Mohinī-prashna (The Question about Mohinī)

Verse 1

राजोवाच । यत्त्वया व्याहृतं वाक्यं ममेदं गौतमेरितम् । मंदरे पर्वतश्रेष्ठे हरिवासरभोजनम् ॥ १ ॥

ພຣະຣາຊາກ່າວວ່າ: “ຖ້ອຍຄໍາທີ່ທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້ານີ້ ແມ່ນທ່ານໂຄຕະມະໄດ້ສອນໄວ້. ມັນເກືອບກ່ຽວກັບການຖືວຣະຕະ ການຮັບປະທານອາຫານໃນວັນອັນສັກສິດຂອງພຣະຮະຣິ ຢູ່ເຂົາມັນດະຣະ ຜູ້ເປັນຍອດແຫ່ງພູເຂົາ.”

Verse 2

अमतेन पुराणानां व्याहृतं यद्द्विजन्मना । क्षुद्रशास्त्रोपदेशेन लोलुपेन वरानने ॥ २ ॥

ໂອ ນາງຜູ້ໜ້າງາມ! ຄໍາອະທິບາຍກ່ຽວກັບປຸຣານະທີ່ດວິຊະຜູ້ປັນຍາອ່ອນ ຜູ້ໂລບ ແລະສອນຄໍາສອນນ້ອຍຕໍ່າ ໄດ້ກ່າວໄວ້ ບໍ່ຄວນຖືເປັນອໍານາດອ້າງອີງ.

Verse 3

पुराणे निर्णयो ह्येष विद्वद्भिः समुदाहृतः । न शंखेन पिबेत्तोयं न हन्यात्कूर्मसूकरौ ॥ ३ ॥

ນີ້ແມ່ນກົດຕັດສິນອັນແນ່ນອນທີ່ນັກປັນຍາໃນປຸຣານະໄດ້ປະກາດໄວ້: ບໍ່ຄວນດື່ມນ້ໍາໂດຍໃຊ້ສັງຂະ ແລະບໍ່ຄວນຂ້າເຕົ່າ ຫຼື ໝູປ່າ.

Verse 4

एकादश्यां न भोक्तव्यं पक्षयोरुभयोरपि । अगम्यागमने देवि अभक्ष्यस्य च भक्षणे ॥ ४ ॥

ໃນວັນເອກາດະຊີ ບໍ່ຄວນກິນ ທັງສອງຝ່າຍຂອງເດືອນ (ຂຶ້ນແລະແຮມ). ໂອ ເທວີ, ຄວນຫຼີກລ້ຽງການເຂົ້າໄປຫາຜູ້ທີ່ຫ້າມເຂົ້າໃກ້ ແລະການກິນຂອງທີ່ຫ້າມກິນ.

Verse 5

अकार्यकरणे जंतोर्गोसहस्रवधः स्मृतः । जानन्नपि कथं देवि भोक्ष्येऽहं हरिवासरे ॥ ५ ॥

ສໍາລັບສັດມີຊີວິດທີ່ເຮັດສິ່ງທີ່ບໍ່ຄວນເຮັດ ບາບນັ້ນຖືກຈໍາໄວ້ວ່າເທົ່າກັບການຂ້າງົວພັນໂຕ. ຮູ້ແລ້ວໂອ ເທວີ, ຂ້ອຍຈະກິນໃນວັນອັນສັກສິດຂອງພຣະຮາຣິໄດ້ແນວໃດ?

Verse 6

पुरोडाशोऽपि वामोरु संप्राप्ते हरिवासरे । अभक्ष्येण समः प्रोक्तः किं पुनश्चात्तनक्रिया ॥ ६ ॥

ໂອ ນາງຜູ້ຂາງາມ, ເມື່ອວັນອັນສັກສິດຂອງພຣະຮາຣິ (ຮາຣິວາສະຣະ/ເອກາດະຊີ) ມາຮອດ ແມ່ນແຕ່ເຂົ້າເຄັກບູຊາ (ປຸໂຣດາຊະ) ກໍຖືກກ່າວວ່າເທົ່າກັບອາຫານຕ້ອງຫ້າມ. ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ອາຫານທົ່ວໄປ ແລະການກິນປະຈໍາວັນ ຍິ່ງຄວນຫຼີກເວັ້ນ!

