

मार्कण्डेयपुराण
The Purana of Sage Markandeya
Home of the sacred Devi Mahatmya, the supreme glorification of the Goddess. Encompassing Shakti theology, Manvantara cosmology, and the eternal triumph of dharma over adharma.
Start ReadingThe Markandeya Purana is one of the eighteen Mahapuranas, narrated by the ancient sage Markandeya to his disciple Kraustuki. Among all the Puranas, it holds a unique distinction as the home of the Devi Mahatmya (also known as Durga Saptashati or Chandi), the foundational text of Shakta philosophy and Goddess worship. The Purana weaves together cosmology, dharmic instruction, the Manvantara cycles, and the supreme glory of the Divine Feminine.
The Markandeya Purana opens with a benediction and is structured into 137 Adhyayas (chapters), with the celebrated Devi Mahatmya spanning chapters 81-93.
137 chapters covering cosmology, dharma, and Devi worship
Verses read one by one
This edition of the Markandeya Purana on Vedapath includes:
The Markandeya Purana opens with a benediction and spans 137 Adhyayas.
Each Adhyaya explores cosmology, dharma, or the glory of the Goddess.

இந்த புராணத்தின் தொடக்கத்தில் மங்களாசரணம் செய்யப்படுகிறது. நாராயணன், வாணிதேவி சரஸ்வதி, மேலும் வேதவ்யாசர் ஆகியோருக்கு பக்தியுடன் வணங்கி, கேட்போரின் நலனுக்கும் நூல் தடையின்றி நிறைவுறவும் வேண்டுதல் செலுத்தப்படுகிறது।

முதல் அதிகாரத்தில் ஜைமினி முனிவர் மகாபாரதக் கதைகளில் தர்ம–அதர்ம பலன் பகிர்வின் விசித்திரத்தைப் பார்த்து ஐயம் கொண்டு வியாசரின் சீடனை வினவுகிறார். பதிலாகப் பக்ஷ்யுபாக்யானம் தொடங்குகிறது; தெய்வீக அறிவுடைய தர்மநிஷ்டப் பறவைகள் தோன்றிய விதமும், அவை உரைத்த தர்மார்த்த உபதேசத்தின் சுட்டுமும் கூறப்படுகிறது।

இந்த அதிகாரத்தில் சுபர்ண வம்சத்தின் தொடர்ச்சி கூறப்படுகிறது. கருடனின் வம்ச வரலாறுடன் தர்மோபதேசம் இணைந்து வருகிறது; மேலும் ஞானமிகு பறவைகள் கங்கா மற்றும் கந்தரரின் பிறப்புக் கதை சொல்லப்பட்டு தர்ம வழி விளக்கப்படுகிறது।

இந்த அதிகாரத்தில் தர்மபக்ஷிகளின் முன்ஜன்ம சாபமும் அதன் காரணங்களும் கூறப்படுகின்றன. சத்தியத்தின் மகிமையை வெளிப்படுத்த இந்திரன் அவர்களின் உண்மைத்தன்மையைச் சோதிக்கிறான்; ஆனால் அவர்கள் தர்மமும் சத்தியமும் விட்டு விலகார். சாபபலனை அனுபவித்த பின்னரும் தர்மமார்க்கத்தில் நிலைத்து, இறுதியில் தேவகிருபையும் சத்திய வெற்றியும் நிறுவப்படுகிறது।

இந்த அதிகாரத்தில் ஜைமினி விந்த்யகிரியின் குகைகளுக்குள் சென்று தர்மபக்ஷிகளைக் சந்திக்கிறார். மகாபாரத நிகழ்வுகளைப் பற்றித் தோன்றிய நான்கு பெரிய ஐயங்களை—தர்மத் தீர்ப்பு, போரின் பலன், பாத்திரங்களின் விதி, நாராயணத் தத்துவத்தின் மறைபொருள்—அவர் பணிவுடன் கேட்கிறார். தர்மபக்ஷிகள் சாஸ்திரநியாயத்துடன் விளக்கத் தொடங்கி நாராயண உபதேசத்தின் தொடக்கத்தை அமைக்கின்றனர்; இதனால் ஜைமினியின் பக்தியும் தேடலும் தெளிவும் வலுப்பெறுகின்றன।

இந்த அதிகாரத்தில் இந்திரன் த்வஷ்டாவின் புதல்வனை வதைத்ததால் த்வஷ்டா கோபமுற்று மகாயாகம் செய்து, அதிலிருந்து வ்ருத்ராசுரன் தோன்றுகிறான். வ்ருத்ரனின் வலிமையால் தேவர்கள் அஞ்சித் இந்திரனுடன் சேர்ந்து வழி தேடுகின்றனர். இறுதியில் தர்மநிலைக்காக தேவஅம்சமாக பாண்டவர்கள் பூமியில் அவதரிப்பது சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது.

இந்த அதிகாரத்தில் பலராமனுக்கு தர்மச் சிக்கல் எழுகிறது. அவர் தீர்த்தயாத்திரையைத் தொடங்கி ரேவதாவின் தோட்டத்திற்குள் சென்று மதுபானத்தின் தாக்கத்தால் கலங்கித் திரிகிறார். அங்கே சூதனுடன் முரண்பாடு ஏற்படுகிறது; அதர்மமும் அகந்தையும் கண்ட பலராமன் கோபத்தில் சூதனை வதைத்து தர்ம மரியாதையை நிலைநிறுத்துகிறார்.

இந்த அதிகாரத்தில் விஶ்வாமித்திரரின் சோதனைக்காக சத்தியவிரதன் ஹரிச்சந்திரன் தன் அரசை தானமாக அளித்து அரச இன்பத்தைத் துறந்து தர்மப் பாதையில் உறுதியாக நிற்கிறான். தானத்திற்குப் பின் வரும் துயரம், வறுமை, மனவேதனை கூறப்படுகிறது; பாண்டவர்களின் சாபத்திற்கான பின்னணிக் கதையும் விளக்கப்படுகிறது; சத்திய-தர்மத்தின் மகிமை வெளிப்படுகிறது।

இந்த அதிகாரத்தில் ஹரிச்சந்திரனின் சத்தியப் பரீட்சை கூறப்படுகிறது. விஸ்வாமித்ரரின் கடுமையான கோரிக்கையும் தெய்வீகச் சோதனையும் காரணமாக அவர் அரச செல்வத்தைத் துறந்து தானப் பிரதிஞ்ஞையை காக்க முயன்று அனைத்தையும் இழக்கிறார். கடன் தீர்க்க மனைவியும் மகனையும் விற்க வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது; தானும் சண்டாளனின் கீழ் சுடுகாட்டில் கட்டுப்பட்ட பணியாளனாகிறான். அளவிலா துயரம், அவமானம் நடுவிலும் சத்தியமும் தர்மமும் கைவிடப்படவில்லை.

இந்த अध्यாயத்தில் வசிஷ்டர்–விசுவாமித்திரர் ஒருவருக்கொருவர் சாபமிட்ட நிகழ்ச்சி கூறப்படுகிறது. சாபத்தின் விளைவால் ஆடி–பகா இடையே கொடிய போர் எழுந்து உலகில் அச்சமும் கலக்கமும் பரவுகிறது. இறுதியில் பிரம்மா தோன்றி இருவரின் கோபத்தையும் தணித்து, தர்ம எல்லையை நினைவூட்டி பகை நீங்கி அமைதி நிலைபெறச் செய்கிறார்।

இந்த அதிகாரத்தில் ஜைமினி கருவுறுதல், உடல் தரித்தலின் காரணம், மரண வேளையில் பிராணன் வெளியேறுதல், மரணத்திற்குப் பின் ஜீவனின் பயணம் ஆகியவற்றைப் பற்றி கேட்கிறார். கர்மபலத்தின்படி இன்ப-துன்ப அனுபவம், யமமார்க்கம், பித்ருலோகம் முதலிய நிலைகள் மற்றும் மறுபிறவி வரிசை சுருக்கமாகவும் புனிதத் தன்மையுடனும் கூறப்படுகிறது।

இந்த அதிகாரத்தில் மகன் கருவுறுதல் முதல் வளர்ச்சி வரை உள்ள வரிசையையும், தாயின் கருப்பையில் உயிர் அனுபவிக்கும் துன்பங்களையும், பிறப்பின் வேதனையையும் உரைக்கிறான். கர்மத்தின் படி உடல் பெறுதல், இந்திரிய வளர்ச்சி, நினைவு-மறதி காரணங்கள் கூறப்பட்டு, உயிர் சம்சாரச் சக்கரத்தில் மீண்டும் மீண்டும் பிறப்பு-இறப்பைச் சுழல்வது விளக்கப்படுகிறது. இறுதியில் வைராக்யமும் தர்மநடையும் முக்திக்கான வழி எனக் காட்டப்படுகிறது।

இந்த பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் மகன் தந்தையிடம் நரகங்களின் அச்சமூட்டும் வருணனையைச் சொல்கிறான். மகாரௌரவம், தமஸ், நிக்ருந்தனம், அப்ரதிஷ்டா, அசிபத்ரவனம், தப்தகும்பம் ஆகிய நரகங்களில் பாவிகள் தம் கர்மத்திற்கேற்ப கடும் வேதனைகளை அனுபவிக்கின்றனர். இதன் நோக்கம் தர்மநெறியில் நிலைத்து பாவத்தை விலக்கச் செய்வதாகும்।

இந்த அதிகாரத்தில் மகன் தந்தையிடம் நரகத்தில் ஏற்படும் கொடிய வேதனைகளை விவரிக்கிறான். யமதூதர்கள் பாவிகளை அழைத்து சென்று, அவரவர் கர்மபலனுக்கேற்ப பல நரகங்களில் கடும் துன்பம் அனுபவிக்கச் செய்கிறார்கள் என்று கூறப்படுகிறது. மேலும் ‘அத்ருஷ்ட பாபம்’—அறியாமல் நிகழும் நுண் குற்றங்கள் எவ்வாறு பலன் தருகின்றன, தர்மம், தானம், பிராயச்சித்தம் மூலம் அவை எவ்வாறு தணிக்கப்படுகின்றன என்பதும் கேள்வி–பதில் முறையில் விளக்கப்படுகிறது.

இந்த அதிகாரத்தில் யமதூதன் கர்மவிபாகத்தின் நியமத்தை விளக்குகிறான். பாபம்–புண்ணியம் படி பலன் எவ்வாறு அமைகிறது, எந்த குற்றங்களால் நரக வேதனைகள் ஏற்படுகின்றன, குற்றத்திற்கேற்ற தண்டனை எப்படித் தீர்மானிக்கப்படுகிறது என்பதையும் கூறுகிறான். அச்சம், வருத்தம், தர்ம விழிப்பு தோன்றுகிறது.

இந்த अध्यாயத்தில் யமகிங்கரர்களின் உரையாடல் மூலம், நரக அனுபவத்திற்குப் பின் உயிர்கள் தத்தம் கர்மபலனின்படி மறுபிறவி பெறுகின்றன என்று கூறப்படுகிறது. பாவங்களுக்கு கடும் தண்டனை, புண்ணியத்தால் தணிவு, தர்மத்தின் உறுதியான விதி ஆகியவை விளக்கப்படுகின்றன. நரகத்தில் துன்புறுவோரைக் கண்டு அரசன் கருணை கொள்கிறான்; இரக்கம், மனமாற்றம், பச்சாத்தாபம் ஆகிய ரசங்கள் வெளிப்படுகின்றன।

இந்த अध्यாயத்தில் தந்தை–மகன் உரையாடல் மூலம் வைராக்யம், சந்நியாசத்தின் தத்துவம் விளக்கப்படுகிறது. அனசூயா–மாண்டவ்ய உபாக்யானத்தில், பத்திவிரதை தர்மத்தில் நிலைத்த அனசூயாவின் சக்தியால் சூரியோதயம் தடைபட்டதுபோல் ஆகி உலக ஒழுங்கு கலங்குகிறது. அப்போது தேவர்கள், ரிஷிகள் வந்து தர்ம எல்லையை நிறுவி, மாண்டவ்ய நிகழ்வுடன் சேர்த்து சத்தியம், தவம், கருணை, பத்திவிரதை மகிமையை வெளிப்படுத்துகின்றனர்।

இந்த அதிகாரத்தில் மகரிஷி அத்ரியின் தவமகிமையும், அனசூயையின் பத்தினித் தர்மப் பெருமையும் கூறப்படுகிறது. திரிதேவர்கள்—பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன்—அவர்களைச் சோதித்து மகிழ்ந்து வரம் அளிக்கின்றனர். அந்த அருளால் அத்ரிக்கு மூன்று புதல்வர்கள் பிறக்கின்றனர்—சந்திரரூப சோமன், விஷ்ணுவம்ச தத்தாத்ரேயன், ருத்ராம்ச துர்வாசர். அவர்களின் பிறப்புக் காரணம், தேவகிருபை, உலகநலத்திற்கான அவர்களின் இயல்பு-செயல்கள் சுருக்கமாக விளக்கப்படுகின்றன।

இந்த அதிகாரத்தில் அர்ஜுனன் அரசியலை ஏற்க மறுத்து வைராக்யத்தை வெளிப்படுத்துகிறான். கர்க முனிவர் அவனை தத்தாத்ரேயரின் சரணடைந்து ஆராதனை செய்ய வழிநடத்துகிறார். தத்தாத்ரேயரின் திவ்ய தரிசனத்தால் தேவர்கள் லக்ஷ்மியின் இருப்பிடம் மற்றும் அவள் நகர்வின் நுட்பத்தை அறிந்து, அதற்கேற்ப செயல்பட்டு தைத்யர்களை வென்று தர்மத்தை நிலைநிறுத்துகின்றனர்।

இந்த அதிகாரத்தில் கார்த்தவீர்ய அர்ஜுனன் தத்தாத்ரேயர் ஆசிரமத்திற்குச் சென்று பக்தியுடன் ஸ்துதி செய்கிறான். தத்தாத்ரேயர் மகிழ்ந்து அவனுக்கு பல வரங்களை அளிக்கிறார்—அஜேயத்தன்மை, நீண்ட ஆயுள், ஐஸ்வரியம், வலிமை, அரசாட்சி வளம். வைஷ்ணவப் புகழ்ச்சி, பகவானின் மகிமை, தர்மப்படி ஆட்சி செய்வதின் உயர்வு ஆகியனவும் கூறப்படுகின்றன।

இந்த அத்தியாயத்தில் ரிதத்வஜன் நாகலோகத்திற்குச் சென்று நாககுமாரர்களுடன் நட்பு ஏற்படுத்தி, தர்மமிகு சௌஹார்தத்தை வளர்க்கிறான். அவர்களின் உரையாடலால் பரஸ்பர உதவி மற்றும் நம்பிக்கை உறுதியாகிறது. பின்னர் ‘குபலய’ எனும் தெய்வீக அஸ்வரத்தினத்தின் தோற்றக் கதை, அதன் சிறப்புகள், அதை அடையும் முறை கூறப்படுகிறது; அந்தக் குதிரை ஆபத்தில் காப்பும், வெற்றியும், புகழும் அளிக்கிறது.

