ບັນດາລະສີຖາມຫາວິທີປະຕິບັດຢ່າງລະອຽດທີ່ເຮັດໃຫ້ພຣະວິສນຸພໍໃຈ ແລະໃຫ້ສຳເລັດຈຸດປະສົງ. ສູຕະຕອບວ່າ Hṛṣīkeśa ພໍໃຈດ້ວຍພັກຕິ (bhakti) ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍຊັບສິນ ແລະນຳເລື່ອງຂອງໂກຕະມະມາເລົ່າເຖິງພຣະຣາຊາຣຸກມາງກະດາ ຜູ້ຈົ່ງຮັກພຣະ Kṣīraśāyī/Padmanābha. ພຣະຣາຊາຕັ້ງວິໄນ Harivāsara ໂດຍປະກາດດ້ວຍກອງ: ໃຫ້ຜູ້ມີສິດປະກາດວັນສັກສິດຂອງພຣະວິສນຸ; ການກິນໃນວັນນັ້ນຖືກຕຳນິ ແລະມີໂທດທາງສັງຄົມ, ແຕ່ແນະນຳໃຫ້ເຮັດທານ ແລະອາບນ້ຳຄົງຄາ. ບົດນີ້ຍ້ຳວ່າ ແມ່ນແຕ່ຖື Ekādaśī/Dvādaśī ແບບອ້າງເຫດກໍພາໄປສູ່ໂລກຂອງພຣະວິສນຸ; ການກິນໃນວັນຮະຣິເຫມືອນ “ກິນບາບ” ແຕ່ການອົດອາຫານຮັກສາທຳມະ. ຜົນຄອສມິກແມ່ນ ບັນທຶກຂອງ Citragupta ຖືກລຶບ, ນະຣົກ ແລະກະທັ້ງສະຫວັນກໍຫວ່າງເປົ່າ, ສັດທັງຫຼາຍຂຶ້ນໄປໂດຍຂີ່ Garuḍa. ນາຣະດະຖາມຍະມະເຖິງການບໍ່ມີຄົນບາບ; ຍະມະອະທິບາຍວ່າປະກາດຂອງພຣະຣາຊາເຮັດໃຫ້ສັດທັງຫຼາຍອອກຈາກອຳນາດຂອງຕົນ. ຍະມະທຸກໃຈ ໄປກັບນາຣະດະ ແລະ Citragupta ສູ່ Brahmaloka, ບ່ອນທີ່ພຣະບຣະຫມາຖືກພັນນາແບບຕາຕະລາງຈັກກະວານ ແລະຈົບດ້ວຍຄຳຄວນຄິດຂອງຍະມະ ແລະຄວາມຕື່ນຕະລຶງຂອງສະພາ.
Verse 1
ऋषय ऊचुः । विस्तरेण समाख्या हि विष्णोराराधनक्रियाम् । यया तोषं समायाति प्रददाति समीहितम् ॥ १ ॥
ພວກລຶສີກ່າວວ່າ: “ຂໍຈົ່ງອະທິບາຍຢ່າງລະອຽດ ພິທີການບູຊາພຣະວິສນຸ ດ້ວຍພິທີນັ້ນພຣະອົງຈະພໍພຣະໄທ ແລະປະທານສິ່ງທີ່ປາຖະໜາ.”
Verse 2
लक्ष्मीभर्ताजगन्नाथोह्यशेषाघौघनाशनः । कर्मणा केन स प्रीतो भवेद्यः सचराचरः ॥ २ ॥
ພຣະອົງເປັນຄູ່ຄອງຂອງພຣະລັກສະມີ, ເປັນຈັກກະນາຖ (ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສາກົນ), ຜູ້ທຳລາຍກອງບາບທັງປວງ—ດ້ວຍການກະທຳໃດ ພຣະອົງຜູ້ແຜ່ຊຶມທັງສິ່ງເຄື່ອນໄຫວແລະຢູ່ນິ່ງ ຈຶ່ງຈະພໍພຣະໄທ?
Verse 3
सौतिरुवाच । भक्तिग्राह्यो हृषीकेशो न धनैर्द्धरणीधर । भक्त्या संपूजितो विष्णुः प्रददाति मनोरथम् ॥ ३ ॥
ສູຕະກ່າວວ່າ: ພຣະຫຣິສີເກຊ ຖືກຊະນະໄດ້ດ້ວຍພັກຕິ, ໂອ ຜູ້ຄ້ຳຈຸນແຜ່ນດິນ, ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍຊັບສິນ. ເມື່ອບູຊາພຣະວິສນຸດ້ວຍພັກຕິ ພຣະອົງປະທານຄວາມປາຖະໜາໃນໃຈ.
Verse 4
तस्माद्विप्राः सदा भक्तिः कर्त्तव्या चक्रपाणिनः । जनेनापि जगन्नाथः पूजितः क्लेशहा भवेत् ॥ ४ ॥
ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ, ພັກຕິຕໍ່ພຣະຜູ້ຖືຈັກຣາ (ວິສນຸ) ຄວນປະພຶດເປັນນິດ. ແມ່ນແຕ່ຊາວບ້ານທົ່ວໄປບູຊາ ພຣະຈະກັນນາຖ ກໍເປັນຜູ້ກຳຈັດຄວາມທຸກຂ໌ໃຫ້ເຂົາເຈົ້າ.
Verse 5
परितोषं व्रजत्याशुतृषितस्तु जलैर्यथा । अत्रापि श्रूयते विप्रा आख्यानं पापनाशनम् ॥ ५ ॥
ເຫມືອນຄົນຫິວນ້ຳໄດ້ຄວາມອິ່ມໃຈໄວດ້ວຍນ້ຳ, ດັ່ງນັ້ນເຊັ່ນກັນ ໂອ ພຣາຫມັນ, ທີ່ນີ້ກໍມີການຟັງຕຳນານອັນສັກສິດ ທີ່ທຳລາຍບາບ.
Verse 6
रुक्मांगदस्य संवादमृषिणा गौतमेन हि । आसीद्ग्रुक्मांगदो राजा सार्वभौमः क्षमान्वितः ॥ ६ ॥
ແທ້ຈິງ ບົດສົນທະນາເກືອບກ່ຽວກັບ ຣຸກມາງກະດະ ນີ້ ຖືກເລົ່າໂດຍລະສີ ໂກຕະມະ. ຣຸກມາງກະດະ ເປັນກະສັດຜູ້ຄອບຄອງທົ່ວພິພົບ ມີຄວາມອົດທົນເປັນຄຸນ.
