The Greatness of Offering Piṇḍas at Viṣṇvādipada (Viṣṇupada) — Gayā Śrāddha Procedure and Fruits

Verse 1

वसुरुवाच । अथ ते संप्रवक्ष्यामि भुक्तिमुक्तिप्रदायकम् । तृतीयदिवसे कृत्यं गयासंगफलप्रदम् ॥ १ ॥

ວະສຸ ກ່າວວ່າ: ບັດນີ້ ຂ້ອຍຈະກ່າວບອກເຈົ້າຢ່າງຊັດເຈນ ເຖິງພິທີທີ່ຄວນເຮັດໃນວັນທີສາມ; ພິທີນັ້ນໃຫ້ທັງຄວາມສຸກໃນໂລກ ແລະ ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ, ພ້ອມທັງໃຫ້ຜົນບຸນແຫ່ງການສຳພັນກັບກະຍາ.

Verse 2

स्नात्वा तु ब्रह्मसरसि श्राद्धं कुर्यात्सपिंडकम् । स्नानं करोमि तीर्थेऽस्मिन्नृणत्रयविमुक्तये ॥ २ ॥

ເມື່ອອາບນ້ຳໃນສະຣະບຣະຫມາ (ທະເລສາບພຣະພຣະຫມາ) ແລ້ວ ຄວນເຮັດສຣາດທະ ພ້ອມການຖວາຍແກ່ສະປິນດະ (ຍາດພີ່ນ້ອງສາຍດຽວ). ໂດຍກ່າວວ່າ «ຂ້ອຍອາບນ້ຳໃນທີ່ຂ້າມນ້ຳອັນສັກສິດນີ້ ເພື່ອພົ້ນຈາກໜີ້ສາມປະການ» ແລ້ວ ຈຶ່ງກະທຳການອາບນ້ຳໃນຕີຣຖະນີ້.

Verse 3

श्राद्धाय पिंडदानाय तर्पणायार्थसिद्धये । तत्कूपयूपयोर्मध्ये कुर्वंस्तारयते पितॄन् ॥ ३ ॥

ເພື່ອປະກອບສຣາດທະ, ຖວາຍປິນດະ-ດານາ (ກ້ອນເຂົ້າ) ແລະ ທຳຕັຣປະນະ (ຫຼັ່ງນ້ຳ) ໃຫ້ພິທີສຳເລັດຜົນ—ຜູ້ໃດທຳຢູ່ກາງບໍ່ນ້ຳນັ້ນກັບເສົາຢູປະ ຍ່ອມຊ່ວຍຍົກພິຕຣຶໃຫ້ພົ້ນທຸກ.

Verse 4

स्नानं कृत्वच्छ्रितो यूपो ब्रह्मणो यूप इत्युत । कृत्वा ब्रह्मसरः श्राद्धं ब्रह्मलोकं नयेत्पितॄन् ॥ ४ ॥

ເມື່ອອາບນ້ຳແລ້ວ ຄວນເຂົ້າພຶງເສົາຢູປະທີ່ເອີ້ນວ່າ «ຢູປະຂອງພຣະພຣະຫມາ». ແລະໂດຍປະກອບສຣາດທະທີ່ ພຣະສະຣະພຣະຫມາ (Brahma-saras) ຍ່ອມນຳພິຕຣຶໄປສູ່ໂລກພຣະຫມາ.

Verse 5

गोप्रचार समीपस्था आम्रा ब्रह्मप्रकल्पिताः । तेषां सेचनमात्रेण पितरो मोक्षगामिनः ॥ ५ ॥

ໃກ້ທົ່ງຫຍ້າທີ່ງົວອອກຫາກິນ ມີຕົ້ນມ່ວງທີ່ພຣະພຣະຫມາສ້າງຕັ້ງໄວ້. ແຕ່ພຽງລາດນ້ຳໃຫ້ພວກມັນ ພິຕຣຶທັງຫຼາຍກໍໄປສູ່ໂມກສະ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ).

Verse 6

आम्रं ब्रह्मसरोद्भूतं सर्वदेवमयं विभुम् । विष्णुरूपं प्रसिंचामि पितॄणां चैव मुक्तये ॥ ६ ॥

ຂ້ອຍລາດນ້ຳຖວາຍຕົ້ນມ່ວງນີ້ ຜຸດຂຶ້ນຈາກພຣະສະຣະພຣະຫມາ (Brahma-saras), ເປັນທີ່ສະຖິດຂອງເທວະທັງປວງ, ມີອຳນາດອັນຍິ່ງ, ແລະເປັນຮູບແຫ່ງພຣະວິດສະນຸ (Viṣṇu) ເພື່ອການຫຼຸດພົ້ນຂອງພິຕຣຶ.

Verse 7

एको मुनिः कुम्भकुशाग्रहस्त आम्रस्य मूले सलिलं ददाति । आम्राश्च सिक्ताः पितरश्च तृप्ता एका क्रिया व्द्यर्थकरीप्रसिद्धा । आचम्य मूले सलिलं ददानो नोपेक्षणीयो विबुधैर्मनुष्यः ॥ ७ ॥

ມຸນີຜູ້ດຽວ ຖືໝໍ້ນ້ຳ ແລະປາຍຫຍ້າກຸສະ ແລ້ວຫຼັ່ງນ້ຳທີ່ໂຄນຕົ້ນມ່ວງ. ຕົ້ນມ່ວງຖືກລາດນ້ຳ ແລະພິຕຣຶກໍອິ່ມໃຈ—ພິທີດຽວກັນມີຊື່ສຽງວ່າສຳເລັດຜົນສອງປະການ. ຜູ້ທີ່ຈິບນ້ຳອາຈະມະ (ācamana) ແລ້ວຫຼັ່ງນ້ຳທີ່ໂຄນ ບໍ່ຄວນຖືກນັກປັນຍາມອງຂ້າມ.

