນະ ຈຶ່ງປະນາມໂມຫິນີ; ດ້ວຍອຳນາດຄຳຂອງພຣາຫມັນ ແລະ ຄຳສາບນ້ຳ ນາງຖືກເຜົາເປັນຂີ້ເທົ່າ ປິດອັດຍາຍ «Śāpaprāpti».

88 verses

Adhyaya 36

The Account of Mohinī (Mohinī-upākhyāna)

ພຣະຣືສີ ວາສິດຖະ (Vasiṣṭha) ເລົ່າເລື່ອງຂອງ ໂມຫິນີ (Mohinī) ຜູ້ທີ່ລະເມີດວັນສັກສິດຂອງ ພຣະຫະຣິ ແລະ ເຮັດບາບຕໍ່ຄອບຄົວ, ຖືກຂັບໄລ່ອອກຈາກ ສະຫວັນ ແລະ ນະລົກຂອງ ພຣະຍົມ, ບ່ອນທີ່ການມີຢູ່ຂອງນາງໄດ້ເຜົາໄໝ້ສັດນະລົກ. ຫຼັງຈາກຖືກຂັບໄລ່ອອກຈາກ ບາດານ (Pātāla), ນາງໄດ້ສາລະພາບຕໍ່ ທ້າວຊະນົກ (Janaka). ເຫຼົ່າເທວະດາໄດ້ຂໍຮ້ອງ ພຣາມ, ຜູ້ທີ່ຍ້ອງຍໍ ວິສະນຸພັກດີ (Viṣṇu-bhakti) ເໜືອກວ່າ ໂຍຄະ. ບັນຫາການບໍ່ມີທີ່ເພິ່ງຂອງນາງໃນຈັກກະວານ ໄດ້ຮັບການແກ້ໄຂດ້ວຍອໍານາດຂອງ ເອກທະສີ (Ekādaśī).

61 verses

Adhyaya 37

The Account of Mohinī (Mohinī-kathanam): Ekādaśī Nirṇaya, Daśamī Boundary, and Aruṇodaya

ໃນພື້ນທີ່ພິທີກຳແຫ່ງພະຄວາມສັດທາຂອງ Uttara-bhāga, ໂມຫິນີກ່າວຕໍ່ເທວະດາວ່າ Ekādaśī ແມ່ນຜູ້ຊຳລະບາບສູງສຸດ ແລະອະທິບາຍວິນັຍການອົບອົດອາຫານ ແລະເວລາ pāraṇa ໃຫ້ຖືກຕ້ອງ. ບົດນີ້ກຳນົດມາດຕະຖານ Vaiṣṇava: ການປະພຶດ Mahā-dvādaśī ແຍກຈາກ Ekādaśī ທົ່ວໄປ, ຂັ້ນຕອນ 3 ມື້, ແລະກົດການເມື່ອ Ekādaśī “ແບ່ງ/ຖືກຈິ້ມ” ໃນເວລາຕາເວັນຂຶ້ນ ຫຼືທ່ຽງຄືນ. Aruṇodaya ຖືກນິຍາມເປັນ 2 muhūrta ພ້ອມກ່າວເຖິງຈຳນວນ muhūrta ຂອງກາງຄືນ/ກາງວັນ ແລະການປັບຕາມລະດູ. Daśamī ທີ່ແຕະຕາເວັນຂຶ້ນຖືກຕຳນິ, ແລະໂມຫິນີຖືກວາງໄວ້ທີ່ຂອບເຂດ Daśamī ເພື່ອຫຼອກຜູ້ປະພຶດຜິດ ຊີ້ວ່າຄວາມຜິດພາດປະຕິທິນນຳໄປສູ່ໂທດທາງຈິດວິນຍານ. ເລື່ອງລາວຕໍ່ມາເວົ້າເຖິງການຟື້ນຟູກຽດຂອງ Yama, ນາງຖືກເຜົາເປັນຂີ້ເທົ່າດ້ວຍຄວາມໂກດ, Brahmā ຟື້ນຮ່າງດ້ວຍນ້ຳ kamaṇḍalu, ແລະການປອງດອງກັບພຣາຫມະ—ຈົບດ້ວຍການວາງໂມຫິນີໃນເວລາອາລຸນ ແລະຢືນຢັນວ່າການຖື Ekādaśī ຢ່າງຖືກຕ້ອງໃຫ້ບຸນຂອງ Viṣṇu.

47 verses

Adhyaya 38

The Description of the Greatness of the Gaṅgā

ໃນບົດສົນທະນາທີ່ໂມຫິນີຖາມ ແລະ ວາສຸຕອບ ອັດຍາຍນີ້ຍົກຍ້ອງພຣະແມ່ຄົງຄາ (Bhāgīrathī) ເປັນຕີຣຖະທີ່ສູງສຸດ. ວາສຸກ່າວວ່າ ການຢູ່ໃກ້ຄົງຄາຊໍາລະດິນແດນແລະອາສຣົມ ແລະ ພັກຕິຕໍ່ຄົງຄານໍາໄປສູ່ສະຖານະສູງສຸດ ເຫນືອກວ່າຕະປັສ ພຣະຫມະຈະຣິຍະ ຍັດຍະ ໂຍກະ ທານ ແລະ ສັນຍາສ. ໃນກະລິຍຸກ ຕີຣຖະອື່ນໆນໍາພະລັງຂອງຕົນມາຝາກໄວ້ໃນຄົງຄາ ແຕ່ຄົງຄາເປັນພະລັງດັ້ງເດີມ. ການເຫັນ ອາບ ຈິບ ພານໍ້າ ຫຼື ແຕະຕ້ອງລົມທີ່ຖືກລະອອງນໍ້າຄົງຄາ ລ້ວນທໍາລາຍບາບແມ່ນແຕ່ບາບໜັກ. ພຣະວິສນຸ/ຈະນາຣະດະນະສະຖິດໃນຮູບນໍ້າຄົງຄາ ແລະ ຜູ້ທີ່ປະກອບພິທີດ້ວຍນໍ້າຄົງຄາຈະໄດ້ຮັບພຣະສິວະສະຖິດຄຸ້ມຄອງ. ຍັງກ່າວເຖິງການເຄື່ອນໄຫວຕາມໂລກ-ປາຕາລ-ສະຫວັນ ຜົນປົດປ່ອຍພິເສດທີ່ວາຣານາສີໃນບາງຕິຖິ ແລະ ຄໍາກ່າວວ່ານໍ້າບໍ່ເກົ່າ. ທ້າຍສຸດຢ້ໍາວ່າ ການຮັບໃຊ້ຄົງຄາໃຫ້ສະຫວັນ ປັນຍາ ສິດທິໂຍກະ ແລະ ໂມກສະ.

63 verses

Adhyaya 39

The Greatness of Bathing in the Ganges (Gaṅgā-snānā-mahātmya)

ໃນກອບເລື່ອງໂມຫິນີ ວາສຸໄດ້ສອນໂມຫິນີເຖິງອານຸພາບການກູ້ພົ້ນຂອງແມ່ນ້ຳຄົງຄາ (Gaṅgā). ພຽງແຕ່ເຫັນ (darśana) ກໍທຳລາຍບາບເຫມືອນກຣຸດາກຳຈັດພິດງູ; ການແຕະຕ້ອງ ແລະ ອາບນ້ຳ (sparśa, snāna) ຂະຫຍາຍຜົນໄປຮອດການຊຳລະສາຍຕະກູນ ຍົກຍ້ອງບັນພະບຸລຸດ ແລະ ລູກຫຼານຫຼາຍຊົນຊັ້ນ. ການຮ້ອງສັນລະເສີນນາມ ແລະ ລະລຶກ (nāma-kīrtana, smaraṇa) ມີອານຸພາບແມ່ນຢູ່ໄກກໍໄດ້ ຊ່ວຍຜູ້ໃກ້ນະລົກ ແລະ ທຳລາຍກອງບາບດັ່ງກົງຂັງ. ພຣະຄຳພີທຽບການສຳຜັດຄົງຄາກັບບຸນຂອງຕີຣຖະໃຫຍ່ (Naimiṣa, Kurukṣetra, Narmadā, Puṣkara) ແລະ ວຣະຕະ/ຍັດຍາໃຫຍ່ (Cāndrāyaṇa, Aśvamedha) ໂດຍພິເສດໃນກະລິຍຸກ. ມັນກ່າວເຖິງການເພີ່ມພູນບຸນໃນການອາບຕອນທ່ຽງ ແລະ ຕອນແລງ, ຊູ້ມຊົມສະຖານທີ່ສຳຄັນ (Haridvāra, Prayāga, ຈຸດບັນຈົບກັບ Sindhu) ແລະ ປິດທ້າຍດ້ວຍຄຳຢືນຢັນຂອງ Ravi ແລະ Varuṇa ວ່າ ອາບນ້ຳກັບຄົງຄາ ຫຼື ສັນລະເສີນນາມຢູ່ເຮືອນ ກໍນຳໄປສູ່ສະຫວັນ/ໂມກສະໄດ້.

49 verses

Adhyaya 40

The Account of the Fruits of Bathing at Particular Sacred Places (Tīrtha-viśeṣa-snāna-phala)

ໃນບົດສົນທະນາ Mohinī–Vasu ພາຍໃນ Gaṅgā-māhātmya (Uttara-bhāga) Vasu ຈັດລຳດັບຜົນບຸນຂອງການອາບນ້ຳໃນແມ່ນ້ຳຄົງຄາ (Gaṅgā-snāna) ຢ່າງເປັນຂັ້ນ. ທ່ານກ່າວຖຶງລຳດັບຕາມເວລາ: ອາບຕະຫຼອດເດືອນ Māgha ໄດ້ໄປສູ່ໂລກຂອງ Indra ແລະຕໍ່ໄປຍັງນະຄອນຂອງ Brahmā; ການຖືຕົນຢ່າງມີວິໄນ (ຈຳກັດອາຫານໃນ uttarāyaṇa) ແລະອາບໃນວັນ saṅkrānti ນຳໄປສູ່ Viṣṇu-loka. ຈາກນັ້ນອະທິບາຍການປະຈົບກັນຂອງປະຕິທິນທີ່ຫາຍາກ—ວັນວິສຸວັດ/ອະຍະນປ່ຽນ, Akṣayā tithi, ຕົ້ນ manvantara/yuga, nakṣatra-yoga ຫາຍາກ, parva, Mahodaya/Ardhodaya ແລະອາບໃນຄາບຄຸມດາວ—ເປັນຕົວຄູນບຸນ ແລະຊຳລະບາບຕັ້ງແຕ່ເກີດ. ຕໍ່ມາຈາກເວລາໄປສູ່ສະຖານທີ່: ບຸນເພີ່ມຂຶ້ນຈາກ Kurukṣetra ໄປ Vindhya, ໄປ Kāśī ແລະສູງສຸດທີ່ Gaṅgādvāra/Haridwar, Prayāga ແລະຈຸດບັນຈົບທະເລ. ທ່ານຍັງລາຍຊື່ tīrtha ຫຼາຍແຫ່ງ (Kuśāvarta, Kanakhala, Saukara/Varāha, Brahmā-tīrtha, ແລະອື່ນໆ) ພ້ອມຄຳສັນຍາຜົນບຸນເທົ່າກັບຍັດ, ກຳຈັດໂລກ, ທຳລາຍບາບ ແລະໄດ້ສະຫວັນຫຼືສະຖານະຂອງ Viṣṇu.

55 verses

Adhyaya 41

Description of the Rules for Charitable Gifts and Related Rites (Gaṅgā-māhātmya)

ວາສຸສອນໂມຫິນີເຖິງຜົນແຫ່ງພິທີ ເລີ່ມຈາກການລົງອາບນ້ຳສັກສິດໃນແມ່ນ້ຳຄົງຄາ (Gaṅgā-avagāhana) ໂດຍຍົກຄົງຄາເປັນຜູ້ເພີ່ມພູນບຸນ ແລະເປັນທາງກົງໃນການຍົກພິຕຣຶ. ບົດນີ້ເນັ້ນການປະກອບສັນທະຍາທີ່ຄົງຄາ, ການທຳ pitṛ-tarpaṇa ດ້ວຍ kuśa ແລະ tila, ແລະອຳນາດກູ້ພົ້ນຂອງນ້ຳຄົງຄາ ແມ່ນແຕ່ພິຕຣຶຢູ່ນະຣະກະ. ຕໍ່ມາເຊື່ອມການອາບນ້ຳຄົງຄາກັບການບູຊາ Śiva-liṅga ປະຈຳວັນ, ການຈະປະມັນຕຣາ Aṣṭākṣarī «Oṃ namo Nārāyaṇāya» ແລະ Pañcākṣarī «Oṃ namaḥ śivāya», ພ້ອມພິທີປະດິດຕັ້ງຮູບ/ລິງຄະ ໂດຍໃຊ້ດິນຈາກຝັ່ງຄົງຄາ, ເນັ້ນບຸນບໍ່ສິ້ນສຸດຈາກການຖວາຍແລະຈຸ່ມນ້ຳທຸກມື້. ຍົກວຣະຕະຕາມປະຕິທິນໃນ Vaiśākha (Akṣaya-tṛtīyā) ແລະ Kārttika ດ້ວຍການຕື່ນຍາມຄືນ ແລະຖວາຍບັກຕິແກ່ Viṣṇu, ຄົງຄາ, Śambhu. ຊ່ວງທ້າຍເປັນບັນຊີທານ—ງົວເນີຍ, ງົວ, ຄຳ, ທີ່ດິນ (nivartana), ບ້ານ, ແລະການສ້າງປ່າກັບທີ່ຢູ່ອາໄສທີ່ຝັ່ງຄົງຄາ—ຜູກກັບໂລກາຕ່າງໆ ແລະຈົບດ້ວຍຍານະແລະການຮູ້ແຈ້ງພຣະພຣະຫມັນ.

73 verses

Adhyaya 42

Procedure for the Guḍa-dhenū (Jaggery-Cow) Gift; Ten Dhenu-dānas; Yearlong Gaṅgā Worship and Darśana

ໂມຫິນີສັນລະເສີນຄວາມສັກສິດອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ຂອງແມ່ນ້ຳຄົງຄາ ແລະຂໍໃຫ້ອະທິບາຍຕາມລຳດັບເຖິງທານວົງວົວແບບນິມິດ ເລີ່ມຈາກ «ກຸດາ-ເທນູ» (ວົວນ້ຳຕານອ້ອຍ/ນ້ຳຕານກ້ອນ)। ວະສິດຖະວາງກອບຄຳຕອບ ແລະ ວະສຸ ຜູ້ເປັນປຸໂຣຫິດປະຈຳຕະກູນ ແລະຜູ້ຮູ້ຊາສະຕຣາ ອະທິບາຍພິທີ: ການກຽມພື້ນທີ່ດ້ວຍການທາຂີ້ງົວ, ປູຫຍ້າກຸຊະ, ປູໜັງກວາງດຳໃຫ້ຫັນໄປທາງຕາເວັນອອກ, ການປັ້ນຮູບວົວນ້ຳຕານແລະລູກວົວ, ກຳນົດນ້ຳໜັກ ແລະລັກສະນະການປະດັບໃຫ້ເປັນທານອັນບໍລິສຸດ. ມີຄຳອັນເຊີນພຣະລັກສະມີໃນຮູບວົວ, ກຳຊັບໃຫ້ຖວາຍແກ່ພຣາຫມັນພ້ອມທັກຊິນາ, ແລະລາຍຊື່ທານວົວ 10 ຢ່າງທີ່ທຳລາຍບາບ: ນ້ຳຕານກ້ອນ, ກີ, ງາ, ນ້ຳ, ນົມ, ນ້ຳເຜິ້ງ, ນ້ຳຕານ, ນົມສົ້ມ, ແກ້ວມະນີ, ແລະ «ຮູບ-ເທນູ». ຕໍ່ມາເຊື່ອມທານນີ້ກັບການບູຊາຕີຣຖະ: ເວລາມົງຄຸນ (ອະຍະນະ, ວິສຸວະ, ວະຍະຕີປາຕະ, ຕົ້ນຍຸກ/ມັນວັນຕະຣະ, ຄຣາສ) ແລະພິທີບູຊາຄົງຄາດ້ວຍເຄື່ອງຖວາຍ (ເຂົ້າ, ນົມ, ປາຍາສະ, ນ້ຳເຜິ້ງ, ກີ, ຂອງຫວານ, ໂລຫະ, ນ້ຳຫອມ, ດອກໄມ້) ພ້ອມມັນຕຣາພູຣານະເພື່ອນະມັດສະການ. ມີວິນັຍປະຈຳເດືອນ ໄປຈົນເຖິງວຣະຕະ 1 ປີ ເມື່ອສຳເລັດ ແມ່ຄົງຄາປະທານດາຣະຊະນະໂດຍກົງ ແລະພອນ—ຜົນໂລກີຍະແກ່ຜູ້ປາຖະໜາ, ແລະໂມກສະແກ່ຜູ້ບໍ່ມີຄວາມປາຖະໜາ.