Verse 7
क्षीरशायिप्रियो भक्तो हरिवासरतत्परः । नान्यं पश्यति देवेशात्पद्मनाभान्महीपतिः ॥ ७ ॥
ກະສັດນັ້ນເປັນຜູ້ພັກຕິທີ່ພຣະກະສີຣະຊາຍີ (ວິສນຸຜູ້ເອົາພຣະວາຍຢູ່ເທິງທະເລນ້ຳນົມ) ຮັກພໍໃຈ, ມຸ່ງໝັ້ນຢູ່ກັບຮະຣິ. ພຣະອົງບໍ່ເຫັນຜູ້ໃດອື່ນນອກຈາກ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະ—ປັດມະນາພະ.
Verse 8
पटहं वारणे धृत्वा वादयेद्धरि वासरे । अष्टवर्षाधिको यस्तु पञ्चाशीत्यूनवर्षकः ॥ ८ ॥
ວາງກອງກະທົບໃຫຍ່ໄວ້ເທິງຊ້າງ ແລ້ວໃຫ້ຕີໃນວັນອັນສັກສິດຂອງພຣະຫຣິ. ຄວນເຮັດໂດຍຜູ້ອາຍຸເກີນ 8 ປີ ແລະຕໍ່າກວ່າ 85 ປີ.
Verse 9
भुनक्ति मानवो ह्यद्य विष्णोरहनि मंदधीः । स मे दंड्यश्च वध्यश्च निर्वास्यो नगराद्बहिः ॥ ९ ॥
ຜູ້ມີປັນຍາທຶບທື່ນທີ່ກິນໃນມື້ນີ້ ໃນວັນອັນສັກສິດຂອງພຣະວິດສະນຸ—ຕາມຄວາມເຫັນຂອງຂ້ອຍ ຄວນຖືກລົງໂທດ ແມ່ນແຕ່ປະຫານ ແລະຂັບອອກນອກເຂດເມືອງ.
Verse 10
पिता च यदि वा भ्राता पुत्रो भार्या सुहृन्मम । पद्मनाभदिने भोक्ता निग्राह्यो दस्युवद्भवेत् ॥ १० ॥
ແມ່ນຈະເປັນພໍ່ ຫຼືອ້າຍນ້ອງ ຫຼືລູກ ຫຼືພັນລະຍາ ຫຼືມິດຮັກກໍຕາມ—ຜູ້ໃດກິນໃນວັນອັນສັກສິດຂອງພຣະປັດມະນາພາ ຄວນຖືກຫ້າມປາມ ແລະແນະນຳໃຫ້ແກ້ໄຂ ຈົນຖືກຕຳນິເຫມືອນໂຈນ.
Verse 11
ददघ्वंम विप्रमुख्यभ्यो मज्जध्वं जाह्नवीजले । ममेद वचनं श्रृत्वा राज्यं भुंजीत मामकम् ॥ ११ ॥
«ຈົ່ງໃຫ້ທານແກ່ພຣາຫມັນຜູ້ເປັນຫົວໜ້າ ແລະຈົ່ງລົງອາບຈົມໃນນ້ຳຈາຫນະວີ (ຄື ຄົງຄາ). ເມື່ອໄດ້ຟັງແລະຮັບຄຳຂອງຂ້ອຍແລ້ວ ຈົ່ງໃຫ້ເຂົາເສວຍສຸກໃນອານາຈັກຂອງຂ້ອຍ»។
Verse 12
वासरे वासरे विष्णोः शुक्लपक्षे महीपतिः । अशुक्ले तु विशेषेण पटहे हेमसंपुटे ॥ १२ ॥
ໂອ ພຣະມະຫາກະສັດ, ໃນຂ້າງເດືອນສວ່າງ (ສຸກລະປັກ) ຄວນສວດ/ປະກາດພິທີນີ້ທຸກມື້ເພື່ອພຣະວິດສະນຸ; ແຕ່ໃນຂ້າງເດືອນມືດ (ອະສຸກລະ) ຈົ່ງເຮັດດ້ວຍຄວາມລະມັດລະວັງພິເສດ ໂດຍຫໍ່ໃນຜ້າ ແລະເກັບໃນຫີບຄຳ.
Verse 13
एवं प्रघुष्टे भूपेन सर्वभूमौ द्विजोत्तमाः । गच्छिद्भिः संकुलो मार्गः कृतो कृतो लोकैर्हरेर्द्विजाः ॥ १३ ॥
ເມື່ອພະຣາຊາປະກາດດັງກ້ອງໄປທົ່ວແຜ່ນດິນ ໂອ ດວິຊະໂອດຕະມະ, ຖະໜົນທັງຫຼາຍກໍແອອັດໄປດ້ວຍຜູ້ອອກເດີນທາງຊ້ຳໆ—ຜູ້ມີພັກຕິຕໍ່ພຣະຫຣິ, ໂອ ພຣາຫມັນ.
Verse 14
ये केचिन्निधनं यांति भूपालविषये नराः । ज्ञानात्प्रमादतो वापि ते यांति हरिमन्दिरम् ॥ १४ ॥
ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ສິ້ນຊີວິດໃນແດນຂອງພະຣາຊາ—ຈະເປັນໂດຍຮູ້ຕົວ ຫຼືໂດຍຄວາມປະມາດກໍຕາມ—ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄປສູ່ພຣະວິຫານ/ຖິ່ນພຳນັກຂອງພຣະຫຣິ (ວິສນຸ).
Verse 15
अवश्यं वैष्णवो लोकः प्राप्यते मानवैर्द्विजाः । व्याजेनापि प्रकुर्वाणैर्द्वादशीं पापनाशिनीम् ॥ १५ ॥
ໂອ ດວິຊະທັງຫຼາຍ, ມະນຸດຍ່ອມໄດ້ຮັບໂລກແຫ່ງໄວສະນະວະ, ໂລກຂອງພຣະວິສນຸແນ່ນອນ—ແມ່ນແຕ່ປະຕິບັດດວາດະຊີ ຜູ້ທຳລາຍບາບ ໂດຍອ້າງເຫດກໍຕາມ.