இந்த அதிகாரத்தில் மதாலஸா கடத்தப்பட்ட செய்தி கேட்டு குவலயாஷ்வன் துயரும் கோபமும் கொண்டு பாதாளத்திற்குச் செல்கிறான். அங்கே அசுர‑ராக்ஷஸர்களுடன் போரிட்டு கடத்தலைத் தடுத்து, மதாலஸாவை பாதுகாப்பாக மீட்டு, தர்மத்தை நிலைநாட்டி வெற்றியுடன் திரும்பி மக்களை ஆறுதல் அளிக்கிறான்।

இந்த அத்தியாயத்தில் தைத்யர்களின் வஞ்சகத்தால் அரசன் குவலயாஷ்வன் கொல்லப்படுகிறான். கணவனின் மரணச் செய்தி கேட்ட மதாலசா ஆழ்ந்த துயரத்தில் சதியாகச் சிதையில் ஏறி தன் உடலைத் துறந்து கணவனின் லோகத்தை அடைகிறாள்; கருணை ரசமும் தர்ம உணர்வும் மேலோங்குகின்றன।

மதாலசையை அடைய அஷ்வதாரன் கடும் தவம் மேற்கொள்கிறான். பக்தியுடன் சரஸ்வதியைத் துதிக்க, தேவி மகிழ்ந்து வரம் அளிக்கிறாள்—மதாலசையின் பிராப்தியும், பாடல்-வாத்தியம்-நடனம் உட்பட இசைநூலின் தெய்வீக அறிவும். வரம் பெற்ற அவன் மனநிறைவுடன் தர்ம வழியில் நிலைபெறுகிறான்.

இந்த அதிகாரத்தில் குவலயாஷ்வ உபாக்யானத்தில் அரசன் குவலயாஷ்வன் தானம், பரிசு, புகழ்ச்சி ஆகியவற்றால் மயக்க முயன்றவர்களின் வேண்டுகோள்களை மறுத்து, நிஷ்காம ராஜதர்மமும் வைராக்யமும் வெளிப்படுத்துகிறான். பின்னர் மதாலசா தன் மாயாதரிசனத்தை காட்டி, உலகின் நிலையாமை, விஷயாசக்தியின் பந்தம், ஆத்மஞானத்தின் மகிமை ஆகியவற்றை உணர்த்துகிறாள். அந்த அனுபவத்தால் அரசனின் விவேகம் உறுதியாகி, அமைதி, தைரியம், தர்மநிஷ்டை மேலும் நிலைபெறுகின்றன।

இந்த அதிகாரத்தில் மதாலசா இல்லத்திற்குத் திரும்பி அரசனுடன் தர்மமுறை அரசாட்சியைப் பற்றி ஆலோசிக்கிறாள். வாரிசுரிமை வரிசையில் மகன்களின் இயல்பு, தகுதி ஆகியவற்றின்படி அரசுப் பொறுப்பு நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. பின்னர் அவள் விக்ராந்தனுக்கு முதல் போதனை அளிக்கிறாள்—ஆத்மஞானம், வைராக்யம், ராஜதர்மத்தில் கடமையுணர்வு; ஆட்சி செய்தாலும் முக்தி வழியை மறவாதபடி।

இந்த அதிகாரத்தில் மதாலசா தன் நான்காம் மகனுக்கு நாமகரணம் செய்து ‘அலர்க’ என்று பெயரிடுகிறாள். அவனை க்ஷத்திரிய தர்மத்துக்கு திருப்பி—அரசைக் காப்பது, குடிகளைப் பேணுவது, தண்டநீதி, வீரியம், தர்மப்படி ஆட்சி செய்வது ஆகியவற்றை அறிவுறுத்துகிறாள். வைராக்ய உணர்வை வைத்துக்கொண்டே கடமைக் கர்மத்தை விடாமல் தர்மத்திற்காகப் போராற்ற வேண்டும் என்ற உறுதியை அலர்கன் உள்ளத்தில் நிலைநிறுத்துகிறாள்.

இந்த அதிகாரத்தில் மதாலசை அரசன் அலர்க்கனுக்கு ராஜதர்மத்தை உபதேசிக்கிறாள். தன்னடக்கம், புலனடக்கம், சத்தியம்-தர்மம் காத்தல், நீதியுடனான தண்டநீதி, தகுதியான அமைச்சர்கள் தேர்வு, குடிமக்கள் பாதுகாப்பு, வரி ஒழுங்கு, நண்பன்-பகைவர் மதிப்பீடு மற்றும் நாட்டின் நிலைத்தன்மைக்கான நெறிப்படுத்திய ஆட்சி ஆகியவற்றை கூறுகிறாள்.

இந்த அதிகாரத்தில் அரசரிஷி அலர்கன் வர்ண–ஆசிரம தர்மத்தின் உண்மையை அறியத் தாய் மதாலசாவிடம் வினவுகிறார். மதாலசா பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர் ஆகியோரின் ஸ்வதர்மங்களையும், பிரம்மச்சரியம், கிருஹஸ்தம், வானப்ரஸ்தம், சந்நியாசம் என்ற நான்கு ஆசிரமங்களின் கடமைக் கட்டமைப்பையும் விளக்குகிறார்; யாகம், தானம், தவம், தூய்மை, சத்தியம், கருணை, கட்டுப்பாடு ஆகியவை தர்மத்தின் அடித்தளம் எனக் கூறி, ஸ்வகர்மநிஷ்டையால் உலகநலம் மற்றும் மோக்ஷமார்க்கம் பெறும் வழியை உபதேசிக்கிறார்।

இந்த அதிகாரத்தில் அரசகுமாரன் அலர்க்கன் மதாலசையிடம் இல்லற தர்மத்தின் சாரத்தை வினவுகிறான். மதாலசை கார்ஹஸ்த்ய ஆசிரமத்தின் ஒழுங்குகள், நித்திய கர்மங்கள், பஞ்சமஹாயஜ்ஞங்கள் மற்றும் குறிப்பாக வைஶ்வதேவ யாகத்தின் விதிகளை விளக்குகிறாள். அன்னதானம், தூய்மை, கருணை, சத்தியம், கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றுடன் வந்த அதிதியை மரியாதையுடன் உபசரிப்பதே இல்லறத்தின் முதன்மை தர்மம்; அதிதியை ஏமாற்றி அனுப்புதல் அதர்மம், உரிய விருந்தோம்பல் மகாபுண்யம் என போதிக்கிறாள்.

இந்த அதிகாரத்தில் மதாலசா தன் மகனுக்கு இல்லறக் கடமைகளை உபதேசிக்கிறாள்—வீட்டு தூய்மை, விருந்தோம்பல், தானம், சத்தியம், கணவன்-மனைவியின் பரஸ்பர சேவை. தினசரி கர்மங்களை விதிப்படி செய்ய வேண்டும் எனக் கூறி, நைமித்திக-ஸ்ராத்தத்தின் முறையையும் விளக்குகிறாள்—பித்ரு பூஜை, பிண்டம்-உதக தானம், பிராமண போஜனம், மேலும் ஸ்ரத்தையுடனும் சுத்தியுடனும் நடத்தல். லோபம்-க்ரோதம் விட்டு, தேச-காலத்திற்கு ஏற்ப நியமம் காக்கவும், கருணையுடன் தர்மநிஷ்டை நிலைபெறவும் வலியுறுத்தப்படுகிறது।

இந்த அத்தியாயத்தில் நைமித்திக முதலான ஸ்ராத்த விதிகள் கூறப்படுகின்றன. சபிண்டீகரணத்தின் முறை, ஸ்ராத்தம் செய்பவரின் தகுதி, தேச‑கால‑திதி நிர்ணயம், உரிய நேரம், பிராமணர் தேர்வு‑ஆவாஹனம்‑பூஜை, பிண்டதானம், திலோதக தானம், அன்னதானம்‑போஜனம், தக்ஷிணை மற்றும் மந்திரப் பயன்பாட்டின் வரிசை விளக்கப்படுகிறது. பித்ருக்கள் திருப்திக்காக பக்தியுடன், சுத்தத்துடன், விதிப்படி செய்ய வேண்டும் என அறிவுறுத்தப்படுகிறது।

இந்த அதிகாரத்தில் பார்வண ஸ்ராத்தத்தின் விதிமுறை கூறப்படுகிறது. பித்ருக்களை மகிழ்விக்கும் அன்னபானங்கள், காய்கறி-பழங்கள், நெய், எள் முதலியவை, மேலும் சுத்தி, பாத்திரம், காலம், தேசம் ஆகிய நியமங்கள் விளக்கப்படுகின்றன. ஸ்ராத்தத்தை மாசுபடுத்தும் தடைப்பட்ட பொருட்களைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்றும், பக்தி-ஸ்ரத்தையுடன் செய்யும் ஸ்ராத்தம் பித்ருத் திருப்தியும் புண்ணியப் பலனும் தரும் என்றும் கூறப்படுகிறது।

இந்த अध्यாயத்தில் மதாலசா, திதி மற்றும் நக்ஷத்திரங்களின் அடிப்படையில் செய்யப்படும் ஸ்ராத்தத்தின் பலனை நிர்ணயமாக கூறுகிறாள். விதிப்படி சரியான நாளில் செய்தால் பித்ருக்கள் திருப்தி, குலவிருத்தி, ஆயுள், ஆரோக்கியம், செல்வம், புகழ் ஆகியவை பெருகும்; தவறான காலம் அல்லது முறையின்மை பலனை குறைக்கும் என அறிவுறுத்துகிறாள்.

இந்த அதிகாரத்தில் மதாலசா இல்லறத்தாரின் சதாசாரத்தை எடுத்துரைக்கிறார்—சௌசம், நீராடல், சந்த்யாவந்தனம், தேவபூஜை மற்றும் பித்ருதர்ப்பணம், அதிதி உபசாரம், சத்தியவாக்கு, தானம், அஹிம்சை, இந்திரியக் கட்டுப்பாடு, நித்திய கர்மங்கள். இவற்றால் மனத் தூய்மை, தர்ம வளர்ச்சி, குலப் புகழ் நிலைபெறும் என அவர் அறிவுறுத்துகிறார்.

இந்த அதிகாரத்தில் மதாலசா அலர்க்கனுக்கு சௌசம்‑அசௌசம் வேறுபாடு, உடல்‑வாக்கு‑மனத்தின் தூய்மை, பிறப்பு‑இறப்பு முதலிய காரணங்களால் வரும் அசௌசக் காலங்கள், மேலும் நீராடல், தானம், ஜபம், ஹோமம் ஆகியவற்றால் சுத்தி மற்றும் பிராயச்சித்த விதிகளை அறிவுறுத்துகிறாள். சத்தியம், தயை, கட்டுப்பாடு, குருபூஜை, சதாசாரம் ஆகியவை தர்மத்தின் அடிப்படை என வலியுறுத்துகிறாள்.

இந்த அதிகாரத்தில் மதாலசை இறுதி உபதேசமாக மகன்களுக்கும் அரசன் ரிதத்வஜனுக்கும் உடல்‑உலகத்தின் நிலையாமை, தர்மநெறி, ஆத்மஞானத்தின் உயர்வு ஆகியவற்றை எடுத்துரைக்கிறாள். வைராக்யம், சத்தியம், கடமையுணர்வு ஆகியவற்றை வலியுறுத்தி அரசாட்சியும் क्षணிகம் என அறிவுறுத்துகிறாள். அவள் சொற்களால் உருகிய ரிதத்வஜன் மகனிடம் அரசை ஒப்படைத்து தவவனத்திற்குச் சென்று சந்நியாசத்தை ஏற்று உள்ளமைதியை அடைகிறான்।

இந்த அதிகாரத்தில் அரசன் அலர்க்கனின் கடும் நெருக்கடி கூறப்படுகிறது. அரசபோகங்களின் ஆசையால் அவன் கலங்கி விவேகம் இழக்கிறான்; அப்போது மதாலசையின் முன் உபதேசம் நினைவூட்டப்பட்டு வைராக்யப் போதனை வழங்கப்படுகிறது. விஷய இன்பங்கள் நிலையற்றவை, உடல் நாசமானது, ஆத்மா சாட்சி‑சொரூபம் என உணர்த்தி, அனாசக்தி, சம‑தமம் மற்றும் தர்மநெறி கடைப்பிடிப்பை அறிவுறுத்துகின்றனர். இறுதியில் அலர்க்கன் மோகத்தை விட்டு வைராக்யத்தில் நிலைபெறுகிறான்।

இந்த அதிகாரத்தில் தத்தாத்ரேயர் ‘மமதை’ (எனது என்ற பற்றுதல்) பந்தத்தின் காரணம் என விளக்குகிறார். உடல், வீடு, பிள்ளை, செல்வம் முதலியவற்றில் ‘என்’ என்ற அகந்தை துயரை வளர்க்கும்; ஆகவே பற்றின்மை, சமநோக்கு, வைராக்யம், ஆத்மஞானம் ஆகியவற்றால் விடுதலைப் பாதையை உபதேசிக்கிறார்।

இந்த அதிகாரத்தில் யோக விதி விளக்கப்படுகிறது. ஆசனத்தின் நிலைத்தன்மை, பிராணாயாமத்தின் ஒழுங்கு, இந்திரியப் பிரத்யாஹாரம், மனக் கட்டுப்பாடு கூறப்படுகின்றன. தியான‑சமாதி சாதனை, சாதகரின் தூய்மை அறிகுறிகள் மற்றும் அடைவு/சித்தி குறியீடுகளும் சுருக்கமாக உரைக்கப்படுகின்றன.

இந்த அதிகாரத்தில் யோக சாதனையில் ஏற்படும் உபசர்கங்கள்/தடைகள்—நோய், சோம்பல், சந்தேகம், அலட்சியம், புலன்சிதறல், மேலும் தேவர்-தானவர் முதலியோரின் மயக்கங்கள்—விளக்கப்படுகின்றன. நுண்ணிய தாரணைகள், பிராணாயாமம்-தியானம்-சமாதி ஆகியவற்றின் படிப்படியான பயிற்சி, சித்தசுத்தி மற்றும் வைராக்யத்தின் அவசியம் கூறப்படுகிறது. பின்னர் அணிமா முதலிய அஷ்டசித்திகளின் இலக்கணங்கள் சொல்லப்பட்டு, சித்தி அகம்பாவம் சாதகனை வழிதவறச் செய்யும் என எச்சரித்து, விவேகமும் பக்தியும் உடன் எச்சரிக்கையுடன் சாதிக்க அறிவுறுத்துகிறது.

