Adhyaya 71: The King’s Remorse and the Sage’s Counsel on the Necessity of a Wife

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे औत्तममन्वन्तरे सप्ततितमोऽध्यायः । एकसप्ततितमोऽध्यायः- ७१ मार्कण्डेय उवाच तां प्रेषयित्वा राजापि स्वभर्तृगृहमङ्गनाम् । चिन्तयामास निःश्वस्य किमत्र सुकतं भवेत् ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீ மார்கண்டேய புராணத்தில், அவுத்தம மன்வந்தரத்தில் எழுபதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. எழுபத்தொன்றாம் அத்தியாயம். மார்கண்டேயர் கூறினார்—அந்தப் பெண்ணை அவள் கணவரின் இல்லத்திற்குப் அனுப்பிய பின் அரசனும் நெடுமூச்சு விட்டுத் தியானித்தான்—“இங்கே எந்தப் புண்ணியம், அல்லது எந்தச் சன்மார்க்கம் உள்ளது?”

Verse 2

अनर्घयोग्यता कष्टं स मामाह महामनाः । वैकल्यं विप्रमुद्दिश्य तथाहायं निशाचरः ॥

“இத்தகைய தகுதியுள்ளவர்க்கு இது வேதனையளிக்கும் தகுதியின்மை!”—என்று அந்த மகாமனத்தவர் பிராமணனின் குறையைச் சுட்டிக் காட்டி என்னிடம் கூறினார்; அதுபோல அந்த நிசாசர ராட்சசனும் கூறினான்।

Verse 3

सोऽहं कथं करिष्यामि त्यक्ता पत्नी मया हि सा । अथवा ज्ञानदृष्टिं तं पृच्छामि मुनिसत्तमम् ॥

“நான் என்ன செய்வேன்? ஏனெனில் அவளை நான் மனைவியாக உண்மையிலேயே கைவிட்டேன். அல்லது—ஞானத் தரிசனம் உடைய அந்தச் சிறந்த முனிவரை நான் கேட்பேன்.”

Verse 4

सञ्चिन्त्येत्थं स भूपालः समारुह्य च तं रथम् । ययौ यत्र स धर्मात्मा त्रिकालज्ञो महामुनिः ॥

இவ்வாறு சிந்தித்து அந்த அரசன் தேரில் ஏறி, முக்காலங்களையும் அறிந்த தர்மாத்ம மகரிஷி இருந்த இடத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 5

अवरुह्य रथात् सोऽथ तं समेत्य प्रणम्य च । यथावृत्तं समाचख्यौ राक्षसेन समागमम् ॥

தேரிலிருந்து இறங்கி அவன் அந்த முனிவரிடம் அணுகி வணங்கி, நடந்த நிகழ்வுகளை அப்படியே கூறினான்—ராட்சசனுடன் ஏற்பட்ட சந்திப்பையும்.

Verse 6

ब्राह्मण्याः दर्शनञ्चैव दौःशील्यापगमं तथा । प्रेषणं भर्तृगेहे च कार्यमागमने च यत् ॥

(அவன்) பிராமணப் பெண்ணைக் கண்டது, பழிச்சொல் எனும் களங்கத்தை நீக்கியது, அவளை கணவனின் இல்லத்துக்கு அனுப்பியது, மேலும் ஏதேனும் பணி இருந்தால் ராட்சசன் வருவதற்காக ஏற்படுத்திய ஒழுங்கையும் கூறினான்।

Verse 7

ऋषिरुवाच ज्ञातमेतन्मया पूर्वं यत्कृतं ते नराधिप । कार्यमागमने चैव मत्समीपे तवाखिलम् ॥

ரிஷி கூறினார்—மனிதர்களின் அரசனே! நீ செய்ததை நான் முன்பே அறிந்திருந்தேன்; மேலும் என்னிடம் நீ வந்ததற்கான முழு நோக்கத்தையும் அறிந்திருந்தேன்.

Verse 8

पृच्छ मामिह किं कार्यं मयेति उद्विग्नमानसः । त्वय्यागते महीपाल ! शृणु कार्यञ्च यत्तव ॥

‘இங்கே என்னிடம் கேள்—நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?’ என்று கலங்கிய மனத்துடன் கூறினான். பூமியைப் பாதுகாப்பவனே! நீ வந்துள்ளதால், உனக்குரிய விஷயத்தையும் கேள்.

Verse 9

पत्नी धर्मार्थकामानां कारणं प्रबलं नृणाम् । विशेषतश्च धर्मस्य सन्त्यक्तस्त्यजता हि ताम् ॥

மனைவி ஆண்களுக்கு தர்மம், அர்த்தம், காமம் ஆகியவற்றை அடைய வலிமையான காரணம்; குறிப்பாக தர்மத்திற்கே. அவளைத் துறந்தால், உண்மையில் தர்மத்தால் துறக்கப்பட்டவன் போல ஆகிறான்.

