Kāruṇya-stotra Phalaśruti; Dream-Darśana of Vāsudeva; Manifestation and Pratiṣṭhā of Jagannātha, Balabhadra (Ananta), and Subhadrā

Verse 1

वसुरुवाच । इत्थं स्तुतस्तदा तेन प्रसन्नो गरुडध्वजः । ददौ तस्मै तु सुभगे सकलं मनसेप्सितम् ॥ १ ॥

ວະສຸ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອຖືກສັນລະເສີນດັ່ງນັ້ນໃນເວລານັ້ນ ພຣະວິສນຸ ຜູ້ມີທຸງຄຣຸດ ກໍເກີດຄວາມປິຕິ ແລະປະທານແກ່ຜູ້ມີວາສະນານັ້ນ ທຸກຢ່າງຕາມທີ່ໃຈປາດຖະໜາ.

Verse 2

यः संपूज्य जगन्नाथं प्रत्यहं स्तौति मानवः । स्तोत्रेणानेन मतिमान्समोक्षं लभते ध्रुवम् ॥ २ ॥

ຜູ້ໃດກໍຕາມ ທີ່ບູຊາພຣະຈະກັນນາຖ (Jagannātha) ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແລ້ວສັນລະເສີນພຣະອົງທຸກມື້ດ້ວຍບົດສັນລະເສີນນີ້—ຜູ້ມີປັນຍານັ້ນ ຈະໄດ້ຮັບໂມກສະແນ່ນອນ.

Verse 3

त्रिसंध्यं यो जपेद्विद्वानिमं स्तोत्रवरं शुचिः । धर्मं चार्थं च कामं च मोक्षं च लभते नरः ॥ ३ ॥

ຜູ້ຮູ້ທັນ ແລະບໍລິສຸດ ຜູ້ທີ່ສວດບົດສັນລະເສີນອັນປະເສີດນີ້ ໃນສາມຍາມຕໍ່ມື້ ຈະໄດ້ຮັບ ທັມມະ, ອັດຖະ, ກາມະ ແລະ ໂມກສະ ດ້ວຍ.

Verse 4

यः पठेच्छृणुयाद्वापि श्रावयेद्वा समाहितः । स लोकं शाश्वतं विष्णोर्याति निर्द्ध्रूतकल्मषः ॥ ४ ॥

ຜູ້ໃດກໍຕາມ ທີ່ມີໃຈຈົ່ງຈໍ່ ອ່ານສວດບົດນີ້ ຫຼືຟັງ ຫຼືໃຫ້ຜູ້ອື່ນສວດໃຫ້ຟັງ ຈະຖືກຊຳລະບາບ ແລະໄດ້ໄປສູ່ໂລກອັນນິລັນດອນຂອງພຣະວິສນຸ.

Verse 5

धन्यं पापहरं चेदं भुक्तिमुक्तिप्रदं शिवम् । गुह्यं सुदुर्लभं पुण्यं न देयं यस्य कस्य चित् ॥ ५ ॥

ຄຳສອນ/ພິທີນີ້ເປັນມົນຄຸນ ລ້າງບາບ ເປັນສິຣິມົງຄຸນ ໃຫ້ທັງຄວາມສຸກໂລກີ ແລະ ໂມກສະ. ເປັນຄວາມລັບ ຫາຍາກຢ່າງຍິ່ງ ແລະມີບຸນຫຼາຍ; ດັ່ງນັ້ນບໍ່ຄວນໃຫ້ແກ່ໃຜກໍໄດ້.

Verse 6

न नास्तिकाय मूर्खाय न कृतघ्नाय मानिने । न दुष्टमतये दद्यान्नाभक्ताय कदाचन ॥ ६ ॥

ບໍ່ຄວນໃຫ້ຄຳສອນ/ທານອັນສັກສິດແກ່ຜູ້ບໍ່ເຊື່ອ (ນາສຕິກ) ຜູ້ໂງ່ ຜູ້ອົບອວດ ຫຼືຜູ້ບໍ່ຮູ້ຄຸນ. ບໍ່ຄວນໃຫ້ແກ່ຜູ້ມີໃຈຊົ່ວ ຫຼືຜູ້ບໍ່ມີພັກຕິ ເລີຍ.

Verse 7

दातव्यं भक्तियुक्ताय गुणशीलान्विताय च । विष्णुभक्ताय शांताय श्रद्धानुष्ठानशीलिने ॥ ७ ॥

ຄວນໃຫ້ແກ່ຜູ້ມີພັກຕິ ມີຄຸນທຳ ແລະຄວາມປະພຶດດີ; ແກ່ຜູ້ເປັນສາວົກຜູ້ພັກຕິຕໍ່ພຣະວິສນຸ ຜູ້ສະງົບ ແລະຜູ້ມັ່ນຄົງໃນການປະຕິບັດດ້ວຍສັດທາ.

Verse 8

इदं समस्ताघविनाशहेतु कारुण्यसंज्ञं सुखमोक्षदं च । अशेषवांछाफलदं वरिष्ठ स्तोत्रं मयोक्तं पुरुषोत्तमस्य ॥ ८ ॥

ບົດສັນລະເສີນອັນຍອດຢ່າງນີ້ ທີ່ຂ້ອຍໄດ້ກ່າວແດ່ພຣະປຸຣຸໂສຕະມະ (Puruṣottama) ມີນາມວ່າ “ກາຣຸນຍະ” (ບົດແຫ່ງຄວາມເມດຕາ). ມັນເປັນເຫດໃຫ້ບາບທັງປວງພິນາດ ໃຫ້ທັງຄວາມສຸກ ແລະ ໂມກສະ ແລະປະທານຜົນປາດຖະໜາທຸກປະການບໍ່ເຫຼືອ.

Verse 9

ये तं सुसूक्ष्मं विमलांम्बराभं ध्यायंति नित्यं पुरुषं पुराणम् । ते मुक्तिभाजः प्रविशंति विष्णुं मन्त्रैर्यथाज्यं हुतमध्वराग्नौ ॥ ९ ॥

ຜູ້ໃດທີ່ພິຈາລະນາພຣະບຸຣຸດບູຮານອັນລະອຽດຢ່າງຍິ່ງ ບໍລິສຸດໄຮ້ມົນທິນ ມີສີດັ່ງຟ້າ ຢູ່ເປັນນິດ; ຜູ້ນັ້ນເປັນຜູ້ຮ່ວມໃນໂມກສະ ແລະເຂົ້າສູ່ພຣະວິສນຸ ເຫມືອນນ້ຳມັນເນີຍ (ghee) ທີ່ຖວາຍດ້ວຍມົນຕຣາ ຖືກຮັບເຂົ້າໃນໄຟບູຊາ.

Verse 10

एकः स देवो भवदुःखहंता परः परेषां न ततोऽस्ति चान्यः । स्रष्टा स पाता सकलांतकर्ता विष्णुः समश्चाखिलसारभूतः ॥ १० ॥

ພຣະເທວະອົງດຽວນັ້ນ ແມ່ນຜູ້ທຳລາຍຄວາມໂສກທຸກຂອງສັດທັງຫຼາຍ; ພຣະອົງສູງກວ່າສູງສຸດ—ບໍ່ມີຜູ້ໃດເກີນພຣະອົງ. ພຣະອົງເປັນຜູ້ສ້າງ, ຜູ້ປົກປ້ອງ, ແລະຜູ້ນຳທຸກສິ່ງໄປສູ່ທ້າຍສຸດ; ພຣະວິສນຸ ຜູ້ເທົ່າທຽມຕໍ່ທຸກຜູ້ ແມ່ນແກ່ນສານຂອງທຸກສິ່ງ.

Verse 11

किं विद्यया किं सुगुणैश्च तेषां यज्ञैश्च दानैश्च तपोभिरुग्रैः । येषां न भक्तिर्भवतीह कृष्णे जगद्गुरौ मोक्षसुखप्रदे च ॥ ११ ॥

ຄວາມຮູ້ ແລະຄຸນງາມຄວາມດີຈະມີປະໂຫຍດອັນໃດແກ່ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນ? ພິທີຍັດ, ການໃຫ້ທານ, ແລະຕະປະສະຍາອັນເຂັ້ມງວດຈະມີປະໂຫຍດອັນໃດ? ຖ້າໃນໂລກນີ້ ບໍ່ມີພັກຕິຕໍ່ພຣະກຣິສນະ ຄູອາຈານແຫ່ງຈັກກະວານ ແລະຜູ້ປະທານສຸກແຫ່ງໂມກສະ.

Verse 12

लोके स धन्यः स शुचिः स विद्वान्स एव वक्ता स च धर्मशीलः । ज्ञाता स दाता स च सत्यवक्ता यस्यास्ति भक्तिः पुरुषोत्तमाख्ये ॥ १२ ॥

ໃນໂລກນີ້ ຜູ້ທີ່ມີພັກຕິຕໍ່ຜູ້ທີ່ເອີ້ນວ່າ ປຸຣຸໂສຕຕະມະ ແມ່ນຜູ້ມີພອນແທ້: ບໍລິສຸດ, ຮູ້ທັນ, ເວົ້າໄດ້ງາມ, ແລະມີຈິດໃຈຕັ້ງຢູ່ໃນທຳ. ລາວເປັນຜູ້ຮູ້, ຜູ້ໃຫ້ທານ, ແລະຜູ້ເວົ້າຄວາມຈິງ.

Verse 13

स्तुत्वैवं ब्रह्मतनयः प्रणम्य च सनातनम् । वासुदेवं जगन्नाथं सर्वकामफलप्रदम् ॥ १३ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ບຸດແຫ່ງພຣະພຣະຫມາ ໄດ້ສັນລະເສີນ ແລະກໍໄດ້ກົ້ມກາບພຣະອົງນິລັນດອນ—ພຣະວາສຸເທວະ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງຈັກກະວານ ຜູ້ປະທານຜົນແຫ່ງຄວາມປາດຖະໜາທັງປວງ—ແລ້ວຈຶ່ງດຳເນີນຕໍ່ໄປ.