Verse 16
सोऽश्नाति पार्थिवं पापं योऽश्नाति हरिवासरे । स प्राप्नोति धराधर्मं यो नाश्नाति हरेर्दिने ॥ १६ ॥
ຜູ້ໃດກິນໃນວັນອັນສັກສິດຂອງພຣະຫຣິ ຜູ້ນັ້ນເຫມືອນກິນບາບໂລກີ; ແຕ່ຜູ້ໃດບໍ່ກິນໃນວັນຂອງພຣະຫຣິ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄດ້ຮັບທຳອັນຄ້ຳຈຸນແຜ່ນດິນ.
Verse 17
ब्राह्मणो नैव हंतव्य इत्येषा वैदिकी स्मृतिः । एकादश्यां न भोक्तव्यं पक्षयोरुभयोरपि ॥ १७ ॥
“ພຣາຫມັນບໍ່ຄວນຖືກຂ້າ” ນີ້ແມ່ນຄຳສອນທີ່ຈື່ຈຳໄວ້ຕາມໄວດິກ. ເຊັ່ນດຽວກັນ, ໃນວັນເອກາດະຊີ ບໍ່ຄວນກິນ ບໍ່ວ່າຈະເປັນຂ້າງຂຶ້ນຫຼືຂ້າງແຮມ.
Verse 18
वैलक्ष्यमगमद्राजा रविसूनुर्द्विजोत्तमाः । लेख्यकर्मणि विश्रांतश्चित्रगुप्तोऽभवत्तदा ॥ १८ ॥
ໂອ ທະວິຊະໂອດຕະມະ, ກະສັດຜູ້ເປັນບຸດແຫ່ງພະອາທິດ ຕົກຢູ່ໃນຄວາມອາຍ; ໃນເວລານັ້ນ ຈິດຣະຄຸບຕະ ກໍ່ມຸ່ງໝັ້ນຢູ່ໃນວຽກຂຽນບັນທຶກກຳມະ।
Verse 19
संमार्जितानि लेख्यानि पूर्वकर्मोद्भवानि च । गच्छंति वैष्णवं लोकं स्वधर्मैर्मानवाः क्षणात् ॥ १९ ॥
ເມື່ອບັນທຶກທີ່ຂຽນໄວ້ ອັນເກີດຈາກກຳມະເກົ່າ ຖືກລົບລ້າງໃຫ້ສະອາດ, ມະນຸດທັງຫຼາຍ—ໂດຍຍຶດຖືສະວະທຳຂອງຕົນ—ກໍ່ໄປຮອດໂລກໄວສະນະວະໃນພິບຕາດຽວ।
Verse 20
शून्यास्तु निरयाः सर्वे पापप्राणिविवर्जिताः । भग्नो याम्योऽभवन्मार्गो द्वादशादित्यतापितः ॥ २० ॥
ນະຣົກທັງປວງກາຍເປັນຄວາມຫວ່າງເປົ່າ ປາດສະຈາກສັດຜູ້ມີບາບ; ແລະເສັ້ນທາງທາງໃຕ້ໄປຫາຍະມະ ກໍ່ແຕກພັງ ຖືກເຜົາໂດຍຄວາມຮ້ອນແຫ່ງພະອາທິດສິບສອງດວງ।
Verse 21
सर्वे हि गरुडारूढा जना यांति हरेः पदम् । देवा नामपि ये लोकास्ते शून्या ह्यभवँस्तथा ॥ २१ ॥
ແທ້ຈິງແລ້ວ ສັດທັງຫຼາຍຜູ້ຂຶ້ນຂີ່ຄຣຸດາ ຍ່າງໄປສູ່ພະບາດອັນສູງສຸດຂອງພະຫຣິ; ແມ່ນແຕ່ໂລກຂອງເທວະທັງຫຼາຍກໍ່ຫວ່າງເປົ່າເຊັ່ນກັນ।
Verse 22
उत्सन्नाः पितृदेवेज्यास्तीर्थदानादिसत्क्रियाः । मुक्त्वैकां द्वादशीं मर्त्या नान्यं जानंति ते व्रतम् ॥ २२ ॥
ສຳລັບມະນຸດ ພິທີບູຊາປິຕຣະ ແລະການນະມັດສະການເທວະ, ການອາບນ້ຳທີ່ທີຣຖະ, ການໃຫ້ທານ ແລະກິດດີອື່ນໆ ກໍ່ເຫມືອນຖືກລະເລີຍ; ເພາະນອກຈາກວຣະຕະດວາດະຊີພຽງອັນດຽວ ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກຄຳປະຕິຍານອື່ນໃດເລີຍ।
Verse 23
शून्ये त्रिविष्टपे जाते शून्ये च नरके तथा । नारदो धर्मराजानं गत्वा चेदमुवाच ह ॥ २३ ॥
ເມື່ອສະຫວັນ ຕຣິວິສະຕະປະ ກາຍເປັນຄວາມຫວ່າງເປົ່າ ແລະນະລົກກໍຫວ່າງເປົ່າເຊັ່ນກັນ ນາຣະດະໄດ້ໄປຫາທັມມະຣາຊ (ຍະມະ) ແລ້ວກ່າວຄໍານີ້។
Verse 24
नारद उवाच । नाक्रंदः श्रूयते राजन् प्रांगणे नरकेष्वथ । न चापि क्रियते लेख्यं किंचिद्दुष्कृतकर्मणाम् ॥ २४ ॥
ນາຣະດະກ່າວວ່າ: «ໂອ ພະຣາຊາ, ໃນລານຂອງນະລົກທັງຫຼາຍ ບໍ່ໄດ້ຍິນສຽງຮ້ອງໄຫ້; ແລະບໍ່ມີການຂຽນບັນທຶກໃດໆ ສໍາລັບຜູ້ກະທໍາຊົ່ວ»។
Verse 25
चित्रगुप्तो मुनिरिव स्थितोऽयं मौनसंयुतः । कारणं किं न चायांति पापिनो येन ते गृहम् ॥ २५ ॥
ຈິດຣະຄຸບຕະນີ້ຢືນຢູ່ນີ້ ເຫມືອນມຸນີ ພ້ອມດ້ວຍຄວາມສງົບງຽບ. ເປັນເຫດໃດ ຄົນບາບຈຶ່ງບໍ່ມາຫາເຮືອນຂອງທ່ານ?