Verse 7

अनुकूलं नृणां प्रोक्तं क्षीणानां वरवर्णिनि । मूलं फलं पयस्तोयमुपभोज्यं मुनीश्वरैः ॥ ७ ॥

ໂອ ນາງຜິວງາມ, ສໍາລັບຜູ້ຄົນທີ່ອ່ອນແຮງ ຄໍາສອນໄດ້ກ່າວວ່າ ອາຫານທີ່ເໝາະຄື ຮາກ, ໝາກໄມ້, ນ້ໍານົມ ແລະ ນ້ໍາບໍລິສຸດ—ແມ່ນແຕ່ມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ກໍບໍລິໂພກໄດ້.

Verse 8

नत्वत्र भोजनं कैश्चिदेकादश्यां प्रदर्शितम् । ज्वरिणां लंघनं शस्तं धार्मिकाणामुपोषणम् ॥ ८ ॥

ແຕ່ໃນວັນເອກາດະສີ ບໍ່ມີໃຜສອນໃຫ້ກິນອາຫານ. ສໍາລັບຜູ້ທີ່ເປັນໄຂ້ ການອົບອົດ/ອົບອາຫານເປັນປະໂຫຍດ; ສໍາລັບຜູ້ຖືທໍາ ການຖືອຸໂປສະຖະແມ່ນທາງທໍາອັນຄວນ.

Verse 9

शुभं गतिप्रदं प्रोक्तं संप्राप्ते हरिवासरे । ज्वरमध्ये कृतं पथ्यं निधनाय प्रकल्पते ॥ ९ ॥

ການປະພຶດນັ້ນ ຖືກກ່າວວ່າເປັນມົງຄຸນ ແລະໃຫ້ຄະຕິສູງສຸດ ເມື່ອເຮັດໃນວັນຂອງພຣະຫຣິ. ແຕ່ຖ້າເຮັດໃນກາງໄຂ້ ມັນເປັນ ‘ພອດດີ’ ແຕ່ໃນນາມ ແລະຖືກກ່າວວ່ານໍາໄປສູ່ຄວາມຕາຍ.

Verse 10

वैष्णवे तु दिने भुक्तं नरकायैव केवलम् । माग्रहं कुरु वामोरु व्रतभंगो भवेन्मम ॥ १० ॥

ໃນວັນວິສະນະວະ (Vaiṣṇava) ຖ້າກິນອາຫານ ຍ່ອມນໍາໄປສູ່ນະຣົກແຕ່ຢ່າງດຽວ. ໂອ ນາງຜູ້ມີຂາງາມ, ຢ່າບັງຄັບເລີຍ—ບໍ່ຊັ້ນ ວຣະຕະຂອງຂ້ອຍຈະແຕກຫັກ.

Verse 11

यदन्यद्वोचते तुभ्यं तत्कर्तास्मि न संशयः । मोहिन्युवाच । न चान्यद्रोचते राजन्विना वै भोजनं तव ॥ ११ ॥

“ສິ່ງອື່ນໃດທີ່ເຈົ້າຂໍ ຂ້ອຍຈະເຮັດໃຫ້ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ.” ໂມຫິນີກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະຣາຊາ, ຂ້ອຍບໍ່ປາຖະໜາສິ່ງອື່ນ ນອກຈາກອາຫານຂອງເຈົ້າ.”

Verse 12

जीवितस्यापि दानेन न मे किंचित्प्रयोदजनम् । न च वेदेषु दृष्टोऽयमुपवासो हरेर्दिने ॥ १२ ॥

ແມ່ນແຕ່ຖວາຍຊີວິດຂອງຕົນເອງ ຂ້າພະເຈົ້າກໍບໍ່ມີຈຸດປະສົງໃດຈະບັນລຸ. ແລະການອົບອາຫານໃນວັນຂອງພຣະຫຣິ ກໍບໍ່ປາກົດວ່າຖືກກຳຊັບໃນເວດາ.

Verse 13

अग्निमन्तो न विप्रा हि मन्यंते समुपोषणम् । वेदबाह्य कथं धर्मं भवांश्चरितुमिच्छति ॥ १३ ॥

ພຣາຫມັນຜູ້ຮັກສາໄຟບູຊາ ບໍ່ຍອມຮັບການອົບອາຫານຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຈະປະພຶດທຳທີ່ຢູ່ນອກເວດາໄດ້ແນວໃດ?

Verse 14

वचो निशम्य मोहिन्या राजा वेदविदां वरः । उवाच मानसे क्रुद्धः प्रहसन्निव भूपते ॥ १४ ॥

ໂອ ພຣະມະຫາກະສັດ, ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງນາງຜູ້ລໍ້ລວງ ກະສັດຜູ້ເປັນເລີດໃນບັນດາຜູ້ຮູ້ເວດາ ໄດ້ກ່າວດ້ວຍໃຈໂກດ ແຕ່ຄືກັບຍິ້ມຢູ່.

