Adhyaya 37: Alarka’s Crisis and the Teaching on Non-Attachment (Madālasa’s Instruction Recalled)

Verse 1

सप्तत्रिंशोऽध्यायः जड उवाच सोऽप्यलर्को यथान्यायं पुत्रवन्मुदिताः प्रजाः । पालयामास धर्मात्मा स्वे स्वे कर्मण्यवस्थिताः ॥

அத்தியாயம் 37. ஜடன் கூறினான்—அந்த அலர்க்கனும் நீதியின்படி மக்களைப் பாதுகாத்தான்; மக்கள் அவனைத் தங்கள் மகனைப் போலக் கருதி மகிழ்ந்தனர், மேலும் தத்தம் கடமைகளில் நிலைபெற்றிருந்தனர்।

Verse 2

दुष्टैषु दण्डं शिष्टेषु सम्यक्च परिपालनम् । कुर्वन् परां मुदं लेभे इयाज च महामखैः ॥

அவன் தீயவர்களைத் தண்டித்து, நல்லொழுக்கமுடையவர்களை முறையாகக் காத்தான்; இவ்வாறு செய்து பெரும் மகிழ்ச்சி அடைந்தான், மேலும் மாபெரும் விதிகளுடன் யாகங்களை நடத்தினான்।

Verse 3

अजायन्त सुताश्चास्य महाबलपराक्रमाः । धर्मात्मानो महात्मानो विमार्गपरिपन्थिनः ॥

அவனுக்கு மிகுந்த வலமும் வீரமும் உடைய, தர்மசுபாவம் கொண்ட, உயர்ந்த உள்ளமுடைய, தவறான பாதையில் செல்லுவோர்க்கு எதிரான புதல்வர்கள் பிறந்தனர்।

Verse 4

चकार सोऽर्थं धर्मेण धर्ममर्थेन वा पुनः । तयोश्चैवाविरोधेन बुभुजे विषयानपि ॥

அவன் தர்மத்தின் வழியே பொருளை நாடினான்; மீண்டும் பொருளின் ஆதரவால் தர்மத்தைப் பேணினான்; இரண்டிற்கும் முரண் இன்றிப் புலனின்பங்களையும் அனுபவித்தான்।

Verse 5

एवं बहूनि वर्षाणि तस्य पालयतो महीम् । धर्मार्थकामसक्तस्य जग्मुरेकमहर्ह्यथा ॥

இவ்வாறு பூமியை ஆளும் போது, தர்மம்-பொருள்-காமத்தில் ஈடுபட்ட அவனுக்குப் பல ஆண்டுகள் ஒரே நாளைப் போலக் கடந்தன।

Verse 6

वैराग्यं नास्य सञ्जज्ञे भुञ्जतो विषयान् प्रियान् । न चाप्यलमभूत्तस्य धर्मार्थोपार्जनं प्रति ॥

அன்பான புலனின்பங்களை அனுபவித்தபோதும் அவனுக்கு வைராக்யம் எழவில்லை; தர்மமும் பொருளும் சேர்ப்பதில் ‘போதும்’ என்ற எண்ணமும் ஒருபோதும் வரவில்லை।

Verse 7

तं तथा भोगसंसर्ग-प्रमत्तमजितेन्द्रियम् । सुबाहुर्नाम शुश्राव भ्राता तस्य वनेचरः ॥

அவனுடைய சகோதரன் சுபாஹு என்னும் வனவாசி, அவன் இன்பங்களின் சங்கத்தால் மயங்கியவனாய், புலன்களை வெல்லாதவனாய் இருப்பதைச் செய்தி கேட்டு அறிந்தான்।

Verse 8

तं बुबोधयिषुः सोऽथ चिरं ध्यात्वा महीपतिः । तद्वैरिसंश्रयं तस्य श्रेयोऽमन्यत भूपतेः ॥

அவனை விழிப்புறச் செய்ய விரும்பி அவர் நீண்ட நேரம் சிந்தித்து, அந்த அரசன் பகைவரின் அடைக்கலத்திற்குச் செல்லும்படி தள்ளப்படுவது நன்று எனக் கருதி, பகை அழுத்தத்தை எதிர்கொள்ளச் செய்தார்।