Verse 26
मायादंभसमाक्रांता दुष्टकर्मरतास्तथा । एवमुक्ते तु वचने नारदेन महात्मना ॥ २६ ॥
ຖືກຄອບງໍາໂດຍມາຍາ ແລະຄວາມຫຼອກລວງ, ພ້ອມທັງຫມົດໃຈໃນການກະທໍາຊົ່ວ—ເມື່ອນາຣະດະ ມະຫາອາດມາ ໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄໍາເຊັ່ນນັ້ນ…
Verse 27
प्राह वैवस्वतो राजा किंचिद्दैन्यसमन्वितः । यम उवाच । योऽयं नारद भूपालः पृथिव्यां सांप्रतं स्थितः ॥ २७ ॥
ວາຍວະສະວະຕະ (ຍະມະ) ພະຣາຊາ ໄດ້ກ່າວດ້ວຍຄວາມເສົ້າໃຈເລັກນ້ອຍ. ຍະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ນາຣະດະ, ກະສັດຜູ້ນີ້ທີ່ບັດນີ້ຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນ…»
Verse 28
स हि भक्तो हृषीकेशे पुराणपुरुषोत्तमे । प्रबोधयति राजेंद्रः स जनं पटहेन हि ॥ २८ ॥
ພຣະຣາຊານັ້ນແທ້ໆເປັນຜູ້ມີພັກຕິຕໍ່ ຮຶສີເກສ—ພຣະບຸລຸດສູງສຸດແຫ່ງບຸລຸດບູຮານ. ໂອ ຈອມກະສັດ, ພຣະອົງປຸກໃຫ້ປະຊາຊົນຕື່ນຮູ້ ແລະສອນສັ່ງ ໂດຍປະກາດດ້ວຍສຽງກອງກະທົບກອງກົງ।
Verse 29
न भोक्तव्यं न भोक्तव्यं संप्राप्ते हरिवासरे । ये केचिद्भुञ्जते मर्त्यास्ते मे दंडेषु यांति हि ॥ २९ ॥
ຢ່າກິນ ຢ່າກິນ ເມື່ອວັນອັນສັກສິດຂອງ ຮຣິ (Harivāsara/ເອກາດະຊີ) ມາຮອດ. ຜູ້ໃດກິນໃນວັນນັ້ນ ຍ່ອມໄປສູ່ການລົງໂທດຂອງຂ້າແນ່ນອນ.
Verse 30
तद्भयाद्धि जनाः सर्वे द्वादशीं समुपासते । व्याजेनापि मुनुश्रेष्ठ द्वादश्यां समुपोषिताः ॥ ३० ॥
ເນື່ອງຈາກຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ຜົນນັ້ນ ປະຊາຊົນທັງໝົດຈຶ່ງນະມັດສະການປະຕິບັດ ດວາດະຊີ. ໂອ ມຸນິຜູ້ປະເສີດ, ແມ່ນແຕ່ເຮັດດ້ວຍຂໍ້ອ້າງກໍຕາມ ໃນວັນດວາດະຊີ ພວກເຂົາກໍລົງທ້າຍໄດ້ອົດອາຫານ.
Verse 31
प्रयांति वैष्णवं लोकं दाहप्रलयवर्जितम् । द्वादशीसेवनाल्लोकाः प्रायांति हरिमंदिरम् ॥ ३१ ॥
ພວກເຂົາບັນລຸເຖິງໂລກໄວສະນະວະ ທີ່ບໍ່ຖືກກະທົບໂດຍການພິນາດແຫ່ງໄຟ (ດາຫ-ປຣະລະຍະ). ໂດຍການບໍລິການແລະການປະຕິບັດ ດວາດະຊີ ປະຊາຊົນຍ່ອມໄປເຖິງພຣະສະຖານ—ພຣະມະນະດິຣຂອງ ຮຣິ.
Verse 32
तेन राज्ञा द्विजश्रेष्ठ मार्गा लुप्ता ममाधुना । कृत हि नरकाः शून्या लोकाश्चापि दिवौकसाम् ॥ ३२ ॥
ໂອ ດວິຈະຜູ້ປະເສີດ, ໂດຍພຣະຣາຊານັ້ນ ເສັ້ນທາງໄປສູ່ໂລກຂອງຂ້າ ບັດນີ້ຖືກຕັດຂາດແລ້ວ. ແທ້ຈິງ ນະຣົກທັງຫຼາຍກາຍເປັນຄວາມຫວ່າງເປົ່າ ແລະແມ່ນແຕ່ໂລກຂອງເທວະດາກໍວ່າງເປົ່າໄປ.