Verse 14

चिंताविष्टो महीपालः कुशानास्तीर्य भूतले । वस्त्रं च तन्मना भूत्वा सुष्वाप धरणीतले ॥ १४ ॥

ກະສັດຖືກຄວາມກັງວົນຄອບງຳ ໄດ້ປູຫຍ້າຄຸສະລົງເທິງພື້ນດິນ; ແລ້ວວາງຜ້າຜືນໜຶ່ງໄວ້ທີ່ນັ້ນ—ໃຈຈົ່ງຈໍ່ຢູ່ກັບມັນ—ຈຶ່ງນອນລົງເທິງແຜ່ນດິນ ແລະຫຼັບໄປ.

Verse 15

कथं प्रत्यक्षमभ्येति देवदेवो जनार्दनः । मम चिंताहरो देवः कदासाविति चिंतयन् ॥ १५ ॥

ລາວຄິດຊ້ຳໆວ່າ: «ພຣະຈະນາຣະດະນະ ພຣະເທວະເທວະ ຈະມາໃຫ້ຂ້ອຍເຫັນດ້ວຍຕາຕົວເອງໄດ້ແນວໃດ? ເມື່ອໃດພຣະອົງ—ຜູ້ລົບຄວາມກັງວົນຂອງຂ້ອຍ—ຈະປາກົດ?»

Verse 16

सुप्तस्य तस्य नृपतेर्वासुदेवो जगद्गुरुः । आत्मानं दर्शयामास स्वप्ने तस्मै च चक्रधृक् ॥ १६ ॥

ເມື່ອກະສັດນັ້ນນອນຫຼັບ ວາສຸເທວະ—ຄູອາຈານແຫ່ງໂລກ ຜູ້ຖືຈັກຣະ—ໄດ້ສະແດງພຣະອົງເອງໃຫ້ລາວເຫັນໃນຄວາມຝັນ។

Verse 17

स ददर्श च तं स्वप्नेदेवदेवं जगत्पतिम् । शंखचक्रधरं शांतं गदापद्माग्रपाणिनम् ॥ १७ ॥

ແລ້ວລາວໄດ້ເຫັນໃນຄວາມຝັນ—ພຣະເທວະເທວະ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສາກົນ—ຜູ້ສະງົບ ຖືສັງຂ໌ແລະຈັກຣະ ແລະຖືຄອນກະບອກກັບດອກບົວໃນມືດ້ານໜ້າຂອງພຣະອົງ।

Verse 18

शार्ङ्गवाणासियुक्तं च ज्वलत्तेजोग्रमंडलम् । युगांतादित्यवर्णाभं नीलवैडूर्यसन्निभम् ॥ १८ ॥

ພຣະອົງພ້ອມດ້ວຍຄັນທະນູຊາຣັງກະ ລູກສອນ ແລະດາບ; ມີວົງຮັດສະມີໄຟລຸກໂຊດອັນແຮງກ້າ. ພຣະອົງສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງຕາເວັນໃນຍຸການຕະ ແລະຄ້າຍແກ້ວໄວດູຣະຍະສີນ້ຳເງິນຄ່ຳເລິກ।

Verse 19

सुपर्णपृष्ठमासीनं षोडशार्द्धभुजं विभुम् । स चासौ प्राब्रवीद्वीक्ष्य साधु राजन्महामते ॥ १९ ॥

ພຣະອົງຜູ້ແຜ່ຊອກຊອນທົ່ວທຸກທີ່ ປະທັບນັ່ງເທິງຫຼັງຄຣຸດາ ມີແຂນແປດ. ເມື່ອພຣະອົງເຫັນລາວ ກໍຕັດວ່າ: «ດີແທ້ ໂອ ກະສັດຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ!»

Verse 20

क्रतुनानेन दिव्येन तथा भक्त्या च श्रद्धया । तुष्टोऽस्मि ते महीपाल वृथा किमनुशोचसि ॥ २० ॥

ໂດຍຍັດຊະນາອັນທິບທິວະນີ້ ແລະໂດຍພັກຕິພ້ອມສັດທາ ຂ້ອຍພໍໃຈໃນເຈົ້າ ໂອ ກະສັດ; ເຈົ້າຈະໂສກເສົ້າໂດຍບໍ່ມີປະໂຫຍດເພາະຫຍັງ?

Verse 21

यदत्र प्रतिमा राजन्राजपूज्या सनातनी । यथा तां प्राप्नुया भूप तदुपायं ब्रवीमि ते ॥ २१ ॥

ໂອ ພະຣາຊາ, ປະຕິມາທີ່ຢູ່ນີ້ແມ່ນເກົ່າແກ່ ແລະຄວນແກ່ການບູຊາຂອງພະຣາຊາ. ໂອ ຜູ້ປົກຄອງແຜ່ນດິນ, ຂ້ອຍຈະບອກວິທີໃຫ້ເຈົ້າໄດ້ຮັບມັນ.

Verse 22

गतायामद्य शर्वर्यां निर्मले भास्करोदये । सागरस्य जलस्यांते नानाद्रुमविभूषिते ॥ २२ ॥

ເມື່ອຄືນຜ່ານໄປ ແລະຕາເວັນຂຶ້ນໃນຟ້າອັນໃສສະອາດ, ພວກເຂົາໄດ້ເຖິງຂອບນ້ຳທະເລ—ບ່ອນທີ່ປະດັບດ້ວຍຕົ້ນໄມ້ນານາຊະນິດ.

Verse 23

जलं तथैव वेलायां दृश्यते यत्र वै महत् । लवणस्योदधे राजंस्तरंगैः समभिप्लुतम् ॥ २३ ॥

ໂອ ພະຣາຊາ, ທີ່ນັ້ນກໍເຫັນນ້ຳກວ້າງໃຫຍ່ຢູ່ຕາມຝັ່ງ—ເພາະເປັນທະເລເຄັມ, ເຕັມໄປ ແລະຖືກຄຸ້ມຄອງດ້ວຍຄື້ນຟອງ.

Verse 24

कूलालंबी महावृक्षः स्थितः स्थलजलेषु च । वेलाभिर्हन्यमानश्च न चासौ कंपते ध्रुवः ॥ २४ ॥

ເຫມືອນຕົ້ນໄມ້ໃຫຍ່ທີ່ຍຶດຕິດຂອບຝັ່ງ ຢືນຢູ່ບ່ອນທີ່ດິນແລະນ້ຳພົບກັນ—ແມ່ນຖືກຄື້ນຟອງຕີຊ້ຳໆ ກໍບໍ່ສັ່ນໄຫວ, ຍືນຫມັ້ນຄົງຢ່າງແນ່ນອນ.

Verse 25

हस्तेन पुर्शुमादाय ऊर्मेरंतस्ततो व्रज । एकाकी विहरन्राजन्यं त्वं पश्यसि पादपम् ॥ २५ ॥

ຈັບມືຊາຍນັ້ນ ແລ້ວອອກຈາກທີ່ນັ້ນ ເຂົ້າໄປກາງຄື້ນ. ໂອ ກະສັດນັກຮົບ, ເຈົ້າຈະເຫັນຕົ້ນໄມ້ໜຶ່ງເມື່ອເດີນຢູ່ລຳພັງ.

Verse 26

इदं चिह्नं समालोक्य च्छेदयत्वमशंकितः । शात्यमानं तु तं वृक्षं प्रांशुमद्भुतदर्शनम् ॥ २६ ॥

ເມື່ອເຫັນເຄື່ອງໝາຍນີ້ ຈົ່ງຕັດມັນໂດຍບໍ່ລັງເລ. ຕົ້ນໄມ້ສູງສົງ່າ ມີຮູບລັກອັນອັດສະຈັນ ກຳລັງຖືກແຍກອອກ.

Verse 27

दृष्ट्वा तेनैव संचिंत्य तदा भूपाल दर्शनम् । कुरु तत्प्रतिमां दिव्यां जहिचिंतां विमोहिनीम् ॥ २७ ॥

ເມື່ອເຫັນແລ້ວ ຈົ່ງຄິດພິຈາລະນາຕາມນັ້ນເຖິງພະຣາຊາຜູ້ເປັນນາຍ. ຈົ່ງສ້າງຮູບປັ້ນອັນທິບຂອງພຣະອົງ ແລະປະຖິ້ມຄວາມກັງວົນອັນຫຼອກລວງທີ່ທຳໃຫ້ໃຈຫຼົງ.

Verse 28

एवमुक्त्वा महाभागो जगामादर्शनं हरिः । स चापि स्वप्नमालक्ष्य परं विस्मयमागतः ॥ २८ ॥

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນີ້ແລ້ວ ພຣະຫຣິຜູ້ມີສິຣິອັນໃຫຍ່ ກໍຫາຍໄປຈາກສາຍຕາ. ສ່ວນເຂົາເອງ ເມື່ອຮູ້ວ່າເປັນຄວາມຝັນ ກໍຕົກຕະລຶງຢ່າງລຶກຊຶ້ງ.

Verse 29

तां निशां समुदीक्षन्स ततस्तद्गतमानसः । व्याहरन्वैष्णवान्मन्त्रान्सूक्तं चैव तदात्मकम् ॥ २९ ॥

ເຂົາເບິ່ງຄືນນັ້ນ ໃຈຈົ່ມຢູ່ໃນເຫດການນັ້ນ. ແລ້ວເຂົາໄດ້ກ່າວມົນຕຣາໄວສະນະວະ ແລະບົດສັນລະເສີນທີ່ມີແກ່ນສານດຽວກັນ.

Verse 30

प्रभातायां रजन्यां तु तद्गतोऽनन्यमानसः । स स्नात्वा सागरे सम्यग्यथावद्विधिना ततः ॥ ३० ॥

ເມື່ອຮຸ່ງອອກ ໃນຂະນະທີ່ຄືນຍັງບໍ່ທັນສິ້ນ ພຣະອົງໄປທີ່ນັ້ນດ້ວຍໃຈບໍ່ວອກແວກ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ພຣະອົງອາບນ້ຳໃນທະເລຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຕາມພິທີທີ່ກຳນົດໄວ້។

Verse 31

दत्वा दानं तु विप्रेभ्यो ग्रामांश्च नगराणि च । कृत्वा पौर्वाह्णिकं कर्म जगाम स नृपोत्तमः ॥ ३१ ॥

ພຣະອົງໄດ້ຖວາຍທານແກ່ພຣາຫມັນ ແມ່ນກະທັ້ງບ້ານແລະເມືອງກໍຖວາຍ. ແລ້ວປະກອບກິດພິທີຕອນເຊົ້າຕາມທີ່ກຳນົດ ພຣະຣາຊາຜູ້ປະເສີດນັ້ນຈຶ່ງເດີນທາງອອກໄປ।

Verse 32

न रथो न पदातिश्च न गजो न च सारथिः । एकाकी स महावेलां प्रविवेश महीपतिः ॥ ३२ ॥

ບໍ່ມີລົດສົງຄາມ ບໍ່ມີທະຫານຍ່າງ ບໍ່ມີຊ້າງ ແມ່ນກະທັ້ງສາລະຖີກໍບໍ່ມີ. ພຣະຣາຊາເຂົ້າໄປສູ່ຝັ່ງທະເລອັນໃຫຍ່ ໂດຍລຳພັງ.