45 verses

Adhyaya 43

Pūjādi-kathana — Gaṅgā Vratas, Tenfold Worship, Stotra, and Mokṣa on the Riverbank

ໃນຄໍາເລົ່າຂອງວະສິດຖະ ພຣາຫມັນວະສຸໄດ້ສອນໂມຫິນີ ຜູ້ຖືກສັງຄົມປະຖິ້ມແລະກໍາລັງຂໍພຶ່ງພາ ເຖິງວຣະຕະແລະການບູຊາອັນສູງສຸດແດ່ພຣະແມ່ຄົງຄາ (Gaṅgā) ແລະແມ່ນ້ໍາສັກສິດອື່ນໆ ຕາມຄໍາສອນທີ່ຖືກອ້າງວ່າມາຈາກພຣະສິວະ. ບົດນີ້ລໍາດັບວິໄນຈາກຂັ້ນຕ່ໍາໄປສູ່ nakta-bhojana (ກິນອາຫານຕອນກາງຄືນ) ແລະວຣະຕະຕາມເດືອນທີ່ຝັ່ງຄົງຄາ (ໂດຍເຉັ້ນ Māgha ແລະ Vaiśākha) ໂດຍຍຶດການບູຊາສິວະ-ລິງຄະເປັນຫົວໃຈ—ອະພິເສກດ້ວຍ pañcāmṛta, ຖວາຍດອກໄມ້ແລະໂຄມໄຟ, ຖວາຍງົວ, ເລີ້ຍງພຣາຫມັນ, ພຣະຫມະຈາຣິຍະ, ຈໍາກັດອາຫານ ແລະ mauna (ສະງົບປາກ). ຕໍ່ມາກໍານົດການເຝົ້າຄືນວັນທີ 10 ຂອງຂ້າງຂຶ້ນເດືອນ Jyeṣṭha (Hastā nakṣatra) ພ້ອມ “ການບູຊາສິບປະການ” ແດ່ຄົງຄາ, ຖວາຍນ້ໍາງາ, piṇḍa-dāna, ທາງເລືອກສ້າງຮູບ (ໂລຫະ, ດິນ, ຫຼືວາດດ້ວຍແປ້ງ), ຖວາຍຮູບສັດນ້ໍາ ແລະຂະບວນລົດບູຊາຄົງຄາຫັນໜ້າໄປທາງເໜືອ. ພາກຄໍາສອນລະບຸບາບ 10 ຂອງກາຍ/ວາຈາ/ໃຈ ແລະກ່າວວ່າພິທີນີ້ກັບການຈັບ Daśaharā mantra-japa ຊ່ວຍລ້າງບາບ; ຕາມດ້ວຍສະໂຕຕຣະຄົງຄາຍາວ ສັນຍາການຮັກສາໂລກ, ຄຸ້ມຄອງ, ແລະການຫຼວມເຂົ້າພຣະພຣະຫມັນ. ທ້າຍສຸດສະແດງທິດສະດີບໍ່ແຍກ (Śiva=Viṣṇu; Umā=Gaṅgā) ແລະມົກສະທັມມະກ່ຽວກັບການຕາຍ, ການລະລຶກ, ຫຼືຝາກກະດູກໃນຄົງຄາ ພ້ອມກົດເຂດຕີຣຖະ ແລະຂໍ້ຫ້າມຮັບຂອງຂວັນໃນສະຖານທີ່ສັກສິດ។

130 verses

Adhyaya 44

The Greatness of Gayā (Gayā-Māhātmya)

ໃນບົດສົນທະນາລະຫວ່າງ ວະສິດຖະ ແລະ ພຣະນາງໂມຫິນີ, ໂມຫິນີຂໍໃຫ້ເລົ່າກ່ຽວກັບກໍ່ກຳເນີດ ແລະ ຊື່ສຽງຂອງ ກະຍາ-ຕີຣຖະ. ວະສຸອະທິບາຍວ່າ ກະຍາແມ່ນພິຕຣິ-ຕີຣຖະສູງສຸດ ທີ່ພຣະພຣະຫມາສະຖິດຢູ່, ແລະ ບັນພະບຸລຸດສັນລະເສີນວ່າ ລູກຊາຍພຽງຄົນດຽວໄປກະຍາ ກໍຖືວ່າສົມບູນອຸດົມຄະຕິແຫ່ງການມີທາຍາດ. ຕໍ່ມາເລົ່າເຫດການ ກະຍາສຸຣະ: ຕະປັສຂອງອະສຸຣະເຮັດໃຫ້ສັດທັງຫຼາຍທຸກທໍລະມານ; ເທວະທັງຫຼາຍຂໍພຶ່ງພາພຣະວິສນຸ; ໂດຍມາຍາຂອງພຣະວິສນຸ ອະສຸຣະຖືກປາບ ແລະ ພຣະວິສນຸປະກົດພຣະນາມ ກະດາທະຣະ (ຜູ້ຖືຄອນ) ເປັນຜູ້ປະທານໂມກສະທີ່ກະຍາ. ຍືນຢັນການສະຖິດຂອງພຣະພຣະຫມາ ແລະ ເຂດຂອງທົ່ງສັກສິດ, ພ້ອມຜົນຂອງຍັດຍະ, ສຣາດທະ, ປິນດະ-ດານ, ແລະ ການອາບນ້ຳ—ພົ້ນນະລົກ ແລະ ໄດ້ສະຫວັນ/ພຣະຫມາໂລກ. ມີຕົວຢ່າງ: ພຣະຣາຊາວິຊາລະເຮັດກະຍາ-ສຣາດທະ ຊ່ວຍບັນພະບຸລຸດຜູ້ມີບາບພົ້ນຈາກ ອະວີຈິ/ວີຈິ; ພຣະຍົມສອນພໍ່ຄ້າໃຫ້ປະກອບພິທີກະຍາເພື່ອພົ້ນຈາກສະພາບເປຣຕະ. ທ້າຍບົດເປັນດັ່ງດັດຊະນີການເດີນທາງສັກສິດ ລາຍນາມຕີຣຖະຍ່ອຍຫຼາຍແຫ່ງ (ອັກຊະຍະວັດ, ທັມມະປຣິສຖະ, ພຣະຫມາຣັນຍະ, ນິຫກຊີຣາ, ມານະສະ, ເທນຸກະ, ກຣິດຣະວັດ, ຟັລກຸ, ພຣະຫມາ-ສະໂຣວະຣະ ແລະອື່ນໆ) ແລະ ກ່າວຜົນພິທີຂອງແຕ່ລະແຫ່ງ ເນັ້ນບຸນອັນບໍ່ເສື່ອມ ແລະ ການຍົກຍ້ອງວົງຕະກູນ.

92 verses

Adhyaya 45

The Procedure for Offering Piṇḍa (Funerary Rice-balls) — Gayā-māhātmya

ໃນບົດສົນທະນາ ວະສຸ–ໂມຫິນີ ບົດນີ້ໄດ້ຊຳລະສະຖານທີ່ «ເປຣຕະສິລາ» ໂດຍເຊື່ອມກັບ ປຣະພາສ/ປຣະພາເສຊະ (ພຣະສິວະ) ແລະຮອຍຕີນຂອງ ອະຕຣິ ທີ່ປະທັບໃນຫີນ ຊີ້ອຳນາດທີ່ຊ່ວຍປົດປ່ອຍຈາກສະພາບເປຣຕະ ດ້ວຍການອາບນ້ຳ ແລະຖວາຍ ປິນຑະ (ກ້ອນເຂົ້າພິທີ). ຕໍ່ມາກຳນົດວິທີ «ຄະຍາ-ສຣາດທະ» ຢ່າງເຂັ້ມງວດ: ນົບນ້ອມຕໍ່ ປຣະພາເສຊະ, ຖວາຍບະລີທາງໃຕ້ແດ່ ຍະມະ/ທັມມະ ແລະຫມາສອງຕົວ, ແລະລຳດັບປິນຑະຫຼັກ—ເຊີນປິຕຣະ, ປຣາຈີນາວີຕະ, ນັ່ງຫັນໜ້າໄປທາງໃຕ້, ລະລຶກ ກະວຽວາຫະນ, ອະນະລະ, ໂສມະ, ຍະມະ, ອະຣະຍະມາ; ຊຳລະດ້ວຍ ປັນຈະຄະວະຍະ, ຕິໂລດະກະ; ປົນບາເລ/ງາ/ກີ/ນ້ຳເຜິ້ງ; ມັນຕຣະໃຫ້ຖືກຮູບ; ຫ້າມຖວາຍຮ່ວມຄູ່ສາມີພັນລະຍາ. ຍົກຍ້ອງວ່າ ຄະຍາ ເຮັດໄດ້ທຸກເວລາ (ບໍ່ມີວັນຫ້າມ), ອະນຸຍາດອາຫານຫຼາຍແບບສຳລັບປິນຑະ, ແລະຂະຫຍາຍການອຸທິດໄປຫາຜູ້ຕາຍບໍ່ທັນເວລາ ຫຼືທຸກທົນ ໃນນະລົກ ແລະຄັນກຳເນີດບໍ່ແມ່ນມະນຸດ. ເສັ້ນທາງພິທີຕໍ່ໄປຍັງ ພູເປຣຕະ, ພຣະຫມາ-ກຸນຑະ, ປັນຈະຕີຣຖະ, ມານະສະເໜືອ/ໃຕ້ (ບູຊາພຣະສຸຣິຍະ ແລະ ສະປິນຑີກະຣະນະ), ສິ້ນສຸດທີ່ ຟັລກຸ-ຕີຣຖະ ແລະບູຊາ ຄະດາທະຣະ, ຈາກນັ້ນໄປ ທັມມາຣັນຍະ/ສະໜອງມະຕັງຄະ—ປິດທ້າຍເປັນພິທີຊຸດ “ວັນທີສອງ”.

105 verses

Adhyaya 46

The Greatness of Offering Piṇḍas at Viṣṇvādipada (Viṣṇupada) — Gayā Śrāddha Procedure and Fruits

ໃນ Gayā-māhātmya ວາສຸສອນໂມຫິນີເຖິງພິທີວັນທີ 3 ທີ່ໃຫ້ທັງ bhoga ແລະ mokṣa ແລະມີບຸນເທົ່າກັບການໄດ້ສຳພັນກັບເມືອງ Gayā. ເລີ່ມດ້ວຍອາບນ້ຳທີ່ Brahma-saras/Brahma-tīrtha ແລ້ວເຮັດ sapinda-śrāddha, piṇḍa-dāna ແລະ tarpaṇa ໃນຈຸດສັກສິດຍ່ອຍ (ລະຫວ່າງບໍ່ນ້ຳກັບ yūpa; ທີ່ yūpa ຂອງພຣະພຣະຫມາ). ການປົດປ່ອຍບັນພະບຸລຸດເພີ່ມພູນໂດຍລາດນ້ຳຕົ້ນມ່ວງທີ່ພຣະພຣະຫມາປູກ ແລະເດີນວຽນພ້ອມນົບນ້ອມພຣະພຣະຫມາ. ບົດນີ້ກຳນົດ yama-bali ແລະ bali ຕາມທິດ (ຮວມທັງບູຊາແກ່ຫມາ ແລະກາ) ດ້ວຍມັນຕຣາ ແລະການປະພຶດຄວບຄຸມ. ຈາກນັ້ນໄປ Phalgu-tīrtha, Gayāśiras ແລະ Viṣṇupada ຈົນສິ້ນສຸດດ້ວຍ sapiṇḍīkaraṇa; ການເຫັນ/ແຕະ/ບູຊາ Viṣṇupada ກ່າວວ່າທຳລາຍບາບ ແລະປົດປ່ອຍ pitṛs. ຕົວຢ່າງ (ຄວາມສົງໄສຂອງ Bhāradvāja ເລື່ອງພໍ່, śrāddha ຂອງ Bhīṣma, ການຖວາຍຂອງ Rāma ແກ່ Daśaratha) ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວິທີຖືກ/ຜິດ (ຖວາຍດ້ວຍມື ຫຼືວາງລົງດິນ) ແລະພະລັງຂອງສະຖານທີ່. ບັນດາ pāda-ສະຖານ (Rudra, Brahmā, Sūrya, Kārtikeya, Agastya ແລະອື່ນ) ຖືກຈັດອັນດັບເທົ່າກັບຍັດຍາໃຫຍ່ (Vājapeya, Rājasūya, Jyotiṣṭoma) ແລະອະທິບາຍຕຳນານ Gadālolā ແລະ Krauñca-pāda. ທ້າຍບົດສັນຍາ Brahmaloka ແລະແມ່ນແຕ່ Viṣṇu-sāyujya ແກ່ຫຼາຍຊົນຊາດ ເມື່ອປະຕິບັດ śilā-tīrtha ແລະ sapinda-śrāddha ຢ່າງຄົບຖ້ວນ។

58 verses

Adhyaya 47

Gayā-māhātmya (The Greatness of Gayā): Gadālola, Akṣayavaṭa, and the Śrāddha Circuit for Pitṛ-Liberation

ໃນບົດສົນທະນາພາກອຸດຕະຣະ ວາສຸສອນໂມຫິນີເຖິງການເດີນທາງຈາລະນະໄປກາຍາແບບເປັນຂັ້ນ ເພື່ອ pitṛ-tarpaṇa ແລະ sapiṇḍīkaraṇa śrāddha. ພິທີເລີ່ມທີ່ Gadālola (Gadāprakṣālana) ດ້ວຍການອາບນ້ຳຊຳລະ ແລ້ວໄປຫາ Akṣayavaṭa ເພື່ອທຳ śrāddha ແລະນຳບັນພະບຸລຸດໄປສູ່ Brahmapura. ບົດນີ້ສອດແຊກຄຳສັນລະເສີນດັ່ງສະໂຕຣາແດ່ພຣະອົງຜູ້ຢູ່ໃນ yoganidrā ແລະຕົ້ນໄມ້ບັນຍັນອະມະຕະ ພ້ອມຕຳນານກຳເນີດ: ພຣະວິສນຸສັງຫາອະສຸຣ Heti ດ້ວຍຄອນ (gadā) ເຮັດໃຫ້ທ່ານ້ຳຊື່ Gadālola ສັກສິດ. ຕໍ່ມາລຽນລຳດັບ tīrtha ຫຼາຍໃນເຂດກາຍາ—ແມ່ນ້ຳ ຈຸດບັນຈົບ kuṇḍa ຮອຍຕີນ śilā ແລະສະຖານບູຊາພຣະ (Viṣṇu, Śiva, Gāyatrī/Sāvitrī, Brahmā, Gaṇeśa)—ພ້ອມຜົນບຸນເທົ່າ Aśvamedha, ຍົກສູງ 7×3 ຊົນຊາດ, ແລະໄປສູ່ Brahmaloka/Viṣṇuloka/Śivaloka. ຈຸດສູງທາງຄຳສອນກ່າວວ່າ Janārdana ແມ່ນຮູບ Pitṛ ທີ່ກາຍາ ໃຫ້ພົ້ນຈາກຫນີ້ສາມປະການດ້ວຍການຖວາຍ piṇḍa ຖືກຕ້ອງ ແລະປິດທ້າຍດ້ວຍຄຳເຕືອນກ່ຽວກັບການກະທຳນຳຄວາມຕາຍ ພ້ອມ phalaśruti ສັນລະເສີນການສະວັດສະຕະຍະນະ (svastyayana) ໃຫ້ໄດ້ຊື່ສຽງ ອາຍຸຍືນ ລູກຫຼານ ແລະສະຫວັນຄະຕິ.

95 verses

Adhyaya 48

The Greatness of Kāśī (Kāśī-māhātmya) and Avimukta’s Liberative Power

ຫຼັງຈາກ ໂມຫິນີ ຍ້ອງຍໍເລື່ອງ ຄາຍາ ແລະຂໍໃຫ້ອະທິບາຍ ກາສີ ຢ່າງລະອຽດ, ວາສຸ (ເປັນປຸໂຣຫິດປະຈໍາຕະກູນ) ພັນລະນາ ວາຣານາສີ ເປັນແກ່ນສານຂອງໂລກສາມ, ເປັນທັງ ໄວສະນະວະ ແລະ ໄສວະ, ແລະມີພະລັງພິເສດໃນການໃຫ້ໂມກສະ. ການມາຮອດກາສີ ທໍາລາຍບາບໜັກໆ ເຊັ່ນ ບຣາຫມະຫັດຍາ, ໂກຫັດຍາ, ກຸຣຸຕັລປະ, ແລະການລັກຂອງຝາກ; ການຢູ່ອາໄສທີ່ນັ້ນ ຊໍາລະຄວາມປະພຶດ, ລົບຄວາມຢ້ານແລະໂສກ, ແລະໃຫ້ສິດທິຍະໂຄຄ. ຕໍ່ມາ ບົດຄຳພີ ກໍານົດຂອບເຂດຂອງກະເສດຣະ ແລະ “ຊ່ອງທາງພາຍໃນ” ດ້ວຍພາບ ອິດາ–ສຸສຸມນາ ສອດຄ່ອງກັບ ວະຣຸນາ ແລະກະແສກາງ, ພ້ອມຕັ້ງຊື່ພາກສ່ວນແລະເທວະດາ, ແລະອະທິບາຍນາມ “ອະວິມຸກຕະ” (ບໍ່ເຄີຍຖືກລະທິ້ງ). ມະນິກັນນິກາ/ສະມະຊານ ຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນ ໂຢກະປີຖະ ສູງສຸດ ທີ່ການເຮັດ ສຣາດທະ, ທານ, ວຣະຕະ, ແລະບູຊາ ໃຫ້ຜົນບຸນຫຼາຍ. ທ້າຍສຸດ ສອນວ່າ ເມື່ອຕາຍໃນ ອະວິມຸກຕະ ພຣະສິວະ (ແລະ ຣຸດຣະ) ຈະກະຊິບມັນຕຣາປົດປ່ອຍໃສ່ຫູ ເຮັດໃຫ້ບໍ່ຕົກນະຣົກ ແລະບໍ່ກັບຄືນສູ່ສັງສາຣະ.