Verse 33
विश्रांतं लेखकेर्लेख्यं लिखितं मार्जितं जनैः । एकादश्युपवासस्य माहात्म्येन द्विजोत्तम ॥ ३३ ॥
ໂອ ດວິໂຈຕະມະ, ໂດຍອານຸພາບແຫ່ງການອົບວາດວັນ ເອກາດະສີ, ຂໍ້ຄວາມທີ່ນັກຂຽນເຄີຍຂຽນໄວ້ເມື່ອພັກແລ້ວ ຖືກຂຽນຄືນ ແລະປະຊາຊົນກໍລຶບຊໍາລະໃຫ້ສະອາດດ້ວຍ।
Verse 34
ब्रह्महत्यादिपापानि अभुक्त्वैव जना द्विज । समुपोष्य दिनं विष्णोः प्रयांति हरिमंदिरम् ॥ ३४ ॥
ໂອ ດວິຊະ, ປະຊາຊົນບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງຮັບຜົນບາບເຊັ່ນ ບຣະຫມະຫັດຍາ ແລະອື່ນໆ; ໂດຍອົບວາດອົດອາຫານຕະຫຼອດມື້ເພື່ອ ພຣະວິສນຸ, ພວກເຂົາຈຶ່ງໄປຮອດພຣະວິຫານຂອງ ຮຣິ।
Verse 35
सोऽहं काष्टमृगेणैव तुल्यो जातो महामुने । नेत्रहीनः कर्णहीनः संध्याहीनो द्विजो यथा ॥ ३५ ॥
ໂອ ມະຫາມຸນິ, ຂ້ອຍກາຍເປັນເຫມືອນກວາງໄມ້—ບໍ່ມີຕາ ບໍ່ມີຫູ; ດວິຊະຜູ້ຂາດພິທີ ສັນທະຍາ ກໍເປັນເຊັ່ນນັ້ນເທົ່າກັນ।
Verse 36
स्त्रीजितो वा पुमान्यद्वत्षंढो वा प्रमदापतिः । त्यक्तकामस्त्वहं ब्रह्मंल्लोकपालत्वमीदृशम् ॥ ३६ ॥
ບຸລຸດອາດຖືກຍິງຄອບງໍາ ຫຼືເປັນເຫມືອນຄົນອ່ອນແອ ຫຼືເປັນແຕ່ “ຜົວຂອງຍິງ” ເທົ່ານັ້ນ; ແຕ່ຂ້ອຍ ຜູ້ລະທິ້ງກາມະ, ໂອ ພຣາຫມະນ, ໄດ້ບັນລຸຕໍາແໜ່ງເປັນຜູ້ພິທັກໂລກ ເຊັ່ນນີ້।
Verse 37
यास्यामि ब्रह्मलोके वै दुःखं ज्ञापयितुं स्वकम् । निर्व्यापारो नियोगी तु नियोगे यस्तु तिष्ठति ॥ ३७ ॥
ຂ້ອຍຈະໄປບຣະຫມະໂລກ ເພື່ອແຈ້ງທຸກຂ໌ຂອງຕົນ. ແຕ່ຜູ້ທີ່ເຮັດຕາມການແຕ່ງຕັ້ງເທົ່ານັ້ນ—ແມ່ນວ່າຕົນບໍ່ໄດ້ພົວພັນ—ກໍຕ້ອງຢູ່ໃນຂອບເຂດຂອງພາລະກິດນັ້ນເອງ।
Verse 38
स्वामिवित्तं समश्नाति स याति नरकं ध्रुवम् । सौतिरुवाच । एवमुक्त्वा यमो विप्रा नारदेन समन्वितः ॥ ३८ ॥
ຜູ້ໃດກິນ ຫຼືຍຶດເອົາຊັບສິນຂອງນາຍຂອງຕົນ ຜູ້ນັ້ນແນ່ນອນຈະໄປນະລົກ. ສູຕິກ່າວວ່າ: ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພະຍົມຣາຊ—ມີພະນາຣະດະຄຽງຂ້າງ—ໄດ້ກ່າວຕໍ່ພຣາຫມະນະທັງຫຼາຍ.
Verse 39
ययौ विरंचिसदनं चित्रगुप्तेन चान्वितः । स ददर्श समासीनं मूर्तामूर्तजनावृतम् ॥ ३९ ॥
ພ້ອມກັບຈິດຣະກຸບຕະ ພະອົງໄດ້ໄປຍັງສະຖານຂອງວິຣາຍຈິ (ພຣະພຣົມ). ທີ່ນັ້ນພະອົງເຫັນພຣະພຣົມນັ່ງຢູ່ ມີຫມູ່ສັດທັງມີຮູບແລະອະຮູບຫ້ອມລ້ອມ.
Verse 40
वेदाश्रयं जगद्बीजं सर्वेषां प्रपितामहम् । स्वभवं भूतनिलयमोंकाराख्यमकल्मषम् ॥ ४० ॥
ພຣະອົງເປັນທີ່ພຶ່ງຂອງເວດ ເປັນເມັດພັນຂອງຈັກກະວານ ເປັນປູ່ທວດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງທຸກສັບພະສັດ. ພຣະອົງເກີດຂຶ້ນໂດຍຕົນເອງ ເປັນທີ່ພັກພິງຂອງສັດທັງປວງ ແລະຖືກເອີ້ນວ່າ “ໂອມກາຣະ” ບໍ່ມີມົນທິນ.
Verse 41
शुचिं शुचिपदं हंसं ब्रह्माणं दर्भलांछनम् । उपास्यमानं विविधैर्लोकपालैर्दिगीश्वरैः ॥ ४१ ॥
ພະອົງເຫັນພຣະພຣົມ—ບໍລິສຸດ ຕັ້ງຢູ່ໃນພະສະຖານອັນບໍລິສຸດ ເປັນດັ່ງຫົງສາ ມີເຄື່ອງໝາຍດ້ວຍຫຍ້າດັບພະ—ຖືກນະມັດສະການໂດຍຜູ້ພິທັກໂລກ ແລະເຈົ້າແຫ່ງທິດທັງຫຼາຍ.
Verse 42
इतिहासपुराणैश्च वेदौर्वेग्रहसंस्थितैः । मूर्तिमद्भिः समुद्रैश्य नदीभिश्च सरोवरैः ॥ ४२ ॥
—ໂດຍອິຕິຫາສະ ແລະປຸຣານະ ພ້ອມທັງເວດທີ່ຈັດຮຽງຮ່ວມກັບດາວເຄາະ; ໂດຍມະຫາສະໝຸດທີ່ມີຮູບຮ່າງ ແລະໂດຍແມ່ນ້ຳ ກັບໜອງບຶງທັງຫຼາຍດ້ວຍ.
Verse 43
देहधृग्भिस्तथा वृक्षैरश्वत्थाद्यैर्विशेषतः । वापीकूपतडागाद्यैर्मूर्तिमद्भिश्च पर्वतैः ॥ ४३ ॥
ເຊັ່ນດຽວກັນ ຄວາມສັກສິດຖືກພົບເຫັນໂດຍຜ່ານສັດມີຮ່າງກາຍ ແລະໂດຍຜ່ານຕົ້ນໄມ້—ໂດຍສະເພາະຕົ້ນອັສວັດຖະ (ໄພພົນ) ແລະອື່ນໆ; ໂດຍຜ່ານອ່າງນ້ຳ ບໍ່ນ້ຳ ໜອງ ແລະທີ່ກັກນ້ຳຕ່າງໆ; ທັງໂດຍຜ່ານພູເຂົາທີ່ມີຮູບຮ່າງປາກົດຊັດເຈນ។
Verse 44
अहोरात्रैस्तथा पक्षैर्मासैः संवत्सरैर्द्विजाः । कलाकाष्ठानिमेषैश्च ऋतुभिश्चायनैर्युगैः ॥ ४४ ॥
ໂອ ທ່ານຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ, ເວລາຖືກນັບໂດຍວັນແລະຄືນ, ໂດຍຄື່ງເດືອນ, ໂດຍເດືອນແລະປີ; ອີກທັງໂດຍກະລາ, ກາດຖາ ແລະນິເມດ, ໂດຍລະດູ, ໂດຍອາຍະນະ (ເສັ້ນທາງດວງອາທິດ) ແລະໂດຍຍຸກະທັງຫຼາຍ.