Verse 33

तं ददर्श महावृक्षं तेजस्वंतं महाद्रुमम् । महांतकं महारोहं पुण्यं विफलमेव च ॥ ३३ ॥

ພຣະອົງໄດ້ເຫັນຕົ້ນໄມ້ໃຫຍ່ ສະຫວ່າງໄສ ເປັນພຶກສາມະຫາອັນຍິ່ງ. ກິ່ງກ້ານແຜ່ກວ້າງ ສູງຕະຫຼອດ ເປັນອັນມີບຸນແທ້ ແຕ່ກໍບໍ່ມີຜົນ.

Verse 34

महोत्सवं महाकायं प्रसुप्तं च जलांतिके । सांद्रमांजिष्ठवर्णाभं नाम जातिविवर्जितम् ॥ ३४ ॥

ມັນໃຫຍ່ມະຫາສານ ດຸດດັ່ງມະໂຫລານງານບຸນ ຮ່າງກາຍມະຫາໃຫຍ່ ແລະນອນສະຫງົບຢູ່ຂ້າງຂອບນ້ຳ. ມັນສ່ອງສີແດງເຂັ້ມດັ່ງສີມັນຊິດຖາ ແລະບໍ່ມີຊື່ ບໍ່ມີການຈຳແນກຊາດວັນນະ.

Verse 35

नरनाथस्तथा विष्णोर्द्रुमं दृष्ट्वा मुदान्वितः । पर्शुना शातयामास शितेन च दृढेन च ॥ ३५ ॥

ແລ້ວກະສັດແຫ່ງມະນຸດ ມີຄວາມປິຕິຍິນດີເມື່ອເຫັນຕົ້ນໄມ້ຂອງພຣະວິສນຸ ແລະໄດ້ໃຊ້ຂວານທີ່ຄົມແຂງ ຟັນມັນລົງ।

Verse 36

द्वैधीभूता मतिस्तत्र बभूवेंद्रसखस्य च । निरीक्षमाणे काष्ठे तु बभूवाद्भुतदर्शनम् ॥ ३६ ॥

ທີ່ນັ້ນ ຈິດໃຈຂອງສະຫາຍແຫ່ງອິນທຣະ ກໍແຕກອອກເປັນສອງດ້ວຍຄວາມສົງໄສ; ແລະເມື່ອລາວຈ້ອງພິຈາລະນາໄມ້ນັ້ນ ນິມິດອັນອັດສະຈັນກໍປາກົດຂຶ້ນ।

Verse 37

विश्वकर्मा च विष्णुश्च विप्ररूपधरावुभौ । आजग्मतुर्महात्मानौ तथा तुल्याग्रजन्मनौ ॥ ३७ ॥

ວິສະວະກັມມາ ແລະ ພຣະວິສນຸ—ມະຫາອາດຕະມາທັງສອງ—ໄດ້ຮັບຮູບເປັນພຣາຫມະນ ແລະມາຮອດທີ່ນັ້ນ; ທັງຄູ່ມີຊາດກຳເນີດອັນສູງສົ່ງເທົ່າກັນ।

Verse 38

ज्वलमानौ सुतेजोभिर्दिव्यस्रग्गंधलेपनौ । अथ तौ तं समासाद्य नृपमिंद्रिसखं तदा ॥ ३८ ॥

ທັງສອງສ່ອງປະກາຍດ້ວຍຕະເຈົາອັນສະຫວ່າງຂອງຕົນ ປະດັບດ້ວຍພວງມາລາສະຫວັນ ກິ່ນຫອມ ແລະນ້ຳຫອມລູບກາຍ; ແລ້ວຈຶ່ງເຂົ້າໄປຫາກະສັດ ອິນດຣີ-ສະຂະ ໃນເວລານັ້ນ।

Verse 39

तावब्रूतां महाराज त्वं किमत्र करिष्यसि । किमयं ते महाबाहो शातितश्च वनस्पतिः ॥ ३९ ॥

ແລ້ວທັງສອງໄດ້ກ່າວວ່າ: “ໂອ ມະຫາກະສັດ, ເຈົ້າຈະເຮັດຫຍັງຢູ່ນີ້? ແລະ ໂອ ຜູ້ມີແຂນແຂງກ້າ, ເປັນຫຍັງຕົ້ນໄມ້ນີ້ຈຶ່ງຖືກຟັນລົງເພື່ອເຈົ້າ?”

Verse 40

असहायो महादुर्गे निर्जने गहने वने । महासिंधुतटे चैव शातितो वै महाद्रुमः ॥ ४० ॥

ຢູ່ຜູ້ດຽວ ບໍ່ມີຜູ້ຊ່ວຍ ໃນປ່າຫນາແໜ້ນອັນອັນຕະລາຍ ແລະວ່າງເປົ່າ; ແມ່ນແຕ່ທີ່ຝັ່ງມະຫາສະມຸດ ຕົ້ນໄມ້ໃຫຍ່ກໍຖືກຕັດລົງແທ້ໆ.

Verse 41

तयोः श्रुत्वा वचः सुभ्रु स तु राजा मुदान्वितः । बभाषे वचनान्याभ्यां मृदूनि मधुराणि च ॥ ४१ ॥

ໂອ ນາງຜູ້ຄິ້ວງາມ, ເມື່ອກະສັດໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງທັງສອງແລ້ວ ກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ແລະໄດ້ກ່າວຕອບດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາອ່ອນໂຍນ ແລະຫວານຊື່ນ.

Verse 42

दृष्ट्वा तौ ब्राह्मणौ तत्र चंद्रसूर्याविवागतौ । नमस्कृत्य जगन्नाथाववाङ्मुखमवस्थितः ॥ ४२ ॥

ເມື່ອເຫັນພຣາຫມັນທັງສອງມາຮອດທີ່ນັ້ນ ດັ່ງດວງຈັນແລະດວງອາທິດ, ລາວໄດ້ກ້ມນົບນ້ອມບູຊາຕໍ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງຈັກກະວານ ແລະຢືນຢູ່ດ້ວຍໃບໜ້າກ້ມຕໍ່າດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນ.

Verse 43

देव देवमनाद्यंतममेयं जगतः पतिम् । आराधितुं वै प्रतिमां करोमीति मतिर्मम ॥ ४३ ॥

“ເພື່ອນະມັດສະການບູຊາ ພຣະເທວະເທວະ—ຜູ້ບໍ່ມີຕົ້ນບໍ່ມີປາຍ, ບໍ່ອາດວັດໄດ້, ເຈົ້າແຫ່ງຈັກກະວານ—ໃຈຂ້າພະເຈົ້າຕັ້ງປະສົງວ່າ: ‘ຂ້າພະເຈົ້າຈະສ້າງປະຕິມາ (pratimā) ເພື່ອການອາຣາທະນາພຣະອົງ.’”

Verse 44

अहं स देवदेवेन परमेण महात्मना । स्वप्नाते च समुद्दिष्टो भवद्भ्यां श्रावितो मया ॥ ४४ ॥

ຂ້າພະເຈົ້ານີ້ແຫຼະ ແມ່ນຜູ້ທີ່ພຣະເທວະເທວະອັນສູງສຸດ ຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ ໄດ້ຊີ້ບອກແກ່ພວກເຈົ້າໃນຕອນທ້າຍຂອງຄວາມຝັນ; ແລະໂດຍຄໍາບອກເລົ່າຂອງພວກເຈົ້າທັງສອງ ຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ຮັບຮູ້ແຈ້ງຊັດ.

Verse 45

यज्ञस्तद्वचनं श्रुत्वा देवेन्द्रप्रतिमस्य च । प्रहस्य तस्मै विश्वेशस्तुष्टो वचनमब्रवीत् ॥ ४५ ॥

ເມື່ອພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງສາກົນ ໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງຍັດຍະ ຜູ້ສະຫງ່າງາມດັ່ງພຣະອິນທຣາ ພຣະອົງພໍໃຈ ຍິ້ມແລ້ວຈຶ່ງຕັດກັບເຂົາ।

Verse 46

साधु साधु महीपाल यदेतन्मन उत्तमम् । संसारसागरे घोरे कंदलीदलसन्निभे ॥ ४६ ॥

“ດີແທ້ ດີແທ້ ໂອ້ກະສັດເຈົ້າແຜ່ນດິນ! ຈິດໃຈອັນສູງສົ່ງນີ້ຂອງເຈົ້າ ປະເສີດຍິ່ງ—ໃນທະເລແຫ່ງສັງສານອັນນ່າຢ້ານ ຊີວິດບອບບາງດັ່ງໃບກ້ວຍ।”

Verse 47

निःसारे दुःखबहुले कामक्रोधसमाकुले । इंद्रियावर्तकलिले दुस्तरे लोमहर्षणे ॥ ४७ ॥

ໃນໂລກນີ້ ອັນຫາສານະບໍ່ມີ ເຕັມໄປດ້ວຍທຸກຂ໌ ວຸ່ນວາຍດ້ວຍກາມແລະໂກຣດ ຂຸນມົວດ້ວຍວົງວຽນແຫ່ງອິນທຣີ ຂ້າມຍາກ ແລະນ່າສະພຶງກົວ ຈົນຂົນລຸກ—

Verse 48

नानाव्याधिशतावर्ते चलबुद्बुदसन्निभे । यतस्ते मतिरुत्पन्ना विष्णोराराधनाय वै ॥ ४८ ॥

