The Vision of the Lord Granted to Rukmangada (Prepared to Slay His Son)

Verse 1

वसिष्ठ उवाच । तत्पुत्रवचनं श्रुत्वा राजा रुक्मांगदस्तदा । संध्यावलीमुखं प्रेक्ष्य प्रहृष्टकमलोपमम् ॥ १ ॥

ວາສິດຖະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳເວົ້າຂອງລູກຊາຍ, ກະສັດ ລຸກມັງຄະດະ ກໍໄດ້ເບິ່ງໜ້າຂອງ ສັນທະຍາວະລີ ເຊິ່ງປຽບດັ່ງດອກບົວທີ່ບານເຕັມທີ່ດ້ວຍຄວາມສຸກ.

Verse 2

मोहिनीवचनं श्रृण्वन्भुंक्ष्व मा हन देहजम् । मा भुंक्ष्व तनयं हिंस चेत्याग्रहसमन्वितम् ॥ २ ॥

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳເວົ້າຂອງ ໂມຮິນີ, ພຣະອົງຈຶ່ງຢືນຢັນວ່າ: "ຈົ່ງກິນເຖີດ ຢ່າຂ້າຜູ້ທີ່ເກີດຈາກຮ່າງກາຍຂອງເຈົ້າເລີຍ. ຢ່າກິນລູກຊາຍຂອງເຈົ້າ; ຈົ່ງຂ້າລາວແທນ" ໂດຍເວົ້າດ້ວຍຄວາມຢືນຢັນຢ່າງໜັກແໜ້ນ.

Verse 3

एतस्मिन्नेव काले तु भगवान्कमलेक्षणः । अंतर्द्धानगतस्तस्थौ व्योम्नि धैर्यावलोककः ॥ ३ ॥

ໃນເວລານັ້ນເທົ່ານັ້ນ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຜູ້ມີດວງຕາດັ່ງດອກບົວ ໄດ້ເຂົ້າສູ່ການລີ້ລັບ ແລະຢືນຢູ່ໃນຟ້າ ດ້ວຍໃຈໝັ້ນຄົງ ສະຫງົບ ເຝົ້າເບິ່ງຢ່າງສະໝ່ຳເສມ.

Verse 4

त्रयाणां नृपशार्दूल मेघश्यामो निरञ्जनः । धर्मांगदस्य वीरस्य तस्य रुक्मांगदस्य तु ॥ ४ ॥

ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ດຸດັ່ງເສືອ! ໃນຈຳນວນສາມນັ້ນ ບຸດຂອງວີຣະບຸລຸດ ທັມມາງກະດະ ຄື ຣຸກມາງກະດະ ມີຜິວດຳດັ່ງເມກ ແລະບໍ່ມີມົນທິນໃນຄວາມປະພຶດ.

Verse 5

संध्यावल्या समेतस्य वीशसंस्थो जनार्दनः । वचने भुंक्ष्व भुंक्ष्वेति मोहिन्या व्याहृते तदा ॥ ५ ॥

ໃນຂະນະນັ້ນ ພຣະຈະນາຣະດະນະ (ພຣະວິດສະນຸ) ປະທັບນັ່ງເທິງອາສນະອັນສັກສິດ ພ້ອມກັບ ສັນທະຍາວະລີ ໄດ້ຟັງເມື່ອ ໂມຫິນີ ກ່າວວ່າ “ຈົ່ງສະເວີຍ, ຈົ່ງສະເວີຍ” ເຊີນພຣະອົງ.

Verse 6

जग्राह विमलं खङ्गं हंतुं धर्मांगदं सुतम् । सुप्रहर्षेण मनसा प्रणम्य गरुडध्वजम् । तं दृष्ट्वा खङ्गहस्तं तु पितरं धर्म्मंभूषणः ॥ ६ ॥

ພຣະອົງໄດ້ຈັບດາບອັນບໍລິສຸດ ເພື່ອປະຫານບຸດຂອງຕົນ ທັມມາງກະດະ. ດ້ວຍໃຈປິຕິຍິນດີຢ່າງຍິ່ງ ພຣະອົງໄດ້ນົບນ້ອມແດ່ພຣະຜູ້ມີທຸງຄຣຸດ. ເມື່ອເຫັນບິດາຖືດາບ ທັມມະພູສະນະ (ບຸດ) ກໍໄດ້ກະທຳຕາມຄວນ.