Verse 45
मन्वंतरैस्तथा कल्पैर्निमेषैरुन्मिषैरपि । ऋक्षैर्योगैश्च करणैः पौर्णमासेंदुसंक्षयैः ॥ ४५ ॥
ອີກທັງໂດຍມັນວັນຕະຣະ ແລະກັລປະ, ໂດຍຂະນະກະພິບຕາແລະບໍ່ກະພິບຕາ, ໂດຍດາວນັກສັດ (ເຮືອນຈັນ), ໂດຍໂຍກະແລະກະຣະນະ, ແລະໂດຍຄວາມເຕັມດວງຂອງຈັນ ກັບການຫຼຸດຖອຍຂອງຈັນດ້ວຍ.
Verse 46
सुखैर्दुःखैस्तथा द्वंद्वैर्लाभालाभैर्जयाजयैः । सत्यानृतैश्च देवेशो वेष्टितो धर्मपावकः ॥ ४६ ॥
ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງຫຼາຍ ຖືກຫໍ້ຫຸ້ມໂດຍຄວາມສຸກແລະຄວາມທຸກ, ໂດຍຄູ່ຕົກກັນ, ໂດຍໄດ້ແລະເສຍ, ໂດຍຊະນະແລະພ່າຍ, ແລະໂດຍຄວາມຈິງແລະຄວາມບໍ່ຈິງ; ແຕ່ໄຟແຫ່ງທັມມະອັນຊໍາລະກໍຍັງຖືກຫໍ້ຫຸ້ມຢູ່ໃນເງື່ອນໄຂເຫຼົ່ານັ້ນ.
Verse 47
कर्मविद्भिश्च पुरुषैरनुरुपैरुपास्यते । सत्त्वेन रजसा चैव तमसा च पितामहः ॥ ४७ ॥
ພິຕາມະຫະ (ພຣະພຣະຫມາ) ຖືກນະມັດສະການໂດຍບຸລຸດຜູ້ຮູ້ຊໍານານໃນກຳພິທີ, ແຕ່ລະຄົນບູຊາຕາມນິໄສຂອງຕົນ—ໂດຍອາໄສຄຸນະສັດຕະວະ, ຣະຈະສະ ແລະຕະມະສະ.
Verse 48
शांतमूढातिघोरैश्च विकारैः प्राकृतैर्विभुः । वायुना श्लेष्मपित्ताभ्यां मूर्तैरातंकनामभिः ॥ ४८ ॥
ພຣະເຈົ້າຜູ້ແຜ່ຊຶມທົ່ວທຸກສິ່ງ ຊົງກ່ຽວພັນກັບຄວາມຜິດປົກກະຕິຕາມທໍາມະຊາດຂອງກາຍ—ອ່ອນ, ທໍາໃຫ້ມືດມົນ, ແລະຮ້າຍແຮງຍິ່ງ—ເກີດຈາກລົມ, ເສມ, ແລະນ້ໍາດີ ທີ່ປາກົດເປັນຮູບ ເອີ້ນວ່າ ໂລກໄພ.
Verse 49
आनंदेन च विश्वात्मा परधर्मं समाश्रितः । अनुक्तैरपि भूतैश्च संवृतो लोककृत्स्वयम् ॥ ४९ ॥
ພຣະອາຕະມາແຫ່ງສາກົນ ສະຖິດໃນອານັນດາ ຊົງອາໄສພຣະທໍາອັນສູງສຸດ; ແລະແມ່ນແຕ່ບໍ່ໄດ້ກ່າວເຖິງ ພຣະອົງກໍຖືກຫໍ້ຫຸ້ມໂດຍສັດທັງຫຼາຍ—ເພາະພຣະອົງເອງແມ່ນຜູ້ສ້າງແລະຜູ້ຄ້ຳຈຸນໂລກ.
Verse 50
दुरुक्तैः कटुवाक्याद्यैर्मूर्तिमद्भिरुपास्यते । तेषां मध्येऽविशत्सौरिः सव्रीडेव वधूर्यथा ॥ ५० ॥
ສັດຜູ້ມີກາຍໄດ້ຖວາຍບູຊາດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາຮຸນແຮງ—ຂົມຂື່ນ ແລະດ່າທໍາລາຍ. ສາຣິ (ພຣະວິສນຸ) ເຂົ້າໄປກາງພວກເຂົາ ດັ່ງເຈົ້າສາວທີ່ເຂົ້າມາດ້ວຍຄວາມອາຍແລະຂີ້ອາຍ.
Verse 51
विलोकयन्नधोभागं नम्रवक्त्रो व्यदर्शयत् । ते प्रविष्टं यमं दृष्ट्वा सकायस्थं सनारदम् ॥ ५१ ॥
ພຣະອົງເບິ່ງລົງຂ້າງລຸ່ມ ກົດໜ້າຕໍ່າ ແລະຊີ້ໃຫ້ເຫັນ. ເຂົາທັງຫຼາຍຈຶ່ງເຫັນພຣະຍະມະເຂົ້າມາ—ພ້ອມຜູ້ຕິດຕາມຂອງພຣະອົງ—ແລະເຫັນນາຣະດະຢູ່ທີ່ນັ້ນດ້ວຍ.
Verse 52
विस्मिताक्षा मिथः प्रोचुः किमयं भास्करिस्त्विह । संप्राप्तो हि लोककरं द्रष्टुं देवं पितामहम् ॥ ५२ ॥
ພວກເຂົາຕາເປີດກວ້າງດ້ວຍຄວາມພິສົດ ແລະເວົ້າກັນວ່າ: “ຜູ້ນີ້ແມ່ນພຣະສຸລິຍະບໍ? ທ່ານມາຮອດແທ້ໆເພື່ອເບິ່ງພຣະປິຕາມະຫາ ພຣະພຣະຫມາ—ຜູ້ສ້າງໂລກທັງຫຼາຍບໍ?”