ໃນວົງວຽນແຫ່ງໂລກພະຍາດນານາຮ້ອຍປະການ—ຊີວິດບໍ່ໝັ້ນຄົງດັ່ງຟອງນ້ໍາທີ່ສັ່ນໄຫວ—ແຕ່ຈິດຕັ້ງໃຈຂອງເຈົ້າໄດ້ເກີດຂຶ້ນເພື່ອນະມັດສະການບູຊາພຣະວິດສະນຸ; ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນມົງຄຸນແທ້।

Verse 49

धन्यस्त्वं नृपशार्दूल गुणैः सर्वैरलंकृतः । सप्रजा धरणी धन्या सशैलवनपत्तना ॥ ४९ ॥

ໂອ້ “ເສືອໃນຫມູ່ກະສັດ” ເຈົ້າເປັນຜູ້ມີພອນ ປະດັບດ້ວຍຄຸນຄວາມດີທຸກປະການ. ແຜ່ນດິນນີ້ກໍມີພອນເຊັ່ນກັນ ພ້ອມປະຊາຊົນ ພ້ອມພູເຂົາ ປ່າໄມ້ ແລະນະຄອນທັງຫຼາຍ।

Verse 50

सपुरग्रामनगरा चतुर्वणैरलंकृता । यत्र त्वं नृपशार्दूल प्रजापालयिता प्रभुः ॥ ५० ॥

ປະດັບດ້ວຍເມືອງ ບ້ານ ແລະນະຄອນ ພ້ອມດ້ວຍວັນນະສີ່ປະການ—ທີ່ນັ້ນ ໂອ ເສືອໃນຫມູ່ກະສັດ ເຈົ້າຈະປົກຄອງເປັນພຣະອົງຜູ້ປົກປ້ອງປະຊາຊົນ।

Verse 51

एह्येहि त्वं महाभाग द्रुमेऽस्मिन्सुखशीतले । आवाभ्यां सह तिष्ठ त्वं कथाभिर्द्धर्मसंश्रितः ॥ ५१ ॥

ມາເຖີດ ມາເຖີດ ໂອ ຜູ້ມີວາສະນາຍິ່ງ—ຈົ່ງຢູ່ໃຕ້ຕົ້ນໄມ້ນີ້ອັນສຸກສະບາຍແລະເຢັນສະບາຍ; ຈົ່ງຢືນຢູ່ກັບພວກເຮົາສອງຄົນ ໂດຍອາໄສທຳມະຜ່ານການສົນທະນາອັນສັກສິດ।

Verse 52

अयं तव सहायार्थमागतः शिल्पिनां वरः । विश्वकर्मसमः साक्षान्निपुणः सर्वकर्मसु ॥ ५२ ॥

ນີ້ແມ່ນຊ່າງຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດ ໃນຫມູ່ຊ່າງທັງຫຼາຍ ຜູ້ມາເພື່ອຊ່ວຍເຈົ້າ—ແທ້ໆແລ້ວສະເໝີດັ່ງພຣະວິສະວະກັມມາ ແລະຊໍານານໃນວຽກທຸກຢ່າງ।

Verse 53

मयोद्दिष्टां तु प्रतिमां करोत्येष तटं त्यज । श्रुत्वैवं वचनं तस्य तदा राजा द्विजन्मनः ॥ ५३ ॥

“ຜູ້ນີ້ກໍາລັງສ້າງປະຕິມາຕາມທີ່ຂ້າໄດ້ກໍານົດ—ຈົ່ງລະທິ້ງຝັ່ງນີ້ເສຍ” ເມື່ອກະສັດໄດ້ຍິນຄໍາຂອງດວິຊະມຸນີນັ້ນ ກໍໄດ້ປະຕິບັດຕາມໃນທັນທີ।

Verse 54

सागरस्य तटं त्यक्त्वा गत्वा तस्य समीपतः । तस्थौ स नृपतिश्रेष्ठो वृक्षच्छायां सुशीतलाम् ॥ ५४ ॥

ລະທິ້ງຝັ່ງທະເລແລ້ວ ໄປຢູ່ໃກ້ບ່ອນນັ້ນ ກະສັດຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດນັ້ນ ກໍຢືນຢູ່ໃນຮົ່ມໄມ້ອັນເຢັນສະບາຍຢ່າງຍິ່ງ।

Verse 55

ततस्तस्मै स विश्वात्मा तदाकारां तदाकृतिम् । शिल्पिमुख्याय विधिजे कुरुष्वेत्यभ्यभाषत ॥ ५५ ॥

ຕໍ່ມາ ພຣະອາດຕະສາກົນ (ວິດສະວາດມາ) ໄດ້ກ່າວກັບ ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ເກີດຈາກວິທີ ແລະເປັນຊ່າງເອກວ່າ: “ຈົ່ງປັ້ນຮູບນັ້ນ ແລະຮູບຮ່າງນັ້ນເທົ່ານັ້ນ” ເຖິງກ່າວ.

Verse 56

कृष्णरूपं परं शांतं पद्मपत्रायतेक्षणम् । श्रीवत्सकौस्तुभधरं शंखचक्रगदाधरम् ॥ ५६ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າພິຈາລະນາພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສູງສຸດໃນຮູບກຣິດສະນະ—ສະງົບສຸດຍິ່ງ, ມີດວງຕາດັ່ງກີບໃບບົວ—ປະດັບເຄື່ອງໝາຍ ສຣີວັດສະ ແລະແກ້ວ ກະອຸສຕຸພະ, ຖືສັງຂ໌, ຈັກຣະ, ແລະຄະດາ.

Verse 57

गौरं गोक्षीरवर्णाभे द्वितीयं स्वस्तिकांकितम् । लांगलास्त्रधरं देवमनंताख्यं महाबलम् ॥ ५७ ॥

ຮູບທີສອງແຫ່ງເທວະນັ້ນ ຂາວຜ່ອງສະຫວ່າງ ດັ່ງສີນົມງົວ, ມີເຄື່ອງໝາຍສະວັດສະຕິກະ, ຖືລາງກະລາ (ໄຖ) ເປັນອາວຸດ; ເທວະຜູ້ມີພະລັງອັນໃຫຍ່ນັ້ນ ມີນາມວ່າ “ອະນັນຕະ”.

Verse 58

देवदानवगंधर्वयक्षविद्याधरोरगैः । न विज्ञातो हि तस्यांतस्तेनानंत इति स्मृतः ॥ ५८ ॥

ແທ້ຈິງແລ້ວ ເທວະ, ອະສຸຣະ, ຄັນທະວະ, ຢັກສະ, ວິດຍາທະຣະ ແລະ ນາກາ ກໍບໍ່ຮູ້ຂອບເຂດຂອງພຣະອົງ; ເພາະສະນັ້ນ ຈຶ່ງຈື່ຈຳພຣະອົງວ່າ “ອະນັນຕະ” ຄື “ຜູ້ບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ”.

Verse 59

भगिनीं वासुदेवस्य रुक्मवर्णां सुशोभनाम् । तृतीयां वै सुभद्रां च सर्वलक्षणलक्षिताम् ॥ ५९ ॥

ແລະຍັງໄດ້ເຫັນ ນ້ອງສາວຂອງ ວາສຸເທວະ ຜູ້ມີສີທອງງາມສະຫງ່າ; ແລະເປັນຮູບທີສາມ ຄື ສຸພັດຣາ ຜູ້ຖືກປະດັບດ້ວຍລັກສະນະມົງຄຸນທຸກປະການ.

Verse 60

श्रुत्वैतद्वचनं तस्य विश्वकर्मा सुकर्मकृत् । तत्क्षणात्कारयामास प्रतिमाः शुभलक्षणाः ॥ ६० ॥

ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍານັ້ນ ວິສະວະກັມມາ ຜູ້ຊໍານານໃນງານອັນດີ ກໍໃຫ້ສ້າງພະປະຕິມາທີ່ມີລັກສະນະມົງຄຸນໃນທັນທີ।

Verse 61

कुण्डलाभ्यां विचित्राभ्यां कर्णाभ्यां सुविराजिताः । चक्रलांगलविन्यासहताभ्यां भानुसंमताः ॥ ६१ ॥

ພວກພະອົງປະດັບດ້ວຍຕຸ້ມຫູອັນພິສົດ ຫູສ່ອງປະກາຍງາມ ແລະມີຮອຍປະທັບຈາກຈັກຣາກັບນັງຄົນ ຈຶ່ງຖືກຮັບຮູ້ວ່າເປັນຂອງພຣະສຸລິຍະ।

Verse 62

प्रथमं शुक्लवर्णानां शारदेंदुसमप्रभम् । सुरक्ताक्षं महाकायं फटाविकटमस्तकम् ॥ ६२ ॥

ອົງທໍາອິດນັ້ນ ມີສີຂາວ ສ່ອງສະຫວ່າງດຸດດວງຈັນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ; ດວງຕາແດງແຮງ, ກາຍໃຫຍ່ມະຫາ, ແລະສີສະນະນ່າກົວ ມີພັງພານແຜ່ກວ້າງເປັນມົງກຸດ।

Verse 63

नीलांबरधरं चोग्रं बलमद्भुतकुंडलम् । महाहलधरं दिव्यं महामुसलधारिणम् ॥ ६३ ॥

ພຣະອົງນຸ່ງຜ້າສີນ້ໍາເງິນ ດຸດັນນ່າຄາລົບ, ມີພະລັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະຕຸ້ມຫູອັນພິສົດ; ເປັນອົງທິບ ຖືຄັນນັງຄົນໃຫຍ່ ແລະຖືຄ້ອນມູສະລະອັນໃຫຍ່.

Verse 64

द्वितीयं पुंडरीकाक्षं नीलजीमृतसन्निभम् । अतसीपुष्पसंकाशं पद्मपत्रायतेक्षणम् ॥ ६४ ॥

ອົງທີສອງ ຄື ປຸນດະຣີກາກຊະ ຜູ້ມີດວງຕາດຸດດອກບົວ; ດໍາດຸດເມກຝົນໜັກ, ສ່ອງງາມດຸດດອກອະຕະສີ, ແລະມີດວງຕາຍາວດຸດກີບໃບບົວ.

