ໃນຕອນເລື່ອງໂມຫິນີ ພະຣາຊາ ຣຸກມາງກະດາ ປະກາດຄວາມຕັ້ງໃຈຢ່າງແນ່ວແນ່ ຈະຮັກສາວັນສັກສິດຂອງພຣະຫຣິ (Harivāsara/Ekādaśī) ໂດຍອົດອາຫານ. ພຣະອົງກ່າວວ່າ ຈະຍອມເສຍຊື່ສຽງ ຖືກຫາວ່າໂກຫລອກ ພັງພິນາດທາງການເມືອງ ຖືກສັງຄົມດ່າທໍ ແຍກຈາກຄົນຮັກ ແມ່ນກະທັ້ງຄວາມຕາຍ ຫຼື ນະລົກ ກໍບໍ່ຍອມຜິດວຣະຕະ. ບົດນີ້ຍົກຍ້ອງການອົດອາຫານ Ekādaśī ເປັນວິໄນທຳລາຍບາບ ນຳຊື່ສຽງ ແລະ ບຸນກຸສົນ ແລະຕຳນິການດຳລົງຊີວິດລ່ວງລະເມີດ ເຊັ່ນ ກິນ ຄົບຄົນ ແລະ ດື່ມສິ່ງຕ້ອງຫ້າມ. ພຣະອົງຍັງຊີ້ວ່າ ຄວາມຫຼົງ ແລະ ຄວາມຍຶດຕິດ “ນີ້ແມ່ນຂອງຂ້ອຍ” ເປັນຮາກແຫ່ງພັນທະ ຕັດກັບການຄຸ້ມຄອງຕົນດ້ວຍວຣະຕະ. ວຣະຕະນີ້ຖືກປະກາດຢ່າງສາທາລະນະ ດັ່ງສຽງກອງໃຫຍ່ ແລະສຸດທ້າຍຢືນຢັນວ່າ ຊື່ສຽງຂອງຣຸກມາງກະດາໃນສາມໂລກ ຕັ້ງຢູ່ເທິງຄວາມສັດຊື່ຕໍ່ Ekādaśī ນັ້ນເອງ.
Verse 1
राजोवाच । कीर्तिर्नश्यतु मे पुत्र ह्यनृती वा भवाम्यहम् । गतो वा नरकं घोरं कथं भोक्ष्ये हरेर्दिने ॥ १ ॥
ກະສັດກ່າວວ່າ: «ລູກເອີຍ ຂໍໃຫ້ກຽດຊື່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າສູນໄປ ແມ່ນຈະເປັນຄົນໂກຫລອກກໍຕາມ ຫຼືຈະໄປນະລົກອັນນ່າຢ້ານກໍຕາມ—ແຕ່ໃນວັນອັນສັກສິດແດ່ພຣະຮະຣິ (ວິສະນຸ) ຂ້າພະເຈົ້າຈະກິນໄດ້ແນວໃດ?»
Verse 2
ब्रह्मणो निलयं यातु देवीयं मोहिनी सुत । भूयो भूयो वदति मां दुर्मेधाश्च सुबालिशा ॥ २ ॥
«ໂອ ລູກຂອງໂມຫິນີ, ຂໍໃຫ້ເທວີນີ້ໄປສູ່ພຣະພົມມາພິພົບ. ພວກຄົນປັນຍາທຶບ ແລະເດັກດື້ນັ້ນ ກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າຊ້ຳໆ ແບບນີ້»
Verse 3
नापरं कामये राज्यं वसुधां वसु किंचन । मुक्त्वैवं वासरे विष्णोर्भोजनं पापनाशने ॥ ३ ॥
«ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ປາຖະໜາສິ່ງອື່ນໃດ—ບໍ່ປາຖະໜາອານາຈັກ ບໍ່ປາຖະໜາແຜ່ນດິນ ບໍ່ປາຖະໜາຊັບສິນໃດໆ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນວັນອັນສັກສິດແດ່ພຣະວິສະນຸ ຂ້າພະເຈົ້າຖືອົດອາຫານ—ວຣະຕະທີ່ທຳລາຍບາບ»
Verse 4
यद्यहं कुत्सितां योनिं व्रजेयं क्रिमिसंज्ञिताम् । तथापि नैव कर्ताहं भोजनं हरिवासरे ॥ ४ ॥
ແມ່ນວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະຕົກໄປສູ່ການເກີດອັນຕ່ຳຊ້າ ທີ່ເອີ້ນວ່າເກີດເປັນໜອນກໍຕາມ ຂ້າພະເຈົ້າກໍຈະບໍ່ກິນອາຫານໃນວັນອັນສັກສິດແດ່ພຣະຮະຣິ (ເອກາດະຊີ) ເດັດຂາດ.