Verse 8

यूपं प्रदक्षिणीकृत्य वाजपेयफलं लभेत् । ब्रह्माणं च नमस्कृत्य पितॄन् ब्रह्मपुरं नयेत् ॥ ८ ॥

ໂດຍການເດີນວຽນຮອບເສົາບູຊາ (ຢູປະ) ຈະໄດ້ບຸນຜົນເທົ່າກັບການປະກອບພິທີ ວາຊະເປຍ. ແລະໂດຍການນົບນ້ອມຕໍ່ພຣະບຣະຫມາ ຈະນໍາບັນພະບຸລຸດ (ປິຕຣະ) ໄປສູ່ ບຣະຫມະປຸຣະ.

Verse 9

ॐ नमो ब्रह्मणेऽजाय जगज्जन्मादिकारिणे । भक्तानां च पितॄणां च तरकाय नमोनमः ॥ ९ ॥

ໂອມ—ນົບນ້ອມແດ່ ພຣະບຣະຫມັນ, ຜູ້ບໍ່ເກີດ (ອະຊະ), ຜູ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດແລະຄວບຄຸມກະບວນການທັງປວງຂອງຈັກກະວານ. ນົບນ້ອມຊໍ້າໆ ແດ່ຜູ້ເປັນຜູ້ຂ້າມພົ້ນໃຫ້ແກ່ຜູ້ພັກຕິ ແລະແກ່ປິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ).

Verse 10

ततो यमबलिं क्षिप्त्वा मन्त्रेणानेन संयतः । यमराजधर्मराजौ निश्चलार्था इति स्थितौ ॥ १० ॥

ແລ້ວຈຶ່ງໂຍນບູຊາທີ່ຈັດໄວ້ແດ່ພຣະຍະມະ (ຢະມະ-ບະລິ) ແລະຄວບຄຸມຕົນໃນຂະນະສວດມົນຕຣານີ້; ຈົ່ງຢືນຢັນດ້ວຍໃຈໝັ້ນຄົງວ່າ: “ພຣະຍະມະຣາຊາ ແລະ ທັມມະຣາຊາ ຂໍໃຫ້ດໍາລົງຢ່າງບໍ່ຫວັ່ນໄຫວໃນຈຸດປະສົງ.”

Verse 11

ताभ्यां बलिं प्रयच्छामि पितॄणां मुक्तिहेतवे । ततः श्वानबलिं कृत्वा पूर्वमन्त्रेण मोहिनि ॥ ११ ॥

“ດ້ວຍບະລິເຫຼົ່ານັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຖວາຍບະລິເພື່ອເປັນເຫດໃຫ້ປິຕຣະພົ້ນທຸກ. ແລ້ວ, ໂອ ນາງໂມຫິນີ, ເມື່ອໄດ້ຈັດບະລິໃຫ້ແກ່ຫມາ ຈົ່ງເຮັດດ້ວຍມົນຕຣາທີ່ກ່າວໄວ້ກ່ອນ.”

Verse 12

ततः काकबलिं कुर्यान्मन्त्रेणानेन संयतः । ऐंद्रवारुणवायव्या याम्या वैनैऋतास्तथा ॥ १२ ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ດ້ວຍການຄວບຄຸມຕົນ ຈົ່ງຖວາຍບະລິແກ່ກາ (kāka-bali) ດ້ວຍມົນຕຣານີ້ເອງ; ແລະວາງໄວ້ຕາມທິດ: ທິດອິນທຣະ (ຕາເວັນອອກ), ທິດວະຣຸນະ (ຕາເວັນຕົກ), ທິດວາຍຸ (ຕາເວັນຕົກສຽງເໜືອ), ທິດຍະມະ (ໃຕ້), ແລະທິດນິຣຣິຕິ (ຕາເວັນຕົກສຽງໃຕ້) ດ້ວຍ.

Verse 13

वायसाः प्रतिगृह्णन्तु भूमौ पिंडं मयार्पितम् । ततः स्नानं प्रकुर्वीत ब्रह्मतीर्थे कुशान्वितः ॥ १३ ॥

ຂໍໃຫ້ນົກກາຮັບເອົາປິນດາ (ກ້ອນເຂົ້າ) ທີ່ຂ້ອຍໄດ້ຖວາຍໄວ້ເທິງດິນ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຄວນອາບນ້ຳທີ່ ພຣະຕີຣຖາພຣະພຣົມ (Brahmatīrtha) ໂດຍຖືຫຍ້າຄຸຊະອັນສັກສິດ.

Verse 14

एवं तृतीयदिवसे समाप्य नियमं सुधीः । नत्वा गदाधरं देवं ब्रह्मचर्यपरो भवेत् ॥ १४ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ໃນວັນທີສາມ ຜູ້ມີປັນຍາ ເມື່ອສຳເລັດນິຍົມທີ່ກຳນົດແລ້ວ ຄວນນົບນ້ອມຕໍ່ພຣະກະດາທະຣະ (Gadādhara) ແລ້ວຈຶ່ງດຳລົງຢູ່ໃນພຣະພຣົມຈັນຍາ (brahmacarya) ຢ່າງເຂັ້ມງວດ.