Verse 65

श्रीवत्सवक्षसं भ्राजत्पीतवाससमच्युतम् । चक्रकम्बुकरं दिव्यं सर्वपापहरं हरिम् ॥ ६५ ॥

ຂ້າພະເຈົ້ານະມັດສະການພຣະຫຣິ (Hari) ອະຈຸຕະ ຜູ້ບໍ່ຜິດພາດ; ອົງທີ່ອົງອົບມີເຄື່ອງໝາຍ ສຣີວັດສະ, ສະຫວ່າງໄສໃນຜ້າສີເຫຼືອງ, ຖືຈັກຣະແລະສັງຂະ, ເປັນທິບ ແລະລຶບບາບທັງປວງ.

Verse 66

तृतीयां स्वर्णवर्णाभां पद्मपत्रायतेक्षणाम् । विचित्रवस्त्रसंछन्नां हारकेयूरभूषिताम् ॥ ६६ ॥

ນາງຄົນທີສາມສະຫວ່າງໄສດັ່ງຄຳ ມີຜິວພັນສີທອງ; ດວງຕາຍາວດັ່ງໃບດອກບົວ. ນາງນຸ່ງຜ້າອັນວິຈິດງາມ ແລະປະດັບດ້ວຍສາຍຄໍແລະກຳໄລແຂນ.

Verse 67

विचित्राभरणोपेतां रत्नमालावलंबिताम् । पीनोन्नतकुचां रम्यां विश्वकर्मा विनिर्ममे ॥ ६७ ॥

ວິສະວະກັມມາ (Viśvakarmā) ປັ້ນນາງໃຫ້ເປັນຍິງງາມ ປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບອັນວິຈິດ, ມີພວງມາລາຮັດຕະນະຫ້ອຍລົງ, ແລະອົງອົບອຸດົມງາມສົມສ່ວນ.

Verse 68

स तु राजाद्भुतं दृष्ट्वा क्षणेनैकेन निर्मिताः । दिव्यवस्त्रयुगाच्छन्ना नानारत्नैरलंकृताः ॥ ६८ ॥

ແຕ່ພຣະຣາຊາເຫັນອັດສະຈັນນັ້ນ—ສິ່ງທັງຫມົດຖືກສ້າງໃນພຽງຊົ່ວພິບຕາດຽວ—ກໍເຫັນວ່າພວກນາງຖືກປົກຄຸມດ້ວຍຜ້າທິບເປັນຄູ່ໆ ແລະປະດັບດ້ວຍຮັດຕະນະນານາຊະນິດ.

Verse 69

सर्वलक्षणसंपन्नाः प्रतिमाः सुमनोहराः । विस्मयं परमं गत्वा इदं वचनमब्रवीत् ॥ ६९ ॥

ເມື່ອພຣະອົງເຫັນຮູບພາບເຫຼົ່ານັ້ນ ອັນພ້ອມດ້ວຍລັກສະນະມົງຄຸນທຸກປະການ ແລະງາມຈັບໃຈຢ່າງຍິ່ງ, ພຣະອົງກໍເກີດຄວາມພິສົດອັນສູງສຸດ ແລະກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້.

Verse 70

किं देवौ समनुप्राप्तौ द्विजरूपधरावुभौ । द्वावप्यद्भुतकर्माणौ देववृत्तौ त्वमानुषौ ॥ ७० ॥

“ນີ້ແມ່ນຫຍັງ—ມີເທວະສອງອົງມາຮອດບ່ອນນີ້ ໂດຍຮັບຮູບເປັນພຣາຫມັນທັງຄູ່ບໍ? ທັງສອງກະທຳການອັນອັດສະຈັນ; ຈິດຈັກແລະຈັດຈ້າງເປັນເທວະ ແຕ່ປາກົດເປັນມະນຸດ”។

Verse 71

देवौ वा मानुषौ वापि यक्षविद्याधरौ वरौ । किंवा ब्रह्महृषीकेशौ वसुरुद्रावुताश्विनौ ॥ ७१ ॥

“ຈະເປັນເທວະສອງອົງ ຫຼືມະນຸດສອງຄົນ ຫຼືສັດທິບພະອັນປະເສີດເຊັ່ນ ຢັກສະ ແລະ ວິທະຍາທະຣະ; ຫຼືແມ່ນ ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ຮຣິສີເກສະ (ພຣະວິສນຸ); ຫຼື ວະສຸ ແລະ ຣຸທຣະ; ຫຼື ອັດສະວິນ—(ຜູ້ໃດກໍຕາມ ຖືກກ່າວເຖິງດ້ວຍຖ້ອຍຄຳອັນສູງສົ່ງນີ້)”។

Verse 72

न वेद्मि सत्यवद्भावौ मायरूपेण संस्थितौ । युवां गतोऽस्मि शरणमात्मानं वदतं मम ॥ ७२ ॥

“ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ສະພາບແທ້ຂອງທ່ານທັງສອງ ເພາະທ່ານສະຖິດຢູ່ໃນຮູບທີ່ມາຍາປັ້ນແຕ່ງ. ຂ້ອຍມາຂໍພຶ່ງພາເປັນທີ່ພັກພິ້ນ—ຂໍໃຫ້ບອກຂ້ອຍວ່າ ທ່ານແທ້ໆແມ່ນໃຜ”។

Verse 73

द्विज उवाच । नाहं देवो न यक्षो वा न दैत्यो न च देवराट् । न ब्रह्मा न च रुद्रोऽहं विद्धि मां पुरुषोत्तमम् ॥ ७३ ॥

ພຣາຫມັນກ່າວວ່າ: “ຂ້ອຍບໍ່ແມ່ນເທວະ, ບໍ່ແມ່ນຢັກສະ, ບໍ່ແມ່ນໄທຕະ, ແລະບໍ່ແມ່ນຈອມເທວະ. ຂ້ອຍບໍ່ແມ່ນພຣະພຣະຫມາ ແລະບໍ່ແມ່ນຣຸທຣະ—ຈົ່ງຮູ້ຂ້ອຍເປັນ ປຸຣຸໂສຕຕະມະ (ບຸລຸດສູງສຸດ).”

Verse 74

आर्तिघ्नं सर्वलोकानामनंतबलपौरुषम् । अर्चनीयो हि भूतानामंतो यस्य न विद्यते ॥ ७४ ॥

“ພຣະອົງຜູ້ທຳລາຍຄວາມທຸກທ້ອນຂອງທຸກໂລກ, ຜູ້ມີພະລັງແລະວິລະກຳອັນອະນັນຕະ—ພຣະອົງນັ້ນແຕ່ຜູ້ດຽວເທົ່ານັ້ນຄວນແກ່ການບູຊາຂອງສັດທັງປວງ, ເພາະບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດຂອງພຣະອົງ.”

Verse 75

पठ्यते सर्वशास्त्रेषु वेदांतेषु निगद्यते । यदुक्त ध्यानगम्यं च वासुदेवेति योगिभिः ॥ ७५ ॥

ໃນຄຳພີສາດທັງປວງມີການອ່ານ ແລະໃນເວດານຕະກໍຖືກປະກາດວ່າ: ສິ່ງທີ່ໂຍຄີກ່າວວ່າບັນລຸໄດ້ດ້ວຍການພິຈາລະນາ (ທຽນ) ນັ້ນ ຄື ວາສຸເທວ (Vāsudeva) ແທ້ໆ.

Verse 76

अहमेव स्वयं ब्रह्मा अहं विष्णुः शिवो ह्यहम् । इद्रोऽहं देवराजश्च जगत्संयमनो यमः ॥ ७६ ॥

ເຮົາແຕ່ຜູ້ດຽວແມ່ນ ພຣະພຣະຫມາ ໂດຍຕົນເອງ; ເຮົາແມ່ນ ພຣະວິສນຸ; ແທ້ໆແລ້ວ ເຮົາແມ່ນ ພຣະຊິວະ. ເຮົາແມ່ນ ອິນທຣະ ກະສັດແຫ່ງເທວະ ແລະເຮົາແມ່ນ ຍະມະ ຜູ້ຄວບຄຸມແລະປົກຄອງໂລກ.

Verse 77

पृथिव्यादीनि भूतानि त्रेताग्निर्हुतभुग्यथा । वरुणोऽपांपतिश्चाह धरित्री च महीधराः ॥ ७७ ॥

ດັ່ງໄຟຕຣະເຕາ (Tretā) ອັນສັກສິດເປັນຜູ້ກິນເຄື່ອງບູຊາ, ສັດແລະສິ່ງທັງຫຼາຍເລີ່ມແຕ່ແຜ່ນດິນກໍຖືກຄ້ຳຈຸນ. ວະຣຸນະຖືກກ່າວວ່າເປັນເຈົ້າແຫ່ງນ້ຳ, ແລະແຜ່ນດິນຖືກເອີ້ນວ່າ ທາຣິຕຣີ ແລະ ມະຫີທະຣາ.

Verse 78

यत्किंचिद्वाङ्मयं लोके जगत्स्थावरजंगमम् । विश्वरूपं च मां विद्धि मत्तोऽन्यन्नास्ति किचन ॥ ७८ ॥

ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເປັນຖ້ອຍຄຳແລະວັນນະຄະດີໃນໂລກ, ແລະຈັກກະວານທັງປວງທີ່ມີທັງຢືນນິ່ງແລະເຄື່ອນໄຫວ—ຈົ່ງຮູ້ວ່າທັງໝົດນັ້ນແມ່ນເຮົາໃນຮູບວິສະວະຣູປ; ນອກຈາກເຮົາ ບໍ່ມີສິ່ງໃດເລີຍ.

Verse 79

प्रीतोऽहं ते नृपश्रेष्ठ वरं वरय सुव्रत । यदिष्टं तत्प्रयच्छामि हृदि यत्ते व्यवस्थितम् ॥ ७९ ॥

ເຮົາພໍໃຈໃນເຈົ້າ ໂອ ກະສັດຜູ້ປະເສີດ. ຈົ່ງເລືອກພອນເຖີດ ໂອ ຜູ້ມີປະຕິຍານດີ; ສິ່ງໃດທີ່ເຈົ້າປາຖະໜາ—ສິ່ງທີ່ຕັ້ງໝັ້ນໃນໃຈເຈົ້າ—ເຮົາຈະປະທານໃຫ້.