Verse 15

श्रृणु मोहिनि मद्वाक्यं वेदोऽयं बहुधा स्थितः । यज्ञकर्मक्रिया वेदः स्मृतिर्वेदो गृहाश्रमे ॥ १५ ॥

ຟັງເຖີດ ໂອ ໂມຫິນີ, ຄຳຂອງຂ້າພະເຈົ້າ: ເວດານີ້ຕັ້ງຢູ່ໃນຫຼາຍຮູບແບບ. ເວດາແມ່ນການປະກອບຍັດຍະ ແລະພິທີກຳ. ແລະໃນອາສຣົມຄົນເຮືອນ ເວດາປາກົດເປັນ “ສະມຣິຕິ” ຄືກົດແລະຈັນຍາທີ່ຈື່ຈຳສືບຕໍ່.

Verse 16

स्मृतिर्वेदः क्रियावेदः पुराणेषु प्रतिष्ठितः । पुराणपुंरुषाज्जातं यथेदं जगदद्भुतम् ॥ १६ ॥

ສະມຣິຕິ, ເວດາ, ແລະ “ກຣິຍາ-ເວດາ” ຄືເວດາແຫ່ງການປະຕິບັດພິທີ ຖືກສະຖາປະນາແນ່ນອນໃນປຸຣານະ. ແລະຈາກ “ປຸຣານະ-ປຸຣຸສະ” ບຸກຄົນຈັກກະວານຜູ້ປາກົດເປັນປຸຣານະ ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນໂລກອັນອັດສະຈັນນີ້.

Verse 17

तथेदं वाङ्मयं जातं पुराणेभ्यो न संशयः । वेदार्थादधिकं मन्ये पुराणार्थँ वरानने ॥ १७ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ຄຳສອນອັນສັກສິດທັງປວງ (vāṅmaya) ເກີດຂຶ້ນຈາກປູຣານະ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ. ໂອ ຜູ້ໜ້າງາມ, ຂ້າເຫັນວ່າ ອັດຖະຂອງປູຣານະ ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າ ອັດຖະຂອງເວດາ.

Verse 18

वेदाः प्रतिष्ठिताः सर्वे पुराणेष्वेव सर्वदा । बिभेत्यल्पश्रुताद्वेदो मामयं प्रहरिष्यति ॥ १८ ॥

ເວດາທັງປວງ ຕັ້ງມັ່ນຢູ່ໃນປູຣານະເທົ່ານັ້ນ ຢູ່ເສມອ. ເວດາຢ້ານຄົນຮຽນນ້ອຍ ຄິດວ່າ “ຄົນນີ້ຈະຕີຂ້າ (ນຳໄປໃຊ້ຜິດ)”.

Verse 19

न वेदे ग्रहसंचारो न शुद्धिः कालबोधिनी । तिथिवृद्धिक्षयो वापि पर्वग्रहविनिर्णयः ॥ १९ ॥

ໃນເວດາເອງ ບໍ່ມີການບັນທຶກລະອຽດເກືອບກ່ຽວກັບການເຄື່ອນໄຫວຂອງດາວເຄາະ; ບໍ່ມີລະບົບຄວາມບໍລິສຸດທາງພິທີທີ່ບອກເວລາ. ທັງການເພີ່ມຫຼືຫຼຸດຂອງຕິຖິ (tithi) ແລະການກຳນົດວັນພິທີ/ຈຸດຕໍ່ຂອງງານບຸນ (parva) ກໍບໍ່ໄດ້ວາງໄວ້ໃນນັ້ນ.

Verse 20

इतिहासपुराणैस्तु निश्चयोऽयं कृतः पुरा । यन्न दृष्टं हि वेदेषु तत्सर्वं लक्ष्यते स्मृतौ ॥ २० ॥

ຂໍ້ສະຫຼຸບນີ້ ໄດ້ຖືກວາງໄວ້ມາແຕ່ດົນ ໂດຍອິຕິຫາສະ ແລະ ປູຣານະ: ສິ່ງໃດທີ່ບໍ່ປາກົດໃນເວດາ ທັງໝົດນັ້ນ ພຶງຮູ້ໃນປະເພນີສະມຣິຕິ (Smṛti).