Verse 15

फल्गुतीर्थे चतुर्थे च स्नानादिकमथाचरेत् । गयाशिरस्यथो श्राद्धं पदे कुर्यात्सपिंडकम् ॥ १५ ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ທີ່ພະລກຸຕີຣຖາ (Phalgu-tīrtha) ແລະທີ່ສະຖານທີ່ສັກສິດອັນທີສີ່ ຄວນປະຕິບັດການອາບນ້ຳ ແລະພິທີອື່ນໆ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ທີ່ກະຢາຊິຣັສ (Gayāśiras) ຄວນເຮັດພິທີຊຣາດທະ (śrāddha) ແລະທີ່ຮອຍພຣະບາດຂອງພຣະວິສນຸ ຄວນເຮັດພິທີສະປິນດີກະຣະນະ (sapiṇḍīkaraṇa).

Verse 16

साक्षाद्गयाशिरस्तत्र फल्गुतीर्थाश्रयं कृतम् । क्रौंचपादात्फल्गुतीर्थँ यावत्साक्षाद्गयाशिरः ॥ १६ ॥

ທີ່ນັ້ນ ກະຢາຊິຣັສ (Gayāśiras) ເອງ ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໂດຍກົງເປັນທີ່ພຶ່ງພາຂອງພະລກຸຕີຣຖາ (Phalgu-tīrtha). ຈາກ ກຣົວນຈະປາດາ (Krauñca-pāda) ໄປຈົນເຖິງ ພະລກຸຕີຣຖາ ນັ້ນ ແມ່ນກະຢາຊິຣັສອັນປາກົດແຈ້ງນັ້ນເອງ.

Verse 17

गयाशिरे नगाद्याश्च साक्षात्तत्फलगुतीर्थकम् । मुखं गयासुरस्यैतत्स्नात्वा श्राद्धं समाचरेत् ॥ १७ ॥

ທີ່ກະຢາຊິຣາ (Gayāśira) ແລະບ່ອນສັກສິດຂ້າງເຄີຍອື່ນໆ ນີ້ແມ່ນພະລກຸຕີຣຖາ (Phalgu-tīrtha) ອັນປາກົດໂດຍກົງ; ກ່າວກັນວ່າ ນີ້ແມ່ນໃບໜ້າຂອງອະສຸຣະ ກະຢາສຸຣະ (Gayāsura). ເມື່ອອາບນ້ຳທີ່ນີ້ແລ້ວ ຄວນປະຕິບັດພິທີຊຣາດທະ (śrāddha) ຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

Verse 18

आद्यो गदाधरो देवो व्यक्ताव्यक्तार्थमास्थितः । विष्ण्वादिपदरूपेण पितॄणां मुक्तिहेतवे ॥ १८ ॥

ພຣະເຈົ້າດັ້ງເດີມ ຜູ້ຖືຄທາ ເປັນເທວະ ສະຖິດເປັນຄວາມໝາຍຂອງທັງສິ່ງປາກົດແລະບໍ່ປາກົດ; ດ້ວຍຮູບນາມອັນສັກສິດເຊັ່ນ «ວິສນຸ» ພຣະອົງເປັນເຫດໃຫ້ປິຕຣະໄດ້ພົ້ນ.

Verse 19

तत्र विष्णुपदं दिव्यं दर्शनात्पापनाशनम् । स्पर्शनात्पूजनाच्चापि पितॄणां मोक्षदायकम् ॥ १९ ॥

ທີ່ນັ້ນ «ວິສນຸປະດະ» ອັນທິບພະ ເພີງແຕ່ເຫັນກໍທຳລາຍບາບ; ແລະດ້ວຍການແຕະຕ້ອງ ແລະການບູຊາ ກໍເປັນຜູ້ປະທານຄວາມພົ້ນໃຫ້ປິຕຣະ.

Verse 20

श्राद्धं सपिंडकं कृत्वा सहस्रकुलमात्मनः । विष्णुलोकं समुद्धृत्य नयेद्विष्णुपदे नरः ॥ २० ॥

ເມື່ອໄດ້ປະກອບພິທີ ສຣາດທະ (śrāddha) ທີ່ສຳເລັດດ້ວຍ ສະປິນຑີກະຣະນະ (sapiṇḍīkaraṇa) ແລ້ວ, ບຸກຄົນຈະຍົກຊູລູກຫຼານໃນສາຍຕະກູນຂອງຕົນໄດ້ເຖິງພັນຊົນຊາດ ໄປສູ່ໂລກຂອງວິສນຸ ແລະນຳເຂົາໄປສູ່ວິສນຸປະດະ.

Verse 21

श्राद्धं कृत्वा रुद्रपदे नयेत्कुलशतं नरः । सहात्मना शिवपुरं तथा ब्रह्मपदे शुभे ॥ २१ ॥

ເມື່ອປະກອບສຣາດທະຢູ່ຮຸດຣະປະດະ, ບຸກຄົນຈະນຳລູກຫຼານໃນຕະກູນໄດ້ເຖິງຮ້ອຍຊົນຊາດໄປສູ່ຄວາມພົ້ນ; ແລະພ້ອມກັບຕົນເອງ ຈະເຖິງນະຄອນຂອງພຣະສິວະ (Śivapura) ແລະເຊັ່ນດຽວກັນ ທີ່ບຣະຫມະປະດະອັນມົງຄຸນ.