Verse 80

मद्दर्शनमपुण्यानां स्वप्नांतेऽपि न जायते । त्वं पुनर्द्दढभक्तित्वात्प्रत्यक्षं दृष्टवानसि ॥ ८० ॥

ສໍາລັບຜູ້ບໍ່ມີບຸນ ແມ່ນແຕ່ໃນທ້າຍຄວາມຝັນ ກໍບໍ່ເກີດນິມິດເຫັນເຮົາ. ແຕ່ເຈົ້າ ເນື່ອງຈາກພັກຕິອັນໝັ້ນຄົງ ໄດ້ເຫັນເຮົາໂດຍກົງ ຕໍ່ໜ້າຕໍ່ຕາ.

Verse 81

श्रुत्वैवं वासुदेवस्य वचनं तस्य मोहिनि । रोमांचिततनुर्भूत्वा इदं स्तोत्रं जगौ नृपः ॥ ८१ ॥

ໂອ ນາງໂມຫິນີ, ເມື່ອໄດ້ຟັງພຣະວາຈາຂອງວາສຸເທວະແລ້ວ ກະສັດກໍມີຂົນລຸກຊູ່ດ້ວຍຄວາມປິຕິໃນພັກຕິ ແລະຂັບຮ້ອງສະໂຕດນີ້.

Verse 82

राजोवाच । श्रियःकांत नमस्तेऽस्तु श्रीपते पीतवाससे । श्रीदश्रीश श्रीनिवास नमस्ते श्रीनिकेतन ॥ ८२ ॥

ກະສັດກ່າວວ່າ: «ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງສຣີ (ລັກສະມີ); ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ໂອ ສຣີປະຕິ, ຜູ້ນຸ່ງຜ້າສີເຫຼືອງ. ໂອ ຜູ້ປະທານສິຣີ, ໂອ ອົງຈອມແຫ່ງສິຣີ, ໂອ ສຣີນິວາສ, ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ໂອ ສຣີນິເກຕະນ»

Verse 83

आद्यं पुरुषमीशानं सर्वेशं सर्वशं सर्वतोमुखम् । निष्कलं परमं देवं प्रणतोऽस्मि सनादनम् ॥ ८३ ॥

ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມຕໍ່ບຸລຸດດັ້ງເດີມ—ພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຈອມເຈົ້າແຫ່ງທຸກສິ່ງ, ຜູ້ປົກຄອງທັງປວງ, ຜູ້ມີໜ້າຫັນໄປທຸກທິດ. ພຣະເທວະສູງສຸດອັນບໍ່ແບ່ງສ່ວນ, ພຣະເຈົ້ານິລັນດອນ ຂ້າພະເຈົ້າຂໍກົ້ມກາບ.

Verse 84

शब्दातीतं गुणातीतं भावाभावविवर्जितम् । निर्लेपं निर्गुणं सूक्ष्मं सर्वज्ञं सर्वभावनम् ॥ ८४ ॥

ພຣະອົງເກີນກວ່າສຽງ, ເກີນກວ່າຄຸນະ; ປາດຈາກທັງພາວະແລະອະພາວະ. ບໍ່ມີມົນທິນ, ບໍ່ມີຄຸນລັກສະນະ, ລະອຽດລ້ຳ, ຮູ້ທຸກສິ່ງ, ແລະເປັນຜູ້ດົນໃຈພາຍໃນ ແລະແຫຼ່ງກໍ່ເກີດຂອງພາວະທັງປວງ.

Verse 85

शंशचक्रधरं देवं गदामुसलधारिणम् । नमस्ये वरदं देवं नीलोत्पलदलच्छविम् ॥ ८५ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນົບນ້ອມພຣະເຈົ້າຜູ້ຖືສັງຂ໌ແລະຈັກຣາ ຖືຄະດາແລະມູສະລະ ຜູ້ປະທານພອນ ຜູ້ມີຮັດສະມີດັ່ງກີບດອກບົວສີຟ້າ।

Verse 86

नागपर्यंकशयनं क्षीरोदार्णववासिनम् । नमस्येऽहं हृषीकेशं सर्वपापहरं हरिम् ॥ ८६ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນົບນ້ອມພຣະຫຣິ—ຫຣິສີເກສະ—ຜູ້ເອົານາຄາເປັນຕຽງ ແລະປະທັບຢູ່ໃນມະຫາສະໝຸດນ້ຳນົມ ຜູ້ກຳຈັດບາບທັງປວງ।

Verse 87

पुनस्त्वां देवदेवेश नमस्ये वरदं विभुम् । सर्वलोकेश्वरं विष्णुं मोक्षकारणमव्ययम् ॥ ८७ ॥

ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນົບນ້ອມພຣະອົງ ໂອ້ ຈອມເທວະເທວາ ຜູ້ປະທານພອນ ຜູ້ມີອຳນາດຫາທີ່ສຸດ; ຕໍ່ພຣະວິສນຸ ຈອມໂລກທັງປວງ ເຫດແຫ່ງໂມກສະ ຜູ້ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ।

Verse 88

एवं स्तुत्वा तु तं देवं प्रणिपत्य कृतांजलिः । उवाच प्रणतो भूत्वा निपत्य वसुधातले ॥ ८८ ॥

ເມື່ອສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າພຣະອົງນັ້ນແລ້ວ ລາວກໍກົ້ມກາບດ້ວຍມືປະນົມ; ແລະເມື່ອເປັນຜູ້ນົບນ້ອມ ລາວໄດ້ກ່າວອີກຄັ້ງ ໂດຍການກົ້ມລົງແນບພື້ນດິນ।

Verse 89

प्रीतोऽसि यदि मे नाथ वृणोमि वरमुत्तमम् । देवाः सुराः सगंधर्वा यक्षरक्षोमहोरगाः ॥ ८९ ॥

ຖ້າພຣະອົງພໍພຣະໄທຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າ ໂອ້ ພຣະນາຖ ຂ້າພະເຈົ້າຂໍເລືອກພອນອັນສູງສຸດ: ຂໍໃຫ້ເທວະແລະສຸຣະ ພ້ອມດ້ວຍຄັນທັຣວະ ຢັກສະ ຣັກສະສະ ແລະນາຄາໃຫຍ່ ໄດ້ຮັບພຣະກະລຸນານີ້ດ້ວຍ।

Verse 90

सिद्धविद्याधराः साध्याः किन्नरा गुह्यकास्तथा । ऋषयो ये महाभागा नानाशास्त्रविशारदाः ॥ ९० ॥

ພວກສິດທະ ແລະ ວິທະຍາທະຣະ, ພວກສາດຍະ, ກິນນະຣະ ແລະ ກຸຫຍະກະ ດ້ວຍ—ພ້ອມທັງ ພຣະຣິສີຜູ້ມີບຸນຍິ່ງ ຊໍານານໃນ ສາດສະຕຣາ ຫຼາຍປະການ—ກໍມາຊຸມນຸມຢູ່ທີ່ນັ້ນ।

Verse 91

प्रव्रज्यायोगयुक्ताश्च वेदतत्त्वानुचिंतकाः । मोक्षमार्गविदो येऽन्ये ध्यांयति परमं पदम् ॥ ९१ ॥

ຜູ້ທີ່ຝຶກຢູ່ໃນ ໂຍກະແຫ່ງການສະຫຼະອອກບວດ, ຜູ້ທີ່ພິຈາລະນາຄວາມໝາຍແທ້ຂອງ ເວດະ ຢູ່ເສມອ, ແລະຜູ້ຮູ້ທາງໄປສູ່ ໂມກສະ—ລ້ວນເຮັດສະມາທິຕໍ່ ປະທະອັນສູງສຸດ।

Verse 92

निर्मलं निर्गुणं शांतं यत्पश्यंति मनीषिणः । तत्पदं गंतुमिच्छामि प्रसादात्ते सुदुर्लभम् ॥ ९२ ॥

ຂ້ອຍປາຖະນາຈະໄປເຖິງ ປະທະນັ້ນ ທີ່ນັກປັນຍາເຫັນ—ບໍລິສຸດ, ເກີນກວ່າຄຸນະທັງປວງ, ແລະສະງົບ—ຊຶ່ງຫາໄດ້ຍາກຢ່າງຍິ່ງ ຫາກບໍ່ມີພຣະກະລຸນາຂອງທ່ານ।

Verse 93

श्रीभगवानुवाच । सर्वं भवतु भद्रं ते यथेष्टं सर्वमाप्नुहि । भविष्यति यथाकामं मत्प्रसादान्न संशयः ॥ ९३ ॥

ພຣະພະຄະວານຕັດວ່າ: «ຂໍໃຫ້ຄວາມມົງຄຸນທັງປວງເກີດແກ່ເຈົ້າ. ຈົ່ງໄດ້ຮັບທຸກສິ່ງຕາມທີ່ເຈົ້າປາຖະນາ. ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງເຮົາ ມັນຈະເປັນໄປຕາມຄວາມປາຖະນາຂອງເຈົ້າ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ»

Verse 94

दश वर्षसहस्राणि तथा नव शतानि च । अविच्छिन्नं महाराज्यं कुरु त्वं नृपसत्तम ॥ ९४ ॥

ເປັນເວລາ ໜຶ່ງໝື່ນປີ ແລະເພີ່ມອີກ ເກົ້າຮ້ອຍປີ—ໂອ ກະສັດຜູ້ປະເສີດ—ຈົ່ງສ້າງອານາຈັກອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃຫ້ດໍາລົງຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ।

Verse 95

प्रपद्य परमं दिव्यं दुर्लभं यत्सुरासुरैः । पूर्णं मनोरथं शांतं गुह्यमव्यक्तमव्ययम् ॥ ९५ ॥

ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຂໍພຶ່ງພາພຣະສັດຈະທຳອັນສູງສຸດ ອັນເປັນທິບ—ຫາຍາກແມ່ນແຕ່ເທວະແລະອະສຸຣ—ກໍໄດ້ຄວາມປາຖະໜາທັງປວງສຳເລັດ: ພຣະອົງຜູ້ສະງົບ ລັບລຶກ ບໍ່ປາກົດ ແລະບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ.