Verse 9

ततः स काशिभूपालमुदीर्णबलवाहनम् । स्वराज्यं प्राप्तुमागच्छद् बहुशः शरणं कृतिः ॥

பின்னர், படைபலமும் வாகனபலமும் மிகுந்த காசி அரசனை அவர் அணுகினார்; தன் அரசை மீட்டெடுக்க விரும்பிய அந்த திறமையாளர் மீண்டும் மீண்டும் அவனது அடைக்கலத்தை நாடினார்।

Verse 10

सोऽपि चक्रे बलोद्योगमलर्कं प्रति पार्थिवः । दूतञ्च प्रेषयामास राज्यं अस्मै प्रदीयताम् ॥

அந்த அரசனும் அலர்க்கனுக்கு எதிராக படைத் தயாரிப்பைச் செய்து, ஒரு தூதனை அனுப்பி— ‘அரசை அவனிடம் ஒப்படையுங்கள்’ என்று சொல்லச் செய்தான்।

Verse 11

सोऽपि नैच्छत्तदा दातुमाज्ञापूर्वं स्वधर्मवित् । प्रत्युवाच च तं दूतमलर्कः काशिभूभृतः ॥

ஆனால் உரிய அதிகாரமின்றி அதை அப்போது விட்டுக்கொடுப்பதற்கு அவன் விரும்பவில்லை; தன் தர்மத்தை அறிந்து அலர்க்கன் காசி அரசனின் தூதருக்கு பதிலளித்தான்।

Verse 12

मामेवाभ्येत्य हार्देन याचतां राज्यमग्रजः । नाक्रान्त्या सम्प्रदास्यामि भयेनाल्पामपि क्षितिम् ॥

என் மூத்த சகோதரன் தானே என்னிடம் வந்து தூய மனத்துடன் அரசை வேண்டட்டும்; வன்முறையாலோ அச்சத்தாலோ நான் சிறிதளவும் நிலத்தை ஒப்படைக்கமாட்டேன்।

Verse 13

सुबाहुरपि नो याञ्चां चकार मतिमांस्तदा । न धर्मः क्षत्रियस्येति याञ्चा वीर्यधनो हि सः ॥

அப்போதும் அறிவுடைய சுபாஹு யாசனை செய்யவில்லை; ஏனெனில் யாசனை செய்வது க்ஷத்திரியனின் தர்மமல்ல, அவனுடைய செல்வம் வீரமே.

Verse 14

ततः समस्तसैन्येन काशीशः परिवारितः । आक्रान्तुमभ्यगाद्राष्ट्रमलर्कस्य महीपतेः ॥

அப்போது காசியின் அதிபதி தன் முழு படையால் சூழப்பட்டவனாய், அரசன் அலர்க்கனின் நாட்டை கைப்பற்றப் புறப்பட்டான்.

Verse 15

अनन्तरैश्च संश्लेषमभ्येत्य तदनन्तरम् । तेषामन्यतमैर्भृत्यैः समाक्रम्यानयद्वशम् ॥

பின்னர் அருகில் நெருங்கியவுடன் உடனே தாக்கி, தன் சில பணியாளர்கள்/அனுசரர்கள் மூலம் (அவர்களை) கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவந்தான்.

Verse 16

अपीडयंश्च सामन्तांस्तस्य राष्ट्रोपरोधनैः । तथा दुर्गानुपालांश्च चक्रे चाटविकान् वशे ॥

நாட்டை முற்றுகையிட்டு அவன் அந்த அரசனின் சாமந்தர்களை கடுமையாக நெருக்கினான்; அதுபோல கோட்டைக் காவலர்களையும், காடுவாழ் பழங்குடிகளையும் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவந்தான்.

Verse 17

कांश्चिच्चोपप्रदानेन कांश्चिद् भेदेन पार्थिवान् । साम्नैवान्यान् वशं निन्ये निभृतास्तस्य येऽभवन् ॥

சில அரசர்களை அவன் தானங்களால் தன் பக்கம் ஈர்த்தான், சிலரைப் பிளவு உண்டாக்கி வென்றான்; மறைவாக அவனுக்கு சாய்ந்திருந்தவர்களை சமாதானம் (சாம) மூலம் கட்டுப்படுத்தினான்.