Verse 53
निर्व्यापारः क्षणं नास्ति योऽयं व्यग्रो रवेः सुतः । सोऽयमभ्यागतः कस्मात्कञ्चित्क्षेमं दिवौकसाम् ॥ ५३ ॥
ບຸດຂອງຣະວິ (ພຣະອາທິດ) ຜູ້ນີ້ ບໍ່ເຄີຍຢຸດການກະທໍາແມ່ນແຕ່ຊົ່ວຂະນະ—ວຸ່ນວາຍ ແລະ ມຸ່ງໝັ້ນໃນໜ້າທີ່. ເປັນຫຍັງຈຶ່ງມາທີ່ນີ້ດຽວນີ້? ຄົງເພື່ອຄວາມສະຫງົບສຸກຂອງເທວະດາໃນສະຫວັນ.
Verse 54
आश्चर्यातिशयं मन्ये यन्मार्जितपटस्त्वयम् । लेखकः समनुप्राप्तो दैन्येन महतान्वितः ॥ ५४ ॥
ຂ້ອຍເຫັນວ່າເປັນຄວາມອັດສະຈັນຢ່າງຍິ່ງ—ທ່ານຜູ້ມີຜ້າທີ່ຖືກຊໍາລະແລ້ວ ກັບຖືກນັກຂຽນ (ເລຂະກະ) ຜູ້ແບກຄວາມທຸກຍາກຢ່າງໜັກ ເຂົ້າມາພົບ.
Verse 55
न केनचित्पटो ह्यस्य मार्जितोऽभूच्च धर्मिणा । यन्न दृष्टं श्रुंत वापि तदिहैव प्रदृश्यते ॥ ५५ ॥
ບໍ່ມີຜູ້ທຳມະທີ່ໃດເຄີຍຊໍາລະຜ້ານີ້ເລີຍ; ແຕ່ສິ່ງໃດທີ່ບໍ່ເຄີຍເຫັນ ຫຼື ບໍ່ເຄີຍໄດ້ຍິນ—ຢູ່ນີ້ເອງ ກໍປາກົດໃຫ້ເຫັນ.
Verse 56
एवमुच्चरतां तेषां भूतानां कृतशासनः । निपपाताग्रतो विप्रा ब्रह्मणो रविनन्दनः ॥ ५६ ॥
ໃນຂະນະທີ່ສັດທັງຫຼາຍນັ້ນກໍາລັງເວົ້າຢູ່ດັ່ງນັ້ນ, ທ່ານນັ້ນ—ຜູ້ໄດ້ຄວບຄຸມ ແລະ ວາງວິໄນໃຫ້ເຂົາເຈົ້າແລ້ວ—ກໍລົງກົ້ມລົງຕໍ່ໜ້າ, ໂອ ພຣາຫມະນທັງຫຼາຍ: ຜູ້ເກີດຈາກຣະວິ, ບຸດແຫ່ງພຣະພຣະຫມາ.
Verse 57
मूलच्छिन्नो यथा शाखी त्राहि त्राहीति संरुदन् । परिभूतोऽस्मि देवेश यन्मार्जितपटः कृतः ॥ ५७ ॥
ເຫມືອນກິ່ງໄມ້ທີ່ຖືກຕັດຂາດຈາກຮາກ, ຂ້ອຍຮ້ອງໄຫ້ຊໍ້າໆວ່າ «ຊ່ວຍຂ້ອຍ, ຊ່ວຍຂ້ອຍ!» ໂອ ຈອມເທວະດາ, ຂ້ອຍຖືກຫຍັບຫຍາມ—ຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນແຕ່ຜ້າທີ່ຖືກເຊັດໃຫ້ສະອາດ.
Verse 58
त्वया नाथेन विधुरं पश्यामि कमलासन । एवं ब्रुवन्स निश्चेष्टो बभूव द्विजसंत्तमाः ॥ ५८ ॥
«ໂອ ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ນັ່ງເທິງດອກບົວ! ແມ່ນແທ້ວ່າທ່ານເປັນຜູ້ຄຸ້ມຄອງຂ້າ ແຕ່ຂ້າກໍເຫັນຕົນເອງເປັນຜູ້ຂາດທີ່ພຶ່ງ ແລະອ່ອນແອ» ເວົ້າແລ້ວ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດນັ້ນກໍນິ່ງສະຫງົບ ບໍ່ໄຫວຕົວ।
Verse 59
ततो हलहलाशब्दः सभायां समवर्तत । योऽर्थं रोदयते लोकान्सर्वान्स्थावरज गमान् ॥ ५९ ॥
ຕໍ່ມາ ໃນສະພານັ້ນ ສຽງຮ້ອງ «ຮະລະຮະລາ!» ກໍເກີດຂຶ້ນ—ເປັນສຽງທີ່ເຮັດໃຫ້ໂລກທັງປວງຮ້ອງໄຫ້ ທັງຜູ້ຢູ່ນິ່ງ ແລະຜູ້ເຄື່ອນໄຫວ।
Verse 60
सोऽयं रोदिति दुःखार्तः कस्माद्वैवस्वतो यमः । अथवा सत्यगाथेयं लौकिकी प्रतिभाति नः ॥ ६० ॥
«ຄົນນີ້ຮ້ອງໄຫ້ ເພາະຖືກທຸກຂ໌ບີບຄັ້ນ—ເປັນຫຍັງຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ ຍະມະ ບຸດແຫ່ງວິວັສວານ? ຫຼືບໍ່ຢ່າງນັ້ນ ນີ້ຄົງເປັນເລື່ອງຈິງ ເພາະມັນບໍ່ປານເປັນນິທານທົ່ວໄປໃນສາຍຕາພວກເຮົາ»।
Verse 61
जनसन्तापकर्ता यः सोऽचिरेणोपतप्यते । नहि दुष्कृतकर्मा हि नरः प्राप्नोति शोभनम् ॥ ६१ ॥
ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນເກີດທຸກຂ໌ ຜູ້ນັ້ນຈະຖືກທຸກຂ໌ເຜົາໄໝ້ໃນໄມ່ຊ້າ. ເພາະຄົນທີ່ກະທຳກຳຊົ່ວ ບໍ່ເຄີຍໄດ້ຮັບສິ່ງມົງຄຸນ ຫຼືຄວາມດີງາມແທ້.