Verse 96

परात्परतरं सूक्ष्मं निर्लेपं निर्गुण ध्रुवम् । चिंताशोकविनिर्मुक्तं क्रियाकारणवर्जितम् ॥ ९६ ॥

ຢູ່ເຫນືອກວ່າສູງສຸດອີກ ລະອຽດຢ່າງຍິ່ງ ບໍ່ມີມົນທິນ ບໍ່ມີຄຸນລັກສະນະ ແລະໝັ້ນຄົງບໍ່ແປປ່ຽນ—ພົ້ນຈາກຄວາມຄິດກັງວົນແລະໂສກເສົ້າ ແລະປາສຈາກການກະທຳກັບເຫດປັດໃຈ—ນັ້ນແມ່ນພຣະສັດຈະທຳອັນຄວນຮູ້.

Verse 97

तदहं दर्शयिष्यामि विज्ञेयाख्यं परं पदम् । संप्राप्य परमानंदं प्राप्स्यसे परमां गतिम् ॥ ९७ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າຈະຊີ້ໃຫ້ເຈົ້າເຫັນ ພຣະບົດສູງສຸດ ທີ່ເອີ້ນວ່າ «ສິ່ງທີ່ຄວນຮູ້ແທ້»। ເມື່ອເຈົ້າບັນລຸອານັນດາອັນສູງສຸດ ເຈົ້າຈະໄດ້ເຖິງຈຸດໝາຍອັນສູງສຸດ.

Verse 98

कीर्तिश्च तव राजेंद्र भवत्वत्र महीतले । यावद्धरा नभो यावद्यावच्चंद्रार्कतारकाः ॥ ९८ ॥

ໂອ ພຣະຣາຊາຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງກະສັດ, ຂໍໃຫ້ກຽດຊື່ຂອງພຣະອົງດຳລົງຢູ່ໃນໂລກນີ້—ຕາບໃດທີ່ດິນແລະຟ້າຍັງຄົງຢູ່, ແລະຕາບໃດທີ່ດວງຈັນ ດວງອາທິດ ແລະດາວທັງຫຼາຍຍັງມີ.

Verse 99

यावत्समुद्राः सप्तैव यावन्मेर्व्वादिपर्वताः । तिष्ठंति दिवि देवाश्च यावत्सर्वत्र चाव्ययाः ॥ ९९ ॥

ຕາບໃດທີ່ມະຫາສະໝຸດທັງເຈັດຍັງຄົງຢູ່, ຕາບໃດທີ່ພູເມຣຸແລະພູອື່ນໆຍັງຕັ້ງຢູ່, ແລະຕາບໃດທີ່ເທວະທັງຫຼາຍຍັງພຳນັກໃນສະຫວັນ—ຕາບນັ້ນພຣະອຳນາດອັນບໍ່ເສື່ອມສະລາຍຈະດຳລົງຢູ່ທົ່ວທຸກແຫ່ງ.

Verse 100

इंद्रद्युस्मसरो नाम तीर्थँ यज्ञाज्यसंभवम् । यत्र स्नात्वा सकृल्लोकः शक्रलोकमवाप्स्यति ॥ १०० ॥

ມີທ່ານ້ຳສັກສິດຊື່ “ອິນດຣະດຍຸສມະສະຣະ” ເກີດຈາກນ້ຳມັນເນີຍໃນພິທີຍັດ. ຜູ້ໃດອາບນ້ຳທີ່ນັ້ນແມ່ນແຕ່ຄັ້ງດຽວ ຈະໄດ້ເຖິງໂລກຂອງສັກຣະ (ອິນດຣະ).

Verse 101

दापयिष्यति यः पिंडं तटेऽस्मिन्नंबुधेः शुभे । कुसैकविंशमुद्धृत्य शक्रलोकं गमिष्यति ॥ १०१ ॥

ຜູ້ໃດທຳໃຫ້ມີການຖວາຍ “ປິນຑະ” (ຂ້າວປັ້ນບູຊາບັນພະບຸລຸດ) ຢູ່ຝັ່ງທະເລອັນເປັນມົງຄຸນນີ້ ແລ້ວຍົກໃບຫຍ້າຄຸສະ 21 ໃບ ຈະໄດ້ໄປສູ່ໂລກຂອງສັກຣະ (ອິນດຣະ).

Verse 102

पूज्यमानोऽप्सरोभिश्च गधवैर्गीतनिः स्वनैः । विमानेन चरेत्तत्र यावदिंद्राश्चतुर्दशा ॥ १०२ ॥

ຖືກອັບສະຣາທັງຫຼາຍບູຊາສັນລະເສີນ ແລະມີຄັນທະວະພະຮ້ອມດ້ວຍສຽງເພງອັນຫວານກ້ອງ. ລາວຈະເດີນທ່ອງຢູ່ທີ່ນັ້ນໃນວິມານ ຕາມການດຳລົງຢູ່ຂອງອິນດຣະ 14 ອົງ.

Verse 103

सरसो दक्षिणे भागे नैर्ऋत्यां तु समाश्रिते । न्यग्रोधोऽस्ति द्रुमस्तत्र तत्समीपे तु मंडपः ॥ १०३ ॥

ທາງດ້ານໃຕ້ຂອງສະຣະ ໃນທິດຕາເວັນຕົກສ່ຽງໃຕ້ (ໄນຣິຕະ) ມີຕົ້ນນະຍະໂກຣະທະ (ໄຊ/ບັນຍັນ) ຢືນຢູ່; ໃກ້ໆນັ້ນມີມັນຑະປະ (ສາລາ) ໜຶ່ງ.

Verse 104

केतकीवनसंछन्नो नानापादपसंकुलः । आषाढस्य सिते पक्षे पंचम्यां पितृदैवते ॥ १०४ ॥

ຖືກປົກຄຸມດ້ວຍປ່າເກຕະກີ ແລະແອອັດດ້ວຍນົກແລະສັດນານາຊະນິດ—(ການໄປນະມັດສະການ/ປະຕິບັດນີ້) ຄວນເຮັດໃນວັນທີ 5 ຂອງຂ້າງຂຶ້ນເດືອນອາສາດະ ເປັນວັນທີ່ມີພິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ) ເປັນເທວະປະທານ.

Verse 105

ऋक्षे नेष्यंति नस्तत्र नीत्वा सप्त दिनानि वै । मंडपे स्थापयिष्यंति सुवेश्याभिः सुशोभनैः ॥ १०५ ॥

ທີ່ນັ້ນ ພວກເຂົາຈະນໍາພວກເຮົາໄປຫາ «ຣຶກສະ»; ແລ້ວເມື່ອນໍາໄປຮອດແລ້ວ ແທ້ໆເປັນເວລາເຈັດມື້ ພວກເຂົາຈະຈັດໃຫ້ພວກເຮົາຢູ່ໃນມັນດົບ ທີ່ປະດັບງາມດ້ວຍເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມອັນວິເສດງົດງາມ।

Verse 106

क्रीडाविशेषबहुलैर्नृत्यगीतमनोहरैः । चामरैः स्वर्णदंडैश्च व्यजनै रत्नभूषणैः ॥ १०६ ॥

ດ້ວຍການບັນເທີງຫຼາຍຢ່າງອັນນ່າຊື່ນຊົມ—ການຟ້ອນລໍາ ແລະ ບົດເພງອັນອ່ອນຫວານ—ພ້ອມທັງຈາມະຣະ (ພັດຂົນຫາງຢັກ) ດ້າມຄໍາ, ແລະພັດຕ່າງໆ ກັບເຄື່ອງປະດັບຮັດຕະນະອັນວິຈິດງາມ।

Verse 107

व्यंजयंत्यस्तदास्मभ्यं स्थास्यंति परमांगनाः । ब्रह्मचारी यतिश्चैव स्नातकाश्च द्विजोत्तमाः ॥ १०७ ॥

ແລ້ວໃນເວລານັ້ນ ນາງຜູ້ງາມຍິ່ງຈະນໍາການຖວາຍບູຊາມາແດ່ພວກເຮົາ; ແລະຕໍ່ໜ້າພວກເຮົາ ຈະມີພຣະຫມະຈາຣີ (ນັກສຶກສາພຣະທຳຜູ້ຖືພຣະຈັນ), ຍະຕິ (ຜູ້ສະຫຼະໂລກ), ແລະສະນາຕະກະ—ດວິຊະຜູ້ປະເສີດ—ຢືນຢູ່។

Verse 108

वानप्रस्था गृहस्थाश्च सिद्धाश्चान्ये च वै द्विजाः । नानावर्णपदैः स्तोत्रैर्ऋग्यजुः सामनिःस्वनैः ॥ १०८ ॥

ບັນດາວານະປຣັສຖະ (ຜູ້ຢູ່ປ່າ), ຄຣະຫັສຖະ (ຜູ້ຄອບຄົວ), ສິດທະ (ຜູ້ສໍາເລັດ), ແລະດວິຊະອື່ນໆ ຈະສັນລະເສີນດ້ວຍບົດສະໂຕຣະຫຼາຍຮູບແບບ ປະກອບດ້ວຍພະຍາງ ແລະຄໍາຫຼາຍຢ່າງ ກ້ອງກັງວານດ້ວຍສຽງສະວະດີຂອງ ຣຶກ, ຢະຊຸຣ ແລະ ສາມະ ເວທະ।

Verse 109

करिष्यंति स्तुतिं राजन्रामकेशवयोः पुनः । ततः स्तुत्वा च दृष्ट्व च संप्रणम्य च भक्तितः ॥ १०९ ॥

ໂອ ພຣະຣາຊາ, ພວກເຂົາຈະກະທໍາການສັນລະເສີນອີກຄັ້ງແດ່ ພຣະຣາມະ ແລະ ເກສະວະ; ແລ້ວເມື່ອສັນລະເສີນແລະໄດ້ເຫັນພຣະອົງທັງສອງ ຈະກົ້ມກາບລົງຢ່າງເຕັມກາຍ (ສາສຕາງຄະ) ດ້ວຍພັກຕິອັນເລື່ອມໃສ।

Verse 110

नरो वर्षायुतं दिव्यं श्रीमद्धरिपुरे वसेत् । पूज्यमानोऽप्सरोभिश्च गंधर्वैर्गीतनिःस्वनैः ॥ ११० ॥

ຊາຍຜູ້ໜຶ່ງຈະພັກອາໄສໃນນະຄອນອັນສະຫງ່າງາມຂອງພຣະຫຣິ ເປັນເວລາສິບພັນປີອັນເທວະ; ຖືກອັບສະຣາບູຊາ ແລະມີຄັນທະວະຮ້ອງເພງກັງວານຫວານໄພຣະ.