Verse 22

दक्षिणाग्निपदे श्राद्धी वाजपेयफलं लभेत् । गार्हपत्यपदे श्राद्धी राजसूयफलं लभेत् ॥ २२ ॥

ຜູ້ປະກອບສຣາດທະຢູ່ດັກຊິນາກນິປະດະ (Dakṣiṇāgni) ຈະໄດ້ຜົນບຸນເທົ່າກັບພິທີວາຊະເປຍ (Vājapeya); ແລະຜູ້ປະກອບສຣາດທະຢູ່ກາຣຫະປັດຍະປະດະ (Gārhapatya) ຈະໄດ້ຜົນເທົ່າກັບພິທີຣາຊະສູຍ (Rājasūya).

Verse 23

श्राद्धँ कृत्वा चंद्रपदे वाजिमेधफलं लभेत् । श्राद्धं कृत्वा सत्यपदे ज्योतिष्टोमफलं लभेत् ॥ २३ ॥

ເຮັດພິທີ śrāddha ທີ່ ຈັນທຣະປະດະ (Candrapada) ຈະໄດ້ບຸນຜົນເທົ່າກັບຍັດຍາຍິ່ງ ວາຊະເປຍ/ອັສວະເມທ; ແລະເຮັດ śrāddha ທີ່ ສັດຍະປະດະ (Satyapada) ຈະໄດ້ຜົນເທົ່າກັບ ຈະໂຍຕິສຖໂຕມ (Jyotiṣṭoma) ຍັດຍາ।

Verse 24

आवसथ्यपदे श्राद्धी सोमलोकपवाप्नुयात् । श्राद्ध कृत्वा चंद्रपदे शक्रलोकं नयेत्पितॄन् ॥ २४ ॥

ເຮັດ śrāddha ທີ່ ອາວະສະຖະຍະປະດະ (Āvasathya) ຜູ້ປະກອບຈະໄດ້ເຖິງ ໂສມະໂລກ (Soma-loka)។ ແລະເຮັດ śrāddha ທີ່ ຈັນທຣະປະດະ (Candrapada) ຈະນຳບັນພະບຸລຸດ (Pitṛs) ໄປສູ່ ໂລກຂອງ ສັກຣະ (Śakra/Indra)។

Verse 25

अन्येषां च पदे श्राद्धी पितॄन्ब्रह्मपदे नयेत् । श्राद्धी सूर्यपदे यश्च पापिनोऽर्कपुरं नयेत् ॥ २५ ॥

ເຮັດ śrāddha ທີ່ «ປະດະຂອງຜູ້ອື່ນ» (Anyēṣām pada) ຈະນຳບັນພະບຸລຸດ (Pitṛ) ໄປສູ່ ພຣະພຣົມະປະດະ/ພຣະພຣົມະໂລກ (Brahmā)। ແລະຜູ້ໃດເຮັດ śrāddha ທີ່ ສູຣຍະປະດະ (Sūrya-pada) ຈະນຳຜູ້ມີບາບໄປສູ່ ອັຣກະປຸຣະ (Arka-pura) ເມືອງແຫ່ງພຣະອາທິດ।

Verse 26

कार्तिकेयपदे श्राद्धी शिवलोके नयेत्पितॄन् । श्राद्धँ कृत्वागस्त्यपदे ब्रह्मलोकं नयेत्पितॄन् ॥ २६ ॥

ເຮັດ śrāddha ທີ່ ກາຣຕິເກຍະປະດະ (Kārtikeya-pada) ຈະນຳບັນພະບຸລຸດ (Pitṛ) ໄປສູ່ ສິວະໂລກ (Śiva-loka)។ ແລະເຮັດ śrāddha ທີ່ ອະກັສຕະຍະປະດະ (Agastya-pada) ຈະນຳບັນພະບຸລຸດໄປສູ່ ພຣະພຣົມະໂລກ (Brahma-loka)។

Verse 27

सर्वेषां काश्यपं श्रेष्ठं विष्णो रुद्रस्य वै पदम् । ब्रह्मणश्च पदं तत्र सर्वश्रेष्ठमुदाहृतम् ॥ २७ ॥

ໃນບັນດາສະຖານທີ່ສັກສິດທັງປວງ ຂອງ ກາສຍະປະ (Kāśyapa) ຖືກປະກາດວ່າເປັນຍອດຢ່າງຍິ່ງ। ໃນທີ່ນັ້ນເອງ ປະດະ/ທີ່ສະຖິດຂອງ ຣຸດຣະ (Rudra) ອັນສັມພັນກັບ ວິສນຸ (Viṣṇu) ແລະປະດະຂອງ ພຣະພຣົມາ (Brahmā) ກໍຖືກກ່າວວ່າເປັນຍອດສຸດ।

Verse 28

प्रारंभे च समाप्तौ च तेषामन्यतमं स्मृतम् । श्रेयस्करं भवेत्तत्र श्राद्धकर्तुश्च मोहिनि ॥ २८ ॥

ໃນຕອນເລີ່ມ ແລະ ໃນຕອນສິ້ນສຸດ ໄດ້ກໍານົດໃຫ້ເຮັດຢ່າງໃດຢ່າງໜຶ່ງໃນພິທີນັ້ນ. ໃນກໍລະນີນີ້ ໂອ ໂມຫິນີ ຈະເປັນກຸສົນຢ່າງຍິ່ງແກ່ຜູ້ປະກອບພິທີສຣາດທະ.