Verse 21

उभयोर्यन्न दृष्टं हि तत्पुराणैः प्रगीयते । प्रायश्चित्तं तु हत्यायामातुरस्यौषधं प्रिये ॥ २१ ॥

ສິ່ງໃດທີ່ບໍ່ພົບໃນທັງສຣຸຕິ ແລະ ສະມຣິຕິ ນັ້ນ ປູຣານະທັງຫຼາຍກ່າວຂັບຮ້ອງປະກາດ. ແລະສຳລັບບາບແຫ່ງການຂ້າ ປຣາຍັດຈິຕຕະ (prāyaścitta) ແມ່ນຢາຮັກສາຜູ້ທຸກທ້ອນ, ໂອ ຜູ້ຮັກ.

Verse 22

न चापि पापशुद्धिः स्यादात्मनश्च परस्य वा । यद्वेदैर्गीयते सुभ्रु उपांगैर्यत्प्रगीयते ॥ २२ ॥

ໂອ ນາງຜູ້ຄິ້ວງາມ, ການຊໍາລະບາບບໍ່ເກີດຂຶ້ນ ທັງແກ່ຕົນເອງ ຫຼືແກ່ຜູ້ອື່ນ ໂດຍພຽງແຕ່ສິ່ງທີ່ຮ້ອງໃນເວດ ຫຼືທີ່ກ່າວໃນອຸປາງຄະ.

Verse 23

पुराणैः स्मृतिभिश्चैव वेद एव निगद्यते । रटंतीह पुराणानि भूयो भूयो वरानने ॥ २३ ॥

ໂດຍຜ່ານປຸຣານະ ແລະ ສະມຣິຕິ, ເວດາເອງຖືກປະກາດ. ໂອ ນາງຜູ້ໜ້າງາມ, ທີ່ນີ້ປຸຣານະທັງຫຼາຍກ້ອງກັງວານຄວາມຈິງນີ້ ຊໍ້າໆ ອີກແລ້ວອີກ.

Verse 24

न भोक्तव्यं न भोक्तव्यं संप्राप्ते हरिवासरे । पुराणमन्यथा मत्वा तिर्यग्योनिमवाप्नुयात् ॥ २४ ॥

ເມື່ອວັນອັນສັກສິດຂອງພຣະຫຣິ (ເອກາດະຊີ) ມາຮອດ, ບໍ່ຄວນກິນ, ບໍ່ຄວນກິນ. ຜູ້ໃດເຫັນຄໍາສັ່ງໃນປຸຣານະເປັນຢ່າງອື່ນ ຈະໄດ້ຮັບກໍາເນີດໃນຍົນສັດ.

Verse 25

संस्रातोऽपि सुदांतोऽपि न गतिं प्राप्नुयादिति । पितरं को न वंदेत मातरं को न पूजयेत् ॥ २५ ॥

ແມ່ນແຕ່ຈະອາບນໍ້າດີ ແລະ ຝຶກວິໄນດີ ກໍຍັງບໍ່ອາດໄດ້ຮອດຄວາມໝາຍສູງສຸດ—ດັ່ງນັ້ນ ໃຜຈະບໍ່ກ້ອມກາບພໍ່, ແລະ ໃຜຈະບໍ່ນັບຖືບູຊາແມ່?

Verse 26

को न गच्छेत्सरिच्छ्रेष्ठां को भुंक्ते हरिवासरे । को हि दूषयते वेदं ब्राह्मणं को निपातयेत् ॥ २६ ॥

ໃຜຈະບໍ່ໄປຫາແມ່ນໍ້າອັນປະເສີດທີ່ສຸດ? ໃຜຈະກິນໃນວັນອັນສັກສິດຂອງພຣະຫຣິ? ແທ້ໆແລ້ວ ໃຜຈະເຮັດໃຫ້ເວດາເສື່ອມມົນທິນ ແລະ ໃຜຈະທໍາຮ້າຍພຣາຫມະນະໃຫ້ລົ້ມລົງ?

Verse 27

को गच्छेत्परदारान् हि को भुंक्ते हरिवासरे ॥ २७ ॥

ແທ້ໆແລ້ວ ຜູ້ໃດຈະໄປຫາເມຍຂອງຜູ້ອື່ນ—ແລະຜູ້ໃດຈະກິນໃນວັນອັນສັກສິດຂອງພຣະຫຣິ (Hari) ?