இந்த அதிகாரத்தில் யோகசித்தியை அடைய வேண்டிய ஒழுக்கமும் கட்டுப்பாடும் கூறப்படுகிறது. யம-நியமங்கள், தூய உணவு-வாழ்க்கை ஒழுங்கு, இந்திரியக் கட்டுப்பாடு, குருபக்தி, மேலும் ஆசனம், பிராணாயாமம், பிரத்யாஹாரம், தாரணை, தியானம், சமாதி ஆகிய படிநிலைகள் விளக்கப்படுகின்றன. இவற்றால் சித்தசுத்தி, ஒருமுகத்தன்மை, சித்தி பெறுதல் மற்றும் மோக்ஷப் பாதையில் நிலைபெறுதல் உண்டாகும்।

இந்த அதிகாரத்தில் தத்தாத்ரேயர் ‘ஓம்’ (பிரணவம்) என்பதின் யோகப் பொருளை விளக்குகிறார். அ-உ-ம் மூன்று மாத்திரைகள் உடல், பிராணன், மனம் ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடையதையும், மும்முலகங்களின் குறியீடாக இருப்பதையும் கூறி, ஜபம்-தியானம்-சமாதி மூலம் சித்தசுத்தி, ஞானோதயம், இறுதியில் மோட்சம் பெறும் வழியை உரைக்கிறார்।

இந்த அதிகாரத்தில் மரணத்திற்கு முன் தோன்றும் அரிஷ்ட-லக்ஷணங்கள் கூறப்படுகின்றன. யோகி அவற்றைக் கண்டும் அச்சமோ துயரமோ அடையாது; ஓங்கார ஸ்மரணம், தியானம், வைராக்யம் மூலம் மனத்தை அமைதிப்படுத்துகிறான். அலர்கனும் உபதேசம் பெற்று உலகின் நிலையாமையை உணர்ந்து அரசாட்சியைத் துறந்து தவம், தர்மம், ஆத்மநலன் ஆகிய வழியில் செல்கிறான்।

இந்த அதிகாரத்தில் சுபாஹு காசி அரசனுக்கு அரசதர்மம், குடிமக்கள் பாதுகாப்பு, புலனடக்கம், தானம், பொறுமை ஆகியவற்றை உபதேசிக்கிறார். அந்த அறிவுரையால் அலர்கன் யோகத்தின் மூலம் மனத்தை அடக்கி, விஷய ஆசையைத் துறந்து வைராக்யம் பெற்று, அரசை விட்டுவிட்டு முக்திப் பாதையை நாடுகிறான்।

இந்த अध्यாயத்தில் முனிவர் ஜைமினி, உலகின் ‘பிராக்ருத ஸர்கம்’ எனும் ஆதிசிருஷ்டியின் தத்துவம், மஹத்-தத்துவம், அஹங்காரம், இந்திரியங்கள், தன்மாத்திரைகள், பஞ்சமஹாபூதங்களின் தோற்ற வரிசை ஆகியவற்றை மார்கண்டேய முனிவரிடம் கேட்கிறார். மார்கண்டேயர் அந்த ஜிஞ்ஞாசையைப் பாராட்டி, அவ்யக்தத்திலிருந்து மஹத், மஹத்திலிருந்து அஹங்காரம், பின்னர் இந்திரியக் குழுக்கள் மற்றும் தன்மாத்திரைகள், இறுதியில் பூதசிருஷ்டியின் விரிவு என ஆதிசிருஷ்டியைத் தொடங்கி விளக்குகிறார். குணங்களின் இயக்கம், காரண-காரிய பந்தம், சிருஷ்டி-ப்ரளயச் சுழற்சி ஆகியவற்றைச் சுட்டிக்காட்டி, அடுத்த விரிவான உரைக்கான முன்னுரையை அமைக்கிறார்।

இந்த அத்தியாயத்தில் பிரளய காலத்தில் உலகமெல்லாம் லயமடைந்து, எங்கும் நீர்மயம் மட்டுமே நிலவும் நிலை கூறப்படுகிறது; நாராயணனின் யோகநித்திரையிலிருந்து பிரம்மா தோன்றி படைப்புக் கிரமத்தைத் தொடங்குகிறார். மேலும் க்ருத-த்ரேதா-த்வாபர-கலி யுகங்கள், மன்வந்தரங்கள், பிரம்மாவின் பகல்-இரவு (கல்பம்) ஆகியவற்றின் கால அளவுகள் சாஸ்திரப்படி நிர்ணயிக்கப்படுகின்றன।

இந்த அத்தியாயத்தில் பிரம்மாவின் விழிப்பு கூறப்படுகிறது. யோகநித்திரை நீங்கியபின் அவர் படைப்பின் ஒழுங்கை நினைத்து ஒன்பது வகைச் சிருஷ்டித் திட்டத்தை விளக்குகிறார்—மகத்தத்துவத்திலிருந்து அகங்காரம், அதிலிருந்து தன்மாத்திரைகள் மற்றும் பஞ்சபூதங்கள், இந்திரியங்கள் மற்றும் மனம், உலகங்களின் அமைப்பு, உயிரினப் பெருக்கம். காலம்-கர்மம்-ஸ்வபாவம் ஆகியவற்றின்படி நிலைவர்-இயங்குவர் வேறுபாடு, தேவர்-ரிஷி-பித்ரு-மனிதர் முதலியோரின் தோற்றம், மேலும் பிரளயத்திற்குப் பின் மீண்டும் படைப்பு எழும் மறைபொருள் பக்தியுடன் சுருக்கமாக உரைக்கப்படுகிறது।

இந்த அதிகாரத்தில் பிரம்மாவிலிருந்து உயிர்கள் தோன்றும் வைக்ருத படைப்புக் கட்டம் கூறப்படுகிறது. இரவு, பகல், மாலைச் சந்தி ஆகியவை காலரூபமாக வெளிப்பட்டு படைப்புச் சுழற்சியை இயக்குகின்றன. முக்குணங்களின் தாக்கத்தால் பல்வேறு உயிர்கள், பூதகணங்கள் மற்றும் உலக ஒழுங்கு எவ்வாறு உருவானது, அவர்களின் இயல்பு மற்றும் கர்மப் போக்கு என்ன என்பதும் பக்தியுடன் சுருக்கமாக விளக்கப்படுகிறது.

இந்த அதிகாரத்தில் ஆதிமனிதப் படைப்பின் ஒழுங்கு கூறப்படுகிறது. தொடக்கத்தில் மனிதர்கள் ஆசையற்ற, சமநிலை கொண்ட, அமைதியானவர்களாக இருந்தனர்; பின்னர் காலப்போக்கில் விருப்பமும் காமமும் எழுந்ததால் சொந்தம் என்ற உணர்வு, சேமிப்பு, கைப்பற்றுதல் வளர்ந்தது. அதனால் கிராமம்-நகரம் போன்ற குடியிருப்புகள் உருவானது, நில எல்லைகள் நிர்ணயிக்கப்பட்டன, எடை-அளவு மற்றும் அளவீட்டு முறைகள் நிலைபெற்றன, மேலும் வேளாண்மை தொடங்கி விதை விதைத்தல், தானியச் சேமிப்பு போன்ற வாழ்வியல் ஒழுங்குகள் அமைந்தன।

இந்த அத்தியாயத்தில் பிரம்மாவின் மானசஸ்ருஷ்டி கூறப்படுகிறது—சனகாதிகள், மரீசி முதலிய பிரஜாபதிகளின் தோற்றம்; பின்னர் ஸ்வாயம்புவ மனு, சதரூபா, அவர்களின் சந்ததி மற்றும் மனுவம்சத் தொடர்ச்சி. படைப்பின் ஓட்டத்தில் தர்மநியமங்களும் உலக ஒழுங்கும் விளக்கப்படுகின்றன. இறுதியில் பிரம்மா அலட்சுமியின் பரிவாரமான துஃஸஹாதிகளுக்கு கட்டளை இடுகிறார்—சத்புருஷர் இல்லங்களில் நுழையாமல், கலகம்-லோபம்-அதர்மம் உள்ள இடங்களில் மட்டும் தங்கிக் கொண்டு எல்லை மீறாதிருப்பதாக।

இந்த அதிகாரத்தில் துஃஸஹனின் சந்ததி கூறப்படுகிறது. இல்லறச் செயல்களிலும் யாக-யஜ்ஞக் கிரியைகளிலும் இடையூறு விளைவிக்கும் கிரஹ-குழந்தைகள் மற்றும் பெண் ஆவிகள்/யோகினிகள் ஆகியோரின் அறிகுறிகள், தொல்லையின் காரணங்கள், மேலும் சாந்தி, பாதுகாப்பு, பிராயச்சித்த முறைகள் தர்மப்படி சுருக்கமாக விளக்கப்படுகின்றன।

இந்த அதிகாரத்தில் நீலலோஹித (ருத்ர)ன் வெளிப்பாடு கூறப்படுகிறது. அவருக்குரிய பல பெயர்கள், அவற்றின் காரணங்கள், மேலும் அவர் தங்கும் இடங்கள் மற்றும் திசைகளின் ஒதுக்கீடு விளக்கப்படுகிறது. அவரது துணைவியர், புதல்வர்களின் வம்சவரிசை, கணங்களின் பிரிவு, தேவர்களால் செய்யப்பட்ட அவரது பிரதிஷ்டை விதி ஆகியவை சுருக்கமாக வழங்கப்படுகின்றன।

இந்த அத்தியாயத்தில் மன்வந்தரங்களின் அளவீடு, காலப் பிரிவு, கணக்கீட்டு முறை விளக்கப்படுகிறது. ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில் ஸ்வாயம்புவ மனுவின் பிரஜாபடைப்பு மற்றும் ஆட்சி ஒழுங்கு, பிரியவ்ரதனின் வம்ச வரிசை குறிப்பிடப்படுகிறது. ஏழு தீவுகளின் பெயர்கள், பிரிவுகள், அளவுகள், மலை-நதி அமைப்பு ஆகியவை சுருக்கமாகத் தரப்பட்டு, உலகின் புனிதமான ஒழுங்கமைந்த கட்டமைப்பு வெளிப்படுகிறது।

இந்த அதிகாரத்தில் ஜம்பூத்வீபத்தின் உலகவியல் அமைப்பு கூறப்படுகிறது. அதன் வர்ஷங்கள், மலைகள், நதிகள் மற்றும் சூழ்ந்துள்ள சமுத்திரங்கள் வரிசையாக விளக்கப்படுகின்றன. உலகின் நடுவில் மேரு மலை இருப்பதாகவும், அதனை மையமாகக் கொண்டு திசைகளில் நிலப்பகுதிகள் அமைந்துள்ளன என்றும் கூறப்படுகிறது. தீவு-சமுத்திரங்களின் இயல்பும் அளவும்ச் சாஸ்திர முறையில் சுருக்கமாக எடுத்துரைக்கப்படுகிறது.

இந்த அத்தியாயத்தில் புவனகோசத்தின் கீழ் ஜம்பூத்வீபத்தின் வர்ணனை கூறப்படுகிறது. மேரு மலைக்கு நான்கு திசைகளிலும் உள்ள நான்கு வனங்கள், அவற்றின் ஏரிகள், மேலும் மேருவைச் சூழ்ந்த மலைத்தொடர்கள் ஆகியவற்றின் வரிசை விளக்கப்படுகிறது. நதிகள், பிரதேசப் பிரிவுகள், மக்கள் வாழ்வமைப்பு பற்றியும் குறிப்புகள் உள்ளன. குறிப்பாக பாரதவர்ஷம் ‘கர்மபூமி’ என்று—தர்மாதர்ம கர்மங்களின் பலனை அனுபவித்து உயிர் உயர்வும் மோக்ஷமார்க்கமும் அடைவதாக—புனித உணர்வுடன் எடுத்துரைக்கப்படுகிறது।

இந்த அதிகாரத்தில் கங்கை தேவியின் ஸ்வர்கத்திலிருந்து அவதாரம், சிவனின் ஜடைகளில் தாங்கப்படுதல், பின்னர் பூமியில் நான்கு திசைகளாக நான்கு ஓடைகளாகப் பாய்தல் ஆகிய புனித நிகழ்வுகள் கூறப்படுகின்றன. மேலும் ஜம்பூத்வீபத்தின் பல வர்ஷங்கள் (பிரதேசங்கள்), அங்குள்ள தர்ம-ஆசாரங்கள், மக்களின் இயல்பு, ஆயுள், இன்ப-துன்ப நிலைகள், போகங்கள் ஆகியவை சுருக்கமாக விளக்கப்படுகின்றன; கங்கைத் தொடர்பால் தூய்மை மற்றும் தீர்த்தமகிமையும் வெளிப்படுகிறது।

இந்த அதிகாரத்தில் பாரதவர்ஷத்தின் ஒன்பது வகைப் பிரிவுகள் விளக்கப்படுகின்றன. மலைகள், நதிகள், பல்வேறு ஜனபதங்கள் மற்றும் மக்கள்குழுக்கள் ஆகியவற்றின் பெயர்கள் வரிசையாக கூறப்பட்டு, நாட்டின் எல்லைகள் மற்றும் திசைவரிசையும் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. இதனால் பாரதபூமியின் புனிதம், பல்வகைமை, தர்ம ஆதாரம் என்பதும் சுருக்கமாக வெளிப்படுகிறது।

இந்த அதிகாரத்தில் நாராயணனின் கூர்மவடிவத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டு பாரதவர்ஷத்தின் அமைப்பு விளக்கப்படுகிறது. நட்சத்திரங்களின் வரிசை, அவற்றிற்கு ஏற்ப நாடு-பிரதேசங்களின் நிலை, மேலும் சூரியாதி கிரகத் தீமைகளால் ஜனபதங்களுக்கு வரும் துன்பங்கள் மற்றும் அவற்றைத் தணிக்கும் சாந்தி வழிகள் சுருக்கமாக கூறப்படுகின்றன।

இந்த அதிகாரத்தில் உலகின் தெய்வீக புவியியல் அமைப்பும் யுகங்களின் ஒழுங்கும் கூறப்படுகிறது. ஜம்பூத்வீபத்தில் மேருவைச் சூழ்ந்துள்ள பத்ராஷ்வம், கேதுமாலம் ஆகிய பகுதிகளின் இயல்பு, அங்குள்ள மக்களின் பண்பு, தேவபூஜை, செழிப்பு ஆகியவை விளக்கப்படுகின்றன. வடக்குரு பகுதி சிறப்பு புண்ணியநிலமாக வர்ணிக்கப்படுகிறது—அங்கு தர்மம் இயல்பாக நிலவும், பருவங்கள் சமநிலையாக இருக்கும், ஆயுள் நீடிக்கும், வாழ்வு இன்பமயமாகும். கூர்மநிவேசம் தொடர்பாக உலகப் பிரிவு, திசைகளின் எல்லை, யுகமாறுதலின்படி தர்மத்தின் வளர்ச்சி-சரிவு சுருக்கமாக எடுத்துரைக்கப்படுகிறது।

இந்த அதிகாரத்தில் கிம்புருஷ-வர்ஷம், ஹரி-வர்ஷம், இலாவிருதம் (மேரு-வர்ஷம்), ரம்யகம், ஹிரண்யமயம் ஆகிய நாடுகளின் சிறப்புகள் கூறப்படுகின்றன—அங்குள்ள மலைகள், நதிகள், ஏரிகள், காடுகள், தெய்வீக குடிகளின் இயல்பு மற்றும் தர்மநெறி. விஷ்ணு-சிவ பக்தியால் நிறைந்த வாழ்வுமுறை மற்றும் உத்தரகுருவின் புண்ணியப் பெருமையும் சுருக்கமாக விளக்கப்படுகிறது।

இந்த அதிகாரத்தில் ஸ்வாரோசிஷ மன்வந்தரத்தின் தொடக்கம் கூறப்படுகிறது. ஒரு பிராமணன் மிக விரைவாக ஹிமவத் மலையை நோக்கிப் பயணம் செய்கிறான். வழியில் தெய்வீக வரூதினி காமமும் லோபமும் கொண்டு அவனை மயக்க முயல்கிறாள்; ஆனால் அவன் தவம், கட்டுப்பாடு, தர்மநிஷ்டை ஆகியவற்றால் உறுதியாக இருந்து அந்தப் பிரலோபனத்தை வெல்லுகிறான். இவ்வுபாக்யானம் மன்வந்தர மாற்றத்தின் நல்விளக்கங்களையும் தர்மத்தின் வெற்றியையும் வெளிப்படுத்துகிறது।

இந்த அதிகாரத்தில் அக்னிதேவன் ஒரு பிராமண இளைஞனின் உடலில் புகுந்து அவனுக்கு தேஜஸ், வாக்குவலிமை, ஆற்றலை அளிக்கிறான். வரூதினி காதல்-விரக்தியால் வாடி காதல் நோயால் துன்புறுகிறாள். பின்னர் கலி வேஷமாற்றம் கொண்டு வந்து மக்களை மயக்கி தர்ம வழியில் தடைகள் ஏற்படுத்தி கதைக்கு புதிய திருப்பத்தை உண்டாக்குகிறான்.