Verse 5
एषा गुरुतरा भूत्वा लोकानां शिक्षयान्विता । दुंदुभी कुर्वती नादं सा कथं वितथा भवेत् ॥ ५ ॥
ຄຳສອນນີ້ໜັກແໜ້ນຍິ່ງ ແລະມີຄຳແນະນຳເພື່ອສັດໂລກທັງຫຼາຍ; ມັນດັງກ້ອງດຸດດັ່ງກອງດຸນດຸບີ—ດັ່ງນັ້ນ ມັນຈະເປັນຄຳເທັດໄດ້ແນວໃດ?
Verse 6
अभक्ष्यभक्षणं कृत्वा अगम्यागमनं तथा । अपेयं चैव पीत्वा तु किं जीवेच्छरदः शतम् ॥ ६ ॥
ໄດ້ກິນສິ່ງທີ່ບໍ່ຄວນກິນ ໄດ້ໄປຫາຜູ້ທີ່ບໍ່ຄວນໄປຫາ ແລະໄດ້ດື່ມສິ່ງທີ່ບໍ່ຄວນດື່ມ—ຈະມີຄ່າອັນໃດໃນການມີຊີວິດແມ່ນແຕ່ຮ້ອຍປີ?
Verse 7
असत्यं वापि कृत्वाहं त्यक्तराज्यनयः क्षितौ । धिक्कृतोऽपि जनैः सर्वैर्न भोक्ष्ये हरिवासरे ॥ ७ ॥
ແມ່ນແຕ່ຂ້ອຍເວົ້າຄຳບໍ່ຈິງ ຫຼືຖືກຂັບລົງສູ່ດິນ ແລະສູນເສຍອຳນາດແຫ່ງລາຊະນະໂຍບາຍ ແມ່ນແຕ່ຖືກຄົນທັງປວງດ່າທໍ່—ຂ້ອຍກໍຈະບໍ່ກິນໃນວັນອັນສັກສິດຂອງພຣະຮະຣິ (Harivāsara) ເດັດຂາດ।
Verse 8
वियोगे चपलापांग्या यदि चेन्मरणं मम । तच्चापि वरमेवात्र न भोक्ष्ये हरिवासरे ॥ ८ ॥
ຖ້າໃນຄວາມພັດພາກຈາກນາງຜູ້ມີສາຍຕາຊ້ອນຊ້າຍອັນຫວັ່ນໄຫວ ຄວາມຕາຍມາຮອດຂ້ອຍ—ນັ້ນກໍດີກວ່າໃນໂລກນີ້; ຂ້ອຍຈະບໍ່ກິນໃນວັນພຣະຮະຣິ (Harivāsara/Ekādaśī).
Verse 9
कथं हर्षमहं कर्ता मार्तंडतनयस्य वै । व्रजद्भिर्मनुजैर्मार्गे निरयस्यातिदुःखितैः ॥ ९ ॥
ຂ້ອຍຈະຍິນດີເນື່ອງຈາກບຸດຂອງມາຣຕັນດາ (ພຣະສຸລິຍະ) ໄດ້ແນວໃດ? ເມື່ອມະນຸດທັງຫຼາຍຖືກຕ້ອນໄປຕາມທາງສູ່ນະຣົກ ດ້ວຍຄວາມທຸກທໍລະມານຢ່າງຫນັກ.
Verse 10
यास्तु शून्याः कृतास्तात मया नरकपंक्तयः । जनैः पूर्णा भविष्यंति मयि भुक्ते तु ताः सुत ॥ १० ॥
ລູກເອີຍ ແຖວນະຣົກທີ່ຂ້ອຍເຄີຍປະໄວ້ໃຫ້ຫວ່າງ ເມື່ອຂ້ອຍໄດ້ຮັບຜົນກຳ ແລະທົນທຸກແລ້ວ ມັນຈະຖືກຄົນອື່ນໆມາເຕີມໃຫ້ເຕັມ.
Verse 11
मास्म सीमन्तिनी पुत्र कुक्षौ संधारयेत्सुतम् । समर्थो यस्तु शत्रूणां हर्षं संजनयेद्भुवि ॥ ११ ॥
ໂອ ແມ່ຍິງຖືພາເອີຍ, ຢ່າໄດ້ຖືພາລູກຊາຍຜູ້ທີ່, ເຖິງແມ່ນວ່າມີຄວາມສາມາດ, ແຕ່ກາຍເປັນສາເຫດແຫ່ງຄວາມສຸກຂອງສັດຕູໃນໂລກນີ້.