Verse 7

प्रणम्य मातापितरौ देवं चक्रधरं तथा । वदनं प्रेक्ष्य चादीनं जनन्या नृपपुंगवः ॥ ७ ॥

ເມື່ອນົບນ້ອມແດ່ແມ່ແລະພໍ່ ພ້ອມທັງນົບນ້ອມແດ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ຖືຈັກຣະແລ້ວ ພະຣາຊາຜູ້ປະເສີດໄດ້ເບິ່ງໃບໜ້າຂອງແມ່ ຜູ້ທຸກທ້ອນ ແລະໄຮ້ທີ່ພຶ່ງ.

Verse 8

वृषांगदेन तु तदा स्वग्रीवोर्वीतले कृता । कंबुग्रीवां समानां तु सुवर्णा सुकोमलाम् ॥ ८ ॥

ແລ້ວ ວຶສາງກະດະ ໄດ້ປັ້ນຮູບຄໍຂອງຕົນໃຫ້ຄ້າຍກັນໄວ້ເທິງຜິວດິນ—ເປັນຄໍສີຄໍາ ອ່ອນນຸ່ມລະອຽດ ແລະຄ້າຍຄໍດັ່ງຫອຍສັງຂ໌।

Verse 9

बहुरेखमथ स्थूलां खङ्गमार्गे ज्यदर्शयत् ॥ । पितृभक्त्या युतेनैव मातृभक्त्याधिकेन वै ॥ ९ ॥

ຕໍ່ມາ ລາວໄດ້ສະແດງໃນເສັ້ນທາງແຫ່ງດາບ ສາຍຄັນທະນູທີ່ໜາ ມີເສັ້ນລາຍຫຼາຍ—ປະກອບດ້ວຍພັກດີຕໍ່ພໍ່ ແລະຍິ່ງກວ່ານັ້ນມີພັກດີຕໍ່ແມ່ຢ່າງຫນັກແນ່ນ।

Verse 10

ग्रीवाप्रदाने तनयस्य भूप हर्षाकुले चारुसुधांशुवक्त्रे । गृहीतखङ्गे जगदीशनाथे चचाल पृथ्वीं सनगा समग्रा ॥ १० ॥

ໂອ ພະຣາຊາ! ເມື່ອບຸດໄດ້ຖວາຍຄໍຂອງຕົນເປັນການຍອມຈໍານົນ ແລະພຣະເຈົ້າແຫ່ງຈັກກະວານ—ພຣະພັກດັ່ງແສງຈັນທຣາອັນງາມ ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມປິຕິ—ໄດ້ຈັບດາບ ແຜ່ນດິນທັງປວງພ້ອມພູເຂົາກໍສັ່ນສະເທືອນ।

Verse 11

सिंधुः प्रवृद्धश्च बभूव सद्यो निमज्ज नार्थं भुवनत्रयस्य । निपेतुरुल्काः शतशो धरायां निर्घातयुक्ताः सतडित्खमध्यात् ॥ ११ ॥

ທັນໃດນັ້ນ ທະເລກໍພອງຂຶ້ນຢ່າງໃຫຍ່ ດັ່ງຈະກົດທັບສາມໂລກໃຫ້ຈົມ; ແລະອຸລະກາດໄຟລຸກຮ້ອນນັບຮ້ອຍ ພ້ອມສຽງຟ້າຮ້ອງ ຕົກລົງສູ່ແຜ່ນດິນຈາກກາງຟ້າທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຟ້າຜ່າ।

Verse 12

विवर्णरूपा च बभूव मोहिनी न देवकार्यं हि कृतं मयेति । निरर्थकं जन्म ममाधुनाभूत्कृतं तु दैवेन दजगद्विधायिना ॥ १२ ॥