இந்த அதிகாரத்தில் ஸ்வரோசிஷின் பிறப்பு நிகழ்வும், மனோரமா சாபப் பந்தத்திலிருந்து மீட்கப்பட்டதுமாகிய கதை கூறப்படுகிறது. ரிஷி உரையாடலில் சாபத்தின் காரணம், அதைத் தணிக்கும் வழி, தெய்வ அருளால் கிடைக்கும் அமைதி விளக்கப்படுகிறது. ‘அஸ்திர-ஹ்ருதயம்’ எனும் மறை உபதேசம் வழங்கப்படுகிறது; அதனால் மந்திராஸ்திரங்களின் சாரம் அறிந்து பயம், நோய், துயரம் நீங்குகின்றன. இறுதியில் கருணை ரசமும் தர்மப் பாதுகாப்பும் உயர்ந்து நிற்கின்றன.

இந்த அத்தியாயத்தில் கலாவதி (விபாவரி) மகரிஷி ஸ்வரோசிஷரிடம் தன் உள்ளுணர்வுகளை வெளிப்படுத்தி தன்னை அர்ப்பணிக்கிறாள். அவள் ‘பத்மினி வித்யா’ எனும் மறைமையான பெண்வித்யையை அவருக்கு அளிக்கிறாள்; அதனால் அழகு, லாவண்யம், ஈர்ப்பு ஆகிய சித்திகள் பெறலாம் என கூறப்படுகிறது. கதையில் நாணம், தர்மமரியாதை, தியாகம், பக்தி ஆகிய ரசங்கள் நிறைந்து, ஸ்வரோசிஷர் அவளை ஆறுதல் கூறி தர்மப்படி ஏற்றுக்கொள்கிறார்।

இந்த அதிகாரத்தில் அரசன் ஸ்வரோசிஷன் மலைப்பகுதியில் இனிய தோட்டங்களில் போக-விஹாரம் செய்கிறான். அங்கே கலஹம்ஸி மற்றும் சக்ரவாகி உரையாடல் நிகழ்ந்து, தாம்பத்திய நம்பிக்கை, காமவேட்கை, பிறர் மீது ஆசை கொள்ளும் குற்றம், தர்மப்படி கட்டுப்பாட்டின் பெருமை ஆகியவை விளக்கப்படுகின்றன. இறுதியில் சீலம் மற்றும் பத்தினி/பதிவிரதை தர்மம் போற்றப்படுகிறது.

இந்த அத்தியாயத்தில், ஸ்வரோசிஷன் தனது மூன்று மகன்களை பத்மினி வித்யை மூலம் படைக்கப்பட்ட திரிபுர நகரங்களில் நிலைநிறுத்துகிறான். பின்னர் காட்டுத் தெய்வமான மிர்கியை சந்திக்கிறான், அவள் மூலம் எதிர்கால மனுவாக வரவிருக்கும் த்யுதிமானைப் பெற்றெடுக்கிறான். குடும்பப் பற்றின் ஆபத்துகள் குறித்து அன்னங்களுக்கு இடையே நடக்கும் தத்துவ உரையாடல் ஸ்வரோசிஷனின் துறவுக்கு வழிவகுக்கிறது. இறுதியில் அவன் தனது மனைவியருடன் கடும் தவங்கள் செய்து மோட்சத்தை அடைகிறான்.

இந்த அத்தியாயத்தில், முனிவர் மார்க்கண்டேயர் இரண்டாவது அண்டகாலமான ஸ்வரோசிஷ மன்வந்தரத்தின் விவரங்களை விளக்குகிறார். அதன் தலைமை தாங்கும் மனு, பரவதர்கள் மற்றும் துஷிதர்கள் என்ற தேவர்கள், இந்திரன் விபஷ்சித், ஏழு சப்தரிஷிகள், மற்றும் பூமியை ஆண்ட ஏழு அரச புதல்வர்கள் ஆகியோரைப் பற்றி விவரிக்கிறார். இந்த புனிதமான விவரணையைக் கேட்பது பக்தர்களை எல்லா பாவங்களிலிருந்தும் விடுவிக்கும் என்ற வாக்குறுதியுடன் இந்த அத்தியாயம் நிறைவடைகிறது.

இந்த அத்தியாயத்தில், மார்க்கண்டேய முனிவர் க்ரௌஷ்டுகிக்கு எட்டு நிதிகளின் தன்மையை விளக்குகிறார். அவை: பத்மம், மஹாபத்மம், மகரம், கச்சபம், முகுந்தம், நந்தம், நீலம் மற்றும் சங்கம். இவை பத்மினி வித்யாவுடன் தொடர்புடைய திவ்ய நிதிகள் ஆகும். இவை அனைத்தும் லக்ஷ்மி தேவியின் அதிஷ்டானத்தின் கீழ் இயங்குகின்றன. ஒவ்வொரு நிதியும் குறிப்பிட்ட குணங்களால், அதாவது சத்வம், ரஜஸ், தமஸ் ஆகியவற்றால் வகைப்படுத்தப்படுகிறது. இந்த குணங்கள் அந்த நிதிகள் அருளும் நபர்களின் நடத்தை, தொழில் மற்றும் மனோபாவத்தை பாதிக்கின்றன. இந்த உரை ஒரு இறையியல் கட்டமைப்பை நிலைநிறுத்துகிறது. அதன்படி, லக்ஷ்மி தேவி அனைத்து செல்வத் தெய்வங்களுக்கும் மேலாக ஆட்சி செய்கிறாள். அவள் பிரபஞ்ச கொள்கைகளின்படி வளமையை நிர்வகிக்கிறாள்.

மூன்றாவது மன்வந்தரத்தின் மன்னன் உத்தமன், தன் மனைவி பாகுலா தன் மதிமயக்கமான முன்னேற்றங்களை மறுத்தபோது அவளை காட்டில் கைவிடுகிறான். பின்னர் ஒரு பிராமணனின் மனைவி ஒரு இராட்சசனால் கடத்தப்பட்டதை அறிகிறான். காட்டு முனிவருடனான உரையாடல் வழியாக, மனைவியின் குணம் எதுவாயினும் அவளைக் காப்பது புனித கடமை என்ற ஆழ்ந்த உபதேசம் வழங்கப்படுகிறது. மேலும், மன்னனின் ஒழுக்கக் குறைபாடு அவனது உன்னத வம்சத்திற்கு மத்தியிலும் சடங்கு மரியாதை பெறுவதற்கு அவனைத் தகுதியற்றவனாக்கியுள்ளது என வெளிப்படுத்தப்படுகிறது.

இந்த அதிகாரத்தில் அரசன் ராட்சசனை நேரில் எதிர்த்து தர்மப் போரில் ஈடுபட்டு, பிராமணனின் மனைவியை அவன் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து மீட்கிறான். ராட்சசனின் அகந்தை அடங்குகிறது; அரச தர்மமும் குடிமக்கள் பாதுகாப்பும் வலியுறுத்தப்பட்டு, நாட்டில் அமைதி நிலைபெறுகிறது.

இந்த அதிகாரத்தில் அரசன் மனைவி பிரிவால் துயருற்று, தன் குறைகளை நினைத்து மனம் வருந்துகிறான். அவன் முனிவரை நாடி, இல்லற தர்மத்தில் மனைவியின் அவசியத்தை கேட்கிறான். முனிவர்—மனைவி ‘சஹதர்மிணி’; தர்மம்-அர்த்தம்-காமம் ஆகியவற்றின் சாதனையில் துணை; யாகம், தானம் போன்ற கர்மங்களில் பங்காளி; அரசாட்சியில் அரசனுக்கு நிலைத்தன்மை அளிப்பவள் என்று அறிவுறுத்துகிறார். இதனால் அரசனின் பச்சாத்தாபம் தணிந்து, தர்ம வழியில் உறுதியாகிறான்.

இந்த அத்தியாயத்தில் பிரஜாபதியின் வம்சத்தில் எழுந்த முரண்பாட்டைத் தணிக்க தேவரிஷிகள் ‘மைத்ரீ-இஷ்டி’ செய்து சமரசத்தை நிலைநிறுத்துகின்றனர். பின்னர் சரஸ்வதி தேவியின் அருளைப் பெற ‘சாரஸ்வதீ-இஷ்டி’ விவரிக்கப்படுகிறது; அதனால் வாக்கு, கல்வி, தர்மம் செழிக்கின்றன. இறுதியில் புண்ணியக் கர்மத்தின் பயனாக உத்தம மனுவின் பிறப்பு கூறப்பட்டு, ஔத்தம மன்வந்தரத்தின் முன்னுரை அமைக்கப்படுகிறது.

இந்த அதிகாரத்தில் ஔத்தம மன்வந்தரத்தின் வர்ணனை கூறப்படுகிறது. தேவர்களின் வகுப்புகள், அவரவர் கடமைகள் மற்றும் ஒழுங்கமைப்பு விளக்கப்படுகிறது. இம்மன்வந்தரத்தில் இந்திரன் சுஷாந்தி, ரிஷிகள், பிரஜாபதிகள் ஆகியோரின் நிலை மற்றும் உலகரட்சண விதி சொல்லப்படுகிறது. மேலும் அரச வம்சத் தொடர்ச்சி, தர்மபாலனம், பிரஜாஹிதம் ஆகியவை சுருக்கமாக எடுத்துரைக்கப்படுகின்றன।

இந்த அதிகாரத்தில் தர்மநெறி கொண்ட ஸ்வராஷ்டிர அரசனின் நிகழ்ச்சி கூறப்படுகிறது. மான்-அரசியின் சாபத்தால் அவன் நாட்டில் பேரிடரும் கலக்கமும் எழ, அரசன் துயருற்று பிராயச்சித்தம் செய்து தர்மப் பாதையில் நிலைபெறுகிறான். இறுதியில் தாமஸ மனுவின் எழுச்சியும் தாமஸ மன்வந்தரத் தொடக்க முன்னுரையும் தெரிவிக்கப்படுகிறது.

இந்த அத்தியாயத்தில் ரைவத மன்வந்தரத்தின் முன்னுரை கூறப்படுகிறது. ரேவதி நக்ஷத்திரம் வீழ்ந்ததால் உலகில் ஏற்பட்ட கலக்கம், அச்சம், துயரம் விவரிக்கப்படுகிறது. தேவர்கள் மற்றும் ரிஷிகள் தவம், ஸ்துதி, மந்திரபலத்தால் ரேவதியை மீண்டும் நிலைநிறுத்துகின்றனர். பின்னர் ரைவத மனுவின் பிறப்பு குறிப்பு மூலம் தர்மரட்சை, பிரஜாஹிதம் மற்றும் காலச்சக்கரத்தில் நக்ஷத்திரங்களின் தெய்வநியமம் விளக்கப்படுகிறது।

இந்த அத்தியாயத்தில் ஆறாம் மன்வந்தரமான சாக்ஷுஷ மனுவின் வரலாறு, அவன் காலத்திலிருந்த தேவர்–ரிஷி–பிரஜாபதி தொடர்புகள், மேலும் குழந்தைகளைப் பறிக்கும் ராட்சசியின் நிகழ்வு கூறப்படுகிறது। அச்சமும் கருணையும் நிறைந்த சூழலில் குலம்–கோத்திரம், உறவுமுறை, தத்தெடுப்பு முதலியவற்றின் வழி ‘யார் நம் சொந்தம்?’ என்ற தர்மச் சிக்கல் விளக்கப்பட்டு, பாதுகாப்புத் தர்மத்தின் பெருமை வெளிப்படுகிறது।

இந்த அத்தியாயத்தில் சூரியனின் கடும் தேஜஸால் துன்புற்ற சஞ்ஞை தந்தையின் இல்லத்திற்குச் சென்று, தன் பிரதிபலமான ‘சாயா’வை விட்டுவிட்டு தவத்தில் ஈடுபடுவது கூறப்படுகிறது। சாயாவின் கருவில் யம தர்மராஜனும் யமுனையும் பிறக்கின்றனர்; பின்னர் சஞ்ஞையின் மீள்வரவு, சூரியனின் தணிவு மற்றும் தேவர்குலத்தில் தர்ம ஒழுங்கு நிலைபெறுதல் விவரிக்கப்படுகிறது।

இந்த அதிகாரத்தில் சூரிய பகவானின் ஸ்துதி கூறப்படுகிறது; அவரது தேஜஸ் எவ்வாறு பகுக்கப்பட்டு உலகமெங்கும் ஒளியாகப் பரவுகிறது என்பதும் விளக்கப்படுகிறது. வைவர்ஸ்வதனின் வம்ச வரலாறு, குறிப்பாக சாயையின் வழியில் தோன்றிய சந்ததி, அவர்களின் பெயர்கள், பண்புகள், தர்மநெறி ஆகியவை சுருக்கமாக வர்ணிக்கப்படுகின்றன. சூரிய அருளால் வம்சவிருத்தி, அரசதர்மம், உலகநலம் வலியுறுத்தப்படுகிறது।

இந்த அதிகாரத்தில் வைவைஸ்வத மன்வந்தரத்தின் நிகழ்ச்சி விளக்கப்படுகிறது. தேவர்களின் வகுப்புகள், சப்தரிஷிகள், மேலும் வைவைஸ்வத மனுவின் ஒன்பது புதல்வர்கள் பற்றிய விவரங்கள் வரிசையாக கூறப்படுகின்றன. தர்மப் பாதுகாப்பு, பிரஜாபாலனம், வம்சப் பரம்பரை ஆகிய புனித மரபு சுருக்கமாகவும் முழுமையாகவும் எடுத்துரைக்கப்படுகிறது.

இந்த அத்தியாயத்தில் ஸ்வாயம்புவர் முதலான ஏழு மனுக்களைப் பற்றிக் கேட்ட க்ரௌஷ்டுகி, இனி வரவிருக்கும் மனுக்களைப் பற்றிக் கேட்கிறார். சூரியனுக்கும் சாயாவுக்கும் பிறந்த எட்டாவது மனுவான சாவர்ணியை மார்க்கண்டேயர் விவரிக்கிறார்: அவரது யுகத்தின் சப்த ரிஷிகள், ஒவ்வொன்றிலும் இருபது தேவர்கள் கொண்ட மூன்று கணங்கள் (சுதபர்கள், அமிதாபர்கள், முக்யர்கள்), வரவிருக்கும் இந்திரனாக விரோசனனின் மகன் பலி, சாவர்ணியின் புதல்வர்களாகப் பிறக்கும் அரசர்கள்.