Verse 29

कश्यपस्य पदे दिव्यो भारद्वाजो मुनिः पुरा । श्राद्धं हि चोद्यतो दातुं पित्रादिभ्यश्च पिंडकम् ॥ २९ ॥

ໃນອະດີດ ທີ່ສະຖານທີ່ສັກສິດທີ່ເອີ້ນວ່າ “ຮອຍຕີນຂອງກັສຍະປະ” ມຸນີພາຣັດວາຈະຜູ້ສະຫວ່າງໄສ ໄດ້ອອກໄປປະກອບພິທີສຣາດທະ ເພື່ອຖວາຍປິນດະ (piṇḍa) ແກ່ພິຕຣະ ແລະ ບັນພະບຸລຸດອື່ນໆ.

Verse 30

शुक्लकृष्णौ तदा हस्तौ पदमुद्भिद्य निष्कृतौ । दृष्ट्वा हस्तद्वयं तत्र पितृसंशयमागतः ॥ ३० ॥

ແລ້ວມືສອງຂ້າງ—ຂ້າງໜຶ່ງຂາວ ແລະ ຂ້າງໜຶ່ງດໍາ—ໄດ້ປະທຸອອກຈາກຮອຍຕີນ ແລະ ປາກົດຂຶ້ນ. ເມື່ອເຫັນມືຄູ່ນັ້ນ ລາວກໍເກີດຄວາມສົງໄສເກືອບກັບຕົນພໍ່ຂອງຕົນ.

Verse 31

ततः स्वमातरं शांतां भारद्वाजस्तु पृष्टवान् । कश्यपस्य पदे कस्मिञ्छुक्ले कृष्णे पदे पुनः ॥ ३१ ॥

ຕໍ່ມາ ພາຣັດວາຈະໄດ້ຖາມແມ່ຂອງຕົນ ນາງຊານຕາຜູ້ສະງົບສຸກວ່າ: “ໃນ ‘ປະດະ’ ຂອງກັສຍະປະ ສ່ວນໃດແມ່ນສຸກລະ (ສວ່າງ) ແລະ ສ່ວນໃດແມ່ນກຣິສນະ (ມືດ)?”

Verse 32

पिंडो देयो मया मातर्जानासि पितरं वद । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य भारद्वाजस्य धीमतः ॥ ३२ ॥

“ແມ່ເອີຍ ຂ້ອຍຈໍາເປັນຕ້ອງຖວາຍປິນດະ (piṇḍa). ແມ່ຮູ້ວ່າພໍ່ຂອງຂ້ອຍແມ່ນໃຜ—ຂໍໃຫ້ບອກ” ເມື່ອນາງໄດ້ຍິນຄໍາຂອງພາຣັດວາຈະຜູ້ມີປັນຍາ…

Verse 33

शांतोवाच प्रसन्नास्या पुत्रं श्राद्धप्रदायिनम् । भारद्वाज महाप्राज्ञ पिंडं कृष्णाय देहि भोः ॥ ३३ ॥

ສານຕາ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພາຣັດວາຊ ມະຫາມຸນີ ຜູ້ມີປັນຍາແຫຼມຄົມ—ນາງມີໃບໜ້າສະຫງົບ ແລະໄດ້ບຸດຜູ້ຈະຖວາຍ ສຣາດທະ (śrāddha) ຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ດັ່ງນັ້ນ ຂໍໃຫ້ທ່ານຖວາຍ ປິນດະ (piṇḍa) ແດ່ພຣະກຣິສນະ»។

Verse 34

भारद्वाजस्ततः पिंडं दातुं कृष्णाय चोद्यतः । श्वेतो दृश्योऽब्रवीत्पुत्र देहि पुत्रो ममौरसः ॥ ३४ ॥

ຕໍ່ມາ ພາຣັດວາຊ ຖືກກະຕຸ້ນໃຈ ກໍກຳລັງຈະຖວາຍ ປິນດະ ແດ່ພຣະກຣິສນະ. ໃນຂະນະນັ້ນ ວິນຍານທີ່ປາກົດໃຫ້ເຫັນ “ເຊວຕະ” ກ່າວວ່າ: «ລູກເອີຍ ຈົ່ງໃຫ້ເຂົາ—ເຂົາແມ່ນບຸດແທ້ຂອງຂ້ອຍ»។

Verse 35

कृष्णोऽब्रवीत् क्षेत्रजस्त्वं ततो मे देहि पिंडकम् । शुक्लोऽब्रवीत्स्वौरिणीयं यतोऽतस्त्वं ममौरसः ॥ ३५ ॥

ພຣະກຣິສນະ ກ່າວວ່າ: «ເຈົ້າແມ່ນ ກເສຕຣະຈາ (kṣetrajā) ບຸດທີ່ເກີດໃນນາຂອງຜູ້ອື່ນ; ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຖວາຍ ປິນດະ ໃຫ້ແກ່ຂ້ອຍ»។ ສຸກລະ ຕອບວ່າ: «(ຂ້ອຍ) ຢູ່ໃນສາຍສະວໍຣິນີຍ (Svauriṇī); ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າແມ່ນບຸດແທ້ (aurasa) ຂອງຂ້ອຍ»។

Verse 36

स्वैरिणीजो ददौ चादौ क्षेत्रिणे बीजिने ततः । ततो भक्त्या महाभागे दत्वापिंडान्महामतिः ॥ ३६ ॥

ແຕ່ກ່ອນ ບຸດທີ່ເກີດຈາກຍິງສະໄວຣິນີ (svairiṇī) ໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ ກເສຕຣິນ (kṣetrin) ຜູ້ເປັນຜົວແຫ່ງນາ; ຕໍ່ມາ ຈຶ່ງມອບໃຫ້ແກ່ ບີຈີ (bījī) ຜູ້ໃຫ້ເມັດ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ໂອ ນາງຜູ້ມີວາສະນາ, ຜູ້ມີປັນຍາໃຫຍ່ນັ້ນ ໄດ້ຖວາຍ ປິນດະ ດ້ວຍພັກຕິ.

