ໃນບົດສົນທະນາ ວະສຸ–ໂມຫິນີ ໂມຫິນີຂໍໃຫ້ອະທິບາຍມະຫິມາຂອງ ຕຣຽມພະກະ ໃກ້ແມ່ນ້ຳ ໂກດາວະຣີ ແລະ ປັນຈະວະຕີ ພ້ອມທັງກຳເນີດຂອງ ປຸນດະຣີກະປຸຣະ ທີ່ມະຫາເທວະເຄີຍຟ້ອນ. ວະສຸເລົ່າວ່າ ໄຈມິນີ ສິດຂອງ ວຽາສະ ມາພ້ອມສິດ ເຫັນພູມທີ່ຕີຣຖະຄ້າຍເມືອງ ອາບນ້ຳ ເຮັດ ຕັຣປະນະ ແລະ ພິທີປະຈຳວັນ ປັ້ນ ສິວະລິງຄະ ຈາກດິນ ແລະ ບູຊາດ້ວຍ ອຸປະຈາຣ. ພຣະສິວະພໍໃຈ ປາກົດພ້ອມ ອຸມາ ຄະເນສະ ແລະ ສະກັນດະ; ຕາມຄວາມປາຖະນາຂອງໄຈມິນີ ພຣະອົງຮັບຮູບຟ້ອນອັນອັດສະຈັນ ເອີ້ນ ປຣະມະຖະ ແລະ ຟ້ອນ ຕານດະວະ ຢ່າງເລີດລ້ຳ (ຂີ້ເທົ່າ, ຈັນທຣະເສັ້ນ, ຄົງຄາ, ຕາທີສາມ, ງູ, ໜັງ, ຄວາມສັ່ນສະເທືອນຂອງຈັກກະວານ). ໄຈມິນີສັນລະເສີນດ້ວຍສະໂຕຕຣະທີ່ມີກິ່ນອາຍເວດະ ກ່າວເຖິງອຳນາດຈັກກະວານ ແລະ ຮູບ ປັນຈະພຣະພຣະຫມະ (ອີສານ, ຕັດປຸຣຸສະ, ອະໂຄຣ/ໂຄຣ, ວາມະເທວະ, ສັດໂຍຊາຕະ) ຂໍທີ່ພຶ່ງຈາກສັງສາຣ ແລະ ພອນ—ອາຍຸຍືນ, ສຸຂະພາບ, ຄວາມຮູ້, ຄວາມຮັ່ງມີ, ແລະ ການຮັບໃຊ້ພຣະອົງທຸກຊາດ. ຟະລະສຣຸຕິກ່າວວ່າ ການສວດອ່ານໃຫ້ຊະນະ, ປັນຍາ, ຊັບສິນ, ລູກຊາຍ, ແລະ ສິວະໂລກ/ສາຍຸຊະ; ຕີຣຖະຕານດະວະເຫນືອກຸສົນທົ່ວໄປ, ອາບນ້ຳແລ້ວພົ້ນ, ໜຸນພິທີສຣາດທະບັນພະບຸຣຸດ, ແລະ ເຮັດໃຫ້ທານບໍ່ເສື່ອມສູນ।
No shlokas available for this adhyaya yet.
The mṛnmayaliṅga shows that Śiva is ‘won by devotion’ rather than by wealth or elaborate apparatus: orthodox nitya-karma (snāna/tarpaṇa) and sincere liṅga-pūjā culminate in direct darśana and boons, establishing bhakti as the operative principle of tīrtha efficacy.
The text promises both worldly and transcendent results: victory over enemies (notably for kings), intellect, prosperity, grain and sons, freedom from stain at death, residence near Śiva, and ultimately attainment of Śiva-loka and equality/union (sāmya/sāyujya) with Him—even if one retains only a fraction of a verse with devotion.
It is described as a Tāṇḍava-sthāna where bathing grants release, śrāddha elevates forefathers to heaven, and dāna (cow, gold, land, bed, garments, food/drink) becomes akṣaya (imperishable in fruit), marking it as a high-intensity kṣetra within the Uttara-bhāga’s tīrtha cartography.