இந்த அதிகாரத்தில் அரசை இழந்த சுரத அரசனும், உறவினரிடம் விரக்தியடைந்த சமாதி வைசியனும் தங்கள் துயரமும் மனக்குழப்பமும் கொண்டு மேதஸ் முனிவரை நாடுகின்றனர். முனிவர், ஆசை‑விரக்தி மற்றும் மயக்கம் அனைத்தும் உலகை ஆளும் மகாமாயா தேவியின் சக்தியால் நிகழ்வதாக அறிவுறுத்துகிறார். பின்னர் தேவீமாஹாத்ம்யத்தின் முன்னுரை தொடங்குகிறது—விஷ்ணுவின் யோகநித்திரை, நாபிக்கமலத்தில் இருந்து பிரம்மாவின் தோற்றம், மதுகைடப தைத்யர்களின் பிறப்பு, பிரம்மவத முயற்சி, மேலும் தேவியின் அருளால் விஷ்ணு விழித்தெழுதல்।

இந்த அத்தியாயத்தில் மகிஷாசுரனின் எழுச்சி, அவன் அகந்தையால் தேவர்களின் தோல்வி, மூவுலகத் துன்பம் கூறப்படுகிறது. தேவர்கள் பிரம்மா‑விஷ்ணு‑சிவரைச் சரணடைகிறார்கள். அவர்களின் கோப‑துயரத் தேஜஸ் ஒன்றிணைந்து மகாதேவியாக வெளிப்படுகிறது; தேவர்கள் தத்தம் ஆயுதங்களையும் ஆபரணங்களையும் அர்ப்பணிக்கின்றனர். ஸ்துதிகளால் மகிழ்ந்த தேவி மகிஷாசுரனை வதைக்கப் போருக்குத் தயாராகிறாள்.

இந்த அதிகாரத்தில் தேவி துர்கை மகிஷாசுரனின் பெரும் படையை கடும் போரில் அழிக்கிறாள். சூலம், சக்கரம் முதலிய தெய்வ ஆயுதங்களால் ரதம், குதிரை, யானை, காலாட் படைகளைச் சிதறடிக்கிறாள். இறுதியில் மகிஷாசுரன் பல வடிவங்கள் எடுத்து மாயப் போர் செய்கிறான்; ஆனால் தேவி அவன் அகந்தையை அடக்கி போர்க்களத்தில் அவனை வதம் செய்து தேவர்களுக்கும் உலகிற்கும் அச்சநீக்கத்தை அளிக்கிறாள்.

மகிஷாசுரன் வதத்திற்குப் பின் தேவர்கள் அனைவரும் தேவியை அணுகி பக்தியுடன் ஸ்தோத்திரம் செய்து, அவளின் வீரமும் கருணையும் போற்றுகின்றனர். தேவி பிரசன்னமாய் அவர்களின் அச்சமும் துயரும் நீக்கி வரம் அளித்து, தர்மத்தை காக்க காலந்தோறும் தோன்றுவேன் என அபயம் அளிக்கிறாள்।

இந்த அதிகாரத்தில் சும்ப-நிசும்பரின் அச்சத்தால் தேவர்கள் இமயத்திற்கு சென்று பார்வதியைச் சரணடைந்து பக்தியுடன் தேவியைத் துதிக்கின்றனர். துதியால் மகிழ்ந்த தேவி, பார்வதியின் கோசத்திலிருந்து ‘கௌசிகி’ எனும் திவ்யத் தேஜஸுடன் வெளிப்படுகிறாள்; பார்வதி கருநிறமாகிறாள். கௌசிகி தேவர்களுக்கு அபயம் அளித்து அசுரவதத்தை உறுதிமொழியாக்குகிறாள். அவளின் அபூர்வ அழகுச் செய்தி கேட்ட சும்பன், தேவியை வசியப்படுத்தி தன் அருகே கொண்டு வர தூதனை அனுப்புகிறான்.

இந்த அத்தியாயத்தில் சும்பன் தேவியின் அழகில் மயங்கி, தூம்ரலோசனனை தூதனாக அனுப்பி—தேவியை சமாதானப்படுத்தி அல்லது பலவந்தமாக கொண்டு வருமாறு கட்டளையிடுகிறான். தூம்ரலோசன் படையுடன் வந்து அகந்தையுடன் கடுமையான வார்த்தைகள் பேசுகிறான். தேவி அவன் திமிரை கண்டித்து, கோபத்தில் தன் ‘ஹூங்காரம்’ மட்டுமே கொண்டு அவனைச் சாம்பலாக்குகிறாள். தூம்ரலோசன வதத்தின் செய்தி கேட்ட சும்பன் சீற்றமடைந்து, தேவியுடன் போரிட சண்டன் மற்றும் முண்டனை அனுப்புகிறான்.

இந்த அத்தியாயத்தில் தேவியின் கோபத்திலிருந்து காளி தோன்றி அசுர சேனையைச் சிதைத்து அழிக்கிறாள். பின்னர் சண்டன், முண்டன் போருக்கு வந்தபோது காளி அவர்களை வதைத்து தலைகளைப் பறிக்கிறாள்; இதனால் அவள் ‘சாமுண்டா’ எனப் புகழ்பெறுகிறாள்.

இந்த அதிகாரத்தில் தேவியின் உக்கிர சக்தியால் அசுர சேனைகள் சிதறுகின்றன. ரக்தபீஜனுக்கு கிடைத்த வரத்தினால் அவன் உடலிலிருந்து விழும் ஒவ்வொரு ரத்தத் துளியிலிருந்தும் புதிய ரக்தபீஜன் தோன்றுகிறான்; ஆகவே போர் மிகக் கடினமாகிறது. அப்போது தேவியின் தேஜஸிலிருந்து மாத்ரிகைகள் வெளிப்படுகின்றனர்—பிராஹ்மணி, மாஹேஸ்வரி, கௌமாரி, வைஷ்ணவி, வாராஹி, ஐந்த்ரி, சாமுண்டா—அவர்கள் தத்தம் சக்தியால் தானவர்களை அழிக்கின்றனர். காளி/சாமுண்டா ரத்தத்தை அருந்த, மாத்ரிகைகள் விழும் ரத்தத்தைத் தடுத்து சேகரிக்கின்றனர்; இதனால் ரக்தபீஜனின் மீள்வளர்ச்சி தடுக்கப்படுகிறது. இறுதியில் தேவியின் தாக்குதலால் ரக்தபீஜன் வதம் செய்யப்படுகிறான்; தேவர்கள் ஸ்துதி செய்து உலகில் அமைதி நிலைபெறுகிறது.

இந்த அத்தியாயத்தில் சும்பன், நிசும்பன் ஆகியோரின் கோபம் தீவிரமடைந்து, தேவியுடன் கடும் போர் எழுகிறது. பலவகை ஆயுதத் தாக்குதல்களால் அசுர சேனை சோர்ந்து, பல வீரர்கள் தடுக்கப்படுகின்றனர். தேவி தன் தேஜஸும் சக்தியும் கொண்டு எதிரிகளை அடக்கி, நிசும்பன் மீது தீர்மானமான தாக்குதலை நிகழ்த்துகிறாள். இறுதியில் நிசும்பனின் உடல் பிளந்து அவன் போர்க்களத்தில் வீழ்கிறான். சகோதரன் வீழ்ச்சியை கண்ட சும்பன் துயர்-கோபத்தில் மேலும் கொந்தளித்து, போரை இன்னும் உக்கிரமாக்க உறுதிகொள்கிறான்.

இந்த அத்தியாயத்தில் தேவி அம்பிகை சும்பனுடன் கடும் போர் புரிகிறாள். சும்பனின் அகந்தை, அவன் மாயை மற்றும் தானவ சேனை தேவி தெய்வீகத் தேஜஸால் அழிந்து, இறுதியில் சும்பன் வதம் செய்யப்படுகிறான். பின்னர் தனித்தனியாக வெளிப்பட்ட தேவியரெல்லாம் மீண்டும் அம்பிகையிலே லயமடைகின்றனர்; தேவர்கள் ஸ்துதி செய்து உலகில் அமைதி நிலைபெறுகிறது.

இந்த அதிகாரத்தில் தேவர்கள் காத்தியாயனி தேவியைத் துதித்து உலகரட்சைக்காக வரம் வேண்டுகின்றனர். தேவி அவர்களின் பக்தியை ஏற்று, தர்மநிலைக்காக யுகம் யுகமாக பல வடிவங்களில் அவதரிப்பேன் என முன்னறிவிப்பு அளித்து, தீயோரைக் கட்டுப்படுத்தி நல்லோரைக் காப்பேன் என்று உறுதி கூறுகிறாள்।

இந்த அத்தியாயத்தில் தேவீமாஹாத்ம்யத்தின் பலன்களும் தேவியின் பாதுகாப்பு உறுதியும் கூறப்படுகின்றன. உலகமாதா—நம்பிக்கையுடன் இதை பாராயணம் செய்யவும், கேட்கவும், ஸ்தோத்திரம் செய்யவும் செய்பவரின் பயம், நோய், துயரம், வறுமை, பகைமை நீங்கும்; ஆயுள், புகழ், செல்வ-செழிப்பு, சந்தான சுகம் பெருகும் என அருள்கிறாள். போர், அரசவையில், தீ, நீர், காடு, திருடர் அச்சம், கிரகபீடைகள் ஆகியவற்றில் தேவியே துணை நிற்பாள். நவராத்திரி, சண்டீபாராயணம், ஹோமம், தானம், விரதத்துடன் பாராயணம் செய்தால் சிறப்பு பலன்; இறுதியில் முக்தி அளிக்கும் தன்மையும் போற்றப்படுகிறது.

தேவி வெளிப்பட்டபோது சுரத அரசனும் சமாதி வைசியனும் பக்தியுடன் ஸ்தோத்திரம் செய்து வரங்களை வேண்டினர். தேவி சுரதனுக்கு மீண்டும் அரசாட்சி கிடைக்கச் செய்தருளி, எதிர்காலத்தில் ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில் ‘சாவர்ணி’ எனும் மனுவாகப் பிறப்பான் என்றும் அருளினாள். வைசியனுக்கு வைராக்யம், ஆத்மஞானம், சம்சாரப் பந்தன விடுதலை ஆகிய வரங்களைத் தந்து மோட்சப் பாதையை அளித்தாள். பின்னர் ஜகன்மாதா தேவி அந்தர்தானமானாள்; ரிஷி தேவீமாஹாத்ம்யத்தின் பலன் கூறி, தேவி எப்போதும் பக்தர்களைக் காக்கிறாள் என்று நிறைவு செய்தார்.

இந்த அத்தியாயத்தில், முனிவர் மார்க்கண்டேயர் தேவி மாஹாத்மியத்தை நிறைவு செய்கிறார். மகிஷாசுரன், சும்பன், நிசும்பன் மற்றும் ரக்தபீஜன் ஆகியோர் மீதான தேவியின் வெற்றிகளைச் சுருக்கமாகக் கூறுகிறார். பின்னர் எதிர்காலத்தில் வரவிருக்கும் நான்கு மன்வந்தரங்களின் விரிவான தீர்க்கதரிசனப் பட்டியலுக்குச் செல்கிறார். ஒன்பதாவது முதல் பதின்மூன்றாவது வரையிலான பிரளய காலங்களுக்கான மனுக்கள், இந்திரர்கள், தெய்வீக ஜீவராசிகள், சப்தரிஷிகள் மற்றும் அரச வம்சாவளிகளை இந்த அத்தியாயம் முறையாக விளக்குகிறது. இது புராணங்களின் சுழற்சி காலக் கண்ணோட்டத்தையும் ஒழுங்கான பிரபஞ்ச வாரிசு முறையையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

இந்த அத்தியாயத்தில், பற்றற்ற சந்நியாசியாக கடும் தவம் செய்து வரும் ருசி முனிவரிடம், அவரது பித்ருக்கள் வந்து திருமணம் செய்து கிருஹஸ்த தர்மத்தை நிறைவேற்ற வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகின்றனர். சந்நியாசமும் இல்லற தர்மமும் இடையே தத்துவ விவாதம் நடக்கிறது. பித்ருக்கள் ஐந்து தினசரி யக்ஞங்களையும் பற்றற்ற கர்மாவையும் மோக்ஷத்திற்கான வழியாக வலியுறுத்த, ருசி பற்று துன்பத்திற்கும் பந்தத்திற்கும் வழிவகுக்கிறது என்று நிலைப்பாடு எடுக்கிறார்.

இந்த அத்தியாயத்தில், பிராமண முனிவர் ருசி, தன் மூதாதையர்களின் திருமணக் கட்டளையால் வருந்தி, பிரம்மாவை மெச்சும் பொருட்டு நூறு ஆண்டுகள் தவம் செய்கிறார். பிரம்மா அவருக்குப் பிரஜாபதி பதவியை வழங்கி, சிராத்தம் மூலம் பித்ருக்களை வழிபடுமாறு அறிவுறுத்துகிறார். பின்னர் ருசி ஆற்றங்கரையில் அமர்ந்து, தேவர்கள், முனிவர்கள் மற்றும் சமுதாயத்தின் அனைத்து வர்க்கங்களாலும், விண்ணுலகு, வளிமண்டலம் மற்றும் பாதாள உலகங்களில் வழிபடப்படும் முப்பத்தொன்று வகையான மூதாதையர்களைப் போற்றிப் பரந்த ஸ்தோத்திரம் ஒன்றை இயற்றுகிறார். இவ்வத்தியாயம் பித்ருக்களின் காவலையும், வளம், மக்கட்செல்வம் மற்றும் ஆன்மீகப் புண்ணியத்தை அருளுமாறு வேண்டும் பிரார்த்தனைகளுடன் நிறைவடைகிறது.

இந்த அத்தியாயத்தில், முனிவர் ருசி பித்ருக்களையும், பிரபஞ்ச தேவதைகளையும், படைப்பின் யோகக் கொள்கைகளையும் போற்றி விரிவான ஸ்தோத்திரம் இயற்றுகிறார், இது மூதாதையர்களை மகிழ்விக்கிறது. பித்ருக்கள் ருசிக்கு தெய்வீக மனைவியை வழங்கி, அவரது மகன் எதிர்கால மன்வந்தரத்தின் ஞானமிக்க அதிபதியான ரௌச்ய மனுவாக விளங்குவார் என்று தீர்க்கதரிசனம் கூறுகின்றனர். இந்த ஸ்தோத்திரத்தை சிராத்த விழாக்களில் ஓதினால், குறைபாடுகளுடன் செய்யப்பட்ட சடங்குகளும் புனிதமடைந்து, ஓதும் காலத்தைப் பொறுத்து பல ஆண்டுகள் மூதாதையர் திருப்தி பெறுவர் என்று பித்ருக்கள் அறிவித்து முடிக்கின்றனர்.