Verse 10

अपत्नीकॊ नरो भूप ! न योग्यॊ निजकर्मणाम् । ब्राह्मणः क्षत्रियॊ वापि वैश्यः शूद्रोऽपि वा नृप ॥

அரசே! மனைவியில்லாத ஆண் தன் உரிய கடமைகளுக்கு தகுதியானவன் அல்ல—அவன் பிராமணனாக இருந்தாலும், க்ஷத்திரியனாக இருந்தாலும், வைசியனாக இருந்தாலும், சூத்ரனாக இருந்தாலும், அரசர்களில் சிறந்தவனே.

Verse 11

त्यजता भवता पत्नीं न शोभनमनुष्ठितम् । अत्याज्यो हि यथा भर्ता स्त्रीणां भार्या तथा नृणाम् ॥

மனைவியைத் துறந்ததில் நீ சரியாக நடக்கவில்லை. பெண்கள் கணவரைத் துறக்கக் கூடாதது போல, ஆண்களும் மனைவியைத் துறக்கக் கூடாது.

Verse 12

राजोवाच भगवन् ! किं करोम्येष विपाको मम कर्मणाम् । नानुकूलानुकूलस्य यस्मात्त्यक्ता ततो मया ॥

அரசன் கூறினான்—ஓ பகவனே, நான் என்ன செய்வேன்? இது என் கர்மத்தின் பலன். விரும்பத்தக்கதை நாடியவனுக்கும் அவள் இசையாததால், நான் அவளைத் துறந்தேன்.

Verse 13

यद्यत्करोति तत्क्षान्तं दह्यमानेन चेतसा । भगवंस्तद्वियोगार्तिभिभीतेनान्तरात्मना ॥

அவள் எதைச் செய்தாலும் மன்னிக்கவேண்டும்; என் மனம் வருத்தத்தால் எரிகிறது. ஓ வணக்கத்திற்குரியவரே, அவளின் பிரிவுத் துயரால் என் உள்ளம் அஞ்சுகிறது.

Verse 14

साम्प्रतं तु वने त्यक्ता न वेद्मि क्व नु सा गता । भक्षिताऽवापि विपिने सिंहव्याघ्रनिशाचरैः ॥

ஆனால் இப்போது, காட்டில் கைவிடப்பட்ட அவள் எங்கே சென்றாள் என எனக்குத் தெரியாது—அல்லது வனத்தில் சிங்கம், புலி, அல்லது இரவுலாவிகள் அவளை விழுங்கியிருக்கலாம்.

Verse 15

ऋषिरुवाच न भक्षिताऽसा भूपाल ! सिंहव्याघ्रनिशाचरैः । सा त्वविप्लुतचारित्रा साम्प्रतन्तु रसातले ॥

முனிவர் கூறினார்—ஓ அரசே, அவள் சிங்கம், புலி அல்லது இரவுலாவிகளால் விழுங்கப்படவில்லை. களங்கமற்ற ஒழுக்கமுடைய அவள் இப்போது ரசாதலத்தில் இருக்கிறாள்.

Verse 16

राजोवाच सा नीता केन पातालमास्ते सदूषिता कथम् । अत्यद्भुतमिदं ब्रह्मन् ! यथावद्वक्तुमर्हसि ॥

அரசன் கூறினான்—அவளை யார் எடுத்துச் சென்றார், அவள் பாதாளத்தில் வாழ்கிறாள்? அவள் எவ்வாறு களங்கமடைந்தாள்? ஓ பிராமணரே, இது மிகுந்த அதிசயம்—சரியாக விளக்குங்கள்.

Verse 17

ऋषिरुवाच पाताले नागराजोऽस्ति प्रख्यातश्च कपोतकः । तेन दृष्टा त्वया त्यक्ता भ्रममाणा महावने ॥

ரிஷி கூறினார்—பாதாளத்தில் ‘கபோதக’ எனப் புகழ்பெற்ற நாகராஜன் உள்ளான். நீ கைவிட்ட அந்த இளம்பெண்ணை மாபெரும் காட்டில் அலைந்து திரிந்தபோது அவன் கண்டான்.

Verse 18

सा रूपशालिनी तेन सानुरागेण पार्थिव । वेदितार्थेन पातालं नीता सा युवती तदा ॥

ஓ அரசே, அவளின் நிலையை உணர்ந்து அவள்மேல் ஆசை கொண்ட அவன் அந்த அழகிய இளம்பெண்ணை பாதாளத்திற்குக் கொண்டு சென்றான்.

Verse 19

ततस्तस्य सुता सुभ्रूर्नन्दा नाम महीपते । भार्या मनोरमा चास्य नागराजस्य धीमतः ॥

பின்னர், ஓ அரசே, அந்த ஞானமிக்க நாகராஜனுக்கு ‘நந்தா’ எனும் அழகிய புருவமுடைய மகள் இருந்தாள்; அவனுடைய மனைவி ‘மனோரமா’ எனப்பட்டாள்.