89 verses

Adhyaya 49

Tīrtha-yātrā-varṇana (Description of Pilgrimage to the Sacred Fords)

ໃນບົດສົນທະນາທີ່ ວາສຸ ສອນ ໂມຫິນີ ບົດນີ້ແຜນທີ່ການຈາລິກໄປຕີຣຖະໃນ ອະວິມຸກຕະ/ກາສີ ຕາມລິງຄະ ສະຣະນ້ຳ ແລະ ຈຸດພິທີ. ເລີ່ມດ້ວຍລິງຄະສີ່ໜ້າທີ່ ສະກາຣະ ຕິດຕັ້ງ ແລະ ທະເລສາບ ພັດຣະເດຫະ ທີ່ການອາບນ້ຳເທົ່າກັບການຖວາຍງົວພັນຕົວ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນບຸນທີ່ເພີ່ມພູນດ້ວຍຕີຣຖະສະນານ. ຕໍ່ມາກ່າວເຖິງ ກຣິຕຕິວາເສສະວະຣະ ແລະ ສອນວ່າ ການເຂົ້າເຝົ້າດາຣະຊັນຊ້ຳໆ ໃຫ້ໄດ້ ຕາຣະກະ-ຍານ; ພຣະນາມປ່ຽນຕາມຍຸກ (ຕຣຽມບະກະ, ກຣິຕຕິວາສະ, ມະເຫສະວະຣະ, ຫັດຕິປາເລສະວະຣະ) ແຕ່ຄວາມສືບຕໍ່ບໍ່ຂາດ. ມີຕາຕະລາງບູຊາ ຈະຕຸຣທະສີ ປະຈຳເດືອນ ກຳນົດຜົນໄປສະຫວັນຕ່າງໆ ແລະ ຊັກຊວນໃຫ້ມຸ່ງສູ່ໂລກຂອງພຣະສິວະ. ພາຍໃນອະວິມຸກຕະຍັງມີ ສະຣະ ຄັນຕາກັນນະ, ດັນດະຄາຕະ ຕັຣປະນະ ເພື່ອຍົກສູງປິຕຣະ, ປິນດະ ເພື່ອປົດປ່ອຍປິສາຈະ, ການບູຊາ ລະລິຕາ ແລະ ການຕື່ນຍາມ, ມະນິກັນນີ/ມະນິກັນນິເກສະວະຣະ ກັບ ຄັງເກສະວະຣະ. ທ້າຍສຸດເລົ່າຕຳນານ ອະວິມຸກຕະຕາຣະ ແລະ ຊື່ “ວິມຸກຕະ” ຈາກເຫດການຣາກສະສະ ແລະ ລາງໄກ່ ຢືນຢັນວ່າ ຜູ້ຮັບດີກຊາ ແລະ ພຶ່ງພາອະວິມຸກຕະ ຈະບໍ່ກັບເກີດອີກ ແລະ ໄດ້ກາຍວະລະຍະທັນທີ ດ້ວຍດາຣະຊັນ ສະນານ ແລະ ສັນທະຍາ.

75 verses

Adhyaya 50

The Greatness of Kāśī (Avimukta): Pilgrimage Calendar, Yātrā-Dharma, and the Network of Śiva-Liṅgas

ໃນບົດສົນທະນາທີ່ວະສຸສອນໂມຫິນີ ບົດນີ້ກໍານົດ «ເວລາອັນຄວນ» (ກາລະ) ສໍາລັບການໄປຈາລະນະຕີຣຖະ ໂດຍແບ່ງເດືອນໃຫ້ກຸ່ມເທວະຕ່າງໆໄປອາບນ້ໍາ ແລະ ບູຊາທີ່ກຸນດ/ຕີຣຖະມີຊື່ ເຊັ່ນ ກາມະກຸນດ, ຣຸດຣາວາສ, ປຣິຍາເທວີ-ກຸນດ, ລັກສະມີ-ກຸນດ, ທະເລສາບມາຣກັນເດຍ, ໂກຕິຕີຣຖະ, ກະປາລະໂມຈະນະ, ກາເລສະວະຣະ. ຕໍ່ມາກໍານົດຍາຕຣາ-ທັມມະ: ຖວາຍຫມໍ້ນ້ໍາພ້ອມອາຫານ/ດອກໄມ້, ພິທີເດືອນໄຈຕຣະ (ຕຣິຕີຍາ) ທີ່ຍຶດກອຣີເປັນສູນກາງ, ບູຊາທີ່ສະວັກດວາຣະ (ກາລິກາ) ແລະ ຮູບສູງ (ສໍາວັຣຕາ/ລະລິຕາ), ລ້ຽງພຣາຫມະນະຜູ້ພັກດີຕໍ່ພຣະສິວະ, ແລະ ເຊີນກອຣີທັງຫ້າ. ຍັງອະທິບາຍການກໍາຈັດອຸປະສັກດ້ວຍການເຂົ້າເຝົ້າວິນາຍະກະຕາມລໍາດັບ (ດຸນດິ, ກິລາ-, ເທວຍາ-, ໂກປເຣກສາ-, ຫັດສະຕິ-ຫັດສະຕິນ, ສິນດູຣະຍາ) ແລະ ຖວາຍລັດດູໃຫ້ວະດະວາ. ບົດນີ້ແຜ່ແຜນຈັນດິກາຜູ້ປົກປ້ອງເຂດຕາມທິດ ແລະ ກ່າວເຖິງແມ່ນ້ໍາ/ຈຸດບັນຈົບຂອງອະວິມຸກຕະ—ຕຣິສໂຣຕາ/ມັນດາກິນີ/ມັດສະໂຍດາຣີ ພ້ອມການມາຮອດອັນເປັນມົງຄຸນຂອງຄົງຄາ. ທ້າຍສຸດລຽງລໍາດັບຕີຣຖະຫນາແນ່ນ: ນາເທສະວະຣະ, ກະປາລະໂມຈະນະ, ໂອມກາເຣສະວະຣະ (A-U-M), ປັນຈາຍະຕະນະ, ໂກປເຣກສະກະ/ໂກປເຣກເສສະວະຣະ, ກະປິລາ-ຫຣະດະ (ວຶສະທະວະຈະ), ພັດຣະໂດຫະ (ຫິຣັນຍະຄັຣພະ), ສະວັຣໂລເກສະວະຣະ/ສະວັຣລີລາ, ວຽາຄເຣສະວະຣະ/ສາຍເລສະວະຣະ, ສັງຄະເມສະວະຣະ, ສຸກເຣສະວະຣະ ແລະ ລິງຄະທີ່ກ່ຽວກັບການປາບຊໍາບຸກະ—ທັງໝົດສັນຍາການທໍາລາຍບາບ ແລະ ການຫຼຸດພົ້ນໃນໂລກຂອງພຣະສິວະ។

70 verses

Adhyaya 51

Kāśī-māhātmya: Avimukta Gaṅgā and the Pañcanada Tīrtha

ໃນບົດສົນທະນາທີ່ ວະສຸ ສອນ ໂມຫິນີ ບົດນີ້ປະກາດຄວາມສູງສຸດແຫ່ງການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຂອງ ອະວິມຸກຕະ (ກາສີ/ວາຣານາສີ) ແລະ ຄົງຄາທີ່ໄຫຼໄປທາງເໜືອ. ການກະທຳໃນອະວິມຸກຕະໃຫ້ບຸນບໍ່ເສື່ອມ ແລະປ້ອງກັນນະລົກແມ່ນແຕ່ຄົນບາບ; ຕີຣຖະທີ່ນຳໄປສູ່ການພົ້ນທັງໝົດມີຢູ່ທີ່ນັ້ນຢ່າງຄົບຖ້ວນ. ມັນກຳນົດເສັ້ນທາງພິທີ: ອາບນ້ຳຄົງຄາ (ໂດຍສະເພາະໃນ ກາຣຕິກ ແລະ ມາຆ), ດາຣຊະນະ ພຣະສິວະ ເປັນ ວິສເວສະວະຣະ, ແລະຈຸດສັກສິດເຊັ່ນ ດະສາອັສວະເມດະ ແລະ ບ່ອນບັນຈົບ ວະຣະນາ–ອະສິ ກັບ ຈາຫນະວີ. ສ່ວນສຳຄັນຍົກຍ້ອງ ປັນຈະນະດາ (ເຊື່ອມກັບ ທັມມະນະດາ/ທູຕະປາປາ/ບິນດຸ-ຕີຣຖະ ຕາມຍຸກ) ວ່າເຫນືອກວ່າບຸນ ປຣະຍາກ-ມາຆ, ໂດຍພິເສດເມື່ອຮ່ວມກັບ ຕະຣປະນະ ແລະ ສຣາດທະ ເພື່ອບັນພະບຸລຸດ; ທານທີ່ນັ້ນກາຍເປັນບໍ່ໝົດສິ້ນ. ທ້າຍບົດກ່າວວ່າ ການຟັງ/ສະດຸດ/ອ່ານ ມາຫາຕະມະຍະນີ້ ໄດ້ບຸນເທົ່າກັບຍັດຍະ ແລະ ຕີຣຖະ, ພ້ອມເນັ້ນການແຍກແຍະໃນການໃຫ້: ຊົມເຊີຍການໃຫ້ແກ່ຜູ້ມີພັກຕິແທ້ ແລະ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຄູອາຈານ, ແຕ່ປະນາມການໃຫ້ແກ່ຄົນຫລອກລວງ, ທອດທິ້ງຄູ, ຫຼືຕໍ່ຕ້ານພຣາຫມະນ/ງົວ.

49 verses

Adhyaya 52

Puruṣottama-māhātmya (The Greatness of Puruṣottama Kṣetra)

ໂມຫິນີໄດ້ຟັງກຽດສັກຂອງກາສີແລ້ວ ຈຶ່ງຖາມວາສຸໃຫ້ສອນມະຫາອານຸພາບຂອງສະຖານສັກສິດຂອງຮະຣິ ທີ່ເຮັດໃຫ້ຈຸດໝາຍຊີວິດສຳເລັດ. ວາສຸຊີ້ວ່າກຩເສດຣນັ້ນຢູ່ໃນພາຣະຕະວັຣສ ແຖວອຸດກະລາ ຕິດທະເລດ້ານໃຕ້ ເປັນດິນແດນລັບ ປົກຄຸມດ້ວຍຊາຍ ກວ້າງສິບໂຢຊະນະ ແລະປະທານມົກສະ. ທ່ານຍົກຍ້ອງປຸຣຸໂສຕຕະມະເປັນທີ່ສູງສຸດໃນບັນດາຕີຣຖະ ດ້ວຍອຸປະມາ “ຍອດເຢັ້ນໃນ…” ຫຼາຍປະການ ແລະພັນລະນາກຩເສດຣນີ້ເປັນຈຸດຮວມຂອງຈັກກະວານ ທີ່ມີເທວະ ລຶສີ ເວດ ອິຕິຫາສ-ປຸຣານ ແມ່ນ້ຳ ພູ ແລະທະເລມາສະຖິດ. ບົດນີ້ສັນລະເສີນຜົນຂອງການອາບນ້ຳທີ່ຕີຣຖະຣາຊາ ແລະການໄດ້ດາຣຊະນະປຸຣຸໂສຕຕະມະ. ຍັງເລົ່າເຖິງກະສັດອິນດຣະດຍຸມນະ ຜູ້ມີຄຸນທຳແຫ່ງໄວສະນະວະ ການສືບຫາສະຖານບູຊາທີ່ຖືກຕ້ອງ ການມາຮອດປຸຣຸໂສຕຕະມະ ການປະກອບອັສວະເມດະ ການສ້າງແລະປະດິດສະຖາປະນາ ສັງກະຣະຊະນະ(ພະລະຣາມ) ກຣິສນະ ແລະສຸພັດຣາ ການຕັ້ງປັນຈະຕີຣຖະ ແລະໄດ້ມົກສະດ້ວຍການບູຊາທຸກມື້. ຕໍ່ມາ ໂມຫິນີຖາມເຖິງຮູບໄວສະນະວະເກົ່າ; ວາສຸນຳເຂົ້າສູ່ຄຳຖາມຂອງລັກສະມີຕໍ່ຈະນາຣະດະນະເທິງສຸເມຣຸ. ວິສນຸເຜີຍເຖິງຕົ້ນນະຍະໂກຣະທະທີ່ຝັ່ງທະເລ ສະຖານກະເສວະ ແລະສັນລະເສີນຂອງຍະມະ; ຍະມະອະທິບາຍຮູບອິນດຣະນີລ (ແກ້ວສີຟ້າ) ທີ່ໃຫ້ເຖິງສະເວຕະໂລກແກ່ຜູ້ບູຊາບໍ່ມີຄວາມປາຖະໜາ ເຮັດໃຫ້ວິສນຸປິດບັງມັນດ້ວຍຊາຍແລະເຄືອໄມ້. ທ້າຍບົດຍັງບອກນຳເລື່ອງຕໍ່ໄປ: ສະເວຕະ-ມາທະວະ, ສະວັກກະດວາຣ, ນະຣະສິງຫະດາຣຊະນະ, ອະນັນຕະ-ວາສຸເທວະ, ອາບນ້ຳທະເລ, ຕັຣປະນະ ແລະບຸນຂອງປັນຈະຕີຣຖະກັບວິທີປະພຶດພິເສດຕ່າງໆ.

98 verses

Adhyaya 53

The Glory of Puruṣottama (Puruṣottama-māhātmya): Indradyumna’s Praise and the Origins of Sacred Images

ໂມຫິນີຖາມວາສຸໃຫ້ອະທິບາຍວ່າ ກະສັດອິນດຣະດຸມນະເຄີຍສ້າງພະຮູບສັກສິດແນວໃດ ແລະເຮັດໃຫ້ມາທະວະພໍໃຈດ້ວຍວິທີໃດ. ວາສຸເລົ່າວ່າ ຫຼັງການກໍ່ສ້າງ ກະສັດກັງວົນຫາພະຮູບທີ່ຄວນແກ່ການບູຊາ ຈົນນອນບໍ່ຫຼັບ ແລະບໍ່ຍິນດີໃນຄວາມສຸກແຫ່ງລາຊະສົມບັດ. ຄຳພີກ່າວວ່າ ພະຮູບວິສນຸອາດເຮັດດ້ວຍຫີນ ໄມ້ ຫຼືໂລຫະ ແຕ່ຈະຖືກຕ້ອງກໍ່ຕໍ່ເມື່ອມີລັກສະນະຕາມທີ່ກຳນົດ; ກະສັດຈຶ່ງຕັ້ງໃຈສະຖາປະນາພະຮູບນັ້ນ. ຫຼັງບູຊາຕາມປັນຈະຣາຕຣະ ອິນດຣະດຸມນະຖວາຍສະໂຕຕຣະຍາວ: ນະມັດສະການວາສຸເທວະຜູ້ປົດປ່ອຍ, ສັງກະຣະສະນະ/ປຣະດຸມນະ/ອະນິຣຸດທະ, ນາຣາຍະນະ ແລະອະວະຕາຣເຊັ່ນ ນະຣະສິງຫະ ແລະວະຣາຫະ. ພຣະອົງຍືນຢັນຄວາມເປັນໜຶ່ງຂອງຮະຣິເຫນືອການແບ່ງແຍກ ແລະພັນລະນາຮູບພະອົງສີ່ກອງເພື່ອສະມາທິ. ບົດສັນລະເສີນກ້າວເຂົ້າສູ່ການພຶ່ງພາ (ຊະຣະນາຄະຕິ) ກ່າວເຖິງການເກີດຊ້ຳໆ ພັນທະກຳ ນະຣົກ-ສະຫວັນ ແລະຄວາມບໍ່ໝັ້ນຄົງ ຈົນສຸດທ້າຍວອນຂໍການຊ່ວຍເຫຼືອ ແລະຄວາມພັກດີບໍ່ຫວ່າງໃນທຸກຊາດ ພ້ອມການສຳນຶກຜິດ ແລະການສຳເລັດອົງປະກອບພິທີບູຊາ.