இந்த அத்தியாயத்தில், அப்சரஸ் பிரம்லோசா, தவசி ருசி மற்றும் புஷ்கரரின் மகள் மாலினி ஆகியோரின் திருமணத்தை ஏற்பாடு செய்கிறார், அவர்களிடமிருந்து ரௌச்ய மனு பிறக்கிறார். இந்த அத்தியாயம் ரௌச்ய மன்வந்தர விவரணையை முடித்து, இந்த விவரணையைக் கேட்பதன் ஆன்மீக நன்மைகளை அறிவிக்கிறது, அவற்றில் வளம், நல்வாழ்வு மற்றும் மூதாதையரின் அருள் ஆகியவை அடங்கும்.

இந்த அத்தியாயத்தில், முனிவர் பூதி ஒரு வேள்வியில் கலந்துகொள்ளும்போது தன் சீடன் சாந்தியிடம் தனது புனித நெருப்பை ஒப்படைக்கிறார். நெருப்பு அணைந்துவிட்டதைக் கண்டு பயந்த சாந்தி, தன் குருவின் புகழ்பெற்ற கோபத்திலிருந்து பாத்துக்கொள்ள அக்னிக்கு விரிவான ஒரு ஸ்தோத்திரத்தை இயற்றுகிறார். இந்த ஸ்தோத்திரம் அக்னியை எல்லாம் நிறைந்த பிரபஞ்சத் தத்துவமாக, தேவர்களின் வாயாக, ஹோமங்களை மாற்றுபவராக, மூலிகைகளின் மூலமாக, மற்றும் எல்லா உயிர்களிலும் தன்மாத்திரைகளிலும் இருக்கும் இன்றியமையாத சக்தியாக போற்றுகிறது. இந்த பக்திப்பூர்வமான பிரார்த்தனையின் மூலம், சாந்தி அக்னியின் ஏழு ஜுவாலைகளான காளி, கராளி, மனோஜவா, சுலோஹிதா, சுதூம்ரவர்ணா, ஸ்புலிங்கினி மற்றும் விஸ்வஸ்ருஜ் ஆகியவற்றை தன்னை பாவத்திலிருந்தும் உலகியல் பயத்திலிருந்தும் காக்க வேண்டுகிறார்.

இந்த அத்தியாயத்தில், பக்திமிக்க சீடர் சாந்தி அக்னியை ஒரு ஸ்தோத்திரத்தால் பிரார்த்தித்து, தனது குருவின் நலனுக்காக, புனித யக்ஞ வேதியின் மீட்சிக்காக, மற்றும் ஒரு சிறப்புமிக்க புத்திரனின் பிறப்பிற்காக தன்னலமற்ற முறையில் வரங்களை வேண்டுகிறார். இந்த குருபக்தியால் மெய்சிலிர்த்த அக்னி, அனைத்து வேண்டுதல்களையும் நிறைவேற்றி, குருவின் மகன் பௌத்யன் பதினான்காவது மன்வந்தரத்தின் மனுவாக வருவான் என்று தீர்க்கதரிசனம் கூறுகிறார். அந்த மன்வந்தரத்தின் தெய்வீக கணங்கள், முனிவர்கள், இந்திரன் சூசி, மற்றும் அரசர்கள் பற்றிய விவரங்கள் கொடுக்கப்படுகின்றன. அனைத்து பதினான்கு மன்வந்தரங்களையும் சரியான வரிசையில் கேட்பதால் கிடைக்கும் ஆன்மீக நன்மைகள் விரிவாக எடுத்தியம்பப்பட்டு, அவ்வாறு கேட்பது தேவர்களையும் முனிவர்களையும் மகிழ்வித்து, பாவங்களை அழித்து, சுப ஆன்மீக கதிக்கு வழிவகுக்கும் என்று நிறைவு செய்யப்படுகிறது.

இந்த அத்தியாயத்தில், முனிவர் க்ரௌஸ்துகி மார்க்கண்டேயரிடம் பிரம்மாவிலிருந்து தொடங்கும் அரசர்களின் முழு வம்சாவளியை விவரிக்குமாறு கேட்டுக்கொள்கிறார். அதற்கு அந்த முனிவர், தட்சன், அதிதி மற்றும் காசியபர் வழியாக சூரிய கடவுளான விவஸ்வான் தோன்றும் சூரிய வம்சத்தின் தோற்றத்தை வெளிப்படுத்துகிறார். இந்த அத்தியாயம் சூரியனை பரம்பொருளான பிரம்மத்துடன் அடையாளப்படுத்தும் ஆழ்ந்த தத்துவ விளக்கத்தில் முடிவடைகிறது, அண்டமுட்டையான பிரம்மாண்டம், புனித ஓங்கார மந்திரம், மற்றும் ஏழு அண்ட இருப்பு தளங்களின் தோற்றம் ஆகியவற்றை விவரிக்கிறது.

இந்த அத்தியாயத்தில், முனிவர் மார்க்கண்டேயர் நான்கு வேதங்களின் பிரபஞ்ச தோற்றத்தை விளக்குகிறார். ஒவ்வொரு வேதமும் பிரம்மாவின் ஒரு குறிப்பிட்ட முகத்திலிருந்து தோன்றியது என்றும், ரஜஸ், ஸத்வ, தமஸ் என்ற குணங்களால் விளக்கப்படுகிறது என்றும் விவரிக்கிறார். வேதங்கள் ஆதி ஒலியான 'ஓம்' என்பதில் லயித்து, ஆதித்யன் என்ற பரம ஒளியுடன் ஐக்கியம் அடைந்தது என்றும், பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரர் வழியாக படைப்பு, காத்தல், அழித்தல் என்ற பிரபஞ்ச செயல்களுக்கு ஒத்தது என்றும் இந்த உரையாடல் வெளிப்படுத்துகிறது. இறுதியாக, பரம புருஷனே வேதங்களின் ஆன்மா என்றும், வேதாந்தத்தின் மூலம் அவரை அடைய முடியும் என்றும் இந்த அத்தியாயம் அடையாளப்படுத்துகிறது.

இந்த அத்தியாயத்தில், பிரம்மா சர்வ நாசத்தை ஏற்படுத்தும் பிரளயாக்னியை எதிர்கொண்டு, சூரியனை பரம்பொருளாகவும் வேதங்களின் சாரமாகவும் அடையாளப்படுத்தி ஆழ்ந்த ஸ்தோத்திரம் செய்கிறார். திருப்தியடைந்த சூரிய தேவன் தன் உக்ர சக்தியை பிரம்மாவின் ஸ்துதியால் திரும்பப் பெற, பிரம்மா தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள், விலங்குகள் மற்றும் அனைத்து உலகங்களையும் படைக்கத் தொடங்குகிறார். இந்த விவரிப்பு கல்பங்களின் சுழற்சி தன்மையை உறுதிப்படுத்தி, இறைவழிபாட்டிற்குப் பின் படைப்பு நிகழும் மீண்டும் வரும் முறையை நிலைநாட்டுகிறது.

இந்த அத்தியாயத்தில் மார்க்கண்டேயர் பிரம்மாவின் உலகப் படைப்பை வர்ணங்கள், ஆசிரமங்கள், மற்றும் புவியியல் அம்சங்களுடன் விவரிக்கிறார். காசியபரின் பதின்மூன்று மனைவியர் வழியாகப் பிறந்த சந்ததியினரின் வம்சாவளி தரப்படுகிறது. இது தேவர்கள், தைத்யர்கள், நாகர்கள், கந்தர்வர்கள் உட்பட பல ஜீவராசிகளின் தோற்றத்தை நிலைநிறுத்துகிறது. தைத்யர்கள் தேவர்களை வென்று மூன்று உலகங்களையும் கைப்பற்றியபோது, அதிதி கடும் தவம் செய்து சூரியக் கடவுளுக்கு விரிவான ஸ்தோத்திரம் இயற்றுகிறாள். சூரியன் அவள் முன் தோன்றுகிறார். இந்த அத்தியாயம் சூரியனை பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் ஆகிய மூவரின் ஒருங்கிணைந்த சாரமாகவும், படைப்பு, காத்தல், அழித்தல் ஆகியவற்றை ஆளும் ஏக சக்தியாகவும் அடையாளப்படுத்தும் ஆழ்ந்த தத்துவ வசனங்களுடன் நிறைவடைகிறது.

இந்த அத்தியாயத்தில், மார்க்கண்டேய முனிவர் மார்த்தாண்டரின் (சூரிய தேவன் விவஸ்வான்) திவ்ய பிறப்பை விவரிக்கிறார். அதிதியின் தவத்தால் சூரியன் தன் சுஷும்னா கிரணத்தின் மூலம் அவள் கர்ப்பத்தில் அவதரித்தார். தன் கணவர் காச்யபருடன் மோதலுக்குப் பிறகு, அதிதி அந்த பிரகாசமான கருவை வெளியிட, வானிலிருந்து ஒரு தெய்வீக குரல் அவனை மார்த்தாண்டன் என அறிவித்தது. அவன் அசுரர்களை அழித்து, தேவர்களை அவர்கள் யாக அதிகாரத்தில் மீண்டும் நிலைநிறுத்துவான் என்றும் அறிவிக்கப்பட்டது.

இந்த அத்தியாயத்தில், சஞ்சனை சூரியனின் தீவிரமான பிரகாசத்தைத் தாங்க முடியாமல், தன் நிழல்-இரட்டையான சாயாவைத் தன் இடத்தில் விட்டுவிட்டுத் தவம் செய்யச் செல்கிறாள், இது யமன் ஏமாற்றத்தைக் கண்டுபிடிக்கும்போது குடும்பச் சண்டைக்கு வழிவகுக்கிறது. விஸ்வகர்மா சூரியனின் பிரகாசத்தைக் குறைத்து, மிகையானதை சகத்வீபத்தில் வைக்கிறார், இது பிரளயத்தை ஏற்படுத்துகிறது, அதைத் தொடர்ந்து தேவர்கள், முனிவர்கள், திவ்ய இசைக்கலைஞர்கள் சூரியக் கடவுளைப் போற்றும் பெரும் விண்ணுலகச் சபை நடக்கிறது. இந்தப் புனிதக் கதையைக் கேட்பது வாழ்வின் இறுதியில் சூரியனின் உலகத்திற்கு வழிவகுக்கும் என்ற மோட்ச வாக்குறுதியுடன் இந்த அத்தியாயம் முடிகிறது.

இந்த அத்தியாயத்தில், தெய்வீக விஸ்வகர்மா சூரிய தேவனைப் போற்றி ஒரு பக்திப் பாடலை இயற்றுகிறார். மூன்று உலகங்களுக்கும் காரணமான பிறவியற்றவர், உள் ஆன்மா, அனைத்து இருப்பின் ஒளிர்பவர் என சூரியனைப் போற்றுகிறார். இப்பாடல் வேத சூரிய இறையியலை வேதாந்த தத்துவத்துடன் இணைத்து, சூரியனை உடல் சூரியனாகவும், உயர்ந்த அறிவும் ஞானமுமான இறைத்தத்துவக் கொள்கையாகவும் சித்தரிக்கிறது. பக்தர்களிடம் சூரியனின் தூய்மைப்படுத்தும் சக்தியையும் கருணையையும் ஒப்புக்கொண்டு, பாதுகாப்பிற்கான தனிப்பட்ட பிரார்த்தனையுடன் இவ்வத்தியாயம் நிறைவடைகிறது.

இந்த அத்தியாயத்தில், முனிவர் மார்க்கண்டேயர் விஸ்வகர்மா சூரியனின் மிகையான பிரகாசத்தைப் பிரித்தெடுத்து விஷ்ணுவின் சக்கரம் மற்றும் சிவனின் திரிசூலம் உட்பட தேவர்களின் திவ்ய ஆயுதங்களை உருவாக்கிய விதத்தை விவரிக்கிறார். சூரியனின் சஞ்சனையுடனான குதிரை உருவிலான சங்கமம், அஸ்வினிகள், ரேவந்தன் மற்றும் வைவஸ்வத மனுவின் பிறப்பிற்கு வழிவகுத்தது, அதேசமயம் எதிர்கால மனு சாவர்ணியைப் பற்றிய இறைவாக்கு மற்றும் இந்த புனித விவரணத்தைக் கேட்பதன் ஆன்மீக புண்ணியங்களை அறிவிக்கிறது.

இந்த அத்தியாயத்தில், மன்னர் ராஜ்யவர்த்தனர் ஏழாயிரம் ஆண்டுகள் நீதியுடன் ஆட்சி செய்த பின்னர், ஒரு நரை முடியைக் கண்டு ஆசிரம தர்மப்படி வனபிரஸ்தத்தை ஏற்க முடிவு செய்கிறார். அவரது பக்தியுள்ள பிரஜைகள் அவரது புறப்பாட்டை ஏற்க முடியாமல், கந்தர்வ சுதாமரின் வழிகாட்டுதலின்படி புனித குருவிசல வனத்தில் கடுமையான தவங்களையும் வேத வழிபாடுகளையும் செய்கின்றனர். மூன்று மாதங்கள் பக்தியுடன் வழிபட்டதற்கு மகிழ்ந்த சூரிய தேவர், பக்தர்களுக்கு தனது திவ்ய தரிசனத்தை அருளுகிறார், மேலும் இந்த அத்தியாயம் சூரியனை எல்லா தேவர்களையும் பிரபஞ்ச தத்துவங்களையும் உள்ளடக்கிய பரம சர்வவியாபி தெய்வமாகப் போற்றும் விரிவான ஸ்தோத்திரத்துடன் நிறைவடைகிறது.

இந்த அத்தியாயத்தில், சூரியனால் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் ஆயுள் பெற்ற ஒரு மன்னன், தன் அன்பான மனைவி, பிள்ளைகள், பிரஜைகளை விட நீண்ட காலம் வாழ வேண்டும் என்பதை எண்ணி ஆழ்ந்த துயருறுகிறான். இது ஆசியை விட சாபமே என உணர்ந்து, சூரியனை பிரார்த்திக்க கடும் தவம் செய்கிறான். சூரியன் அவன் சுயநலமற்ற பக்தியால் மகிழ்ந்து, அவன் முழு இராச்சியத்திற்கும் நீட்டிக்கப்பட்ட ஆயுளை அருள்கிறார். இந்த சூரிய மாஹாத்மியத்தை ஓதுவோர் கேட்போர் பெறும் ஆன்மீக பலன்களை விவரிக்கும் பலஸ்ருதியுடன் இந்த அத்தியாயம் நிறைவடைகிறது.

இந்த அத்தியாயத்தில், மார்க்கண்டேயர் க்ரௌஷ்டுகிக்கு ஏழாவது மனுவான வைவஸ்வத மனுவின் வம்சாவளியை எடுத்துரைக்கிறார், சூரியனை பரமாத்மாவாக விளக்கும் இறையியல் விளக்கத்துடன் தொடங்குகிறார். யாகச் சடங்கின் மூலம் இளவின் அற்புதமான பிறப்பு, மித்ர-வருணர்களின் அருளால் சுத்யும்னராக மாறுதல், பின்னர் பாலின மாற்றம் காரணமாக புரூரவஸ் பிறந்தது ஆகியவை விவரிக்கப்படுகின்றன, இது சந்திர வம்சத்தின் அடித்தளத்தை நிறுவுகிறது.