Verse 12
भोजनं वासरे विष्णोरेतदेव हियाचते । तन्न दास्यामि मोहिन्या याचितोऽपि सुरासुरैः ॥ १२ ॥
ໃນມື້ອັນສັກສິດຂອງພະວິຊະນຸ, ນາງຂໍພຽງແຕ່ສິ່ງນີ້ຄື ອາຫານ. ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ໃຫ້, ເຖິງແມ່ນວ່າຈະຖືກຮ້ອງຂໍໂດຍນາງໂມຮິນີ, ຫຼື ເທວະດາ ແລະ ອະສູນກໍຕາມ.
Verse 13
पिबेद्विषं विशेद्वह्निं निपतेत्पर्वताग्रतः । आकाशभासा स्वशिरश्छिंद्यादेव वरासिना ॥ १३ ॥
ຄົນເຮົາອາດຈະດື່ມຢາພິດ, ເຂົ້າກອງໄຟ, ຫຼື ໂດດລົງຈາກຍອດພູ; ຄົນເຮົາອາດຈະຕັດຫົວຂອງຕົນເອງດ້ວຍດາບທີ່ເຫຼື້ອມຄືກັບທ້ອງຟ້າ.
Verse 14
न भोक्ष्यते हरिदिने राजा रुक्मांगदः क्षितौ । रुक्मांगदेति मन्नाम प्रसिद्धं भुवनत्रये ॥ १४ ॥
ໃນມື້ອັນສັກສິດຂອງພະຮະຣິ, ກະສັດ ຣຸກມັງຄະດະ ຈະບໍ່ກິນອາຫານໃນໂລກນີ້. ຍ້ອນແນວນີ້, ຊື່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າ 'ຣຸກມັງຄະດະ' ຈຶ່ງມີຊື່ສຽງໄປທົ່ວສາມໂລກ.
Verse 15
एकादश्युपवासेन तन्मया संचितं यशः । स कथं भोजनं कृत्वा नाशये स्वकृतं यशः ॥ १५ ॥
ໂດຍການຖືສິນອົດອາຫານໃນມື້ ເອກາດາຊີ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສະສົມບຸນກຸສົນ. ດັ່ງນັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະກິນອາຫານເພື່ອທໍາລາຍບຸນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສ້າງມາດ້ວຍຕົນເອງໄດ້ແນວໃດ?
Verse 16
म्रियते यदि वा गच्छति निपतति नश्येच्च खंडशो वापि । विरमति तदपि न चेतो मामकमिति मोहिनीहेतोः ॥ १६ ॥
ແມ່ນແຕ່ມັນຕາຍ ຫຼືຈາກໄປ ຫຼືລົ້ມ ຫຼືຖືກທຳລາຍ—ແມ່ນແຕ່ແຕກເປັນຊິ້ນໆ—ໃຈກໍບໍ່ຢຸດຄວາມຄິດວ່າ «ນີ້ແມ່ນຂອງຂ້ອຍ» ເນື່ອງຈາກເຫດແຫ່ງຄວາມຫຼົງ.
Verse 17
परित्यजाम्येष निजं हि जीवितं लोकैः समेतः सहदारभृत्यैः । न त्वेव कुर्यां मधुसूदनस्य दिने सुपुण्येऽन्ननिषेवणं हि ॥ १७ ॥
ຂ້ອຍຍອມສະລະຊີວິດນີ້ເອງ—ພ້ອມກັບຜູ້ຄົນຂອງຂ້ອຍ, ເມຍ ແລະຜູ້ຮັບໃຊ້—ດີກວ່າຈະກິນອາຫານໃນວັນອັນບໍລິສຸດສູງສຸດຂອງພຣະມະທຸສູດນະ (ວິສນຸ).
Verse 18
इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणोत्तरभागे मोहिनीचरिते षड्वविंशोऽध्यायः ॥ २६ ॥
ດັ່ງນີ້ ຈົບລົງບົດທີ 26 «ເລື່ອງລາວຂອງໂມຫິນີ» ໃນອຸດຕະຣະ-ພາກ (ພາກຫຼັງ) ຂອງ ສຣີ ບຣິຫັນນາຣະດີຍະ ປຸຣານະ.
The chapter presents Ekādaśī as a directly Hari-centered observance whose fruit is both moral (restraint and purity) and metaphysical (sin-destruction and merit). Because it is tied to Viṣṇu’s sacred time, violating it is portrayed as more spiritually ruinous than worldly losses; hence the king ranks the vow above reputation, sovereignty, and even survival.
It warns against a life normalized around prohibited consumption and association—“eating what must not be eaten… consorting with whom one must not… drinking what must not”—and implies that longevity without dharma is meaningless. Ekādaśī becomes the emblem of disciplined living that reverses such decline.