Verse 62
ततो निवारयामास वायुस्तेषां वचस्तदा । लोकानां समचित्तानां मतं ज्ञात्वा हि वेधसः ॥ ६२ ॥
ຕໍ່ມາ ພຣະວາຍຸໄດ້ຫ້າມຖ້ອຍຄຳຂອງພວກເຂົາໃນເວລານັ້ນ ເພາະທ່ານໄດ້ຮູ້ເຈດຈຳນົງຂອງ ເວທະສະ (ພຣະພຣະຫມາ) ກ່ຽວກັບໂລກທັງຫຼາຍທີ່ມີໃຈກົງກັນ ແລະສະໝອງສະໝອງກັນ.
Verse 63
निवार्य शंकां मार्तंडिं शनैरुत्थापयन् विभुः । भुजाभ्यां साधुपीनाभ्यां लोकमूर्तिरुदारधीः ॥ ६३ ॥
ເມື່ອພຣະອົງຜູ້ມີອຳນາດໄດ້ຂັບໄລ່ຄວາມສົງໄສຂອງ ມາຣຕັນດີ ອອກໄປ—ພຣະອົງຜູ້ເປັນຮູບແທນແຫ່ງໂລກ ແລະມີປັນຍາອັນສູງ—ກໍ່ຄ່ອຍໆຍົກນາງຂຶ້ນດ້ວຍແຂນທັງສອງອັນແຂງແຮງ ແລະງາມສົມຄວນ।
Verse 64
विह्वलं तं पलायंतमासने संन्यवेशयत् । सकायस्थमुवाचेदं व्योममूर्तिं रवेः सुतम् ॥ ६४ ॥
ເມື່ອເຫັນລາວຕົກໃຈວຸ້ນວາຍ ແລະຈະຫນີໄປ ພຣະອົງກໍ່ໃຫ້ລາວນັ່ງລົງເທິງອາສນະ. ແລ້ວໃນຂະນະທີ່ຜູ້ນັ້ນຢືນຢູ່ໃນຮູບກາຍຂອງຕົນ ພຣະອົງໄດ້ກ່າວກັບຮູບແຫ່ງຟ້າ—ບຸດແຫ່ງພຣະອາທິດ (ຣະວິ).
Verse 65
केन त्वमभिभूतोऽसि केन स्थानाद्विवासितः । केनापमार्जितो देवपटो लोकपटस्तव ॥ ६५ ॥
ເຈົ້າຖືກໃຜຂົ່ມເຫັງຊະນະ? ເຈົ້າຖືກໃຜຂັບໄລ່ອອກຈາກຖານະຂອງເຈົ້າ? ແລະໃຜໄດ້ລົບລ້າງທຸງເທວະຂອງເຈົ້າ—ທຸງທີ່ປະກາດຕໍ່ໂລກ?
Verse 66
ब्रूहि सर्वमशेषेण कुशकेतुर्वदत्वयम् । यः प्रभुस्तात सर्वेषां स ते कर्ता समुन्नतिम् । अपनेष्यति मार्तंडे दुःखं हृदयसंस्थितम् ॥ ६६ ॥
ຈົ່ງເວົ້າທຸກຢ່າງໃຫ້ຄົບຖ້ວນ ບໍ່ໃຫ້ເຫຼືອ—ໃຫ້ຄຸຊະເກຕຸເວົ້າ. ພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນອະທິປະໄຕເຫນືອທຸກສິ່ງ, ໂອ້ ມາຣຕັນດະ, ຈະຍົກຊູເຈົ້າ ແລະຈະຂັບໄລ່ຄວາມໂສກທີ່ຝັງຢູ່ໃນຫົວໃຈຂອງເຈົ້າ.
Verse 67
स एवमुक्तस्तु प्रभंजनेन दिनेशसूनुस्तमथो बभाषे । विलोक्य वक्त्रं कुशकेतुसूनोः सगद्गदं मंदमुदीरयन्वचः ॥ ६७ ॥
ເມື່ອຖືກພຣະພະຫັນຈະນະກ່າວເຊັ່ນນັ້ນ ບຸດແຫ່ງດິເນຊະ (ພຣະອາທິດ) ກໍ່ໄດ້ກ່າວຕອບ. ເຂົາເບິ່ງໃບໜ້າຂອງບຸດຄຸຊະເກຕຸ ແລ້ວເວົ້າຄໍາຢ່າງອ່ອນໂຍນ ດ້ວຍສຽງສັ່ນເພາະອາລົມ.
Verse 68
इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणोत्तरे भागे यमस्य ब्रह्मलोकगमनं नाम तृतीयोऽध्यायः ॥ ३ ॥
ດັ່ງນີ້ ຈຶ່ງສິ້ນສຸດ ບົດທີ 3 ຊື່ວ່າ «ການເດີນທາງຂອງຍະມະໄປສູ່ພຣະພຣະມະໂລກ» ໃນພາກອຸດຕະຣະ ຂອງ ບຣິຫັນນາຣະດີຍະ ປຸຣານະ ອັນຄວນບູຊາ।
The chapter frames Dvādaśī as a concentrated vrata whose observance (even imperfectly or ‘on a pretext’) redirects karmic trajectories: it nullifies recorded demerit, breaks access to Yama’s southern path, and yields immediate eligibility for the Vaiṣṇava realm—thereby functioning as a mokṣa-oriented ritual shortcut anchored in Viṣṇu-bhakti.
Citragupta represents karmic auditability—deeds as ‘written records.’ The narrative’s claim that records are rewritten/erased by Ekādaśī–Dvādaśī observance dramatizes the Purāṇic doctrine that devotional vrata can supersede punitive karmic administration under Yama.
Ekādaśī is emphasized as the day of strict non-eating (Harivāsara restraint), while Dvādaśī is highlighted as the sin-destroying observance whose uptake becomes widespread due to fear of consequences; together they form a paired vrata-logic: restraint (Ekādaśī) culminating in salvific observance (Dvādaśī).