Verse 20

तया मातुः सपत्नीयं सा भवित्रीति शोभना । दृष्टा स्वगेहं सा नीता गुप्ता चान्तः पुरे शुभा ॥

அந்த மங்களகரமும் அழகிய சிறுமி (நந்தா) ‘இவள் என் தாய்க்கு இணைமனைவியாக ஆகுவாள்’ என்று எண்ணி அவளைப் பார்த்து, தம் இல்லத்திற்குக் கொண்டு வந்து அந்தப்புரத்தில் மறைவாக வைத்தாள்.

Verse 21

यदा तु याचिता नन्दा न ददाति नृपोत्तम । मूका भविष्यसीत्याह तदा तां तनयां पिता ॥

ஆனால் நந்தாவிடம் கேட்டபோது அவள் அவளை ஒப்படைக்கவில்லை, ஓ அரசர்களில் சிறந்தவரே; அப்போது அவளின் தந்தை மகளிடம், ‘நீ ஊமையாவாய்’ என்று கூறினான்.

Verse 22

एवं शप्ता सुता तेन सा चास्ते तत्र भूपते । नीता तेनोरगेन्द्रेण धृता तत्सुतया सती ॥

அவன் சபித்ததனால், அரசே, அந்தக் கன்னி அங்கேயே தங்கினாள். அந்தப் புண்ணியவதி நாகராஜனால் கொண்டு வரப்பட்டாள்; அவனுடைய மகளால் அங்கேயே தடுத்து வைக்கப்பட்டாள்.

Verse 23

मार्कण्डेय उवाच ततो राजा परं हर्षमवाप्य तमपृच्छत । द्विजवर्यं स्वदौर्भाग्यकारणं दयितां प्रति ॥

மார்கண்டேயர் கூறினார்— பின்னர் அரசன் பெரும் மகிழ்ச்சி அடைந்து, தன் பிரியமான (மனைவி) தொடர்பான தன் துர்பாக்கியத்தின் காரணத்தை அந்தச் சிறந்த பிராமணரிடம் கேட்டான்.

Verse 24

राजोवाच भगवन् सर्वलोकस्य मयि प्रीतिरनुत्तमा । किंनु तत्कारणं येन स्वपत्नी नातिवत्सला ॥

அரசன் கூறினான்— பகவனே, எல்லோரும் என்மேல் ஒப்பற்ற அன்பு கொள்கிறார்கள்; ஆனால் என் சொந்த மனைவி ஏன் என்மேல் மிகுந்த அன்பு காட்டவில்லை?

Verse 25

मम चासावतीवेष्टा प्राणेभ्योऽपि महामुने । सा च मां प्रति दुःशीला ब्रूहि यत्कारणं द्विज ॥

அவள் எனக்கு மிகுந்த பிரியமானவள்—மகா முனிவரே, உயிரைவிடவும் பிரியமானவள்—ஆயினும் அவள் என்மீது கடுமையாக நடக்கிறாள். பிராமணரே, இதன் காரணத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 26

ऋषीरुवाच पाणिग्रहणकाले त्वं सूर्यभौमशनैश्चरैः । शुक्रवाचस्पतिभ्याञ्च तव भार्यावलोकिता ॥

முனிவர் கூறினார்— பாணிகிரஹண (திருமணம்) காலத்தில் உன் மனைவியின் மீது சூரியன், செவ்வாய், சனி, மேலும் சுக்கிரன் மற்றும் குரு ஆகியோரின் பார்வை (பாதிப்பு) விழுந்தது.

Verse 27

तन्मुहूर्तेऽभवच्चन्द्रस्तस्याः सोमसुतस्तथा । परस्परविपक्षौ तौ ततः पार्थिव ! ते भृशम् ॥

அதே கணத்தில் சந்திரன் (சோமன்) தோன்றினான்; அதுபோல அவனுடைய மகன்—சோமபுத்திரனும் பிறந்தான். பின்னர், அரசே, அவர்கள் இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் கடும் பகைவர்களாயினர்.

Verse 28

तद्गच्छ त्वं स्वधर्मेण परिपालय मेदिनीम् । पत्नी सहायः सर्वाश्च कुरु धर्मवतीः क्रियाः ॥

ஆகையால் நீ சென்று, உன் ச்வதர்மத்தின்படி பூமியைப் பாதுகாப்பாயாக. மனைவியை உதவியாளியாகக் கொண்டு, எல்லா சடங்குகளையும் செயல்களையும் தர்மமுறையில் நிறைவேற்றுவாயாக.

Verse 29

मār्कण्डेय उवाच इत्युक्ते प्रणिपत्यैनमारुह्य स्यन्दनं ततः । उत्तमः पृथिवीपाल आजगाम निजं पुरम् ॥

மார்கண்டேயர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் அவன் அவருக்கு வணங்கி, தேரில் ஏறினான். பின்னர் பூமியின் காவலனான உத்தமன் தன் நகரத்திற்குத் திரும்பினான்.