Verse 28

नहीदृशं पापमिहास्ति जंतोर्विमूढचित्तस्य दिने हरेः प्रिये । यद्भोजनेनात्मनिपातकारिणा यमस्य रवातेषु चिरं सुलोचने ॥ २८ ॥

ໂອ ຜູ້ມີດວງຕາງາມ, ສໍາລັບຜູ້ທີ່ຈິດໃຈຫຼົງຜິດ ໃນໂລກນີ້ບໍ່ມີບາບໃດເທົ່າກັບການກິນໃນວັນທີ່ພຣະຫຣິ (Hari) ຮັກ. ໂດຍອາຫານນັ້ນອັນນໍາໃຫ້ຕົນເອງຕົກຕໍ່າ ຈຶ່ງຕ້ອງຢູ່ດົນໃນນະລົກອັນນ່າຢ້ານຂອງຍະມະ (Yama).

Verse 29

मोहिन्युवाच । शीघ्रमानय विप्रांस्त्वं घूर्णिके वेदपारगान् । येषां वाक्येन युक्तोऽयं राजा कुर्याद्धि भोजनम् ॥ २९ ॥

ໂມຫິນີ ກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງຮີບນໍາມາ, ໂອ ກູຣນິກາ, ບຣາຫມັນຜູ້ຊໍານານໃນພຣະເວດ; ເພື່ອໃຫ້ກະສັດນີ້ກິນອາຫານຕາມຄໍາຊີ້ນໍາຂອງພວກເຂົາ.”

Verse 30

सा तद्वाक्यमुपाकर्ण्य ब्राह्मणान्वेदशालिनः । गौतमादीन्समाहूय मोहिनीपार्श्वमानयत् ॥ ३० ॥

ເມື່ອນາງໄດ້ຍິນຄໍານັ້ນ ນາງໄດ້ເອີ້ນບຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ພຣະເວດ—ກໍຕະມະ ແລະອື່ນໆ—ແລ້ວນໍາພວກເຂົາມາຂ້າງກາຍໂມຫິນີ.

Verse 31

तान्विप्रानागतान्दृष्ट्वा वेदवेदांगपारगान् । मोहिनी सहिता राज्ञा ववंदे कार्यतत्परा ॥ ३१ ॥

ເມື່ອເຫັນບຣາຫມັນເຫຼົ່ານັ້ນມາຮອດ—ຜູ້ຊໍານານໃນພຣະເວດ ແລະ ເວດາງຄະ—ໂມຫິນີພ້ອມກັບກະສັດ ໄດ້ກ້ມກາບນົບນ້ອມພວກເຂົາ ດ້ວຍໃຈມຸ່ງໝັ້ນຕໍ່ພາລະກິດນັ້ນ.

Verse 32

उपविष्टास्तु ते सर्वे शातकौंभमयेषु च । आसनेषु महीपाल ज्वलदग्निसमप्रभाः ॥ ३२ ॥

ໂອ ພະມະຫາກະສັດ, ພວກເຂົາທັງໝົດນັ່ງຢູ່ເທິງອາສນະທຳດ້ວຍຄຳ ສະຫວ່າງໄສດຸດໄຟທີ່ລຸກໂຊນ।

Verse 33

तेषां मध्ये वयोवृद्धो गौतमो वाक्यमब्रवीत् । वयं समागता देवि नानाशास्त्रविशारदाः ॥ ३३ ॥

ໃນທ່າມກາງພວກເຂົາ ຜູ້ເຖົ້າທີ່ສຸດຄື ໂກຕະມະ ໄດ້ກ່າວວ່າ: “ໂອ ເທວີ, ພວກເຮົາມາຊຸມນຸມກັນ ເປັນຜູ້ຊໍານານໃນຄຳພີສາດຕ່າງໆ.”

Verse 34

सर्वसंदेहहर्तारो यदर्थं ते समाहुताः । तच्छ्रुत्वा वचनं तेषां मोहिनी ब्रह्मणः सुता ॥ ३४ ॥

“ພວກເຈົ້າຖືກເຊີນມາເພື່ອກຳຈັດຄວາມສົງໄສທັງປວງ.” ເມື່ອໂມຫິນີ ທິດາຂອງພຣະພຣະຫມາ ໄດ້ຍິນຄຳນັ້ນ ນາງກໍໄດ້ຕອບຮັບ.