69 verses

Adhyaya 54

Kāruṇya-stotra Phalaśruti; Dream-Darśana of Vāsudeva; Manifestation and Pratiṣṭhā of Jagannātha, Balabhadra (Ananta), and Subhadrā

ໃນບົດສົນທະນາລະຫວ່າງ ໂມຫິນີ–ວາສຸ ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍຟະລະສຣຸຕິຂອງສະໂຕຕຣະອັນປະເສີດແດ່ ປຸຣຸໂສຕຕະມະ ຊື່ «ກາຣຸນຍະ» ກ່າວວ່າ ຫຼັງບູຊາພຣະຈະກັນນາຖ ຖ້າສັນລະເສີນທຸກມື້ ແລະສວດໃນສັນທະຍາ 3 ເວລາ ຈະໄດ້ປຸຣຸສາຣຖະ 4 ໂດຍພິເສດແມ່ນ ໂມກສະ. ຍັງວາງຂໍ້ຈຳກັດແນວທຳມະສາດ: ຄຳສອນລັບ ແລະທານ ບໍ່ຄວນໃຫ້ແກ່ຜູ້ບໍ່ເຊື່ອ, ຜູ້ຈອງຫອງ, ຜູ້ອະກະຕັນຍູ, ຫຼືຜູ້ບໍ່ມີພັກຕິ; ຄວນໃຫ້ທານແກ່ໄວສະນະວະຜູ້ມີຄຸນທຳ. ຕໍ່ມາເລື່ອງຫັນໄປຫາຄວາມກັງວົນຂອງກະສັດ ແລະນິມິດຝັນທີ່ ວາສຸເທວະ ປາກົດຮູບ 8 ແຂນ ປະທັບເທິງຄຣຸດ ສັ່ງໃຫ້ໄປຊອກຫາຕົ້ນໄມ້ອັດສະຈັນທີ່ບໍ່ອອກຜົນຢູ່ຊາຍຝັ່ງທະເລ ແລ້ວຕັດມາແກະສະຫຼັກເປັນພຣະອົງ. ວິສນຸ ແລະ ວິສະວະກັມມະ ມາໃນຮູບພຣາຫມັນ ຊົມເຊີຍຄວາມຕັ້ງໃຈ ແລະຄຸ້ມຄອງການສ້າງຮູບ 3 ອົງ: ວາສຸເທວະຮູບກຣິສນະ (ຈະກັນນາຖ), ອະນັນຕະ/ບະລະພັດຣະ ຜິວຂາວຖືໄຖ, ແລະ ສຸພັດຣາ ສີຄຳ ມີໝາຍມົງຄຸນ. ກະສັດໄດ້ພອນ—ອຳນາດຍາວນານ, ຊື່ສຽງ, ແລະທາງເຂົ້າສູ່ຖິ່ນສູງສຸດ—ພ້ອມລາຍລະອຽດຕີຣຖະ (ອິນດຣະດຍຸສະມະສະຣະ, ຜົນບຸນຂອງປິນດະດານ). ທ້າຍສຸດ ມີຂະບວນແຫ່, ການປະຕິສະຖາ ແລະອະພິເສກໃນເວລາມົງຄຸນ, ທານ/ດັກຊິນາຫຼາຍ, ປົກຄອງດ້ວຍທຳມະ, ການສະຫຼະ ແລະໄດ້ບັນລຸສະຖານະສູງສຸດຂອງວິສນຸ.

126 verses

Adhyaya 55

Glory of Puruṣottama: Pañcatīrthī Observance and Narasiṃha Worship

ໃນບົດສົນທະນາທີ່ ໂມຫິນີ ຖາມ ວາສຸ ບົດນີ້ກໍານົດເວລາອັນສັກສິດ: ເດືອນ ຈເຍສຖະ, ຂ້າງຂຶ້ນ ທວາດະສີ, ແລະຍົກຍ້ອງການໄດ້ດາຣະຊັນພຣະ ປຸຣຸສົດຕະມະ ເໜືອກວ່າຕະປັສຍາຮຸນແຮງທັງປວງ. ວາສຸອະທິບາຍ “ປັນຈະຕີຣຖີ” ເປັນການເດີນທາງບຸນທີ່ມີຂັ້ນຕອນ: ເລີ່ມທີ່ທະເລສາບ ມາຣະກັນເດຍ ລົງນ້ໍາ 3 ຄັ້ງ ແລະສວດມັນຕຣາສາຍພຣະສິວະເພື່ອຊໍາລະບາບ, ທໍາຕັຣປະນະແກ່ເທວະ, ຣິສີ, ແລະປິຕຣຶ, ແລ້ວໄປສະຖານພຣະສິວະ ເດີນວຽນ ບູຊາ ແລະຂໍອະໄພດ້ວຍອະໂຆຣະມັນຕຣາ ພ້ອມຄໍາສັນຍາເຖິງ ສິວະໂລກ ແລະສຸດທ້າຍຄື ມົກສະ. ຕໍ່ມາບູຊາ ກັລປະວັດ (ນະຍະໂກຣດ) ເດີນວຽນ ແລະສັນລະເສີນ, ຄໍານົບກະຣຸດາ ແລະເຂົ້າວັດພຣະວິສນຸ ບູຊາ ສັງກະຣະຊະນະ (ພະບະລະຣາມ), ສຸພັດຣາ, ແລະສຸດທ້າຍ ກຣິສນະ/ປຸຣຸສົດຕະມະ ດ້ວຍມັນຕຣາ 12 ພະຍາງ, ຈົບດ້ວຍຄໍາ “ຊະຍະ” ແລະການທໍາດະຍານພຣະອົງ. ຂໍ້ຄວາມຍໍ້າວ່າ ພຽງແຕ່ດາຣະຊັນແລະນົບນ້ອມ ກໍເທົ່າກັບຜົນຂອງເວດ, ຍັດຍະ, ທານ, ແລະທໍາອາສຣະມະ ນໍາໄປສູ່ການຫຼຸດພົ້ນ ແລະຍົກຍ້ອງຫຼາຍຊົນຊາດ. ທ້າຍບົດຂະຫຍາຍໄປຫາ ນຣະສິງຫະ: ການປະທັບຢູ່ອັນນິລັນດອນ ເປັນທີ່ພຶ່ງພາສໍາລັບ ທັມມະ-ອັຣຖະ-ກາມະ-ມົກສະ, ແລະໃຫ້ວິທີປະຕິບັດທີ່ເຮັດໄດ້ຈິງ: ເຄື່ອງບູຊາງ່າຍໆ, ກະວະຈະ/ອັກນິສິຂາ ສວດ, ອົດອາຫານ, ໂຮມະ, ພິທີປ້ອງກັນ ແລະຂັ້ນຕອນເພື່ອສິດທິ, ພ້ອມຄໍາຮັບຮອງວ່າບາບຈະຖືກທໍາລາຍ ໄດ້ຮັບການຄຸ້ມຄອງໃນວິກິດ ແລະສົມປາດຖະນາດ້ວຍການລະລຶກແລະບູຊາ.

134 verses

Adhyaya 56

Puruṣottama-kṣetra Māhātmya: Śveta-Mādhava & Matsya-Mādhava; Mārkaṇḍeya-tīrtha Mārjana and Bath Liturgy

ວາສຸສອນໂມຫິນີເກືອບກ່ຽວກັບ tīrtha ອັນມີບຸນສູງສຸດໃນ Śrī Puruṣottama-kṣetra ໂດຍກ່າວວ່າ ເພີຍແຕ່ໄດ້ດາຣະສະນະກໍທຳລາຍບາບໄດ້. ທ່ານສັນລະເສີນ Śveta-Mādhava ຕາມຄະນະຮູບລັກສະນະ Vaiṣṇava ແລະເຊື່ອມການອາບນ້ຳໃນ Śvetagaṅgā ກັບການໄດ້ຮັບ Śvetadvīpa. ຕໍ່ມາກ່າວເຖິງ Matsya-Mādhava ລະລຶກອະວະຕາຣ Matsya ໃນມະຫາສະມຸດດັ້ງເດີມ ແລະສັນຍາຜົນທັງໂລກີ-ໂລກຸດຕະຣະ (ບໍ່ພ່າຍແພ້, ອຳນາດກະສັດ, ແລະສຸດທ້າຍມຸກຕິ) ຜ່ານການບູຊາຢ່າງຈົ່ງໃຈ ແລະໂຢກະກັບ Hari. ບົດນີ້ຈາກ māhātmya ໄປສູ່ພິທີການ: ມາຣຈະນ (ຊຳລະ) ທີ່ທະເລສາບ Mārkaṇḍeya ກຳນົດເວລາພິເສດ (caturdaśī; Jyeṣṭha pūrṇimā ໃຕ້ Jyeṣṭhā) ໃຫ້ເຂົ້າໄປຫາ vaṭa (ຕົ້ນໄຊບັນດານພອນ) ແລະວຽນຮອບ. ມີ mantra-nyāsa ຂອງ Aṣṭākṣarī, Viṣṇu-kavaca ຕາມທິດ, ສະມາທິລະບຸຕົນ, ແລະຄຳອະທິຖານອາບນ້ຳຕໍ່ Tīrtharāja. ຫຼັງອາບ: Aghamarṣaṇa, ນຸ່ງຜ້າສະອາດ, prāṇāyāma, sandhyā ແລະບູຊາ Sūrya, ສະດຸດ Gāyatrī 108 ຄັ້ງ, svādhyāya ແລະ tarpaṇa ຢ່າງເປັນລຳດັບ; ຍ້ຳວ່າການຖວາຍແກ່ pitṛ ຕ້ອງວາງລົງດິນ ເປັນຖິ່ນຢູ່ອັນມັ່ນຄົງຂອງບັນພະບຸລຸດ ພ້ອມຈັດ kuśa ແລະເຊີນ Deva ແລະ Pitṛ.

69 verses

Adhyaya 57

The Greatness of Puruṣottama (Aṣṭākṣarī Maṇḍala-Pūjā and Nyāsa)

ໃນບົດສົນທະນາ ວະສຸ–ໂມຫິນີ ວະສຸສອນລຳດັບການບູຊານາຣາຍະນະຢ່າງຄົບຖ້ວນ ໂດຍໃຫ້ວາດມັນດະລາດອກບົວ 8 ກີບ ຢູ່ໃນກອບສີ່ຫຼ່ຽມມີປະຕູ 4 ທິດ. ຫຼັງຈາກການຊຳລະເບື້ອງຕົ້ນ (ອາຈະມະນາ ແລະ ວາຈາສຳຍະມະ) ສາທະກະຊຳລະພາຍໃນດ້ວຍມັນຕຣາ-ການພິຈາລະນາ (ກະສ/ຣ ຢູ່ຫົວໃຈ; ເອກາຣະ ຢູ່ດວງຈັນທີ່ຍອດສະຫຼອງ) ຈົນເກີດການຊຳລະດັ່ງນ້ຳອະມຣິຕ ແລະໄດ້ “ກາຍເທວະ”. ຕໍ່ມາເຮັດ ອັດຖາກສະຣີ ນຍາສະ ຕາມຈຸດຕ່າງໆຂອງຮ່າງກາຍ ເພີ່ມ ປັນຈາງຄະ ຂອງໄວສະນະວະ, ກະຣະ-ຊຸດທິ ແລະພິຈາລະນາ ຈະຕຸຣວິວຫະ (ວາສຸເທວະ, ສັງກະຣະສະນະ, ປຣະດຍຸມນະ, ອະນິຣຸດທະ) ໃຫ້ແຜ່ຊຶມໃນກາຍ. ການປົກປ້ອງທິດຖືກຕັ້ງດ້ວຍການວາງນາມພຣະວິສນຸຮອບຕົນ ແລະເຊີນ ມັນດະລາ ພຣະອາທິດ–ພຣະຈັນ–ໄຟ. ອົງເທວະຖືກປະດິດສະຖານໃນໃຈກາງດອກບົວ ບູຊາດ້ວຍມັນຕຣາ 8 ແລະ 12 ພະຍາງ ແລະເຊີນອະວະຕາຣ (ມັດສະຍະ, ນະຣະສິງຫະ, ວາມະນະ). ຈາກນັ້ນມີອຸປະຈາຣະ: ປາດຍະ, ອະຣຄະຍະ, ມະທຸປະຣກະ, ອາຈະມະນີຍະ, ສະນານະ, ວັດສະຕຣະ, ຄັນທະ, ອຸປະວີຕະ, ດີປະ, ທູປະ, ໄນເວດຍະ. ກີບດອກບົວຮັບວິວຫະ ແລະອະວະຕາຣ; ອາວຸດ ແລະຜູ້ຕິດຕາມ (ສັງຂະ, ຈັກຣະ, ຄະດາ, ສາຣັງຄະ, ດາບ, ກະບອກລູກສອນ, ຄຣຸດ) ຖືກວາງ; ດິກປາລະ ແລະຖານຮອງຈັກກະວານຖືກເຊີນ. ທ້າຍບົດກ່າວເຖິງຈຳນວນຈະປະ (8/28/108), ການໃຊ້ມຸດຣາ, ແລະກ່າວວ່າແມ່ນແຕ່ເຫັນພິທີນີ້ກໍນຳໄປສູ່ພຣະວິສນຸອັນອະມະຕະ; ຜູ້ບໍ່ຮູ້ການບູຊາຮະຣິຢ່າງຖືກຕ້ອງ ບໍ່ອາດເຖິງຖິ່ນພຳນັກສູງສຸດໄດ້.

59 verses

Adhyaya 58

Description of the Origin of the Cosmic Egg (Brahmāṇḍa) and the Ocean as King of Tīrthas

ໃນບົດສົນທະນາ ໂມຫິນີ–ວະສຸ (ຕາມການເລົ່າຂອງ ວະສິດຖະ) ວະສຸກຳນົດພິທີບູຊາທີ່ທະເລໃກ້ ປຸຣຸໂສຕຕະມ-ເກດຕຣະ: ບູຊາປຸຣຸໂສຕຕະມ, ກົ້ມກາບ, ປະນີປະນອມທະເລເປັນ «ເຈົ້າແຫ່ງແມ່ນ້ຳ», ອາບນ້ຳ ແລ້ວບູຊາ ນາຣາຍະນະ ທີ່ຝັ່ງ. ການເຄົາລົບ ຣາມ–ກຣິສນະ–ສຸພັດຣາ ແລະ ກາບໄຫວ້ ສາຄະຣະ ໃຫ້ບຸນຍິ່ງໃຫຍ່ເທົ່າອັສວະເມດະ, ທຳລາຍບາບ, ນຳໄປສູ່ສະຫວັນ ແລະສຸດທ້າຍເຖິງ ໄວສະນະວະ-ໂຍກະ ອັນນຳໄປສູ່ມົກສະ. ທ່ານລະບຸເວລາມົງຄຸນ (ຄຣາສ, ສັງກຣານຕິ, ອະຍະນະ, ວິສຸວະ, ເລີ່ມຢຸກ/ມັນວັນຕະຣະ, ວະຍະຕີປາຕະ, ເດືອນ ອາສາດຫະ ແລະ ກາຣຕິກາ…) ແລະກ່າວວ່າ ທານແກ່ພຣາຫມະນ ແລະ ປິນດະ ທີ່ນີ້ໄດ້ຜົນພັນເທົ່າ ບໍ່ໝົດສິ້ນ. ຕໍ່ມາຍົກທະເລເປັນກະສັດແຫ່ງຕີຣຖະ: ຕີຣຖະ ແມ່ນ້ຳ ແລະ ໜອງບຶງທັງປວງໄຫຼເຂົ້າສູ່ມັນ; ກຳມະທີ່ເຮັດທີ່ນັ້ນບໍ່ເສື່ອມ; ແລະດິນແດນນີ້ມີ «ເກົ້າສິບເກົ້າໂກຕິ ຕີຣຖະ». ໂມຫິນີຖາມເຫດໃດທະເລເຄັມ; ວະສຸເລົ່ານິທານທະເລ 7 ເປັນເດັກນ້ອຍ, ຄຳສາບຂອງ ຣາທິກາ ແລະພຣະບັນຊາຂອງ ກຣິສນະ ໃຫ້ທະເລນ້ອຍສຸດເປັນ ກະສາຣ (ເຄັມ). ທ້າຍບົດສະຫຼຸບສາງຂະຍະ-ຈັກກະວານ ແລະການເກີດຂອງ ພຣະຫມານດະ—ຈາກກຸນ ແລະທາດ ໄປຫາ ວິຣາດ, ພຣະພຣະຫມາ, ແລະ 14 ໂລກ—ປິດດ້ວຍ “ການພັນລະນາກຳເນີດພຣະຫມານດະ”។

68 verses

Adhyaya 59

The Greatness of Puruṣottama (Goloka-tattva and Rādhā–Kṛṣṇa Upāsanā)

ໃນບົດສົນທະນາທີ່ ວາສຸ ສອນ ໂມຫິນີ, ພຣະກຣິດສະນາ (Kṛṣṇa) ຖືກກ່າວວ່າເປັນຈິດສຳນຶກບໍລິສຸດບໍ່ມີມົນທິນ ແລະແສງສະຫວ່າງທິບ, ສະຖິດຢູ່ຕະຫຼອດການໃນ ໂກໂລກາ ເປັນແສງພາຍໃນ ແລະເປັນພຣະພຣະຫມັນທັງໃນຮູບປາກົດ/ບໍ່ປາກົດ. ບົດນີ້ພາບວາດສິ່ງແວດລ້ອມອັນສັກສິດຂອງ ໂກໂລກາ/ວຣິນດາວັນ—ງົວ, ໂກປະ, ຕົ້ນໄມ້, ນົກ—ແລະກ່າວວ່າເມື່ອການລະລາຍຈັກກະວານເກີດຂຶ້ນ ການຮັບຮູ້ຈະຖືກບັງ. ມີນິມິດສະຫວ່າງໄສເຜີຍໃຫ້ເຫັນພຣະອົງວັຍໜຸ່ມ ຜິວຄ່ຳ ຖືຂຸ່ຍ ມີສອງແຂນ ໂດຍມີ ຣາທາ (Rādhā) ຢູ່ເທິງອົງອົບ; ຣາທາເປັນສີຄຳ ເກີນພຣະກຣິຕິ ແລະບໍ່ແຕກຕ່າງຈາກພຣະອົງ. ເຫດປັດໃຈສູງສຸດບໍ່ອາດພູດໄດ້; ພຣະສິວະເຂົ້າເຖິງໂດຍສະມາທິເປັນຫຼັກ, ແຕ່ຮູບສີ່ແຂນປາກົດໃຫ້ຜູ້ມີພັກຕິເຫັນຊ້ຳໆ. ກ່າວເຖິງສາຍການຖ່າຍທອດຄຳສອນຜ່ານ ລັກສະມີ, ສະນັດກຸມາຣະ, ວິສະວັກເສນະ, ນາຣາຍະນະ, ພຣະພຣະຫມາ, ແລະລູກຂອງທັມມະ ຈົນເຖິງ ນາຣະດະ. ບົດນີ້ຍັງອະທິບາຍລີລາທິບ ແລະອົງຕົນຂອງເທວີ (ຣາທາເປັນ ລັກສະມີ/ສະຣັສວະຕີ/ສາວິຕຣີ; ຮະຣິເປັນ ດຸຣຄາ), ການປາກົດຂອງ ສັກຕິ (ສະຕີ/ປາຣະວະຕີ), ແລະປິດທ້າຍດ້ວຍ “ເນຕິ ເນຕິ” ພ້ອມສາທະນາປະຕິບັດ: ປະເພດຂອງການພຶ່ງພາ, ສູດມັນຕຣະທີ່ເຜີຍແຈ້ງ, ແລະຈັນຍາ—ເຄົາລົບຄູບາ, ໃຫ້ກຽດວາຍສະນະວະ, ລະລຶກພຣະອົງຕະຫຼອດ, ແລະຮັກສາພິທີບຸນຕ່າງໆ.