Verse 18

ततः सोऽल्पबलो राजा परचक्रावपीजितः । कोषक्षयमवापोच्चैः पुरञ्चारुध्यतारिणा ॥

அப்போது அந்த அரசன் சிறு வலமுடையவனாய், பகைவர் சேனையால் ஒடுக்கப்பட்டு, நகரம் முற்றுகையிடப்பட்டபோது தன் கருவூலம் கடுமையாகச் சுருங்கியது।

Verse 19

इत्थं सम्पीड्यमानस्तु क्षीणकोषो दिने दिने । विषादमागात्परमं व्याकुलत्वञ्च चेतसः ॥

இவ்வாறு நசுக்கப்பட்டு, நாள்தோறும் கருவூலம் குறையக் கண்ட அவன் ஆழ்ந்த துயரில் மூழ்கி, மனத்தில் மிகுந்த கலக்கமடைந்தான்।

Verse 20

आर्ति स परमां प्राप्य तत् सस्माराङ्गुलीयकम् । यदुद्दिश्य पुरा प्राह माता तस्य मदालसा ॥

மிகுந்த துன்பநிலையை அடைந்தபோது, தன் தாய் மதாலசா முன்பே கூறிய அந்த மோதிரத்தை அவன் நினைத்தான்।

Verse 21

ततः स्नातः शुचिर्भूत्वा वाचयित्वा द्विजोत्तमान् । निष्कृष्य शासनं तस्माद्ददृशे प्रस्फुटाक्षरम् ॥

பின்னர் நீராடி தூய்மையடைந்து, சிறந்த பிராமணர்களால் அதைப் பாராயணம் செய்யச் செய்து, அதிலிருந்து எழுதப்பட்ட அறிவுறுத்தலை எடுத்துக் கொண்டு எழுத்துகளைத் தெளிவாகக் கண்டான்।

Verse 22

तत्रैव लिखितं मात्रा वाचयामास पार्थिवः । प्रकाशपुलकाङ्गोऽसौ प्रहर्षोत्फुल्ललोचनः ॥

அங்கேயே அரசன் தாய் எழுதியதை உரத்த குரலில் வாசித்தான்; அவன் உடலில் வெளிப்படையாக மெய்சிலிர்ப்பு எழுந்தது, கண்கள் ஆனந்தத்தால் மலர்ந்தன।

Verse 23

सङ्गः सर्वात्मना त्याज्यः स चेत् त्यक्तुं न शक्यते । स सद्भिः सह कर्तव्यः सतां सङ्गो हि भेषजम् ॥

உலகிய கூட்டுறவை முற்றிலும் விலக்க வேண்டும். விலக்க இயலாவிட்டால் சத்சங்கத்தை நாட வேண்டும்; நற்குணமுடையோரின் சங்கமே உண்மையில் மருந்தாகும்.

Verse 24

कामः सर्वात्मना हेयो हातुं चेच्छक्यते न सः । मुमुक्षां प्रति तत्कार्यं सैव तस्यापि भेषजम् ॥

ஆசையை முற்றிலும் விலக்க வேண்டும். விலக்க இயலாவிட்டால் அதை மோட்சத்தின் பக்கம் செலுத்த வேண்டும்; விடுதலைக்கான அதே ஏக்கம் அதற்கே மருந்தாகும்.

Verse 25

वाचयित्वा तु बहुशो नृणां श्रेयः कथं त्विति । मुमुक्षयेति निश्चित्य सा च तत्सङ्गतो यतः ॥

“மக்களுக்கு உச்ச நன்மை எவ்வாறு பெறப்படும்?” என்று மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்து, அவர் முடிவுற்றார்—“மோட்சத்திற்கான ஏக்கத்தினால்.” அந்த (ஏக்கம்) அத்தகைய சத்சங்கத்திலிருந்து தோன்றுகிறது.

Verse 26

ततः स साधुसम्पर्कं चिन्तयन् पृथिवीपतिः । दत्तात्रेयं महाभागम् अगच्छत् परमार्तिमान् ॥

அப்போது அரசன், புனிதர்களின் தொடர்பை நினைத்து, மிகுந்த துயரத்தில் மகாபாக்யசாலி தத்தாத்ரேயரிடம் சென்றான்.

Verse 27

तं समेत्य महात्मानम् अकल्पषम् असङ्गिनम् । प्रणिपत्याभिसम्पूज्य यथान्यायम् अभाषत ॥

அந்த மாசற்ற, பற்றற்ற மகாத்மாவை அணுகி, அவன் வணங்கி முறையாகப் பூஜை செய்து, பின்னர் நன்னடத்தைக்கு ஏற்றவாறு உரைத்தான்.