Verse 37

कृतकृत्यं निजात्मानं मेने प्रत्यक्षभाषणात् । भीष्मो विष्णुपदे श्राद्ध आहूय तु पितॄन्स्वकान् ॥ ३७ ॥

ເນື່ອງຈາກການກ່າວຄຳຕໍ່ໜ້າໃນວາລະອັນສັກສິດນັ້ນ, ພີສະມະ ເຫັນວ່າຕົນໄດ້ສຳເລັດພາລະກິດແລ້ວ. ຕໍ່ມາ ທີ່ ວິສນຸປະດະ (Viṣṇupada) ລາວໄດ້ປະກອບ ສຣາດທະ (śrāddha) ໂດຍເຊີນບັນພະບຸລຸດ (pitṛs) ຂອງຕົນຕາມພິທີ.

Verse 38

श्राद्धं कृत्वा विधानेन पिंडदानाय चोद्यतः । पितुर्विनिर्गतौ हस्तौ गयाशिरसि शंतनोः ॥ ३८ ॥

ເມື່ອໄດ້ປະກອບພິທີ ສຣາດທະ ຕາມຂໍ້ບັນຍັດ ແລະມີໃຈມຸ່ງຫມັ້ນຈະຖວາຍ ປິນດະ ແລ້ວ, ສັນຕະນຸໄດ້ເຫັນມືສອງຂ້າງຂອງບິດາ ປາກົດຂຶ້ນທີ່ ກະຍາສິຣະ (Gayāśiras)។

Verse 39

भीष्मः पिंडं ददौ भूमौ नाधिकरः करे यतः । शंतनुः प्राह संतुष्टः शास्त्रार्थे निश्चलो भवान् ॥ ३९ ॥

ພີສະມະໄດ້ຖວາຍ ປິນດະ ລົງໃນພື້ນດິນ ເນື່ອງຈາກບໍ່ມີສິດຖືໄວ້ໃນມື. ແລ້ວສັນຕະນຸຜູ້ພໍໃຈໄດ້ກ່າວວ່າ: “ເຈົ້າໝັ້ນຄົງໃນອັດຖະທຳແທ້ຂອງສາດສະຕຣາ”។

Verse 40

त्रिकालदर्शी भव च विष्णुश्चांते गतिस्तव । स्वेच्छया मरणं चास्तु इत्युक्त्वा मुक्तिमागतः ॥ ४० ॥

“ຈົ່ງເປັນຜູ້ເຫັນສາມການ; ແລະໃຫ້ ພຣະວິສນຸ ເປັນທີ່ພຶ່ງສຸດທ້າຍຂອງເຈົ້າ. ຂໍໃຫ້ການຕາຍເກີດຕາມຄວາມປາດຖະໜາຂອງເຈົ້າ.” ກ່າວແລ້ວ ທ່ານກໍໄດ້ບັນລຸມຸກຕິ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ)។

Verse 41

रामो रुद्रपदे रम्ये पिंडार्पणकृतोद्यमः । पिता दशरथः स्वर्गात्प्रसार्य करमागतः ॥ ४१ ॥

ທີ່ສະຖານທີ່ສັກສິດອັນງາມ ຊື່ວ່າ ຣຸດຣະປະດະ (Rudrapada) ພຣະຣາມໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຖວາຍ ປິນດະ ແກ່ບັນພະບຸລຸດ. ໃນຂະນະນັ້ນ ພໍ່ຂອງພຣະອົງ ທ້າວທະສະຣະຖະ ໄດ້ຍືດມືອອກມາຈາກສະຫວັນ ເພື່ອຮັບຖວາຍ।

Verse 42

नादात्पिंडं करे रामो ददौ रुद्रपदे ततः । शास्त्रार्थातिक्रमाद्भीतो रामं दशरथोऽब्रवीत् ॥ ४२ ॥

ແລ້ວພຣະຣາມໄດ້ວາງ ປິນດະ ໃສ່ໃນມືນັ້ນ ທີ່ຣຸດຣະປະດະ. ທ້າວທະສະຣະຖະເກງວ່າຈະລ່ວງເກີນເນື້ອໃນແຫ່ງສາດສະຕຣາ ຈຶ່ງໄດ້ກ່າວກັບພຣະຣາມ।

Verse 43

तारितोऽहं त्वया पुत्र रुद्रलोको ह्यभून्मम । पदे पिंडप्रदानेन हस्ते तु स्वर्गतिर्नहि ॥ ४३ ॥

ໂອ ລູກເອີຍ, ຂ້ອຍຖືກເຈົ້າຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນແລ້ວ; ແທ້ຈິງ ໂລກຂອງຣຸດຣາ (Rudra-loka) ເປັນທີ່ພັກຂອງຂ້ອຍ. ດ້ວຍການຖວາຍປິນດາ (piṇḍa) ທີ່ພຣະບາດ ໄດ້ຜົນນີ້—ແຕ່ຖວາຍໃສ່ມື ບໍ່ໄດ້ບັນລຸສະຫວັນ.