ແລ້ວ ໂມຫິນີ ກໍກາຍເປັນສີຈາງ ແລະຫມົດກໍາລັງໃຈ ຄິດວ່າ «ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ສໍາເລັດກິດຂອງເທວະ»। ນາງຄໍາຄວນວ່າ «ບັດນີ້ ການເກີດຂອງຂ້າພະເຈົ້າກາຍເປັນໄຮ້ຄ່າ—ແຕ່ກໍເກີດຂຶ້ນດ້ວຍຊະຕາ ໂດຍພຣະຜູ້ຈັດວາງຜູ້ສ້າງໂລກ»।

Verse 13

विमोहनं रूपमिदं विडंबनं यद्भूमिपालेन न भुक्तमन्नम् । हरेर्दिने पापभयापहे तु तृणैः समाहं भविता त्रिविष्टपे ॥ १३ ॥

ນີ້ແມ່ນຮູບລັກທີ່ຫຼອກລວງ—ເປັນຄວາມປະຫຍັດປະຫຍອດແທ້—ທີ່ກະສັດ ຜູ້ປົກປ້ອງແຜ່ນດິນ ບໍ່ໄດ້ກິນອາຫານ. ແຕ່ໃນວັນອັນສັກສິດຂອງພຣະຫຣິ ຜູ້ລົບລ້າງບາບ ແລະຄວາມຢ້ານບາບ ຂ້ອຍຈະເປັນເທົ່າກັບກອງຫຍ້າໃນສະຫວັນ ຕຣິວິດສະຕະປະ।

Verse 14

सत्वाधिको यास्यति मोक्षमार्गं गंतास्मि पाप नरकं सुदारुणम् ॥ १४ ॥

ຜູ້ທີ່ມີສັດຕະວະ (sattva) ເປັນໃຫຍ່ ຈະໄປຕາມທາງແຫ່ງມົກສະ. ແຕ່ຂ້ອຍ—ຜູ້ມີບາບ—ຈະໄປສູ່ນະລົກອັນສະຫງົດສະຫງົດຢ່າງຫນັກ.

Verse 15

समुद्यते तदा खङ्गे नृपेण नृपपुंगव । मोहिनी मोहसंयुक्ता पपात धरणीतले ॥ १५ ॥

ເມື່ອນັ້ນ ກະສັດ—ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາຜູ້ປົກຄອງ—ຍົກດາບຂຶ້ນ; ໂມຫິນີ ຜູ້ຖືກມົວໝອກແຫ່ງມົວຫະຄອບງຳ ກໍລົ້ມລົງເທິງພື້ນດິນ.

Verse 16

राजापि तेन खङ्गेन भ्राजमानः समुद्यतः । ग्रीवायाश्छेदनार्थाय वृषांगदसुतस्य तु ॥ १६ ॥

ແລ້ວກະສັດກໍຍົກດາບນັ້ນອັນສ່ອງປະກາຍຂຶ້ນ ແລະກ້າວເຂົ້າໄປ ໂດຍມຸ່ງຈະຕັດຄໍຂອງບຸດແຫ່ງວຣຶສາງກະດະ.

Verse 17

सकुंडलं चारु शशिप्रकाशं भ्राजिष्णु वक्त्रं तनयस्य भूपः । प्रचिच्छिदे यावदतीव हर्षाद्धैर्यान्वितो रुक्मविभूषणोऽसौ ॥ १७ ॥

ກະສັດຜູ້ປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບຄຳ ແລະມີຄວາມກ້າຫານໝັ້ນຄົງ ດ້ວຍຄວາມຍິນດີຢ່າງລົ້ນເຫຼືອ ເກືອບຈະຕັດໃບໜ້າອັນສ່ອງປະກາຍຂອງບຸດ ງາມພິລາດ ສະຫວ່າງດັ່ງແສງຈັນ ແລະປະດັບດ້ວຍຕຸ້ມຫູ.