Verse 28

ब्रह्मन् ! कुरु प्रसादं मे शरणं शरणार्थिनाम् । दुःखापहारं कुरु मे दुःखार्तस्यातिकामिनः ॥

ஓ பிராமணரே! என்மேல் அருள் புரியுங்கள்—சரணடைந்தவனுக்கு அடைக்கலமாக இருங்கள். என் துயரை நீக்குங்கள்; நான் துன்பத்தால் பீடிக்கப்பட்டவன், அதைக் கடக்க மிகுந்த ஆவலுடன் இருக்கிறேன்.

Verse 29

दुःखापहारम् अद्यैव करोमि तव पार्थिव ! । सत्यं ब्रूहि किमर्थं ते दुःखं तत् पृथिवीपते ॥

ஓ அரசே! இன்று இன்றே உன் துயரை நீக்குவேன். உண்மையைச் சொல்—ஓ பூமிபதி, எந்த காரணத்தால் இந்தத் துயர் உனக்கு ஏற்பட்டது?

Verse 30

जड उवाच इत्युक्तश् चिन्तयामास स राजा तेन धीमता । त्रिविधस्यापि दुःखस्य स्थानम् आत्मानम् एव च ॥

ஜடன் கூறினான்: அந்த ஞானமுனிவனால் இவ்வாறு உரைக்கப்பட்டபோது அரசன் சிந்தித்தான்—மூவகைத் துன்பத்தின் இருப்பிடத்தையும், ஆத்மாவையும் பற்றியும்.

Verse 31

स विमृश्य चिरं राजा पुनः पुनरुदारधीः । आत्मानम् आत्मना धीरः प्रहस्येदम् अथाब्रवीत् ॥

மீண்டும் மீண்டும் நீண்ட நேரம் சிந்தித்த பின், நல்லுணர்வும் நிலைத்தன்மையும் கொண்ட அந்த அரசன் புன்னகைத்து; தன்னைத் தானே ஆராய்ந்து இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

Verse 32

नाहम् उर्वो न सलिलं न ज्योतिरनिलो न च । नाकाशं किन्तु शारीरं समेत्य सुखमिष्यते ॥

நான் மண் அல்ல, நீர் அல்ல, தீ அல்ல, காற்று அல்ல, ஆகாயமும் அல்ல. ஆனால் இவற்றின் சேர்க்கையால் உருவான உடல்நிலைதான் இன்பத்தைத் தேடுகிறது; அதையே இன்பம் எனவும் கருதுகிறது.

Verse 33

न्यूूनातिरिक्ततां याति पञ्चकेऽस्मिन् सुखासुखम् । यदि स्यान्म किन्न स्यादन्यस्थेऽपि हि तन्मयि ॥

இன்பமும் துன்பமும் இந்த ஐவகை உடல்-கூட்டத்தில் குறைவு அல்லது மிகை எனக் காணப்படுகின்றன. அவை உண்மையில் எனக்கே உரியவை என்றால், நான் இதிலிருந்து வேறாக எங்காவது நிலைத்திருந்தாலும், சைதன்ய-ஸ்வரூபனாகிய எனக்குப் அவை அங்கேயும் ஏன் இருக்காது?

Verse 34

नित्यप्रभूतसद्भावे न्यूूनाधिक्यान्नतोन्नते । तथा च ममतात्यक्ते विशेषो नोपलभ्यते ॥

என்றும் நிறைந்தும் என்றும் உண்மையுமான சத்தா-ஸ்வரூபத்தில் குறைவு-மிகை காரணமாக ‘தாழ்வு’ ‘உயர்வு’ என்ற வேறுபாடு இல்லை. அதுபோல ‘எனது’ என்ற மமத்துவம் கைவிடப்பட்டால் எந்தப் பேதமும் உணரப்படாது.

Verse 35

तन्मात्रावस्थिते सूक्ष्मे तृतीयांशे च पश्यतः । तथैव भूतसद्भावं शरीरं किं सुखासुखम् ॥

ஒருவர் நுண்ணிய ‘அதுவே-ஒன்றே’ என்ற தூய நிலையில் நிலைத்து ‘மூன்றாம் பகுதி’யை (ஸ்தூல-நுண்ணியத்தைத் தாண்டிய உயர்ந்த நிலைப்பாடு) காணும்போது, உடல் வெறும் பூதமாத்திர சத்தா-ரூபமாகத் தோன்றும்—அப்போது ஆத்மாவுக்கு இன்பம் அல்லது துன்பம் எது?