49 verses

Adhyaya 60

Abhiṣeka (Consecratory Bathing Rite)

ໃນບົດສົນທະນາ Vasu–Mohinī ໃນ Puruṣottama-māhātmya ບົດນີ້ກໍານົດວິທີເຂົ້າສູ່ທະເລສາບ Indradyumna (tīrtha ທີ່ກ່າວວ່າເກີດຈາກອະວະຍະວະຂອງ Aśvamedha) ໂດຍເລີ່ມຈາກຄວາມບໍລິສຸດ, ācamana, ການລະລຶກ Hari, ການຢືນດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະ ມົນຕຣາ tīrtha ໂດຍກົງ. ຫຼັງອາບນ້ໍາ ຕ້ອງຖວາຍນ້ໍາຕາມປະມານແກ່ devas/ṛṣis/pitṛs, ຄວບຄຸມຄໍາເວົ້າ, ຖວາຍ piṇḍa ແກ່ບັນພະບຸລຸດ ແລະ ບູຊາ Puruṣottama; ສັນຍາຜົນບຸນເທົ່າ Aśvamedha, ຍົກສູງບັນພະບຸລຸດ, ສຸກໃນສະຫວັນ ແລະ ທ້າຍສຸດໄດ້ມຸກຕິ. ຍັງກໍານົດຊ່ວງງານບຸນເດືອນ Jyeṣṭha ຝ່າຍສວ່າງ (Daśamī ຫາປະມານໜຶ່ງອາທິດ) ເມື່ອແມ່ນ້ໍາແລະມະຫາສະໝຸດປາກົດທີ່ Puruṣottama ແລະ ການກະທໍາທັງປວງກາຍເປັນອະມະຕະເນື່ອງຈາກ darśana ພຣະເຈົ້າ. ເນັ້ນ Daśaharā, ອົບພົບ Ekādaśī, darśana ວັນ Pañcadaśī ແລະ darśana ພິເສດ (Vaiśākha Tṛtīyā ທາຈັນທະນາ; Phālguna ຊິງ). ຕໍ່ມາເປັນບັນຊີ tīrtha/ແມ່ນ້ໍາ/ພູທົ່ວອິນເດຍ ແລະ ສະຫຼຸບວ່າບໍ່ມີແມ່ນ້ໍາໃດເທົ່າ Kṛṣṇa-darśana. ທ້າຍສຸດພັນລະນາມະນະດົບ abhiṣeka ໃຫຍ່ ແລະ ພິທີບູຊາ: ດົນຕຣີ, ສຽງສະດຸດີວິດ, ການມາຮ່ວມຂອງ devas/ṛṣis ແລະ ເວລາຈັກກະວານ; ອາບພຣະ Kṛṣṇa ດ້ວຍນ້ໍາ Gaṅgā ແລະ ດອກໄມ້ ກ່ອນຈົບດ້ວຍຄໍາລົງທ້າຍບົດ.

77 verses

Adhyaya 61

Description of the Fruits of Pilgrimage to Puruṣottama-kṣetra

ໃນບົດສົນທະນາທີ່ ວາສຸ ສອນ ໂມຫິນີ/ສຸປຣະພາ/ນັນດິນີ ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍສະຕຸຕິອັນສັກສິດ: ເທວະ ແລະ ສັດສະຫວັນ ຮ້ອງ «ຊະຍະ» ຊ້ຳໆ ແດ່ ກຣິສນະ ພ້ອມ ຣາມ ແລະ ສຸພັດຣາ ຍົກຍ້ອງພຣະອົງເປັນຈອມໂລກ ເປັນອະວະຕາຣ (ມັດສະຍະ, ກູຣມະ, ວະຣາຫະ) ແລະ ຜູ້ຖື ຈັກຣະ, ສັງຂະ, ຄະດາ. ຕໍ່ມາວາງຫຼັກທຳມະແຫ່ງຄວາມເທົ່າທຽມຂອງບຸນ: ແຕ່ພຽງໄດ້ດາຣະຊະນະ ພຣະຕຣິອົງທີ່ປະທັບເທິງເວທີ ກໍໄດ້ບຸນເທົ່າກັບທານໃຫຍ່ (ງົວ, ສາວພຣະຫມັນ, ດິນພ້ອມຄຳ), ການຕ້ອນຮັບແຂກ, ປ່ອຍງົວຜູ້, ແລະ ການວຽນທີ່ທີຣຖະຫຼາຍໆ. ເນັ້ນພິເສດເຖິງນ້ຳອະພິເສກທີ່ເຫຼືອ: ພອຍພົ່ນໃສ່ຜູ້ທຸກທ້ອນ (ບໍ່ມີລູກ, ໂລກໄພ, ອາການຖືກກຣາຫະ, ຖືກຣາກສະສະຄອບງຳ) ຊ່ວຍຊຳລະ ແລະ ໃຫ້ສຳເລັດປາດຖະໜາ; ການເຫັນກຣິສນະຫຼັງອາບນ້ຳ ໂດຍສະເພາະໃນການເຄື່ອນໄຫວຫັນໜ້າທາງໃຕ້ ທຳລາຍບາບໜັກ ແລະ ໃຫ້ຜົນເທົ່າກັບການວຽນຮອບຈັກກະວານ ແລະ ທີ່ອາບນ້ຳອັນລືຊື່. ຈາກນັ້ນກ່າວເຖິງວຣະຕະກັລປະ: ອາບນ້ຳໃນ ເຈຍສຖະ-ສຸກລະ ເອກາດະຊີ, ຈະປະສູຣຍະ, ອະພິເສກໃນວິຫານ (ເນີຍຂີ, ນົມ, ນ້ຳຜຶ້ງ/ນ້ຳຈັນທະນະ), ປັນໂຈປະຈາຣະ, ຈຸດໂຄມ (ຮວມ 12), ນະໄວເທຍ, ຈະປະມັນຕຣະ, ການກົ້ມກາບ, ບູຊາຄູຣູ, ຈັດມັນດະປະ/ມັນດະລະ, ຢູ່ຕື່ນຄືນຟັງ ວາສຸເທວະ-ກະຖາ ແລະ ກີຣຕະນະ. ວັນດວາດະຊີ ນັບຖືພຣາຫມັນ 12 ຄົນ ດ້ວຍງົວ ຄຳ ເຄື່ອງໃຊ້ ອາຫານ ແລະ ພິທີສົ່ງ. ຜົນສຸດທ້າຍແມ່ນໄດ້ຂຶ້ນສູ່ໂລກເທວະຫຼາຍຊັ້ນຕາມກຳນົດກັລປະ, ກັບມາເກີດເປັນກະສັດຜູ້ຖືທຳ, ແລະ ສຸດທ້າຍບັນລຸ ວາຍສະນະວະ-ໂຍກະ ແລະ ໄກວັນຍະ.

104 verses

Adhyaya 62

Tīrtha-vidhi (Procedure for Holy Places) — Prayāgarāja-māhātmya

ໃນບົດສົນທະນາ ວາສຸ–ໂມຫິນີ ໂມຫິນີ ຫຼັງຈາກໄດ້ຟັງຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງ ປຸຣຸສົດຕະມະ ກໍຂໍໃຫ້ອະທິບາຍມະຫາຕະມະຂອງ ປຣະຍາກ ແລະກົດລະບຽບການໄປຈາລິກທີ່ tīrtha. ວາສຸ ເລີ່ມດ້ວຍຫຼັກທົ່ວໄປ: tīrtha-yātrā ໃຫ້ຜົນເຫນືອກວ່າຍັດຍະຫຼາຍຢ່າງ ແຕ່ຈະສົມບູນກໍຕ້ອງມີ ທານ ການສຳລວມອິນຊີ ແລະສັດທາ/ພາວະ (bhāva). ທ່ານກຳນົດຄຸນສົມບັດພາຍໃນ: ຄວບຄຸມກາມ ໂກດ ໂລບ, ອົດທົນ, ພໍໃຈ, ບໍ່ຢາກຮັບຂອງຂວັນ; ແລະເຕືອນວ່າການຢູ່ໃກ້ແມ່ນ້ຳຄົງຄາເຫມືອນປາ ບໍ່ເກີດຜົນຖ້າຂາດພັກຕິ. ຕໍ່ມາກໍວາງພິທີການເດີນທາງ: ບູຊາພຣະຄະເນຊາກ່ອນອອກເດີນທາງ, ເຄົາລົບເທວະ, ປິຕຣະ, ພຣາຫມະນ, ສາທຸ; ວິທີ śrāddha/tarpaṇa ທີ່ tīrtha ພ້ອມວັດຖຸ piṇḍa ແລະການຫຼີກອະສຸຈິ. ມີກົດພິເສດສຳລັບ ປຣະຍາກ ແລະ ຄະຍາ: ໂກນຜົມໃນໄລຍະໄວ້ທຸກ, ຮູບແບບ kārpaṭī, ບໍ່ຮັບຂອງຂວັນ. ບົດນີ້ຕຳນິການເດີນທາງດ້ວຍຄວາມຫຍິ່ງຍະໂສ ແລະຈັດລຳດັບບາບ/ບຸນຕາມພາຫະນະ. ທ້າຍສຸດ ອະທິບາຍເລື່ອງການໂກນຜົມ (muṇḍana ແລະ kṣaura), ຂໍ້ຍົກເວັ້ນ (ກຸຣຸກເຩຕຣະ, ວິຊາລາ, ວິຣາຈາ, ຄະຍາ) ແລະຂໍ້ບັງຄັບສຳລັບແມ່ນ້ຳຄົງຄາ, ຊີ້ວ່າຄວາມສັກສິດຂອງ tīrtha ຕັ້ງຢູ່ເທິງອານຸພາບຂອງນ້ຳ-ດິນ-ໄຟ ແລະການຮັບຮອງຂອງ຤ິສີ.

56 verses

Adhyaya 63

Prayaga-mahatmya (Glory of Prayaga and the Magha Bath at Triveni)

ໃນບົດສົນທະນາທີ່ ວາສຸ ສອນ ໂມຫິນີ ອັດຍາຍນີ້ປະກາດຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງ ປຣະຍາກ (Prayāga) ທີ່ວີດະຮັບຮອງ ໂດຍເນັ້ນການອາບນ້ຳພິທີ (snāna) ແລະ ວຣະຕະເດືອນມາຄະ ເມື່ອພຣະອາທິດເຂົ້າມະກະຣະ (Makara)។ ບົດນີ້ຈັດລຳດັບຜົນບຸນຂອງຕີຣຖະທີ່ກ່ຽວກັບ ຄົງຄາ: ຈຸດເຂົ້າ, ຈຸດບັນຈົບ, ແລະທິດທາງການໄຫຼ ຈົນສູງສຸດທີ່ ເວນີ/ຕຣິເວນີ (ຄົງຄາ–ຢະມຸນາ ແລະ ສະຣັສວະຕີຕາມປະເພນີ) ອັນຫາຍາກ. ໃນມາຄະ ມີເທວະ, ຣິສີ, ສິດທະ, ອັບສະຣາ, ແລະ ປິຕຣິ ມາຊຸມນຸມ. ມີຂໍ້ກຳນົດການອາບສັ້ນໆ (ມັນຕຣາ, ຄວາມສງົບ) ແລະອະທິບາຍການຄູນຜົນບຸນຕາມສະຖານທີ່ (ອາບນ້ຳຮ້ອນຢູ່ບ້ານ, ສະໜອງ, ແມ່ນ້ຳ, ຈຸດບັນຈົບໃຫຍ່) ແລະຕາມລະດູ (ມາຄະໃນມະກະຣະຄູນຜົນຢ່າງຫຼາຍ). ກ່າວເຖິງຂອບເຂດກະເສດຣະມັນດະລະ 5 ໂຢຊະນະ, ຕີຣຖະຍ່ອຍ, ແລະວິໄນທາງທຳ (ພຣະຫມະຈັຣຍະ, ອະຫິງສາ, ສັດຈະ, ຕັຣປະນະ). ແນະນຳທານ—ໂດຍສະເພາະ ໂຄ-ທານ ແກ່ຜູ້ຮູ້ວີດະ—ແລະພິທີເຊັ່ນການໂກນຜົມ, ແຕ່ຍືນຢັນວ່າ ພັກຕິພາຍໃນແມ່ນຕົວຕັດສິນ. ທ້າຍສຸດອ້າງຢ່າງແຂງແຮງວ່າ ການອາບມາຄະທີ່ປຣະຍາກໃຫ້ມົກສະ ແລະແມ່ນແຕ່ການລະນຶກເຖິງປຣະຍາກໃນຍາມຕາຍກໍມີຜົນກູ້ພົ້ນ.

175 verses

Adhyaya 64

The Determination of the Extent of the Sacred Field and Related Matters (Kurukṣetra Māhātmya)

ໃນບົດສົນທະນາລະຫວ່າງ ວາສຸ–ໂມຫິນີ ໂມຫິນີຂໍໃຫ້ອະທິບາຍຢ່າງລະອຽດເຖິງຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງ ກຸຣຸເກດຕຣະ ໃນບັນດາຕີຣຖະ. ວາສຸກ່າວວ່າ ກຸຣຸເກດຕຣະແມ່ນກະເສດຕຣະອັນມີບຸນສູງ ອາບນ້ຳແລ້ວລ້າງບາບ ແລະແມ່ນແຕ່ຟັງກໍໄດ້ອານຸສົງເຖິງການຫຼຸດພົ້ນ. ທ່ານກຳນົດພື້ນທີ່ນີ້ຢູ່ໃນ ພຣະຫມາວັຣຕະ ລະຫວ່າງແມ່ນ້ຳ ສາຣັສວະຕີ ແລະ ດຣິສັດວະຕີ ແລະກ່າວເຖິງມົກສະ-ສາທະນາ 4 ປະການ: ພຣະຫມາ-ຍານ, ກະທຳ ກະຍາ-ສຣາດທະ, ຕາຍໃນ ໂກສາລາ, ແລະຢູ່ອາໄສທີ່ກຸຣຸເກດຕຣະ. ບົດນີ້ເລົ່າການເກີດຂຶ້ນຂອງ ພຣະຫມາ-ສາຣັສ, ຣາມ-ຫຣາດ, ແລະ ຣາມ-ຕີຣຖະ ພ້ອມເຊື່ອມກັບຕະປັສຂອງ ພຣະຫມາ, ພຣະວິສນຸ, ພຣະສິວະ, ປຣະສຸຣາມ, ແລະ ມາຣະກັນເດຍ. ມັນອະທິບາຍການໄຫຼຂອງສາຣັສວະຕີ ການພັດທະນາໂດຍຊາວກຸຣຸ ແລະກຳນົດວ່າ ກຸຣຸເກດຕຣະ/ສຍະມັນຕະປັນຈະກະ ກວ້າງ 5 ໂຢຊະນະ. ວາສຸລຽງອານຸສົງອັນບໍ່ເສື່ອມຂອງການອາບນ້ຳ ອົບອົດ ດານ ໂຮມ ຈະປະ ແລະ ເທວະປູຊາ ແລະກ່າວວ່າຜູ້ຕາຍທີ່ນັ້ນບໍ່ກັບມາເກີດອີກ. ທ້າຍສຸດ ທ່ານສັ່ງໃຫ້ບູຊາຍັກສະຜູ້ພິທັກຖິ່ນ (ສຸຈັນດຣະ) ແລະກ່າວວ່າ ພຣະວິສນຸໄດ້ຈັດຕັ້ງຜູ້ຄຸ້ມຄອງເພື່ອກັ້ນຄົນບາບ ແລະປົກປ້ອງກະເສດຕຣະນີ້.