Verse 18

तावद्गृहीतः स्वकरेण भूपः क्षीराब्धिकन्यापतिना महीपः । तुष्टोऽस्मि तुष्टोऽस्मि न संशयोऽत्र गच्छस्व लोकं मम लोकनाथ ॥ १८ ॥

ແລ້ວກະສັດຖືກພຣະເຈົ້າ—ຜູ້ເປັນສາມີຂອງທິດາແຫ່ງທະເລນ້ຳນົມ—ຈັບມືໄວ້ໂດຍພຣະຫັດເອງ. ພຣະອົງກ່າວວ່າ: «ເຮົາພໍໃຈ, ເຮົາພໍໃຈ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໃສ. ໂອ ຈອມໂລກ, ຈົ່ງໄປສູ່ໂລກຂອງເຮົາໃນບັດນີ້»

Verse 19

प्रियान्वितश्चात्मजसंयुतश्च कीर्तिं समाधाय महीतले तु । त्रैलोक्यपूज्यां विमलां च शुक्लां कृत्वा पदं मूर्ध्नि यमस्य भूप ॥ १९ ॥

ໂອ ກະສັດເອີຍ, ພ້ອມກັບຜູ້ຮັກ ແລະຢູ່ຮ່ວມກັບລູກຊາຍ, ພຣະອົງໄດ້ສ້າງຊື່ສຽງໄວ້ໃນແຜ່ນດິນ. ແລະເມື່ອເຮັດໃຫ້ມັນບໍລິສຸດ ສະຫວ່າງ ຂາວ ແລະເປັນທີ່ບູຊາໃນສາມໂລກ, ພຣະອົງໄດ້ວາງພຣະບາດເທິງສີສະຂອງພຣະຍົມ.

Verse 20

प्रयाहि वासं मम देहसंज्ञं स चक्रिणो भूमिपतिः करेण । संस्पृष्टमात्रो विरजा बभूव प्रियासमेतस्तनयेन युक्तः ॥ २० ॥

«ຈົ່ງໄປ ແລະຢູ່ໃນທີ່ພັກຂອງເຮົາ ທີ່ເອີ້ນວ່າ ‘ກາຍນີ້’» ພຣະອົງກ່າວ. ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ກະສັດ—ຜູ້ມີເຄື່ອງໝາຍຈັກຣາ ເປັນຜູ້ພັກພິງພຣະຈັກຣິນ (ພຣະວິສນຸ)—ໄດ້ແຕະດ້ວຍມື; ແລະດ້ວຍການແຕະເພີງນັ້ນ ກໍເປັນຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ ພ້ອມດ້ວຍຄູ່ຮັກ ແລະລູກຊາຍ.

Verse 21

उपेत्य वेगेन जगाम देहं देवस्य दिव्यं स नृपो महात्मा । विहाय लक्ष्मीमवनीप्रसूतां विहाय दासीःसुधनं स कोशम् ॥ २१ ॥

ກະສັດຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ນັ້ນ ເຂົ້າໄປຫາພຣະເຈົ້າດ້ວຍຄວາມໄວ ແລະໄດ້ບັນລຸກາຍທິບຂອງເທວະ. ລະທິ້ງລັກສະມີທີ່ເກີດຈາກແຜ່ນດິນ, ລະທິ້ງນາງຮັບໃຊ້, ຊັບສົມບັດຫຼາຍ ແລະຄັງສົມບັດ, ພຣະອົງກໍຈາກໄປ.

Verse 22

विहाय नागांस्तुरगान्रथांश्च स्वदारवर्गं स्वजनादिकांश्च । जगाम देहं मधुसूदनस्य ततोंऽबरात्पुष्पचयः पपात ॥ २२ ॥

ລະທິ້ງຊ້າງ, ມ້າ, ແລະລົດຮົບ; ລະທິ້ງເຮືອນເຮືອນຂອງຕົນ, ພັນລະຍາ ແລະວົງວານ, ພ້ອມທັງຍາດພີ່ນ້ອງທັງປວງ; ພຣະອົງໄດ້ໄປສູ່ກາຍ/ສະຖານທິບຂອງມະທຸສູດະນະ (ພຣະວິສນຸ). ແລ້ວດອກໄມ້ກໍຕົກລົງຈາກຟ້າເປັນຝົນ.