Verse 35

सर्वासाध्यकृतं कर्तुं प्रवृत्तांस्तानुवाच ह । मोहिन्युवाच । संदेहस्तु जडौ ह्येष स्वल्पो वा स्वमतिर्यथा ॥ ३५ ॥

ເມື່ອພວກເຂົາກຳລັງພາກພຽນຈະເຮັດແມ່ນແຕ່ສິ່ງທີ່ຍາກຈະສຳເລັດ ນາງກໍໄດ້ກ່າວກັບພວກເຂົາ. ໂມຫິນີກ່າວວ່າ: “ຄວາມສົງໄສນີ້ແທ້ໆແມ່ນທຶບທື່, ຈະນ້ອຍຫຼືໃຫຍ່ກໍຕາມ ຕາມປັນຍາຂອງຕົນ.”

Verse 36

सोऽयं वदति राजा वै नाहं भोक्ष्ये हरेर्दिने । अन्नाधारमिदं सर्वं जगत्स्थावरजंगमम् ॥ ३६ ॥

ແລ້ວກະສັດນັ້ນກ່າວວ່າ: “ໃນວັນອັນສັກສິດຂອງພຣະຫາຣິ ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ກິນ. ໂລກທັງໝົດນີ້—ທັງສິ່ງຢືນນິ່ງແລະສິ່ງເຄື່ອນໄຫວ—ອາໄສອາຫານເປັນຖານ.”

Verse 37

मृता ह्यपि तथान्नेन प्रीयन्ते पितरो दिवि । कर्कंधुमात्रं प्रहुतं पुरोडाशं हि देवताः ॥ ३७ ॥

ແມ່ນແຕ່ບັນພະບຸລຸດຈະລ່ວງລັບໄປແລ້ວ ຢູ່ໃນສະຫວັນກໍຍັງປິຕິຍິນດີຢ່າງແທ້ຈິງດ້ວຍອາຫານບູຊານັ້ນ; ແລະເທວະດາທັງຫຼາຍກໍພໍໃຈ ເມື່ອຖວາຍພູໂຣດາຊາ (puroḍāśa) ລົງໃນໄຟຕາມພິທີ ແມ່ນແຕ່ນ້ອຍເທົ່າໝາກຈູຈູບໜຶ່ງ (karkaṃdhu) ກໍຕາມ।

Verse 38

कामयंति द्विजश्रेष्ठास्ततोऽन्नं ह्यमृतं परम् । पिपीलिकापि क्षुधिता मुखेनादाय तण्डुलम् ॥ ३८ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ບັນດາດວິຈະຜູ້ປະເສີດຈຶ່ງປາຖະໜາອາຫານ ເພາະອາຫານນັ້ນແມ່ນອະມຣິຕະອັນສູງສຸດ. ແມ່ນແຕ່ມົດນ້ອຍທີ່ຫິວ ກໍຍັງຄາບເມັດເຂົ້າໄວ້ໃນປາກ ແລ້ວສະແຫວງຫາມັນ।

Verse 39

बिलं व्रजति दुःखेन कस्यान्नं नहि रोचते । अयं खादति नान्नाद्यं संप्राप्ते हरिवासरे ॥ ३९ ॥

ເມື່ອມີຄວາມທຸກຍາກ ລາວຈຶ່ງໄປເຂົ້າຮູຂອງຕົນດ້ວຍຄວາມລຳບາກ; ອາຫານຂອງໃຜໆກໍບໍ່ຖືກໃຈ. ແຕ່ເມື່ອມາຮອດວັນອັນສັກສິດຂອງພຣະຫຣິ (Harivāsara) ລາວບໍ່ກິນຫຍັງເລີຍ—ທັງອາຫານ ແລະຂອງກິນອື່ນໆກໍບໍ່ແຕະ।

Verse 40

निजधर्मं परित्यज्य परधर्मे व्यवस्थितः । विधावानां यतीनां च युज्यते व्रतसेवनम् ॥ ४० ॥

ລະທິ້ງທຳຂອງຕົນ ແລ້ວໄປຕັ້ງຢູ່ໃນທຳຂອງຜູ້ອື່ນ; ການປະພຶດວຣະຕະ (vrata) ຖືກເຫັນວ່າເໝາະສົມສຳລັບແມ່ໝ້າຍ ແລະສຳລັບຍະຕີ (ຜູ້ບວດ/ຜູ້ສະຫງົບ) ທັງຫຼາຍ।

Verse 41

परधर्मरतो यः स्यात्स्वधर्मविमुखो नरः । सोंऽधे तमसि मज्जेत यावदिंद्राश्चतुर्द्दश ॥ ४१ ॥