33 verses

Adhyaya 65

Description of the Pilgrimage to the Sacred Tīrthas (Kurukṣetra-yātrā-krama)

ໂມຫິນີຂໍໃຫ້ເລົ່າລຳດັບຢ່າງຖືກຕ້ອງກ່ຽວກັບປ່າມົງຄຸນ, ແມ່ນ້ຳ ແລະເສັ້ນທາງຈາລິກໄປຕີຣຖະໃນກຸຣຸກເຩດຣະ. ວະສຸຕອບດ້ວຍ tīrtha-yātrā-vidhi ຢ່າງເປັນລະບຽບ: ລາຍນາມປ່າກາງ 7 ແຫ່ງ (Kāmyaka, Aditivana, Vyāsa-vana, Phalakīvana, Sūryavana, Madhuvana, Sītāvana) ແລະແມ່ນ້ຳຕາມລະດູການ ທີ່ການສຳຜັດ ແລະດື່ມນ້ຳໃຫ້ບຸນ. ເສັ້ນທາງເລີ່ມດ້ວຍການນົບນ້ອມຕໍ່ຍັກສາຜູ້ເຝົ້າປະຕູ Rantuka ແລ້ວໄປຍັງ Vimala/Vimaleśvara, Pāriplava, Pṛthivī-tīrtha, Dakṣa-āśrama (Dakṣeśvara), Śālakinī, Nāga-tīrtha, Pañcanada, Koṭitīrtha/Koṭīśvara, Aśvitīrtha, Varāha-tīrtha, Soma-tīrtha ແລະສະຖານທີ່ Śiva-liṅga ຫຼາຍແຫ່ງ ພ້ອມ snāna, pūjā, dāna ແລະການເລີ້ຍງອາຫານພຣາຫມະນ. ບົດນີ້ຍົກການກະທຳຕີຣຖະເທົ່າກັບຍັດຍະເວດໃຫຍ່ (Agniṣṭoma, Aśvamedha, Rājasūya, Soma-yajña) ແລະໃຫ້ກົດປະຕິທິນ: ພິທີເດືອນ Caitra, Kārtika kanyā-dāna, Pitṛpakṣa/Mahālaya śrāddha, ທານໃນຄາບຄືນຄຸ້ມຄອງ. ທ້າຍສຸດກ່າວວ່າບໍ່ມີຕີຣຖະໃດເທົ່າກຸຣຸກເຩດຣະ ແລະ Sthāṇu-tīrtha ແມ່ນຈຸດສູງສຸດເພື່ອຫຼຸດພົ້ນ. ຟະລະ-ສຣຸຕິຢືນຢັນວ່າການຟັງ/ສວດ māhātmya ນີ້ທຳລາຍບາບ ແລະນຳໄປສູ່ mokṣa.

136 verses

Adhyaya 66

The Greatness of Haridvāra (Gaṅgādvāra-māhātmya)

ໃນບົດສົນທະນາ ວະສຸ–ໂມຫິນີ ໂມຫິນີໄດ້ຂໍໃຫ້ເລົ່າມະຫາຕະມະຂອງ ຄັງຄາດວາຣາ (ຮະຣິດວາຣາ) ອັນໃຫ້ບຸນ ຫຼັງຈາກໄດ້ຟັງຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງ ກຸຣຸກເຊດຕຣະ. ວະສຸເລົ່າການລົງມາຂອງ ເທວີຄັງຄາ (ລະການັນດາ) ຕາມພະພາຄີຣະຖ ແລະຊີ້ວ່າດິນແດນນີ້ບໍລິສຸດໂດຍຍັດຍະຂອງ ທັກສະ ປຣະຊາປະຕິ. ຕໍ່ມາເລື່ອງຫັນໄປສູ່ວິກິດ ທັກສະ-ຍັດຍະ: ພຣະສິວະຖືກກັນອອກ, ສະຕີບໍ່ໄດ້ຮັບການນັບຖື ແລະສະຫຼະຊີວິດ; ສະຖານທີ່ນັ້ນກາຍເປັນຕີຣະຖະອັນມີ຤ິດສໍາລັບການອາບນ້ໍາ (ສນານ) ແລະຕັຣປະນະ. ວີຣະພັດຣະທໍາລາຍຍັດຍະ ແລະພາຍຫຼັງຕາມຄໍາວອນຂອງພຣະພຣະຫມາ ຈຶ່ງຟື້ນຟູຄືນ. ບົດນີ້ຍັງລຽນລາຍຊື່ຕີຣະຖະຍ່ອຍໆໃນຮະຣິດວາຣາ ແລະຜົນບຸນ: ຮະຣິ-ຕີຣະຖະ (ຮະຣິປາດ), ຕຣິຄັງຄາ, ກະນະຄະລາ, ຊະຫນຸ-ຕີຣະຖະ, ໂກຕີຕີຣະຖະ/ໂກຕີອີສະ, ສັບຕະຄັງຄາ ແລະອາສຣະມຂອງສັບຕະຣິຊິ, ອາວັຣຕະ, ທະເລສາບກະປິລາ, ນາຄະຣາຊາ-ຕີຣະຖະ, ລະລິຕະກະ, ຕີຣະຖະຂອງຊານຕະນຸ, ພີມະສະຖະລະ—ແຕ່ລະແຫ່ງຜູກກັບວຣະຕະ, ທານ ແລະຜົນທີ່ສັນຍາ. ເນັ້ນເປັນພິເສດການອາບນ້ໍາໃນຊ່ວງກຸມພະ ແລະການຍ້າຍດວງອາທິດ, ຍອກຫາຍາກເຊັ່ນ ວາຣຸນ ແລະ ມະຫາວາຣຸນະກະ; ການເຄົາລົບພຣາຫມະນະ; ແລະ຤ິດຂອງການລະລຶກ, ການສວດ (ຄັງຄາ-ສະຫັດສະຣະນາມ) ແລະການຟັງປຸຣານະທີ່ຮະຣິດວາຣາ ຮວມທັງອານຸພົນປ້ອງກັນຈາກການເກັບຮັກສາມາຫາຕະມະເປັນລາຍລັກອັກສອນ.

57 verses

Adhyaya 67

Badarikāśrama-māhātmya: The Five Śilās, Tīrthas, and the Path of Liberation

ໃນບົດສົນທະນາລະຫວ່າງ ວະສຸ ແລະ ໂມຫິນີ ໄດ້ປະກາດມະຫາອານຸພາບຂອງ ບະດະຣີ ເປັນ kṣetra ຂອງ ຮະຣິ ທີ່ ນະຣະ ແລະ ນາຣາຍະນະ ບໍລິບັດຕະປັສຢາຍາວນານເພື່ອປະໂຫຍດໂລກ. ບົດນີ້ລຽນລາຍຊື່ຕີຣຖະສຳຄັນ: ອັກນິ/ວະຫນິ-ຕີຣຖະ (ອາບນ້ຳເຜົາບາບ), ຫີນຂອງ ນາຣະດະ (ນາຣາດີ) ແລະ ນາຣະດະ-ກຸນດະ (ຊຳລະມົນທິນ), ແລະ ປັນຈະຄັງຄາ (ທຳ tarpana ແລ້ວບໍ່ກັບຈາກ ພຣະຫມະໂລກ). ຕໍ່ມາເລົ່າຕະປັສຢາຂອງ ຄະຣຸດະ ແລະ ພຣະວິສນຸ ປະທານພອນ ຕັ້ງ ວາຍນະເຕຍ-ສິລາ ມີບຸນແມ່ນແຕ່ລະລຶກ. ສິລາ ວາຣາຫີ ແລະ ນາຣະສິງຫະ ຜູກກັບກິດອະວະຕາຣ ສັນຍາປົກປ້ອງຈາກ ດຸຣຄະຕິ ແລະ ເຖິງຖິ່ນພຳນັກ ໄວສນະວະ. ຫີນທີ 5 ນະຣະ–ນາຣາຍະນະ ອະທິບາຍຕາມຍຸກະທັມ: ຍຸກເກົ່າເຫັນໄດ້ ແຕ່ໃນ ກະລິຍຸກ ເຂົ້າເຖິງໄດ້ຜ່ານການບູຊາຮູບຫີນທີ່ຕິດຕັ້ງທີ່ ນາຣະດະ-ກຸນດະ ພ້ອມວົງຈອນບູຊາຕາມລະດູ (ໄວສາຂ/ກາຣຕິກ). ຍັງມີຕີຣຖະອື່ນໆຫຼາຍ (ກະປາລະໂມຈະນະ, ໄຕມິງກິລະ, ອິນທຣະປະດະ, ມານະໂສດເພດະກະ, ກາມາກາມ, ວະສຸທາຣາ, ສາຍນ້ຳ ປຣະພາສ/ປຸສກະຣ/ຄະຍາ/ໄນມິສ, ໂສມະກຸນດະ, ດວາດະສາອາດິຕະຍະ, ຈະຕຸḥ-ສຣົຕະ, ສັບຕະປະດະ, ອຸຣະວະສີ-ກຸນດະ, ອັສຕຣະ, ເມຣຸ, ໂລກະປາລະ, ດັນເດປຸສກະຣິນີ-ສັງຄົມ, ທັມມະ-ກເສຕຣະ, ອຸຣະວະສີ-ສັງຄະມະ, ກັມໂມດທະຣະ, ພຣະຫມະວາຣຕະ) ກໍ່ເປັນແຜນທາງຈາລິກທີ່ຄົບຖ້ວນ. ທ້າຍບົດມີຜົນບຸນ: ການສະດຸດສະຫຼຸບ/ອ່ານ, ຢູ່ອາໄສ, ແລະ ພັກຕິທີ່ ບະດະຣີ ໃຫ້ພົ້ນບາບ, ຄວາມຮັ່ງມີ, ພົ້ນຈາກມໍລະນະກ່ອນເວລາ, ແລະ ໄດ້ເຫັນ ຮະຣິ ໂດຍກົງ.

83 verses

Adhyaya 68

Kāmodākhyāna (Glory of the Kāmodā Sacred Place)

ໃນບົດສົນທະນາທີ່ ໂມຫິນີ ຖາມ ແລະ ວະສຸ ຕອບ ບົດນີ້ສັນລະເສີນຕີຣຖະ «ກາໂມດາ» ຢູ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳຄົງຄາ. ວະສຸເຊື່ອມກັບເຫດການກວນທະເລນ້ຳນົມ ທີ່ເກີດ «ນາງແກ້ວ» 4 ອົງ—ຣາມາ(ລັກສະມີ), ວາຣຸນີ, ກາໂມດາ, ແລະ ວາຣາ—ໂດຍອະທິບາຍວ່າ ວາຣຸນີຖືກອະສຸຣະນຳໄປຕາມການອະນຸຍາດຂອງ ວິສນຸ ແຕ່ ລັກສະມີ ຕັ້ງມັ່ນເປັນມະເຫສີຂອງ ວິສນຸ. ເທວະທັງຫຼາຍຮູ້ເຫດອະນາຄົດ ແລະຕາມພຣະບັນຊາ ວິສນຸ ໄດ້ບູຊາ ພຣະແມ່ກາໂມດາ ໃນເມືອງຊື່ດຽວກັນ; ພຣະນາງຢູ່ໃນສະມາທິ ປາຖະໜາຮ່ວມພຣະອົງ ແລະກ່າວວ່າ ວິສນຸ ສາມາດບັນລຸໄດ້ທີ່ນີ້ດ້ວຍພັກຕິຈາກໃຈ. ນ້ຳຕາແຫ່ງຄວາມປິຕິຂອງກາໂມດາ ຕົກລົງໃນຄົງຄາ ແລະເຊື່ອມກັບດອກບົວເຫຼືອງຫອມ «ກາໂມດາ»; ບູຊາຖືກຕ້ອງໃຫ້ສົມປາດຖະໜາ ແຕ່ບູຊາຜິດນຳທຸກ. ບົດຍັງລະບຸທີ່ຕັ້ງເໜືອ «ຄົງຄາດວາຣະ» ແນະນຳໃຫ້ພັກອາໄສ ແລະຈະປະມັນຕຣະ 12 ພະຍາງ 1 ປີ (ຫຼື 12 ປີເພື່ອເຫັນພຣະອົງໂດຍກົງ) ແລະເນັ້ນວັນ ໄຈຕຣະ ດວາດະສີ ກັບການອາບນ້ຳເພື່ອໄດ້ບຸນ ແລະສຳເລັດຄວາມປາຖະໜາ. ການຟັງເລື່ອງນີ້ດ້ວຍພັກຕິ ຊຳລະບາບ.

26 verses

Adhyaya 69

Kāmākṣā-māhātmya (Glory of Kāmākṣā) with Siddhanātha Account

ໃນບົດສົນທະນາ ວະສຸ–ໂມຫິນີ ໂມຫິນີຂໍຮູ້ຜົນແຫ່ງການບູຊາ ກາມາກຊາ ຫຼັງຈາກໄດ້ຟັງເລື່ອງທີ່ທຳລາຍບາບ. ວະສຸຊີ້ບອກວ່າພຣະແມ່ກາມາກຊາສະຖິດຢູ່ແຖບຊາຍຝັ່ງທະເລຕາເວັນອອກ ແລະແນະນຳວິທີຄ້າຍວຣະຕະ: ກິນອາຫານຢ່າງມີວິໄນ ບູຊາໃຫ້ຖືກຕ້ອງ ແລະພັກຄ້າງຄືນດຽວເພື່ອໄດ້ດາຣະຊັນ. ພຣະເທວີປາກົດໃນຮູບອັນນ່າຢ້ານ; ຄວາມໝັ້ນຄົງບໍ່ຫວັ່ນໄຫວແມ່ນເກນແຫ່ງສິດທິ ແຕ່ຄວາມຢ້ານແລະຄວາມຟຸ້ງຊ່ານຂັດຂວາງ. ຕໍ່ມາເວົ້າເຖິງ ສິດທະນາຖ ບຸດຂອງປາຣະວະຕີ ຜູ້ຖືກປິດບັງໃນກະລິຍຸກ ແຕ່ຈະປາກົດຫຼັງຈາກຊ່ວງສຳຄັນຂອງກະລິ ເພື່ອຄວບຄຸມຜູ້ຄົນດ້ວຍມາຍາແລະກົນລະຍຸດ ເຮັດໃຫ້ກະລິເຄື່ອນໄຫວສາມປະການແຮງຂຶ້ນ. ຜູ້ສັດທາທີ່ລະລຶກສິດເທສະ ແລະບູຊາກາມາກຊາຕໍ່ເນື່ອງໜຶ່ງປີ ຈະໄດ້ນິມິດໃນຝັນ ແລະຄວາມສຳເລັດ ກະທັ້ງພອນໃຫ້ເດີນທາງທົ່ວໂລກ. ເລື່ອງຫັນໄປຫາ ມັດສະຍະນາຖ: ເດັກນ້ອຍຖືກໂຍນລົງທະເລ ຖືກປາກືນ ແລ້ວສຳເລັດດ້ວຍຄຳສອນຂອງພຣະສິວະເຖິງຕັດຕະວະສູງສຸດ (ເກືອບກັບມັນຕຣາ 12 ພະຍາງ) ແລະຖືກອຸມາຮັບເປັນ “ເຈົ້າແຫ່ງສິດທະ”. ທ້າຍບົດຍົກຍ້ອງອານຸພາບການຟັງມະຫາຕະມະຍະນີ້ ວ່າຊຳລະບາບ ໃຫ້ສົມປາດຖະນາ ແລະໄດ້ສະຫວັນ.

28 verses

Adhyaya 70

Prabhāsa-kṣetra: Circuit of Tīrthas and Shrines Leading to Bhukti and Mokṣa

ໂມຫິນີຂໍໃຫ້ວະສຸເລົ່າຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງປຣະພາສະ. ວະສຸກ່າວວ່າປຣະພາສະເປັນວົງຈອນຕີຣຖະອັນກວ້າງໃຫຍ່ ມີເວທີກາກາງ ແລະຕີຣຖະນ້ອຍທີ່ມີ຤ິດສູງສຸດຢູ່ອາຣກະສະຖະລະ; ອາບນ້ຳແລະບູຊາໂສມນາຖະໃຫ້ໄດ້ໂມກສະ. ຈາກນັ້ນລາວຈັດລຳດັບຍາຕຣາ: ບູຊາລິງຄະນັບບໍ່ຖ້ວນ (ເລີ່ມຈາກສິດເທສະວະຣະ), ອັກນິຕີຣຖະແລະກະປັຣດດີອີສະ, ເກດາເຣສະ, ສະຖານສິວະຫຼາຍແຫ່ງ ແລະວົງຈອນຄຣາຫະ/ອາດິຕະຍະຄົບ (ອັງຄານ, ພຣະຫັດ, ຈັນ, ສຸກ, ເສົາ, ຣາຫູ, ເກຕຸ). ເສັ້ນທາງຮວມການບູຊາເທວີ, ພິທີຄະເນຊະ/ວິນາຍະກະ, ຊ່ວງເວລາແບບໄວສະນະວະ (ອາດິ-ນາຣາຍະນະ, ກຣິສນະ-ສາຍຸຊະໃກ້ນະກະຣາດິຕະຍະ), ສຣາດທະແລະປິນດະ (ອ້າງວ່າເທົ່າກັບກະຍາ) ແລະບັນຊີຊື່ບໍ່ນ້ຳ ແມ່ນ້ຳ ຈຸດບັນຈົບ ແລະກຸນດະຫຼາຍຢ່າງ ຈົນຮອດຕີຣຖະໂມກສະ. ທ້າຍບົດຍືນຢັນຄວາມເຫນືອກວ່າຂອງປຣະພາສະ ແລະພະລັງປົກປ້ອງ-ຂັບຄວາມຢ້ານຂອງການຟັງ/ສວດ ຫຼືເກັບຮັກສາຂໍ້ຄວາມປຣະພາສະ-ມາຫາຕມະຍະໄວ້ເປັນລາຍລັກອັກສອນ.