Verse 36

मनस्यवस्थितं दुःखं सुखं वा मानसञ्च यत् । यतस्ततो न मे दुःखं सुखं वा न ह्यहं मनः ॥

துன்பமோ இன்பமோ, மேலும் மனத்திற்குரிய எதுவாயினும் அது மனத்திலேயே நிலைகொள்கிறது. ஆகவே அது எனதல்ல—துன்பமும் அல்ல, இன்பமும் அல்ல—ஏனெனில் நான் மனம் அல்ல.

Verse 37

नाहङ्कारो न च मनो बुद्धिर्नाहं यतस्ततः । अन्तःकरणजं दुःखं पारख्यं मम तत्कथम् ॥

நான் அகங்காரம் அல்ல, மனமும் அல்ல; புத்தியும் அல்ல. ஆகவே அந்தக்கரணத்திலிருந்து எழும், பிறனுக்குரிய (அநாத்ம) துயரம் எனது எப்படி ஆகும்?

Verse 38

नाहं शरीरं न मनो यतोऽहं पृथक् शरीरान्मनसस्तथाहम् । तत् सन्तु चेतस्यथवापि देहे सुखानि दुःखानि च किं ममात्र ॥

நான் உடல் அல்ல, மனமும் அல்ல; உடலிலிருந்தும் மனத்திலிருந்தும் வேறானவன். இன்பமும் துன்பமும் மனத்திலோ உடலிலோ இருக்கட்டும்—இங்கே அவை எனக்கு என்ன?

Verse 39

राज्यस्य वाञ्छां सुरुतेऽग्रजोऽस्य देहस्य चेत् पञ्चमयः स राशिः । गुणप्रवृत्त्या मम किन्नु तत्र तत्स्थः स चाहञ्च शरीरतोऽन्यः ॥

இந்த உடலின் முன்னைய கூறான—பஞ்சமயக் கூட்டம்—அரசாட்சிக்கான ஆசையை உண்டாக்கினால், அது எனக்கு என்ன? அது குணங்களின் செயற்பாடு மட்டுமே. அந்தக் கூட்டம் அங்கே நிற்கிறது; நான் சாட்சியாக உடலுக்கு அப்பாற்பட்டவன்.

Verse 40

न यस्य हस्तादिकमप्यशेषं मांसं न चास्थीनि खिराविभागः । कस्तस्य नागाश्वरथादिकोशैः स्वल्पोऽपि सम्बन्ध इहास्ति पुंसः ॥

யாருக்கு கைகள் முதலியனவும் ஆத்மா அல்ல—மாம்சமும் அல்ல, எலும்பும் அல்ல, பகுதிகளும் அல்ல—அவருக்கு இங்கே யானைகள், குதிரைகள், தேர்கள், கருவூலங்கள் முதலியவற்றோடு சிறிதளவும் என்ன தொடர்பு?

Verse 41

तस्मान्न मेऽरिर्न च मेऽस्ति दुःखं न मे सुखं नापि पुरं न कोषम् । न चाश्वनागादि बलं न तस्य नान्यस्य वा कस्यचिद्वा ममास्ति ॥

ஆகையால் எனக்கு பகைவர் இல்லை; எனக்கு துன்பமும் இல்லை, இன்பமும் இல்லை. எனக்கு நகரமும் இல்லை, கருவூலமும் இல்லை. குதிரை-யானை முதலிய வலமும் எனது அல்ல—அவனுடையதும் அல்ல, பிறருடையதும் ‘எனது’ அல்ல.

Verse 42

यथा घटीकुम्भकमाṇ्डलुस्थम् आकाशमेकं बहुधा हि दृष्टम् । तथा सुबाहुः स च काशिपोऽहं मल्ये च देहेषु शरीरभेदैः ॥

ஒரே ஆகாயம் சிறு குடம், கலசம் அல்லது நீர்பாத்திரத்தில் அடைக்கப்பட்டால் பலவாகத் தோன்றுவது போல, உடல் வேறுபாடுகளால்—இங்கே சுபாஹு, இங்கே காசிப, இங்கே நான்; மேலும் மல்லர்கள் மற்றும் பிற உடலுடையவர்களிடையிலும் (அவ்வாறே வேறுபாடு தோன்றுகிறது).