Verse 23

संहृष्टसिद्धैः सुरलोकपालैः संताडिता दुंदुभयो विनेदुः । राजन् जगुर्गीतमतीव रम्यं देवांगनाः संननृतुर्मुदान्विताः ॥ २३ ॥

ໂດຍພວກສິດທະຜູ້ປິຕິ ແລະເທວະຜູ້ພິທັກໂລກສະຫວັນ ຕີກອງດຸນດຸບີໃຫ້ດັງກ້ອງ. ໂອ ພະຣາຊາ, ບົດເພງອັນງາມຍິ່ງຖືກຂັບຮ້ອງ ແລະນາງຟ້າກໍເຕັ້ນດ້ວຍຄວາມປິຕິ.

Verse 24

गन्धर्वकन्या नृपकर्मतुष्टास्तदद्भुतं प्रेक्ष्य दिनेशसूनुः । हरेस्तनौ भूमिपतिं प्रविष्टं सदारपुत्रं स्वलिपिं प्रमार्ज्य ॥ २४ ॥

ນາງກັນທະຣະວະຜູ້ພໍໃຈໃນກິດຂອງພະຣາຊາ ເມື່ອໄດ້ເຫັນອັດສະຈັນນັ້ນ ກໍໄປກ່າວແກ່ບຸດຂອງດິເນສະ (ພະອາທິດ). ທ່ານນັ້ນລຶບບັນທຶກທີ່ຕົນຂຽນໄວ້ ແລະປະກາດວ່າ ຈອມແຜ່ນດິນພ້ອມດ້ວຍມະເຫສີແລະພຣະໂອຣົດ ໄດ້ເຂົ້າສູ່ອົງອົບອຸ່ນຂອງພະຫຣິ.

Verse 25

लोकांश्च सर्वान्नृपदिष्टमार्गे कृत्वा कृतज्ञान्हार्रलोकमार्गान् । भीतः पुनः प्राप्य पितामहांतिकं प्रोवाच देवं चतुराननं रुदन् ॥ २५ ॥

ເມື່ອໄດ້ນຳພາທຸກໂລກໃຫ້ເດີນຕາມເສັ້ນທາງທີ່ພະຣາຊາກຳນົດ ແລະເຮັດໃຫ້ຊາວໂລກຂອງຮາຣະ (ຣຸດຣະ/ສິວະ) ຮູ້ຄຸນຄວາມກະຕັນຍູ ທ່ານນັ້ນກໍເກີດຄວາມຢ້ານ. ແລ້ວຈຶ່ງກັບໄປຫາພິຕາມະຫະ (ພຣະພຣົມ) ແລະກ່າວຕໍ່ເທວະຜູ້ມີສີ່ໜ້າດ້ວຍນ້ຳຕາ.

Verse 26

नाहं नियोगी भविता हि देव आज्ञाविहीनः सुरलोकनाथ । विधेहि चान्यत्प्रकरोमि तात निदेशनं मास्तु मदीय दण्डम् ॥ २६ ॥

ໂອ ພຣະເຈົ້າ, ຂ້າພະອົງຈະບໍ່ເຮັດໜ້າທີ່ເປັນຜູ້ຖືກແຕ່ງຕັ້ງ ຫາກບໍ່ມີພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງ, ໂອ ຈອມເທວະແຫ່ງໂລກສະຫວັນ. ຂໍພຣະອົງຊີ້ນຳຢ່າງອື່ນ, ໂອ ພໍ່ເອີຍ—ຂ້າພະອົງຈະເຮັດຕາມຄຳສັ່ງ; ຂໍຢ່າໃຫ້ມີການລົງໂທດຈາກຂ້າພະອົງ ຫາກບໍ່ມີພຣະບັນຊາຊັດເຈນຂອງພຣະອົງ.

Verse 27

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणोत्तरभागे मोहिनीचरिते सुतवधोद्यतस्य रुक्मांगदस्य भगवद्दर्शनं नाम चतुस्त्रिंशत्तमोऽध्यायः ॥ ३४ ॥

ດັ່ງນີ້ ຈົບລົງແລ້ວບົດທີ 34 ຊື່ວ່າ «ການເຫັນພຣະເຈົ້າທີ່ປະທານແກ່ຣຸກມາງກະດະ ຜູ້ກຳລັງຈະຂ້າບຸດ» ໃນຕອນມໂຫິນີ ແຫ່ງອຸດຕະຣະພາກ ຂອງ ສຣີ ບຣິຫັນນາຣະດີຍະປຸຣານະ.