96 verses

Adhyaya 71

Puṣkara-Māhātmya (The Glory of Puṣkara)

ໃນບົດສົນທະນາ ໂມຫິນີຂໍໃຫ້ອະທິບາຍມະຫິມາຂອງ ປຸສກະໂຣດພະວະ (ປຸສກະ) ແລະ ວະສຸກ່າວວ່າ ປຸສກະເປັນກະເສດຕຣະທີ່ບັນດານພອນສະເໝີ ມີເທວະດາໃຫຍ່ພຳນັກ ແລະຖືກປົກປ້ອງໂດຍ ສິວະດູຕີ. ການຢູ່ອາໄສ ແລະອາບນ້ຳໃນເດືອນ ເຈຍສຖະ ຖືກຍົກຍ້ອງວ່າໄດ້ບຸນຫຼາຍ ເຖິງຂັ້ນອາບນ້ຳຄັ້ງດຽວ ຫຼືເຫັນດ້ວຍດາຣະຊະນະ ກໍເທົ່າກັບຍັດຍະເວດອັນໃຫຍ່. ຕໍ່ມາໄດ້ລຽງລຳດັບພູມທີ່ຕີຣຖະພາຍໃນ—ຍອດພູ ລຳທານ ທະເລສາບສາມ (ໃຫຍ່/ກາງ/ນ້ອຍ) ທ່າຂ້າມທີ່ກ່ຽວກັບ ສາຣັສວະຕີ ແລະສະຖານທີ່ມີຊື່: ນັນດາ, ໂກຕິຕີຣຖະ, ອາກັສຕະຍະ-ອາສຣົມ, ສັບຕະຣິສິ-ອາສຣົມ, ບ່ອນຂອງມະນຸ, ກັງຄາ-ອຸດກະມ, ວິສນຸປະດະ, ນາກະຕີຣຖະ, ປິສາຈະຕີຣຖະ, ທະເລສາບສິວະດູຕີ, ອາກາສ-ປຸສກະ. ທຸກຕີຣຖະກຳນົດທານທີ່ຄວນໃຫ້ (ງົວ, ດິນ, ຄຳ, ອາຫານ, ເຂົ້າເມັດ, ງາ) ແລະຜົນບຸນ (ລ້າງບາບ, ອາຍຸຍືນ, ຄວາມຮັ່ງມີ, ຢູ່ຮ່ວມກັບຣິສິ, ໄປພຣະຫມະໂລກ/ວິສນຸໂລກ/ຣຸດຣະໂລກ, ສະຫວັນ ຫຼື ໂມກສະ). ບົດນີ້ຍັງກ່າວກົດປະຕິທິນການອາບນ້ຳເດືອນ ກາຣຕິກ ຕາມນັກສັດຕຣະ-ໂຢກະ ແລະສຸດທ້າຍຍືນຢັນວ່າ ການລະລຶກ, ການເອີ້ນນາມ, ແລະການຟັງມາຫາຕະມະຍະ ກໍໄດ້ບຸນຂອງປຸສກະເຊັ່ນກັນ.

Adhyaya 72

An Account of the Power of Sage Gautama’s Austerities (Gautamāśrama-māhātmya)

ໃນບົດສົນທະນາລະຫວ່າງ ວະສຸ–ໂມຫິນີ ໂມຫິນີຂໍໃຫ້ເລົ່າມະຫາອານຸພາບຂອງອາສຣົມພະລຶສີ ໂກຕະມະ ຫຼັງຈາກໄດ້ຟັງບຸນຂອງປຸສະກະຣະ. ວະສຸເລົ່າວ່າ ຕະປະສະຂອງໂກຕະມະເຮັດໃຫ້ອາສຣົມເປັນທີ່ພຶ່ງທຳລາຍບາບ ບັນເທົາທຸກຂ໌ ແລະການປະພຶດພັກຕິດ້ວຍວຣະຕະຍາວນານນຳໄປສູ່ພະສິວະໂລກ. ໃນຍາມແຫ້ງແລ້ງ 12 ປີ ລຶສີທີ່ອົດຢາກມາຂໍອາຫານ; ໂກຕະມະດ້ວຍເມດຕາກະຣຸນາສັນຍາຈະອຸປະຖຳ ແລະເຂົ້າສະມາທິລະລຶກພຣະຄົງຄາ. ພຣະຄົງຄາປາກົດຈາກພື້ນດິນເປັນແມ່ນ້ຳ ໂຄດາວະຣີ; ດ້ວຍຕະປະສະ ເຂົ້າສາລີຖືກຫວ່ານແລະເກັບກ່ຽວໃນວັນດຽວ ເພື່ອລ້ຽງລຶສີຈົນພົ້ນທຸກຂ໌ອົດຢາກ. ພຣະສິວະ (ຕຣຽມບະກະ) ພໍໃຈ ປາກົດພຣະອົງ ປະທານພັກຕິອັນໝັ້ນຄົງ ແລະປະທານການປະທັບຢູ່ເທິງພູໃກ້ນັ້ນ ຈຶ່ງໄດ້ຊື່ວ່າ ຕຣຽມບະກະ. ບົດນີ້ກຳນົດຜົນແຫ່ງການພົ້ນທຸກຂ໌ຈາກການອາບນ້ຳໃນໂຄດາວະຣີ(ເປັນຄົງຄາ), ການບູຊາຕຣຽມບະກະດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາຖືກຕ້ອງ, ການເຮັດພິທີປິຕຣິ, ແລະການຖືວຣະຕະທີ່ປັນຈະວະຕີ ອັນບໍລິສຸດຍິ່ງຂຶ້ນໂດຍການປະທັບຂອງພຣະຣາມໃນຍຸກເຕຣຕາ; ທ້າຍສຸດກ່າວວ່າ ການສະດຸດທ່ອງ/ຟັງ ໄດ້ບຸນ ແລະສຳເລັດປາຖະໜາ.

Adhyaya 73

Vedapāda-stava (Hymn in Vedic Quarters): Śiva’s Tāṇḍava at Puṇḍarīkapura

ໃນບົດສົນທະນາ ວະສຸ–ໂມຫິນີ ໂມຫິນີຂໍໃຫ້ອະທິບາຍມະຫິມາຂອງ ຕຣຽມພະກະ ໃກ້ແມ່ນ້ຳ ໂກດາວະຣີ ແລະ ປັນຈະວະຕີ ພ້ອມທັງກຳເນີດຂອງ ປຸນດະຣີກະປຸຣະ ທີ່ມະຫາເທວະເຄີຍຟ້ອນ. ວະສຸເລົ່າວ່າ ໄຈມິນີ ສິດຂອງ ວຽາສະ ມາພ້ອມສິດ ເຫັນພູມທີ່ຕີຣຖະຄ້າຍເມືອງ ອາບນ້ຳ ເຮັດ ຕັຣປະນະ ແລະ ພິທີປະຈຳວັນ ປັ້ນ ສິວະລິງຄະ ຈາກດິນ ແລະ ບູຊາດ້ວຍ ອຸປະຈາຣ. ພຣະສິວະພໍໃຈ ປາກົດພ້ອມ ອຸມາ ຄະເນສະ ແລະ ສະກັນດະ; ຕາມຄວາມປາຖະນາຂອງໄຈມິນີ ພຣະອົງຮັບຮູບຟ້ອນອັນອັດສະຈັນ ເອີ້ນ ປຣະມະຖະ ແລະ ຟ້ອນ ຕານດະວະ ຢ່າງເລີດລ້ຳ (ຂີ້ເທົ່າ, ຈັນທຣະເສັ້ນ, ຄົງຄາ, ຕາທີສາມ, ງູ, ໜັງ, ຄວາມສັ່ນສະເທືອນຂອງຈັກກະວານ). ໄຈມິນີສັນລະເສີນດ້ວຍສະໂຕຕຣະທີ່ມີກິ່ນອາຍເວດະ ກ່າວເຖິງອຳນາດຈັກກະວານ ແລະ ຮູບ ປັນຈະພຣະພຣະຫມະ (ອີສານ, ຕັດປຸຣຸສະ, ອະໂຄຣ/ໂຄຣ, ວາມະເທວະ, ສັດໂຍຊາຕະ) ຂໍທີ່ພຶ່ງຈາກສັງສາຣ ແລະ ພອນ—ອາຍຸຍືນ, ສຸຂະພາບ, ຄວາມຮູ້, ຄວາມຮັ່ງມີ, ແລະ ການຮັບໃຊ້ພຣະອົງທຸກຊາດ. ຟະລະສຣຸຕິກ່າວວ່າ ການສວດອ່ານໃຫ້ຊະນະ, ປັນຍາ, ຊັບສິນ, ລູກຊາຍ, ແລະ ສິວະໂລກ/ສາຍຸຊະ; ຕີຣຖະຕານດະວະເຫນືອກຸສົນທົ່ວໄປ, ອາບນ້ຳແລ້ວພົ້ນ, ໜຸນພິທີສຣາດທະບັນພະບຸຣຸດ, ແລະ ເຮັດໃຫ້ທານບໍ່ເສື່ອມສູນ।

Adhyaya 74

The Greatness of Gokarṇa (Gokarṇa-māhātmya)

ໃນບົດສົນທະນາ ວະສຸ–ໂມຫິນີ ໂມຫິນີຂໍໃຫ້ເລົ່າຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງ ໂກກະນາ ຫຼັງຈາກໄດ້ຟັງເລື່ອງ ປຸນດາຣີກະປຸຣະ. ວະສຸອະທິບາຍວ່າ ໂກກະນາຢູ່ຊາຍຝັ່ງທະເລຕາເວັນຕົກ; ເຫັນແຕ່ພຽງຄັ້ງກໍໄດ້ມຸກຕິ ແລະເປັນດິນແດນສັກສິດກວ້າງໃຫຍ່ ເຕັມໄປດ້ວຍ ຕີຣຖະ, ກເຩດຣະ, ປ່າສວນ ທີ່ເທວະ, ອະສຸຣະ ແລະມະນຸດອາໄສ. ຕໍ່ມາເກີດວິກິດເມື່ອທະເລພອງຂຶ້ນ ໃນຂະນະທີ່ລູກຂອງ ສະກະຣະ ຂຸດດິນ ເຮັດໃຫ້ຣິສີແຫ່ງໂກກະນາຕ້ອງຍ້າຍຖິ່ນ ແລະຂໍການຟື້ນຟູ. ພວກຣິສີໄປພົບ ປະຣະຊຸຣາມະ ທີ່ພູ ມະເຮນດຣະ ເຫັນອາສຣະມະອັນສະຫງົບ ໄດ້ຮັບການຕ້ອນຮັບ ແລະຂໍໃຫ້ທ່ານຂັບທະເລຖອນເພື່ອຄືນກເຩດຣະ. ປະຣະຊຸຣາມະໄປຊາຍຝັ່ງ ເອີ້ນ ວະຣຸນະ; ເມື່ອວະຣຸນະຊ້າເນື່ອງຈາກຄວາມຖືຕົນ ທ່ານໃຊ້ອາວຸດ ພາຣຄະວະ ໃຫ້ນ້ຳແຫ້ງ. ວະຣຸນະຢ້ານກົວແລະຍອມຈຳນົນ; ນ້ຳຖອນກັບ ແລະໂກກະນາປາກົດ. ປະຣະຊຸຣາມະບູຊາ ສັງກະຣະ ໃນນາມ “ໂກກະນາ”. ທ້າຍບົດມີຜົນອານິສົງ: ການລະລຶກ, ເຫັນ, ຢູ່ອາໄສ ແລະພິທີກຳທີ່ນັ້ນໃຫ້ບຸນທະວີຄູນ; ຕາຍທີ່ນັ້ນໄດ້ສະຫວັນ; ແລະການປະທັບຂອງພຣະສິວະທຳລາຍບາບທັງປວງ.

Adhyaya 75

The Greatness of Lakṣmaṇācala, with the Narrative of Rāma and Lakṣmaṇa

ໃນບົດສົນທະນາລະຫວ່າງ ໂມຫິນີ ແລະ ວະສຸ ໂມຫິນີຂໍຟັງມາຫາດມະຍະຂອງ ລັກສະມະນາຈະລາ ຫຼັງຈາກໄດ້ຍິນຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ລ້າງບາບຂອງ ໂກກັນນະ. ວະສຸອະທິບາຍອົງທິບພະພາບຂອງລັກສະມະນະຕາມ ວິຍູຫະ 4: ຣາມເປັນ ນາຣາຍະນະ, ພະຣະຕະເປັນ ປຣະດຸຍຸມນະ, ສັດຣຸຄນະເປັນ ອະນິຣຸດທະ, ແລະ ລັກສະມະນະເປັນ ສັງກະຣະສະນະ (ເຊື່ອມກັບ ສິວະ/ມົງຄຸນ). ຈາກນັ້ນບົດນີ້ສະຫຼຸບຣາມາຍະນະແບບຫຍໍ້: ຍັດຍາຂອງ ວິສວາມິຕຣະ, ການສັງຫານ ຕາດະກາ/ສຸບາຫຸ, ຮັບອາວຸດທິບ, ໄປ ມິຖິລາ ແລະຫັກຄັນທະນູຂອງ ສິວະ, ພິທີແຕ່ງງານ, ການຫຼຸດທິດພະຣະສຸຣາມະ, ການອອກປ່າ, ສີຕາຖືກລັກພາ, ພັນທະມິດກັບ ສຸກຣີວະ, ພາລະກິດຂອງ ຫນຸມານ, ສ້າງສະພານໄປ ລັງກາ, ຊະນະ ອິນດຣະຈິດ/ຣາວະນະ, ການທົດສອບຂອງສີຕາ, ກັບຄືນແລະຖວາຍລາຊະພິທີ, ການປະຖິ້ມສີຕາ, ກຸສະ-ລະວະ ແລະບັນບົດອັສວະເມດະ, ສຸດທ້າຍເຫດການ ດຸຣວາສາ ນຳໃຫ້ລັກສະມະນະສະຫລະຕົນອອກໄປ ແລະຣາມເສດຂຶ້ນສູ່ພຣະສະຖານຂອງ ຫຣິ. ລັກສະມະນະບຳເນັດຕະປະສະຍາຢູ່ເທິງພູ ສ້າງອຳນາດສັກສິດອັນຍືນຍົງ; ລັກສະມະນາຈະລາຈຶ່ງເປັນສະຖານທີ່ບຸນສູງສຸດ—ດາຣະຊະນະທີ່ນັ້ນໃຫ້ຄວາມສຳເລັດໃນຊີວິດແລະເຖິງພຣະສະຖານຂອງຫຣິ; ທານແລະພິທີກຳກາຍເປັນບຸນບໍ່ຮູ້ຈົບ; ການອ່ານ/ຟັງເຮັດໃຫ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງຣາມ ໂດຍເນັ້ນການອະນຸຍາດຂອງ ອະກັສຕະຍະ ເປັນປະຕູສູ່ດາຣະຊະນະອັນປົດປ່ອຍ.

Adhyaya 76

Setu-māhātmya (The Glory of Setu and the Fruits of its Tīrthas)

ໃນບົດສົນທະນາລະຫວ່າງ ວະສຸ–ໂມຫິນີ, ໂມຫິນີຍົກຍ້ອງການສະດຸດີ/ອ່ານຣາມາຍະນະກ່ອນໜ້າວ່າ ທຳລາຍບາບ ແລະເພີ່ມພຸນຍະ, ແລ້ວຂໍໃຫ້ເລົ່າມະຫິມາອັນສູງສຸດຂອງ ເສຕຸ. ວະສຸກ່າວວ່າ ພຽງແຕ່ໄດ້ດາຣະຊະນະເສຕຸ ກໍຂ້າມພົ້ນທະເລແຫ່ງສັງສາຣາໄດ້ ເນື່ອງຈາກພຣະຣາເມສະວະຣະປະທັບຢູ່ທີ່ນັ້ນ; ການບູຊາດ້ວຍໃຈມີວິໄນ ນຳໄປສູ່ສະຖານະສູງສຸດ. ຈາກນັ້ນບົດນີ້ລຽງລາຍຊື່ຕີຣຖະຂອງເສຕຸ—ຈັກຣະ-ຕີຣຖະ, ຕາລາ-ຕີຣຖະ, ສີຕາກຸນດະ, ມັງຄະລະ-ຕີຣຖະ, ອະມຣິຕະ-ວາປີ, ພຣະຫມ-ກຸນດະ, ລັກສະມະນະ-ຕີຣຖະ, ຈະຕາ-ຕີຣຖະ, ຫນຸມັດ-ກຸນດະ, ອະກັສຕະຍະ-ຕີຣຖະ, ຣາມະ-ກຸນດະ, ລັກສະມີ-ຕີຣຖະ, ອັກນິ-ຕີຣຖະ, ສິວະ-ຕີຣຖະ, ສັງຄະ-ຕີຣຖະ, ໂກຕິຕີຣຖະ, ສາດຫຍາມຣິຕະ, ສະຣະວະຕີຣຖະ, ທະນຸສໂກຕິ, ກສີຣະ-ກຸນດະ, ກະປິ-ຕີຣຖະ, ກາຍະຕຣີ ແລະ ສະຣະສະວະຕີ ຕີຣຖະ, ແລະ ຣິນະໂມຈະນະ—ພ້ອມຜົນບຸນແຕກຕ່າງ (ອະມະຕະ, ພຣະຫມໂລກ, ສິວະໂລກ, ຍົກຄະຄະຕິ, ສຸຂະພາບ, ໄຊຊະນະ, ລູກຫຼານ/ຊັບສິນ, ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ/ຄວາມງາມ, ພົ້ນຈາກພັນທະ/ໜີ້, ຫຼີກພົ້ນການເກີດໃໝ່ອັນຊົ່ວ). ທ້າຍສຸດກ່າວວ່າ ການອ່ານ ຫຼື ຟັງ ມະຫາຕມະຕີຣຖະເສຕຸ ທຳລາຍບາບທັງປວງ.