Verse 111

हरेरनुचरस्तत्र क्रीडते केशवेन वै ॥ १११ ॥

ທີ່ນັ້ນ ຜູ້ຕິດຕາມຜູ້ອຸທິດແດ່ພຣະຫຣິ ຈະຫຼິ້ນສະໜຸກ ແລະຊື່ນບານຮ່ວມກັບເກສະວະແທ້ໆ.

Verse 112

विमानेनार्कवर्णेन रत्नहारेण राजते । सर्वे कामा महाभागे तिष्ठंति भवनोत्तमे ॥ ११२ ॥

ມັນສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍວິມານສີດັ່ງຕາເວັນ ແລະພວງມາລາຮັດຕະນະອັນງາມ. ໂອ ຜູ້ມີວາສະນາຍິ່ງ, ໃນວິຫານອັນປະເສີດນັ້ນ ຄວາມປາຖະໜາທັງປວງມີພ້ອມຢູ່.

Verse 113

तपःक्षयादिहागत्य मनुष्यो ब्राह्मणो भवेत् । कोटीधनपतिः श्रीमांश्चतुर्वेदो भवेद्ध्रुवम् ॥ ११३ ॥

ເມື່ອຜົນບຸນແຫ່ງຕະປະສະຍາສິ້ນລົງ ແລະມາເກີດຢູ່ນີ້ ມະນຸດຈະເປັນພຣາຫມັນ; ແນ່ນອນຈະເປັນເຈົ້າແຫ່ງຊັບສິນນັບໂກຕິ ມີສິຣີມົງຄຸນ ແລະເປັນຜູ້ຮູ້ວິທະທັງສີ່.

Verse 114

एवं तस्मै वरं दत्त्वा कृत्वा च समयं हरिः । जगामादर्शनं भद्रे सहितो विश्वकर्मणा ॥ ११४ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ພຣະຫຣິໄດ້ປະທານພອນໃຫ້ເຂົາ ແລະໄດ້ກຳນົດຂໍ້ຕົກລົງ; ແລ້ວພຣະອົງກໍຫາຍໄປຈາກສາຍຕາ, ໂອ ນາງຜູ້ເປັນມົງຄຸນ, ໂດຍມີວິສະວະກັມມະນະຕິດຕາມ.

Verse 115

स तु राजा तदा हृष्टो रोमांचिततनूरुहः । कृतकृत्यमिवात्मानं मेने संदर्शनाद्धरेः ॥ ११५ ॥

ໃນເວລານັ້ນ ກະສັດມີຄວາມປິຕິຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ ຂົນລຸກທົ່ວກາຍ ແລະເຫັນວ່າ ຊີວິດຕົນໄດ້ສຳເລັດເປົ້າໝາຍ ເພາະໄດ້ທັດສະນາພຣະຮາຣິ।

Verse 116

ततः कृष्णं च रामं च सुभद्रां च वरप्रदाम् । रथैर्विमानसंकाशैर्मणिकांचनचित्रितैः ॥ ११६ ॥

ຕໍ່ມາ (ເຂົາໄດ້ນະມັດສະການ) ພຣະກຣິສນະ ແລະ ພຣະຣາມ ພ້ອມທັງ ພຣະສຸພັດຣາ ຜູ້ປະທານພອນ ໂດຍອັນເຊີນຂຶ້ນລົດທີ່ຄ້າຍວິມານສະຫວັນ ປະດັບດ້ວຍແກ້ວມະນີ ແລະລາຍຄຳ।

Verse 117

संवाह्य तास्ततो राजा जयमंगलनिःस्वनैः । आनया मास मतिमान्सामात्यः सपुरोहितः ॥ ११७ ॥

ຕໍ່ມາ ກະສັດຜູ້ມີປັນຍາ ພ້ອມດ້ວຍອຳມາດ ແລະ ພຣະປຸໂຣຫິດ ໄດ້ໃຫ້ອັນເຊີນພຣະອົງທັງຫຼາຍເຂົ້າມາ ດ້ວຍສຽງໄຊມົງຄຸນ ແລະຄຳອວຍພອນອັນດີ।

Verse 118

नानावादित्रनिर्घोषैर्नानावेदस्वनैः शुभैः । संस्थाप्य च शुभे देशे पवित्रे सुमनोहरे ॥ ११८ ॥

ດ້ວຍສຽງກ້ອງກັງວານຂອງເຄື່ອງດົນຕີຫຼາຍຊະນິດ ແລະດ້ວຍສຽງສະຫວັນຂອງພຣະເວດອັນມົງຄຸນຫຼາຍປະການ ຄວນອັນເຊີນຕັ້ງ (ພຣະອົງ) ໃນສະຖານທີ່ບໍລິສຸດ ມົງຄຸນ ແລະງາມຈັບໃຈຢ່າງຍິ່ງ।

Verse 119

ततः शुभे तिथौ स्वर्क्षे काले च शुभलक्षणे । प्रतिष्ठां कारयामास सुमुहूर्ते द्विजैः सह ॥ ११९ ॥

ຕໍ່ມາ ໃນວັນຕິຖີອັນມົງຄຸນ ໃຕ້ດາວນັກສັດທີ່ດີ ແລະໃນເວລາທີ່ມີນິມິດມົງຄຸນ ພຣະອົງໄດ້ໃຫ້ປະກອບພິທີປະຕິສະຖາ (ພິທີສະຖາປະນາ) ໃນມູຮູດທີ່ດີຍິ່ງ ພ້ອມດ້ວຍພຣາຫມະນະປຸໂຣຫິດ।

Verse 120

यथोक्तेन विधानेन विधिदृष्टेन कर्मणा । आचार्यानुमतेनैव सर्वं कृत्वा महीपतिः ॥ १२० ॥

ດ້ວຍການປະຕິບັດຕາມວິທີທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ ແລະຕາມກົດລະບຽບໃນຄຳພີ ພ້ອມດ້ວຍຄວາມເຫັນຊອບຂອງອາຈານ ພະມະຫາກະສັດໄດ້ສຳເລັດພິທີທັງປວງໃຫ້ຄົບຖ້ວນ।

Verse 121

आचार्याय तदा दत्त्वा दक्षिणां विधिवत्प्रभुः । ऋत्विग्भ्यः सविधानेन तथान्येभ्यो धनं ददौ ॥ १२१ ॥

ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ຖວາຍດັກຊິນາ (dakṣiṇā) ແກ່ອາຈານຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ ແລະແບ່ງປັນຊັບສິນຕາມລະບຽບໃຫ້ແກ່ຣິດວິກ (ṛtviks) ແລະຜູ້ອື່ນໆ ດ້ວຍ।

Verse 122

कृत्वा प्रतिष्ठां विधिवत्प्रासादे भवनोत्तमे । स्थापयामास तान्सर्वान्विश्वकर्मविनिर्मितान् ॥ १२२ ॥

ເມື່ອໄດ້ປະກອບພິທີປະຕິດຖາ (pratiṣṭhā) ຢ່າງຖືກຕ້ອງໃນພຣາສາດ-ວັງອັນປະເສີດ ພຣະອົງຈຶ່ງຕິດຕັ້ງທຸກສິ່ງນັ້ນ ທີ່ວິສະວະກັມມະ (Viśvakarman) ໄດ້ສ້າງຂຶ້ນ।

Verse 123

ततः संपूज्य विधिना नानापुष्पैः सुगंधिभिः । सुवर्णमणिमुक्ताद्यैर्नानावस्त्रैः सुशोभनैः ॥ १२३ ॥

ຈາກນັ້ນ ຈຶ່ງບູຊາຕາມພິທີດ້ວຍດອກໄມ້ຫອມຫຼາກຫຼາຍ ແລະດ້ວຍຄຳ, ແກ້ວມະນີ, ໄຂ່ມຸກ ແລະອື່ນໆ ພ້ອມທັງເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມງາມຫຼາຍຊະນິດ।

Verse 124

ददौ द्विजेभ्यो विषयान्पुराणि नगराणि च । एवं बहुविधान्दत्त्वा राज्यं कृत्वा यथोचितम् ॥ १२४ ॥

ພຣະອົງໄດ້ປະທານແຂວງແດນ, ດິນແດນເກົ່າ ແລະເມືອງຕ່າງໆ ໃຫ້ແກ່ດວິຊະ (ພຣາຫມັນ) ທັງຫຼາຍ। ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ໃຫ້ທານຫຼາຍປະເພດແລ້ວ ພຣະອົງຈຶ່ງປົກຄອງລາຊະອານາຈັກຢ່າງເໝາະສົມຕາມທຳມະ।

Verse 125

इष्ट्वा च विविधैर्यज्ञैर्दत्त्वा दानान्यनेकशः । कृतकृत्यस्ततो राजा त्यक्तसर्वपरिग्रहः । जगाम परमं स्थानं तद्विष्णोः परमं पदम् ॥ १२५ ॥

ເມື່ອໄດ້ບູຊາຍັດຍາຫຼາຍປະເພດ ແລະ ໄດ້ໃຫ້ທານຢ່າງຫຼາຍຄັ້ງ ພະຣາຊາ—ເຮັດກິດທີ່ຄວນເຮັດສຳເລັດ ແລະ ລະທິ້ງຊັບສິນທັງປວງ—ໄດ້ເຖິງສະຖານອັນສູງສຸດ ຄື ພະບາດອັນສູງສຸດຂອງພຣະວິດສະນຸ।

Verse 126

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणोत्तरभागे मोहिनीवसुसंवादे श्रीपुरुषोत्तममाहात्म्ये चतुष्पंचाशत्तमोऽध्यायाः ॥ ५४ ॥

ດັ່ງນີ້ ຈົບລົງແລ້ວ ບົດທີ 54 ໃນພາກອຸດຕະຣະ ຂອງ «ສຣີ ບຣິຫັນນາຣະດີຍະປຸຣານະ» ໃນບົດສົນທະນາລະຫວ່າງ ໂມຫິນີ ແລະ ວະສຸ ໃນພາກທີ່ສັນລະເສີນ ສຣີ ປຸຣຸສໂອດຕະມະ।