இந்த அத்தியாயத்தில், மனுவின் மகனான பிருஷத்ரன், வேட்டையாடும்போது ஒரு பிராமணரின் யாகப் பசுவை காட்டு விலங்கு என்று தவறுதலாகக் கருதி கொன்றுவிடுகிறான். அந்த பிராமணரின் மகன் பப்ரவ்யன், பிருஷத்ரனை சூத்ரனாக மாறும்படி சபிக்கிறான். மன்னன் எதிர்ச்சாபம் கொடுக்க முயன்றாலும், மௌலி முனிவர் கோபத்தின் அழிவுத்தன்மையையும் அறியாமையால் செயல்படுபவர்களிடம் இரக்கம் காட்டுவதின் சிறப்பையும் ஞானமாக உரைத்து தலையிடுகிறார். இந்த அத்தியாயம், மீளமுடியாத சாபத்தின் விளைவாக பிருஷத்ரன் தனது தாழ்ந்த நிலையை ஏற்றுக்கொள்வதுடன் முடிவடைகிறது.

இந்த அத்தியாயத்தில், க்ஷத்திரிய இளவரசர் நபாகன் ஒரு வைசிய கன்னியைக் காதலிக்கிறார். முறையான திருமண நெறிகளை வகுத்துரைக்கும் பிராமண முனிவர்களின் அறிவுரையை நிராகரித்து, ராட்சச விவாகம் மூலம் அவளைக் கடத்துகிறார். இதனால் தன் சொந்த தந்தையுடன் போரில் ஈடுபடுகிறார். வானிலிருந்து ஒரு சஞ்சார முனிவர் தலையிட்டு, வர்ண தர்மத்தை மீறிய இந்தக் குற்றச்செயலால் நபாகன் தன் க்ஷத்திரிய அந்தஸ்த்தை இழந்துவிட்டார், எனவே அரச போரில் ஈடுபடும் உரிமை அவருக்கு இல்லை என்று அறிவிக்கிறார்.

இந்த அத்தியாயத்தில், போரிடுவதைத் துறந்து வைசிய தர்மத்தை ஏற்ற தந்தைக்குப் பிறந்த பாலந்தனன், அரச முனிவர் நிபாவிடமிருந்து தெய்வீக ஆயுதங்களைப் பெற்று, தன் பித்ரு சகோதரர்களை வென்று மூதாதையரின் இராச்சியத்தை மீட்டெடுக்கிறான். தன் தந்தையின் கட்டளையை மீறியதாகக் கூறி அவனது தந்தை நபாகன் சிம்மாசனத்தை மறுக்கிறான். அப்போது பாலந்தனனின் தாய் சுப்ரபை, ஒரு பெண்ணைத் தாக்குதலிலிருந்து காக்கத் தவறியதற்காக தன் கணவர் மன்னன் சுதேவனை வைசியனாக மாற்றிய சாபத்தை வெளிப்படுத்துகிறாள். இந்த அத்தியாயம், சத்ரிய அடையாளம் பிறப்பால் மட்டும் அல்ல, பலவீனர்களைப் பாதுகாக்கும் கடமையாலேயே வரையறுக்கப்படுகிறது என்ற கொள்கையை நிலைநாட்டுகிறது.

இந்த அத்தியாயத்தில், கிருபாவதி தன் குலத்தையும் பிறப்பின் சூழ்நிலைகளையும் விவரிக்கிறாள். முனிவர் பிரமதி அகந்தை கொண்ட நாளனை எரித்ததுடன் தொடங்குகிறது. பின்னர் அவர் தாழ்மையான சுதேவனுக்கு வைசியரிலிருந்து க்ஷத்ரியராக மாறும் வரத்தை வழங்குகிறார். அதன்பின் கருணையுள்ள அரச முனிவர் சுரதரிடமிருந்து தனக்கு அதிசயமான பிறப்பு நிகழ்ந்ததையும், அகஸ்தியரின் சகோதரர் தனக்கு வழங்கிய சாபத்தையும் அவள் விவரிக்கிறாள். இந்த சாபத்திலேயே தெய்வீக கிருபையால் க்ஷத்ரிய குலத்திற்கு மீண்டும் உரியவராகும் வாக்குறுதி அடங்கியுள்ளது.

இந்த அத்தியாயத்தில், மார்க்கண்டேய முனிவர் கிரௌஷ்டுகிக்கு இளவரசர் வத்ஸப்ரியின் வீரக் கதையை விவரிக்கிறார், அவர் தைத்யன் குஜம்பனை வென்று இளவரசி முதாவதியை மணக்கிறார். குஜம்பனின் சக்திவாய்ந்த கதாயுதமான சுனந்தாவின் இரகசியப் பலவீனம் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது, அது ஒரு பெண்ணால் தொடப்படும்போது சக்தியை இழக்கிறது, மேலும் முதாவதியின் பக்தியும் வத்ஸப்ரியின் வீரமும் சேர்ந்து வெற்றியைப் பெறுவது காட்டப்படுகிறது. இந்த அத்தியாயம் வத்ஸப்ரியின் நீதியான ஆட்சியுடன் முடிவடைகிறது, அது சரியான வேள்விகள், பிரஜைகளின் பாதுகாப்பு, மற்றும் தர்ம ஆட்சியால் விளக்கப்படுகிறது.

இந்த அத்தியாயத்தில், மார்க்கண்டேய முனிவர் பிரம்சு மன்னரின் வம்சாவளியையும் அவரது பன்னிரண்டு புதல்வர்களையும் விவரிக்கிறார். கனித்ர மன்னரின் நீதியான ஆட்சியே முக்கியமாக எடுத்துரைக்கப்படுகிறது. அவரது சார்பற்ற கருணையும் தர்ம அடிப்படையிலான ஆட்சியும் சிறந்த மன்னருக்கு எடுத்துக்காட்டாக விளங்குகிறது. விசுவவேதி என்ற துரோக அமைச்சர் அபிசார சூனியத்தின் மூலம் ஆட்சியை கைப்பற்ற சதி செய்கிறார். ஆனால் அந்த இருண்ட சடங்குகள் தோல்வியடைகின்றன. கிருத்யா என்ற அழிவுகரமான ஆவிகள் சதிகாரர்கள் மீதே திரும்புகின்றன. கனித்ரரின் தேடிய புண்ணியம் அவரைத் தீங்கிலிருந்து காக்கிறது. இது நீதியானது தீய எண்ணங்களை விட இறுதியில் வெற்றி பெறும் என்ற புராண கொள்கையை நிரூபிக்கிறது.

இந்த அத்தியாயத்தில், கானித்ர மன்னர் வசிஷ்ட முனிவரிடமிருந்து தன் சகோதரர்களும் குடும்ப குருக்களும் துர்மந்திரி சௌரியின் சதிகளால் வீழ்ந்ததை அறிகிறார். மனம் நொந்த மன்னர், த்விஜர்களின் அழிவுக்கு தன்னையே குற்றம் சாட்டிக்கொள்கிறார். தன் மகன் க்ஷுபருக்கு அரியணையை ஒப்படைத்துவிட்டு, கானித்ர மன்னர் தன் மூன்று மனைவியருடன் காட்டுக்குச் சென்று மூன்று நூற்றைம்பது ஆண்டுகள் கடுமையான தவம் செய்கிறார். இறுதியில், அவர் உயர்ந்த தேவ உலகங்களை அடைகிறார். அவரது பக்தியுள்ள மனைவியர் சாலோக்யம் அடைந்து, தங்கள் கணவருடன் அதே உலகில் வாழ்கின்றனர்.

இந்த அத்தியாயத்தில், முனி மார்க்கண்டேயர் நீதிமான் அரசன் க்ஷூபரின் வம்சாவளியை விவரிக்கிறார். அவரது யாக விரதங்கள், பிராமணர்களுக்கு வழங்கிய தான தர்மங்கள், மற்றும் சிறந்த ஆட்சி முறை ஆகியவை விவரிக்கப்படுகின்றன. பிரமதன் வழியாக விவிம்சன் வரை வம்ச வாரிசுகள் காட்டப்படுகிறார்கள். விவிம்சனின் செழிப்பான ஆட்சி பூமிக்கு செழிப்பைக் கொண்டு வருகிறது. போரில் மரணமடைந்த பின் அவர் இந்திரனின் தேவ உலகத்திற்கு எழுந்து செல்கிறார்.

இந்த அத்தியாயத்தில், ஆயிரக்கணக்கான வேள்விகளை நிகழ்த்திய புகழ்மிகு மன்னர் கானிநேத்திரன், பிதுர்கடன் செய்யும் நோக்கில் வேட்டையாடச் சென்றபோது காட்டில் இரண்டு மான்களைச் சந்திக்கிறார். அவற்றுடனான ஆழ்ந்த உரையாடல் வாயிலாக, மகப்பேறின்மையும் மக்களைப் பெறுவதும் இரண்டுமே துன்பத்திற்கு வழிவகுக்கின்றன என்ற மான்கள் வெளிப்படுத்துகின்றன. முன்னது குறிக்கோளின்மையாலும், பின்னது பற்றின் காரணமாக எழும் எண்ணற்ற கவலைகளாலும் துன்பம் விளைகிறது. இறுதியில், மன்னர் மகனைப் பெற வன்முறையை விட தவத்தையே தேர்ந்தெடுக்கிறார், இது ஒன்றுக்கொன்று முரண்படும் தர்ம கடமைகளுக்கு இடையே நெறிமுறையான சிறப்புடன் செயல்படுவதை வெளிக்காட்டுகிறது.

இந்த அத்தியாயத்தில், மார்க்கண்டேய முனிவர் குழந்தையற்ற ஒரு மன்னனின் கதையை விவரிக்கிறார். கோமதி நதிக்கரையில் கடும் தவம் மற்றும் பக்தியின் மூலம் இந்திரனை மெச்சி, பாலஸ்வன் என்ற நல்லொழுக்கமுள்ள மகனைப் பெறும் வரத்தைப் பெறுகிறான். பின்னர் பாலஸ்வன் தன் இனத்தவர்களின் அகந்தையால் கிளர்ச்சி மற்றும் முற்றுகையை எதிர்கொள்ளும்போது, அவனது வேண்டுதலிலிருந்து அதிபல சேனை அவனது கைகளிலிருந்து அற்புதமாகத் தோன்றி, அவன் தன் எதிரிகளை வென்று நீதிமான் கரந்தமன் என்ற பெயரைப் பெறுகிறான்.

இந்த அத்தியாயத்தில், மகரிஷி மார்க்கண்டேயர் இளவரசர் அவிக்ஷிதனின் பிறப்பை விவரிக்கிறார். அவன் பிறக்கும்போது பிருகஸ்பதி, சுக்ர, சோம மற்றும் புத கிரகங்களின் சுப சாதகமான நிலைகளும், பாப கிரகங்களின் தொடர்பின்மையும் அவனது வித்தியாசமான விதியை குறிக்கின்றன. அவன் கற்றறிந்த மற்றும் வீரமிக்க அரசனாக உருவாகப்போகிறான். இந்த அத்தியாயம் அவிக்ஷிதனின் தர்ம நடத்தைக்கும் மன்னன் பலனின் அதர்ம செயலுக்கும் மாறுபாட்டை காட்டுகிறது. பலன் இளவரசி வைசாலினியை அவளது சுயம்வரத்தில் கடத்திச் செல்கிறான், இது ஒன்று கூடிய க்ஷத்திரிய மன்னர்களை தர்மம் மற்றும் சுயம்வர சுதந்திரத்தை காக்க எழுச்சியுற செய்கிறது.

இந்த அத்தியாயத்தில், மார்க்கண்டேயர் விதிஷா நகரில் நடந்த கொடூரப் போரை விவரிக்கிறார். ஒரு தர்மநிஷ்ட இளவரசர் சுயம்வர விழாவின்போது நூற்றுக்கணக்கான அரசர்களையும் இளவரசர்களையும் தனியே எதிர்த்துப் போரிட்டு அற்புதமான வீரத்தை வெளிப்படுத்துகிறார். பின்னர் தர்மத்தை கைவிட்டவர்களால் அநியாயமாகச் சிறைப்பிடிக்கப்படுகிறார். அந்த பெருமைமிகு கன்னிகை வெற்றியாளர்களில் எவரையும் ஏற்க மறுக்கிறாள். ஜோதிடர் விசால மன்னரிடம் திருமணத்திற்கு உகந்த நேரத்தை எதிர்நோக்க வேண்டுமென்றும், பெரிய தடை ஏற்பட்டுள்ளதாகவும் அறிவுறுத்துகிறார்.

இந்த அத்தியாயத்தில், சுயம்வரத்தில் ஒரு கன்னிகையை வலுக்கட்டாயமாகக் கடத்துவதைத் தடுத்ததற்காகப் பல அரசர்களால் கட்டுண்ட தனது மகன் அவிக்ஷிதனை மீட்க, கரந்தாம மன்னர் மூன்று நாள் போர் புரிகிறார். வெற்றியும் திருமண வாய்ப்பும் இருந்தும், தனது மரியாதை இழந்ததாகக் கருதி அவிக்ஷிதன் மறுக்கிறான். இதனால் அந்தப் பக்திமிக்க கன்னிகை காட்டில் கடும் தவம் மேற்கொள்கிறாள். அப்போது ஒரு தெய்வீக தூதர், அவள் ஒரு சக்ரவர்த்திக்குத் தாயாக வரப்போகிறாள் என்றும், அவன் ஏழு கண்டங்களிலும் தர்மத்தை நிலைநாட்டி தாருஜித் என்ற அசுரனை வதம் செய்வான் என்றும் தீர்க்கதரிசனம் கூறுகிறார்.

இந்த அத்தியாயத்தில், ராணி வீரா ஒரு விரதத்தை மேற்கொண்டு, தன் மகன் அவிக்ஷித்தை யார் எது கேட்டாலும் நிறைவேற்ற வேண்டும் என்று வாக்குறுதி வாங்குகிறார். இது ஒரு நெறிமுறை நெருக்கடிக்கு வழிவகுக்கிறது. மன்னர் கரந்தாமர், அவிக்ஷித் தன் பிரம்மச்சரியத்தை கைவிட்டு அரச வம்சத்தைத் தொடர பேரன் பெற வேண்டும் என்று கோருகிறார். சத்தியத்தின் மீதான தன் உறுதிப்பாட்டால் பிணைக்கப்பட்ட அவிக்ஷித், பிரம்மச்சரிய நோக்கம் இருந்தும் தன் தந்தையின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுகிறது. இது புனித கடமைகள் மோதும்போது தர்மத்தின் சிக்கல்களை புராணங்கள் எவ்வாறு ஆராய்கின்றன என்பதை விளக்குகிறது.

இந்த அத்தியாயத்தில், கரந்தமர புத்திரர் தானவன் த்ரிதகேசனால் கடத்தப்பட்ட ஒரு கன்னியை மீட்கிறார், போரில் அந்த அசுரனை வதம் செய்து, தேவர்களிடமிருந்து சக்ரவர்த்தியாக வரப்போகும் வீர புத்திரனுக்கான வரத்தைப் பெறுகிறார். மீட்கப்பட்ட அந்த கன்னி, ரசாதளத்திற்கு தனது அசாதாரண பயணத்தை விவரிக்கிறாள், அங்கு நாகர்கள் தங்கள் சந்ததிகளுக்காக அவளது பாதுகாப்பை நாடினர், அவளது எதிர்கால குழந்தையின் பிரபஞ்ச முக்கியத்துவத்தை வெளிப்படுத்துகிறாள்.