Adhyaya 77

नर्मदातीर्थमाहात्म्ये तीर्थसंग्रहः (The Greatness of the Sacred Fords of the Narmadā)

ຫຼັງຈາກໄດ້ຟັງຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງເສຕຸ ໂມຫິນີຂໍໃຫ້ເລົ່າຢ່າງຫຍໍ້ແຕ່ຄົບຖ້ວນເຖິງສະຖານທີ່ຈາລິກຂອງນະຣະມະດາ (ເຣວາ)។ ວະສຸຕອບວ່າ ມີກຸ່ມຕີຣຖະປະມານ 400 ຢູ່ຕາມສອງຝັ່ງແມ່ນ້ຳ ພ້ອມຈຳນວນແຍກຕາມຝັ່ງ ແລະເນັ້ນຈຸດທີ່ເຣວາລົງສູ່ມະຫາສະໝຸດ। ຕໍ່ມາເລື່ອງເຂົ້າສູ່ແຜນຜົນບຸນຢ່າງເປັນລະບຽບ: ຂອບເຂດອົມກາຣະອັນສັກສິດ 2 ໂກຣຊະ ມີບຸນ “ສາມແລະເຄິ່ງໂກຣ” ແລະສັງກະມະໃຫຍ່ໆ ກັບປ່າອະໂສກ (ກະປິລາ-ສັງກະມະ, ອະໂສກະວະນະ) ມີຄຸນຄ່າເທົ່າຕີຣຖະຈຳນວນຫຼາຍ। ຍັງລຽງຊື່ສະຖານທີ່ພ້ອມຕົວຄູນຜົນບຸນ 100 ເທົ່າ, 1000 ເທົ່າ, 10,000 ເທົ່າ ແລະອື່ນໆ; ລວມທັງສັງກະມະທີ່ມີຈຳນວນຄານອນເຊັ່ນ 108 ແລະບັນຊີສະຖານສິວະ-ລິງຄະ ກັບ “ສະວັນນະ-ຕີຣຖະ”। ທ້າຍສຸດແບ່ງປະເພດຕີຣຖະຕາມປະເພນີ (ໄສວະ, ໄວສະນະວະ, ຊາກຕະ, ມາຕຣິກາ, ພຣະພຣະຫມາ, ກະເສຕຣະປາລະ) ແລະສອນວ່າ ບຸນຂອງນະຣະມະດາໄດ້ດ້ວຍການເຫັນພຽງຢ່າງດຽວ; ການຟັງ ສະດຸດອ່ານ ຫຼືຂຽນມາຫາຕະມະນີ້ ຊຳລະບາບ ປົກປ້ອງເຮືອນເຮືອນຈາກໄພພິບັດ ແລະນຳຄວາມຮຸ່ງເຮືອງມາໃຫ້។

Adhyaya 78

The Glory of Avantikā (Avanti-māhātmya)

ໂມຫິນີຂໍໃຫ້ວາສຸອະທິບາຍກ່ຽວກັບກຳເນີດອັນສັກສິດ ແລະຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງອະວັນຕີ (ອະວັນຕິກາ/ອຸຈຊະຍິນີ) ພ້ອມທັງພຣະມະຫາກາລະທີ່ເທວະດານັບຖື. ວາສຸຕອບດ້ວຍບັນຊີຕີຣຖະຈຳນວນຫຼາຍ ມີມະຫາກາລະວະນະເປັນສູນກາງ ຊູ້ວ່າເປັນກະເສດຣະທີ່ຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ແລະເປັນບ່ອນຕະປະສະຍາທີ່ພຣະມະຫາກາລະປະທັບ. ບົດນີ້ລຽງຊື່ຕີຣຖະ, ກຸນດະ, ສະໂຣວະຣະ, ແລະລິງຄະຫຼາຍຢ່າງ ກຳນົດການອາບນ້ຳ ແລະການບູຊາ ພ້ອມຜົນ: ຊຳລະບາບໜັກ (ກະປາລະ-ໂມຈະນະ), ຊະນະຄະດີຂັດແຍ່ງ (ກະລະກະເລສະ), ຄວາມຮັ່ງມີ, ສຸຂະພາບ, ພົ້ນຈາກຄວາມຢ້ານ, ສຳເລັດການງານ, ໄດ້ສະຫວັນ ແລະສຸດທ້າຍເຂົ້າເຖິງໂລກຂອງພຣະສິວະ ຫຼືພຣະວິສນຸ. ຍັງກ່າວເຖິງມາລະຍາດການເດີນທາງຈາລິກ—ບູຊາວິຄເນສະ, ໄພຣະວະ, ແລະອຸມາ ກ່ອນເຂົ້າສະຖານສັກສິດຊັ້ນໃນ—ແລະຢືນຢັນວ່າໃນປ່າມະຫາກາລະມີລິງຄະນັບບໍ່ຖ້ວນ; ບູຊາລິງຄະໃດທີ່ພົບກໍເຮັດໃຫ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະສິວະ. ທ້າຍບົດກ່າວວ່າ ການຟັງມະຫິມາຂອງອະວັນຕີເອງ ກໍທຳລາຍບາບໄດ້.

Adhyaya 79

The Description of the Greatness of Mathurā (Mathurā-māhātmya)

ໃນບົດສົນທະນາລະຫວ່າງ ວາສຸ ແລະ ໂມຫິນີ ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍການທີ່ໂມຫິນີຂໍໃຫ້ອະທິບາຍພຣະມະຫິມາຂອງ ມະຖຸຣາ ຫຼັງຈາກໄດ້ຟັງຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງ ອະວັນຕີ. ວາສຸກ່າວວ່າ ມະຖຸຣາແມ່ນດິນແດນທີ່ພຣະເຈົ້າປາກົດ ບໍລິສຸດໂດຍການປະສູດຂອງ ພຣະກຣິດສະນະ, ລີລາໃນ ໂກກຸລ ແລະການປາບອະສູຣຂອງ ກັງສະ. ຕໍ່ມາລາວລຽນລາຍຊື່ວະນະ 12 (ມະທຸວະນ, ຕາລາຫວະຍະ, ກຸມຸດ, ກາມະຍະວະນພ້ອມ ວິມະລະ-ຫຣະດະ, ບະຫຸລະ, ພັດຣະວະນ, ຄາດິຣະ, ມະຫາວະນ, ໂລຫະຈັງຄະ, ບິລວາຣັນຍະ, ພານຑີຣະ, ແລະ ວຣິນດາວະນເປັນສູງສຸດ) ພ້ອມຜົນບຸນຂອງການອາບນ້ຳ ແລະບູຊາດ້ວຍພັກຕິ. ບົດຍັງກຳນົດ ມະຖຸຣາ-ມັນຑະລະ ເປັນວົງຈອນຈາລິກ 20 ໂຢຊະນະ ທີ່ການອາບນ້ຳໃດໆກໍໃຫ້ ວິສນຸ-ພັກຕິ. ມັນລຽນຕີຣຖະສຳຄັນຫຼາຍແຫ່ງ ແລະສຸດທ້າຍຍົກຍ້ອງອຳນາດຂອງ ເກສະວະ, ການປະທັບຢູ່ສີ່ປະການ (ຈະຕຸຣວິວຫະ) ແລະພະລັງການຊ່ວຍພົ້ນຂອງການຟັງ/ສວດ ມະຖຸຣາ-ມາຫາຕມະຍະ.

Adhyaya 80

The Greatness of Śrī Vṛndāvana (Śrī-vṛndāvana-māhātmya)

ໂມຫິນີຖາມວາສຸເຖິງຄວາມສັກສິດລຶກລັບຂອງ ວຣິນດາວະນາ. ວາສຸຖ່າຍທອດສາຍຄຳສອນລັບ: ນາຣະດະໄດ້ຮັບຈາກ ວຣິນດາ-ເທວີ ຄຳສອນອັນລຶກຊຶ້ງຂອງ ໂກປີເກສະ (ກຣິດສະນະເປັນອົງພຣະເຈົ້າແຫ່ງໂກປີ). ບົດນີ້ຈັດວາງ ວຣິນດາຣັນຍະ ໃນພູມສັກສິດຂອງ ມະຖຸຣາ (ປຸສປະສະຣັສ, ກໍສຸມະ-ສະຣັສ, ຝັ່ງຢະມຸນາ, ໂກປີເກສະຣະ, ໂກວັຣທະນະໃກ້ ສະຂິສະຖະລະ) ແລະເລົ່າການມາຮອດອາສຣົມຂອງ ວຣິນດາ ຂອງນາຣະດະ. ດ້ວຍການນຳທາງຂອງ ມາທະວີ, ນາຣະດະອາບນ້ຳຕາມດ້ານທີ່ກຳນົດຂອງສະຣະ ແລະເກີດນິມິດປ່ຽນແປງ—ກາຍເປັນ ນາຣະດີ, ເຂົ້າຄຸ້ມວິມານປະດັບເພັດພອຍ, ໄດ້ເຫັນ/ພົບ ໂກປີເກສະວະຣະ, ແລ້ວກັບຄືນມາໄດ້ຮູບຊາຍຄືນ. ວຣິນດາອະທິບາຍຄວາມລຶກລັບພາຍໃນທີ່ກ່ຽວກັບ ກຸບຈາ/ສັງເກຕ ແລະມອບການປະຕິບັດມັນຕຣາຫາຍາກ (ດັກດະ-ສັດກະຣະນະກະ) ເປັນຄວາມລັບຄູ–ສິດ, ຈົນສຸດທ້າຍປະກາດອະທິບາຍແນວອັດວັຍຕະວ່າ ຄວາມເປັນຈິງມີພຽງໜຶ່ງ. ຊ່ວງທ້າຍລວບລວມຕີຣະຖະໃນວຣິນດາວະນາແລະຜົນບຸນ (ພຣະຫມາ-ກຸນດະ, ໂກວິນດະ-ກຸນດະ, ທັດຕະວະ-ປຣະກາສະ ທ່າຂ້າມ, ອະຣິສຕະ-ກຸນດະ, ສຣີ-ກຸນດະ, ຣຸທຣະ/ກາມະ-ກຸນດະ ແລະອື່ນໆ), ຍົກຍ້ອງວ່າໃນກະລິຍຸກ ວຣິນດາວະນາເປັນທີ່ພຶ່ງ, ແລະປິດດ້ວຍເລື່ອງການສັກສິດຂອງ ໂກວັຣທະນະ ພ້ອມການຍືນຢັນວ່າ ວຣິນດາວະນາເປັນຕີຣະຖະສູງສຸດ ແລະເປັນພື້ນທີ່ແຫ່ງພັກຕິ-ທັມມະ.

Adhyaya 81

The Exposition of the Deeds of Vasu (Vasu’s Vrindavan Boon and the Future Deeds of Hari)

ວາສຸແນະນຳໂມຫິນີໃຫ້ເສາະຫາຜົນແຫ່ງການເດີນທາງວຽນຕີຣຖະ ແລ້ວນຳເລື່ອງໂມຫິນີໄປກ່າວແກ່ພຣະພຣະຫມາ. ພຣະພຣະຫມາຊົມເຊີຍວາສຸ ແລະປະທານພອນ. ວາສຸເລືອກຢູ່ໃນວຣິນດາຣັນຍະ (ວຣິນດາວັນ) ແລະບຳເນັດຕະປະສະຍາດົນນານ ຈົນພຣະວິສນຸປາກົດ ແລະຢືນຢັນພອນນັ້ນ. ຢູ່ວຣິນດາວັນ ວາສຸປາຖະໜາຮູ້ຄວາມລຶກລັບ ໄດ້ພົບນາຣະດາ ແລະຖາມຖຶງທຳມະທີ່ເພີ່ມພູນພັກຕິ. ນາຣະດາເລົ່າຄຳພະຍາກອນທີ່ຮັບມາທາງພຣະສິວະ (ຜູ້ໄດ້ຍິນຈາກສຸຣະພີໃນໂກໂລກ): ການອະວະຕານຂອງຮຣິເພື່ອບັນເທົາພາລະໂລກ, ລີລາໃນວຣາຈະຂອງກຣິສນະ (ສັງຫານປູຕະນາ, ປາບກາລິຍະ ແລະອະສຸຣະອື່ນໆ), ເຫດການມະທຸຣາ (ກັມສະຖືກສັງຫານ), ຍຸກດວາຣະກາ (ການແຕ່ງງານ ແລະສົງຄາມ), ແລະການຖອນຕົວຂອງຢາດະວະພ້ອມການກັບຄືນຂອງຮຣິໄປສູ່ຖິ່ນພຳນັກ. ນາຣະດາຈາກໄປພ້ອມວີນາຮ້ອງສັນລະເສີນ; ວາສຸຢູ່ວຣາຈະ ຄອຍຊົມກິລາຂອງກຣິສນະດ້ວຍໃຈຮື້ນຮົມ।

Adhyaya 82

The Fruits of Hearing the Mahāpurāṇas; Mohinī’s Tīrtha-Yātrā; Mohinī Ekādaśī Discipline

ບັນດາລະສີສັນລະເສີນສູຕະທີ່ເລົ່າພຣະກິດຂອງພຣະກຣິດສະນະ ແລະຖາມວ່າ ໂມຫິນີ (ທິດາຂອງພຣະພຣະຫມາ) ໄດ້ເຮັດຫຍັງຫຼັງຈາກວະສຸໄປບຣະຫມະໂລກ. ສູຕະເລົ່າການຕີຣຖະຍາຕຣາຂອງໂມຫິນີຕາມວິທີ (ວິທິ) ທີ່ວະສຸກຳນົດ: ອາບນ້ຳໃນແມ່ນ້ຳຄົງຄາແລະແມ່ນ້ຳອື່ນ, ບູຊາເທວະດາໂດຍເລີ່ມຈາກພຣະວິສນຸ, ໃຫ້ທານແກ່ພຣາຫມະນ, ແລະພິທີສຳຄັນເຊັ່ນ ຖວາຍປິນດະທີ່ຄະຍາ, ບູຊາທີ່ກາສີ, ປຸຣຸສົດຕະມະ, ດວາຣະກາ, ກຸຣຸເກສຕຣະ, ຄົງຄາດວາຣ, ບະດາຣີອາສຣະມ (ນະຣ-ນາຣາຍະນ), ອະໂຍດະຍາ, ອະມະຣະກັນຕະກະ, ໂອມກາຣ, ຕຣຽມບະເກສະວະຣ, ປຸສກະຣ, ແລະມະຖຸຣາ ພ້ອມການປະຣິກຣະມາພາຍໃນ ແລະຖວາຍງົວ. ຕໍ່ມາບົດນີ້ເຂົ້າສູ່ວຣະຕະ-ກັລປະ: ເວລາເດີນທາງ/ກຳນົດເວລາໃນເອກາດະສີ, ຫຼີກ «ໂມຫິນີ-ເວດະ», ແລະສັນຍາໄວກຸນຖະຜ່ານການບູຊາພຣະວິສນຸໃນດວາດະສີ. ມັນເຊື່ອມຊື່ «ໂມຫິນີ» ກັບພຣະບັນຊາຂອງພຣະພຣະຫມາ ແລະເລົ່າແນວແຂ່ງຂັນກັບພຣະລັກສະມີ, ແຕ່ຢືນຢັນວ່າ ພຣະພັກຕິຕໍ່ພຣະວິສນຸບໍ່ອາດຖືກທຳລາຍ (ຕົວຢ່າງ ຣຸກມາງກະດະ). ທ້າຍສຸດເປັນຟະລະ-ສຣຸຕິ ຍົກຍ້ອງອຳນາດນາຣະດີຍະປຸຣານ, ຄວາມຄອບຄຸມທຸກນິກາຍ, ຜົນດີຕໍ່ວັນນະທຸກຊັ້ນ, ແລະທິດສະດີພຣະພຣະຫມັນແບບອະດວິຕະ ທີ່ອະທິບາຍດ້ວຍຄຳສັບຫຼາຍແນວ (ສິວະ/ປຣະທານ/ປຸຣຸສະ/ກັມມະ).