Verse 44

त्वं च राज्यं चिरं कृत्वा पालयित्वा निजाः प्रजाः । यज्ञान्सदक्षिणान्कृत्वा विष्णुलोकं गमिष्यसि ॥ ४४ ॥

ເຈົ້າເອງກໍຈະປົກຄອງອານາຈັກດົນນານ ແລະປົກປ້ອງປະຊາຂອງຕົນ; ທັງຍັງປະກອບພິທີຍັດຍາ (yajña) ພ້ອມດ້ວຍດັກຊິນາ (dakṣiṇā) ອັນສົມຄວນ; ແລ້ວຈະໄປສູ່ໂລກຂອງວິສນຸ (Viṣṇu-loka).

Verse 45

सहायोध्याजनैः सर्वैः कृमिकीटादिभिः सह । इत्युक्त्वा स नृपो रामं रुद्रलोकं परं ययौ ॥ ४५ ॥

ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແກ່ຣາມ (Rāma) ແລ້ວ, ກະສັດນັ້ນກໍຈາກໄປສູ່ໂລກອັນສູງສຸດຂອງຣຸດຣາ (Rudra-loka) ພ້ອມກັບຊາວອາໂຢດະຍາທັງໝົດ ແມ່ນແຕ່ໜອນ ແມງ ແລະສັດນ້ອຍອື່ນໆທີ່ກ່ຽວພັນກັບພຣະອົງ.

Verse 46

कनकेशं च केदारं नारसिंहं च वामनम् । रथमार्गे समभ्यर्च्य पितॄन्सर्वांश्च तारयेत् ॥ ४६ ॥

ເມື່ອບູຊາກະນະເກຊະ (Kanakeśa), ເກດາຣະ (Kedāra), ນາຣະສິງຫະ (Nārasiṃha) ແລະ ວາມະນະ (Vāmana) ຢ່າງຖືກຕ້ອງຕາມເສັ້ນທາງລົດ (ratha-mārga), ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນແກ່ບັນພະບຸລຸດ (pitṛs) ທັງໝົດໄດ້.

Verse 47

गयाशिरसि यः पिंडं येषां नाम्ना तु निर्वपेत् । नरकस्था दिवं यांति स्वर्गस्था मोक्षगामिनः ॥ ४७ ॥

ຜູ້ໃດຖວາຍປິນດາ (piṇḍa) ທີ່ກະຍາຊິຣະ (Gayāśiras) ໂດຍເອີ້ນນາມຂອງຜູ້ລ່ວງລັບທີ່ຖວາຍໃຫ້—ຜູ້ຢູ່ນະຣົກຈະຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ; ຜູ້ຢູ່ສະຫວັນແລ້ວຈະກ້າວໄປສູ່ໂມກຊະ (mokṣa).

Verse 48

गयाशिरसि यः पिंडं शमीपत्रप्रमाणतः । कंदमूलफलाद्यैर्वा दद्यात्स्वर्गं नयेत्पितॄन् ॥ ४८ ॥

ຜູ້ໃດຢູ່ກາຍາ-ສິຣະ ຖວາຍປິນດະ (ກ້ອນເຂົ້າພິທີສຣາດທະ) ຂະໜາດເທົ່າໃບຊະມີ ຫຼືຖວາຍດ້ວຍຫົວພືດ ຮາກ ໝາກ ແລະອື່ນໆ ຍ່ອມນຳພິຕຣະໄປສູ່ສະຫວັນ.

Verse 49

पदानि यत्र दृश्यंते विष्ण्वादीनां तदग्रतः । श्राद्धं कृत्वा पदे येषां तेषां लोकान्नेयात्पितॄन् ॥ ४९ ॥

ບ່ອນໃດທີ່ເຫັນຮອຍພຣະບາດອັນສັກສິດຂອງພຣະວິສນຸ ແລະເທວະອື່ນໆ ຄວນປະກອບພິທີສຣາດທະຢູ່ຕໍ່ໜ້າຮອຍນັ້ນ; ເມື່ອເຮັດສຣາດທະທີ່ບ່ອນຮອຍພຣະບາດ ຍ່ອມນຳພິຕຣະໄປສູ່ໂລກສູງເຫຼົ່ານັ້ນ.

Verse 50

सर्वत्र मुंडपृष्ठाद्रिः पदैरेभिः स लक्षितः । प्रयांति पितरस्तत्र पूजिता ब्रह्मणः पदम् ॥ ५० ॥

ທຸກໆແຫ່ງ ພູມຸນຑະ-ປຣິດຖາດຣິ ຖືກຮູ້ຈັກໂດຍຮອຍພຣະບາດເຫຼົ່ານີ້. ທີ່ນັ້ນ ເມື່ອພິຕຣະຖືກບູຊາຢ່າງຖືກຄວນ ພວກເຂົາຍ່ອມໄປເຖິງສະພາບສູງສຸດ—ຖິ່ນພຣະພຣະມາ.

Verse 51

गयासुरस्य तु शिरो गदया यद्द्विधा कृतम् । यतः प्रक्षालिता तीर्थे गदालोलस्तदा स्मृतः ॥ ५१ ॥

ເມື່ອສີສະຂອງກາຍາສຸຣະ ຖືກຟັນແຍກເປັນສອງດ້ວຍຄທາ (ຄ້ອນກະບອງ) ແລະຄທານັ້ນຖືກຊຳລະລ້າງໃນທີ່ທິຣຖະອັນສັກສິດ ທິຣຖະນັ້ນຈຶ່ງຖືກຈື່ຈຳວ່າ “ຄທາໂລລາ”.