ຜູ້ໃດທີ່ຫຼົງໃນທຳຂອງຜູ້ອື່ນ (paradharma) ແລ້ວຫັນຫນີຈາກທຳຂອງຕົນ (svadharma) ຜູ້ນັ້ນຈະຈົມຢູ່ໃນຄວາມມືດບອດ—ຕະຫຼອດເວລາທີ່ອິນດຣະ (Indra) ສິບສີ່ອົງຍັງດຳລົງຢູ່।

Verse 42

उपवासादिकरणं भूभुजां नोदितं क्वचित् । प्रजासंरक्षणं त्यक्त्वा चतुर्वर्गफलप्रदम् ॥ ४२ ॥

ສໍາລັບພະມະຫາກະສັດ ການອົບວາດ ແລະ ຕະປະສະຍາອື່ນໆ ບໍ່ໄດ້ຖືກບັນຍັດໄວ້ ຖ້າມັນເຮັດໃຫ້ລະທິ້ງການປົກປ້ອງປະຊາ. ການຄຸ້ມຄອງປະຊານັ້ນເອງ ໃຫ້ຜົນແຫ່ງເປົ້າໝາຍຊີວິດທັງສີ່.

Verse 43

नारीणां भर्तृशूश्रूषा पुत्राणां पितृसेवनम् । शूद्राणां द्विजसेवा च लोकरक्षा महीभृताम् ॥ ४३ ॥

ສໍາລັບແມ່ຍິງ ຄືການຮັບໃຊ້ສາມີດ້ວຍຄວາມຈົ່ງຮັກ; ສໍາລັບລູກຊາຍ ຄືການປະຄອງຮັບໃຊ້ພໍ່; ສໍາລັບຊູດຣະ ຄືການຮັບໃຊ້ດວິຈະ; ແລະສໍາລັບກະສັດ ຄືການປົກປ້ອງປະຊາ—ນີ້ແມ່ນໜ້າທີ່ຂອງແຕ່ລະຄົນ.

Verse 44

स्वकं कर्म परित्यज्य योऽन्यत्र कुरुते श्रमम् । अज्ञानाद्वा प्रमादाच्च पतितः स न संशयः ॥ ४४ ॥

ຜູ້ໃດລະທິ້ງໜ້າທີ່ຂອງຕົນ ແລ້ວໄປອົດທົນເຮັດງານຢູ່ທີ່ອື່ນ—ຈະເປັນເພາະອະວິຊາ ຫຼືເພາະຄວາມປະມາດ—ຜູ້ນັ້ນຕົກຕໍ່າແນ່ນອນ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 45

सोऽयमद्य महीपालो यतिधर्म्मे व्यवस्थितः । सुबुद्ध्याचारशीलश्च वेदोक्तं त्यजति द्विजाः ॥ ४५ ॥

ມື້ນີ້ ກະສັດຜູ້ນີ້ເອງ ຕັ້ງຢູ່ໃນວິນັຍຂອງຍະຕິ (ຜູ້ສະຫຼະ). ແມ່ນວ່າມີປັນຍາດີ ແລະ ຈະລິຍະດີ ແຕ່ກໍລະທິ້ງສິ່ງທີ່ວິດາບັນຍັດໄວ້, ໂອ ດວິຈະທັງຫຼາຍ.

Verse 46

स्वेच्छाचारा तु या नारी योऽविनीतः सुतो द्विजाः । एकांतशीलो नृपतिर्भृत्यः कर्मविवर्जितः ॥ ४६ ॥

ໂອ ດວິຈະທັງຫຼາຍ, ແມ່ຍິງທີ່ປະພຶດຕາມໃຈຕົນເອງລ້ວນໆ, ລູກຊາຍທີ່ບໍ່ມີວິນັຍ, ກະສັດທີ່ຢູ່ໂດດດ່ຽວຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ແລະຂ້າຮັບໃຊ້ທີ່ຫຼີກເວັ້ນໜ້າທີ່—ທັງໝົດນີ້ພຶງເຂົ້າໃຈວ່າເປັນແຫຼ່ງແຫ່ງຄວາມວຸ້ນວາຍ ແລະ ຄວາມເສື່ອມຖອຍ.

Verse 47

सर्वे ते नरकं यांति ह्यप्रतिष्ठश्च यो द्विजाः । अयं हि नियमोपेतो हरिपूजनतत्परः ॥ ४७ ॥

ໂອ ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ, ຜູ້ໃດທີ່ບໍ່ມີຖານະອັນຖືກຕ້ອງ ແລະບໍ່ມີວິໄນອັນສັກສິດ ລ້ວນໄປສູ່ນະຣົກ. ແຕ່ຜູ້ນີ້ມີນິຍົມວັດປະກອບພ້ອມ ແລະອຸທິດໃຈທັງໝົດໃນການບູຊາພຣະຫຣິ (ວິສນຸ).