இந்த அத்தியாயத்தில், அந்த இளவரசர் பாமினி என்ற கந்தர்வ கன்னியை மணம் புரிகிறார். அவள் அகஸ்திய முனிவரின் சாபத்தால் மனிதராக மாறியவள். தும்புரு நடத்திய திருமணத்தில் தேவர்கள் கொண்டாடினர். கந்தர்வ உலகில் வாழ்ந்த அவ்விணையருக்கு மாருட்டன் பிறந்தான். அவனது ஜாதகர்ம விழாவில் தேவர்கள், முனிவர்கள், நாக தேவதைகள் கலந்து கொண்டனர். ஒரு தெய்வீக குரல் மாருட்டன் சக்கரவர்த்தியாகி ஏழு கண்டங்களை ஆள்வான் என்று இன்னியல்வாக முன்னறிவித்தது.

இந்த அத்தியாயத்தில், இளவரசர் மகிழ்ச்சியுடன் தன் மனைவி மற்றும் மகனுடன் தந்தையின் இராச்சியத்திற்குத் திரும்புகிறார், இது விழாக்களுக்கு வழிவகுக்கிறது. பேரனுக்கு பர்கவரின் கீழ் வேதங்கள் மற்றும் போர்க்கலைகளில் கல்வி அளிக்கப்படுகிறது. மன்னர் விசாலர் காட்டிற்குச் சென்று தன் மகன் அவிக்ஷிதருக்கு சிம்மாசனத்தை அளிக்க விரும்பும்போது, அவிக்ஷிதர் மறுக்கிறார், மற்றவரின் முயற்சியால் விடுவிக்கப்பட்டவருக்கு ஆட்சி செய்ய தகுதி இல்லை என்று வாதிடுகிறார். இறுதியில் மருத்தர் மன்னராக முடிசூட்டப்படுகிறார். மன்னர் கரந்தாமரும் அவரது மனைவி வீராவும் கடும் தவங்கள் மூலம் இந்திரனுடன் சாலோக்யம் அடைகிறார்கள்.

இந்த அத்தியாயத்தில், முனிவர் மார்க்கண்டேயர் க்ரௌஷ்டுகிக்கு மன்னர் மாருத்தரின் அற்புதக் கதையை விவரிக்கிறார். அவர் ஒரு சார்வபௌமனாகி, அவரது தங்கத்தாலான யாகசாலை தேவர்களையும் வியப்பில் ஆழ்த்தியது. ஒரு தவசி, மாருத்தரின் பாட்டியென வெளிப்படுத்தப்பட்டு, முனிவர்களின் புதல்வர்கள் மீதான பாம்புத் தாக்குதல்களைப் பொறுப்பேற்காததற்காக மன்னரைக் கடிந்துகொள்கிறார். அரச கடமைகள் குறித்து ஆழமான உரையாற்றி, இன்பங்களைத் துறந்து, சாரணர்களை நியமித்து, தீயோரைத் தண்டித்து, பூமியைக் காக்க இன்னல்களை ஏற்குமாறு அறிவுறுத்துகிறார்.

இந்த அத்தியாயத்தில், ஏழு தவசிகள் பாம்புகளால் கடித்துக் கொல்லப்பட்டதால் கோபமடைந்த மன்னன் மருத்தன், நாக இனத்தை முழுமையாக அழிக்க சம்வர்த்தக ஆயுதத்தை பிரயோகிக்கிறான். அஞ்சிய நாகங்கள் முன்பு தங்களுக்கு அச்சமின்மையை அளித்த ஒரு நல்லொழுக்கமுடைய பெண்மணியிடம் அடைக்கலம் நாடுகின்றன, அவள் தன் கணவர் மன்னன் அவிக்ஷியிடம் மன்றாடி தன் மகனின் கோபத்தை அடக்குகிறாள். அடைக்கலம் நாடுபவர்களைப் பாதுகாப்பது க்ஷத்திரியர்களின் மீறமுடியாத கடமை என்பதை இந்த அத்தியாயம் நிலைநிறுத்துகிறது, தர்மம் தனிப்பட்ட பழிவாங்கலை விட உயர்ந்தது என்பதை விளக்குகிறது.

இந்த அத்தியாயத்தில், மன்னர் மருத்தரும் அவரது தந்தை அவிக்ஷித்தும் சப்தாசிரமத்தில் பிராமணர்களை விஷம் வைத்த நாகர்கள் விஷயத்தில் தர்மப்படி எதிர்கொள்கின்றனர். மன்னராக மருத்தர் நீதியைக் கோர, தன் பாதுகாப்பை நாடிய நாகர்களை அவிக்ஷித்து காப்பாற்றுகிறார். முனிவர்கள் தலையிட்டு, தெய்வீக மருந்துகள் மூலம் நாகர்கள் மூலம் கொல்லப்பட்ட பிராமணர்களை உயிர்ப்பித்து, இரு தரப்பினரின் கொள்கைகளையும் மதித்து மோதலைத் தீர்க்கின்றனர். மருத்தர் தன் பெற்றோருடன் சமாதானம் செய்துகொள்வதுடன், அவரது பதினெட்டு மகன்கள் மற்றும் விரிவான அரச கூட்டணிகள் பற்றிய விவரங்கள் கொண்டு இந்த அத்தியாயம் முடிகிறது, ஏழு கண்டங்களிலும் அவரது சவாலற்ற இறையாண்மையை நிலைநிறுத்துகிறது.

இந்த அத்தியாயத்தில், முனிவர் மார்க்கண்டேயர் விசாரிப்பவர் க்ரௌஷ்டுகிக்கு மன்னர் மருத்தரின் வம்சாவளியை விவரிக்கிறார், குறிப்பாக மருத்தரின் மூத்த மகன் நரிஷ்யந்தனைப் பற்றி, அவன் தன் தந்தையின் எழுபத்தைந்தாயிரம் ஆண்டு ஆட்சிக்குப் பின்னர் அவர் காட்டுக்குச் சென்று தவமியற்றியபோது அரசாட்சியை ஏற்றுக்கொள்கிறான். நரிஷ்யந்தன், தன் மூதாதையரின் தர்ம நடத்தையைச் சிந்தித்து, அதுவரை யாரும் செய்யாத ஈகையுடன் கூடிய ஒரு அற்புதமான யாகத்தை நடத்துகிறான், அது அனைத்து பிராமணர்களையும் செல்வச் செழிப்புற செய்கிறது, மேலும் பூமி முழுவதும் வாழும் மக்கள் அனைவரையும் வேத சடங்குகளில் பங்கேற்பவர்களாக மாற்றுகிறது, அவனது நீதியான ஆட்சியின் போது நான்கு திசைகளிலும் லட்சக்கணக்கான யாகங்கள் நடந்ததாக புள்ளிவிவரப் பதிவுகள் காட்டுகின்றன.

இந்த அத்தியாயத்தில், நரிஷ்யந்தரின் மகனான இளவரசர் தாமா, வில்வித்தை, தெய்வீக ஆயுதங்கள் மற்றும் யோகத்தில் பயிற்சி பெற்ற தன்னடக்கமுள்ளவர், தன் தேர்ந்தெடுத்த மணமகள் சுமனாவை கட்டாயமாக கடத்த முயற்சிக்கும் மூன்று போட்டி இளவரசர்களிடமிருந்து காப்பாற்றுகிறார். சபையில் கந்தர்வ விவாகம் அல்லது ராட்சச விவாகம் எது பொருந்தும் என்று விவாதிக்கப்பட்டு, இறுதியில் தர்மம் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. தாமா போரில் தன் எதிரிகளை வெற்றிகொள்கிறார், மேலும் மன்னர் சாருவர்மன் முறையான வைதிக சடங்குகளுடன் திருமணத்தை நடத்துகிறார்.

இந்த அத்தியாயத்தில், நரிஷ்யந்த மன்னர் தன் மகன் தமனை ஆட்சியாளராக முடிசூட்டிவிட்டு, தன் தவவாழ்வு மனைவி இந்திரசேனாவுடன் காட்டிற்குச் செல்கிறார். அங்கே, தன் மகனின் பகைவனான வபுஷ்மத் என்ற வேடனால், முன்பு தோற்கடிக்கப்பட்ட பழிவாங்கும் நோக்கத்துடன், கொடூரமாகக் கொல்லப்படுகிறார். இந்திரசேனா தமனுக்கு ஒரு விரிவான செய்தி அனுப்பி, நீதியான பழிதீர்க்கும் வரலாற்று முன்னுதாரணங்களை மேற்கோண்டு, க்ஷத்ரிய தர்மத்தை நிலைநாட்டுமாறு அவனைச் சவால் செய்கிறாள். பின்னர் தன் கணவரின் உடலை அணைத்துக்கொண்டு, சதி என்ற சடங்கின்படி சிதையில் பிரவேசிக்கிறாள்.

இந்த அத்தியாயத்தில், தமன் தன் தந்தையின் மரணச் செய்தியை ஒரு சூத்ர தவசியிடமிருந்து பெற்று, கொலைகாரன் மீது பழிவாங்கும் உறுதிமொழியை ஆவேசத்துடன் எடுக்கிறான். நீதியான கோபத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட தமன், கொலைகாரனையும் அவனது முழு குலத்தையும் அழிப்பதாக அறிவிக்கிறான். தன் தந்தையின் ஆன்மாவுக்கு இரத்தமும் மாமிசமும் சடங்கு காணிக்கைகளாக வழங்குவதாகவும், தன் எதிரியைப் பாதுகாக்கும் தெய்வீக பாதுகாப்பையும் சவால் செய்வதாகவும் கூறுகிறான். நல்லோரைப் பாதுகாப்பவனாக தன் கடமையை நிறைவேற்றும் தமனின் நைதிக உறுதியை இந்த அத்தியாயம் சித்தரிக்கிறது. வில்லும் வாளும் ஏந்தி, தன் தேரில் ஏறி, தன் குடும்பத்தின் மரியாதையை மீண்டும் நிலைநாட்ட அவன் புறப்படுகிறான்.

இந்த அத்தியாயத்தில், கொல்லப்பட்ட மன்னர் நரிஷ்யந்தரின் மகனான இளவரசர் தாமர், தனது தந்தையைக் கொன்ற சூத்ர துறவி வபுஷ்மத்திற்கு எதிராக படையெடுப்பை நடத்தி தனது பழிவாங்கும் சபதத்தை நிறைவேற்றுகிறார். தெய்வீக ஜீவன்கள் சாட்சியாக நடந்த கடும் போருக்குப் பிறகு, தாமர் வபுஷ்மத்தையும் அவனது சொந்தக்காரர்களையும் வதம் செய்கிறார், பின்னர் தனது தந்தையின் பித்ரு கர்மங்களுக்காக தனது சொந்த இரத்தம் மற்றும் மாமிசத்தை அர்ப்பணித்து மகனின் பரம பக்தியின் உச்ச செயலைச் செய்கிறார். இந்த அத்தியாயம் சூரிய வம்ச மன்னர்களை தர்மம் மற்றும் வேதாந்த ஞானத்தின் முன்னுதாரணங்களாக போற்றி முடிகிறது, அவர்களது செயல்களைக் கேட்பது ஒருவரை எல்லா பாவங்களிலிருந்தும் விடுவிக்கும் என்று அறிவிக்கிறது.

இந்த அத்தியாயத்தில், ஞான பறவைகள் தங்கள் உரையை நிறைவு செய்து, பதினெட்டு மகாபுராணங்களை எண்ணி, மார்க்கண்டேய புராணத்தை ஏழாவதாக நிலைநிறுத்தி, புராண இலக்கியத்தின் ஐந்து வரையறுக்கும் பண்புகளை விளக்குகின்றன. புராண ஓதுதலுக்கான சரியான நடத்தையை வகுத்து, மரியாதையின்மை மற்றும் தவறான பரப்புரைக்கு எதிராக எச்சரித்து, பாவங்களிலிருந்து விடுதலை மற்றும் விஷ்ணுவின் நித்திய இருப்பிடத்தை அடைதல் உட்பட நூலைக் கேட்பதன் ஆன்மீக நன்மைகளை அறிவிக்கிறது. ஜைமினி பறவைகளுக்கு இறுதி ஆசிகளை வழங்கிவிட்டு தன் ஆசிரமத்திற்குப் புறப்பட்டு, புராணத்தை அதன் முறையான முடிவுக்குக் கொண்டு வருகிறார்.
Rather than posing a narrative question, this adhyāya establishes the ethical and soteriological premise: Purāṇic discourse is framed as a purifier of kalmaṣa (moral impurity) and a support for yogic clarity that overcomes bhava-bhaya (existential fear).
It does not yet enter Manvantara chronology; it prepares the reader for later analytical sections by sanctifying the text and grounding authority in the Nārāyaṇa–Vyāsa transmission line.
Direct Devi Māhātmya content is not present here; the only Shākta-adjacent element is the conventional invocation of Devī Sarasvatī as the presiding deity of speech and learning, authorizing the forthcoming discourse.
The chapter foregrounds hermeneutic and ethical doubts raised by Jaimini about the Mahābhārata’s narrative logic—especially divine incarnation, contested marital norms, expiation for grave sin, and seemingly undeserved deaths—while asserting the Bhārata’s status as an all-encompassing puruṣārtha-śāstra.
This Adhyāya does not yet enter a Manvantara catalogue; instead it establishes the Purāṇa’s pedagogical architecture (Mārkaṇḍeya → birds) that will later be used to transmit long-range cosmological and genealogical materials, including Manvantara-related discourse.
Adhyāya 1 is prior to the Devī Māhātmya (Adhyāyas 81–93) and contains no direct Śākta stuti or Devī-centered battle narrative; its relevance is structural, setting the multi-layered frame narrative through which later high-authority Śākta sections are delivered.
The chapter interrogates possessiveness and violence (mamatā and adharmic aggression) and then broadens into a reflection on death’s inevitability: fear and flight do not determine longevity, while effort (puruṣakāra) remains ethically mandated even under the sovereignty of time (kāla/daiva).
This Adhyaya is not a Manvantara-chronology unit; instead, it builds the text’s instructional frame by establishing a Suparṇa genealogy and the origin-context for extraordinary birds whose later speech and counsel function as a vehicle for analytic dharma exposition.
It does not belong to the Devi Mahatmyam sequence (Adhyayas 81–93). Its relevance is genealogical and didactic: it traces the Suparṇa line (Garuḍa → descendants → Kaṅka/Kandhara → Tārkṣī) and introduces a karma-focused ethical discourse through Śamīka’s rescue and instruction.
The chapter centers on a dharma-conflict between satya-vākya (keeping a pledged word) and the moral limits of fulfilling that pledge through हिंसा/self-destruction. The birds argue that a son is not obliged to “pay debts” by surrendering his body for another’s promise, while Indra frames the episode as a test that clarifies the hierarchy and intent of dharmic action.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.
Vedapath Gold
Reading stays free, with or without Gold. It is for when you would rather listen: Sanskrit recitation and a spoken translation in 10 languages across the library, on this site and in the app, plus weekly Mudras for your questions and every comic and video episode open.