Verse 52

क्रौंचरूपेण हि मुनिर्मुंडपृष्ठे तपोऽकरोत् । तस्य पादांकको यस्मात्क्रौंचपादः स्मृतस्ततः ॥ ५२ ॥

ພຣະມຸນີໄດ້ຮັບຮູບເປັນນົກກຣວັນຈະ (krauñca) ແລະບຳເນັດຕະປະສະຢາຢູ່ເທິງມຸນຑະ-ປຣິດຖະ. ເນື່ອງຈາກມີຮອຍພຣະບາດຂອງທ່ານ (pādāṅkaka) ຢູ່ນັ້ນ ສະຖານທີ່ນັ້ນຈຶ່ງຖືກຈື່ຈຳວ່າ “ກຣວັນຈະ-ປາດ”.

Verse 53

विष्ण्वादीना पदान्यत्र लिंगरूपस्थितानि च । देवादितर्पणं कृत्वा श्राद्धं रुद्रपदादितः ॥ ५३ ॥

ໃນບ່ອນນີ້ ມີຮອຍພະບາດອັນສັກສິດ (pāda) ຂອງພຣະວິສນຸ ແລະເທວະອື່ນໆ ປາກົດໃນຮູບແບບເປັນສັນຍາລັກ (ຄ້າຍລິງຄະ)។ ຫຼັງຈາກເຮັດຕັຣປະນະ (tarpaṇa) ຖວາຍແດ່ເທວະ ແລະຜູ້ກ່ຽວຂ້ອງແລ້ວ ຈຶ່ງຄວນເຮັດພິທີສຣາດທະ (śrāddha) ໂດຍເລີ່ມຈາກ ຣຸດຣະ-ພາດ (Rudra-pāda)។

Verse 54

चतुर्थदिवसे कृत्यमेतत्कृत्वा तु मोहिनि । पूतः कर्माधिकारी स्याच्छ्राद्धकृद्ब्रह्मलोकभाक् ॥ ५४ ॥

ໂອ ໂມຫິນີ ຜູ້ເຢ້າຍວຽນໃຈ! ເມື່ອໄດ້ປະຕິບັດໜ້າທີ່ທີ່ກຳນົດນີ້ໃນວັນທີ່ສີ່ແລ້ວ ຜູ້ນັ້ນຈະບໍລິສຸດ ແລະເໝາະສົມສຳລັບການປະກອບກຳພິທີ; ຜູ້ທຳ śrāddha ຈະໄດ້ຮັບພຣະພົມໂລກ (Brahmaloka).

Verse 55

शिलास्थितेषु तीर्थेषु स्नात्वा कृत्वाथ तर्पणम् । श्राद्धं सपिंडकं येषां ब्रह्मलोकं प्रयांति ते ॥ ५५ ॥

ຜູ້ໃດກໍຕາມ ທີ່ໄດ້ອາບນ້ຳໃນຕີຣຖະອັນສັກສິດ ທີ່ມີຫີນສັກສິດ (śilā) ຕັ້ງຢູ່ ແລ້ວເຮັດ tarpaṇa ແລະຖວາຍ śrāddha ແບບ sapiṇḍa—ຜູ້ນັ້ນຈະໄປຮອດ Brahmaloka (ພຣະພົມໂລກ).

Verse 56

स्थास्यंति च रमिष्यंति यावदाभूतसंप्लवम् । देहं त्यक्त्वा शिलापृष्ठे स्वदेजांडजरायुजाः ॥ ५६ ॥

ພວກເຂົາຈະຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະຊື່ນບານ ຈົນກວ່າຈະເຖິງການລະລາຍຄອສມິກຂອງສັດທັງປວງ. ເມື່ອລະທິ້ງຮ່າງກາຍໄວ້ເທິງຜິວຫີນ ບຸດຫຼານທີ່ເກີດຈາກໄຂ່ ແລະຈາກຄັນ (ລູກຫຼານຂອງພວກເຂົາ) ກໍຈະໄດ້ຮັບສະພາບນັ້ນເຊັ່ນກັນ.

Verse 57

गच्छंति विष्णुसायुज्यं कुलैः सप्तशतैः सह ॥ ५७ ॥

ພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບ ວິສນຸ-ສາຍຸຊະ (Viṣṇu-sāyujya) ຄືການຮ່ວມພຣະອົງກັບພຣະວິສນຸ ພ້ອມກັບວົງຕະກູນ 700 ຊົນຊັ້ນຂອງຕົນ.

Verse 58

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणोत्तरभागे मोहिनीवसुसंवादे गयामाहात्म्ये विष्ण्वादिपदे पिंडदानमाहात्म्यकथनं नाम । षट्चत्वारिंशत्तमोऽध्यायः ॥ ४६ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ໃນພາກອຸດຕະຣະ ຂອງ «ສຣີ ບຣິຫັນນາຣະດີຍະປຸຣານະ» ໃນບົດສົນທະນາລະຫວ່າງ ໂມຫິນີ ແລະ ວະສຸ ໃນ «ຄະຍາມາຫາຕະມະ» ບົດທີ່ຊື່ «ການກ່າວເຖິງມະຫາພຣະກຸນ ຂອງການຖວາຍປິນດະ ທີ່ ວິສນຸວາດິປະດະ» ຈົບລົງ. ນີ້ແມ່ນບົດທີ 46.