Verse 48

आक्रन्दे वर्त्तमाने तु न यद्येष प्रधावति । व्यपोह्य हरिपूजां वै ब्रह्महत्यां तु विंदति ॥ ४८ ॥

ເມື່ອມີສຽງຮ້ອງໄຫ້ຂໍຊ່ວຍເຫຼືອດ້ວຍຄວາມທຸກທ້ອນ, ຖ້າຜູ້ໃດບໍ່ຮີບໄປຊ່ວຍ, ນັ້ນເທົ່າກັບລະທິ້ງການບູຊາພຣະຫຣິ ແລະຍ່ອມປະສົບບາບຫນັກຄື ບຣະຫມະຫັດຍາ.

Verse 49

क्षीणदेहे हरिदिने कथं संयमयिष्यति । अन्नात्प्रभवति प्राणः प्राणाद्देहविचेष्टनम् ॥ ४९ ॥

ເມື່ອຮ່າງກາຍອ່ອນແອ—ໂດຍສະເພາະໃນວັນສັກສິດຂອງພຣະຫຣິ—ຈະຮັກສາການສຳລວມຕົນໄດ້ແນວໃດ? ລົມຫາຍໃຈຊີວິດ (ປຣານ) ເກີດຈາກອາຫານ, ແລະຈາກປຣານ ຈຶ່ງມີກຳລັງໃຫ້ຮ່າງກາຍເຄື່ອນໄຫວ.

Verse 50

चेष्टया रिपुनाशश्च तद्धीनः परिभूयते । एवं ज्ञात्वा मया राजा बोध्यमानो न बुद्ध्यति ॥ ५० ॥

ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນອັນຖືກທາງ ຈຶ່ງທຳລາຍສັດຕູໄດ້; ແຕ່ຜູ້ຂາດຄວາມພາກພຽນນັ້ນ ຍ່ອມຖືກກົດຂີ່ ແລະອັບອາຍ. ຮູ້ແລ້ວດັ່ງນີ້ ຂ້ອຍຈຶ່ງສອນກະສັດຢູ່ເລື້ອຍໆ; ແຕ່ແມ່ນຖືກເຕືອນກໍບໍ່ເຂົ້າໃຈ.

Verse 51

एतदेव व्रतं राज्ञो यत्प्रजापालनं चरेत् । न व्रतं किंचिदस्त्यन्यन्नृपस्य द्विजसत्तमाः ॥ ५१ ॥

ນີ້ແຫຼະແມ່ນວັດຖຸປະຕິບັດອັນສັກສິດຂອງກະສັດ: ຄືການປົກປ້ອງ ແລະປົກຄອງປະຊາຊົນໃຫ້ຖືກທຳ. ເພາະສຳລັບນະຣະປະຕິ, ບໍ່ມີວັດອື່ນໃດເລີຍ, ໂອ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດ.

Verse 52

किं देव कार्येण नराधिपस्य कृत्वा हि मन्युं विषयस्थितानाम् । तद्देवकार्यं स च यज्ञहोमो यद्रक्तपातो न भवेत् स्वराष्ट्रे ॥ ५२ ॥

ການ «ຮັບໃຊ້ເທວະ» ຂອງກະສັດຈະມີປະໂຫຍດອັນໃດ ຖ້າໄດ້ກໍ່ໃຫ້ຄວາມໂກດແຄ້ນແກ່ປະຊາໃນແດນແລ້ວຈຶ່ງເຮັດ? ການຮັບໃຊ້ເທວະທີ່ແທ້—ຍັດຍະ ແລະ ໂຮມະທີ່ແທ້—ແມ່ນໃຫ້ບໍ່ມີການນອງເລືອດໃນອານາຈັກຂອງຕົນ।

Verse 53

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणोत्तरभागे मोहिनीप्रश्नो नाम चतुर्विंशोऽध्यायः ॥ २४ ॥

ດັ່ງນີ້ ຈົບລົງແລ້ວ ບົດທີ 24 ຊື່ «ຄຳຖາມເກືອບກ່ຽວກັບ ໂມຫິນີ» ໃນພາກຫຼັງ (Uttara-bhāga) ຂອງ ສຣີ ບຣິຫັນນາຣະດີຍະ ປຸຣານະ।