ConclusionBlessingsSummary17 Shlokas

Adhyaya 93: The Goddess’s Boons to Suratha and the Merchant (Conclusion of the Devi Mahatmyam)

देवीवाक्यं (Devīvākyaṃ)

Conclusion

தேவி வெளிப்பட்டபோது சுரத அரசனும் சமாதி வைசியனும் பக்தியுடன் ஸ்தோத்திரம் செய்து வரங்களை வேண்டினர். தேவி சுரதனுக்கு மீண்டும் அரசாட்சி கிடைக்கச் செய்தருளி, எதிர்காலத்தில் ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில் ‘சாவர்ணி’ எனும் மனுவாகப் பிறப்பான் என்றும் அருளினாள். வைசியனுக்கு வைராக்யம், ஆத்மஞானம், சம்சாரப் பந்தன விடுதலை ஆகிய வரங்களைத் தந்து மோட்சப் பாதையை அளித்தாள். பின்னர் ஜகன்மாதா தேவி அந்தர்தானமானாள்; ரிஷி தேவீமாஹாத்ம்யத்தின் பலன் கூறி, தேவி எப்போதும் பக்தர்களைக் காக்கிறாள் என்று நிறைவு செய்தார்.

Divine Beings

Devī (Parameśvarī, Jagaddhātrī, Ambā, Caṇḍikā)Bhagavān Viṣṇu (as māyā-source, referenced)

Celestial Realms

Svarga (as a boon-category: bhoga-svarga-apavarga)Apavarga/Mokṣa (as the soteriological goal)

Key Content Points

Refuge and māyā: The ṛṣi states that beings—including the king and the merchant—are deluded by Bhagavān Viṣṇu’s māyā, and prescribes surrender to the Supreme Goddess as the remedy.Ritual-ascetic program: Suratha and the vaiśya perform prolonged tapas on a riverbank, create an earthen image of the Goddess, and worship with flowers, incense, fire-offerings, libations, fasting, concentration, and blood-offerings.Theophany and boons: Caṇḍikā appears, offers boons, restores Suratha’s kingship and foretells his future birth as Sāvarṇi Manu, while granting the merchant liberating knowledge that dissolves egoic attachment.

Focus Keywords

Markandeya Purana Adhyaya 93Devimahatmyam Chapter 93Devivakyam Markandeya PuranaSuratha and Samadhi (Vaishya) boonsChandika appears and grants boonsSavarni Manu prophecyShakti theology in Devi MahatmyaMaya of Vishnu and refuge in DeviApavarga moksha in Devi Mahatmya

Shlokas in Adhyaya 93

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे सावर्णिके मन्वन्तरे देवीमाहात्म्ये देवीवाक्यं नाम द्विनवतितमोऽध्यायः त्रिनवतितमोऽध्यायः- ९३ । ऋषिरुवाच एतत्ते कथितं भूूप देवीमाहात्म्यमुत्तमम् । एवंप्रभावा सा देवी ययेदं धार्यते जगत् ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீ மார்கண்டேய புராணத்தில், சாவர்ணிக மன்வந்தரத்தில், தேவீ மாஹாத்ம்யத்தில் ‘தேவீ-வாக்ய’ எனப்படும் தொண்ணூற்று இரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. பின்னர் தொண்ணூற்று மூன்றாம் அத்தியாயம் தொடங்குகிறது. ரிஷி கூறினார்—ஓ அரசே, இந்த உத்தம தேவீ மாஹாத்ம்யம் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது. எந்த தேவியின் சக்தியால் இவ்வுலகம் தாங்கப்படுகிறது, அதுவே அவளுடைய மகிமை.

Verse 2

विद्या तथैव क्रियते भगवद्विष्णुमायया । तथा त्वमेेष वैश्यश्च तथैवान्ये विवेकिनः । मोह्यन्ते मोहिताश्चैव मोहमेेष्यन्ति चापरे ॥

அறிவும் கூட பகவான் விஷ்ணுவின் மாயையாலேயே உண்டாகிறது. உன்னிடமும், இந்த வைசியனிடமும், மற்ற விவேகிகளிடமும் அதுவே—அவர்கள் மயங்குகிறார்கள்; மயங்கியபின் பிறரையும் மயக்கத்தில் வீழ்த்துகிறார்கள்.

Verse 3

तामुपैहि महाराज शरणं परमेश्वरीम् । आराधिता सैव नृणां भोगस्वर्गापवर्गदा ॥

ஓ மகாராஜா! அந்த பரம தேவியின் சரணத்தை அடை. அவளே வழிபடப்பட்டால் மனிதர்க்கு இவ்வுலக இன்பங்களையும், சொர்க்கத்தையும், மோட்சத்தையும் அருள்கிறாள்.

Verse 4

मार्कण्डेय उवाच इति तस्य वचः श्रुत्वा सुरथः स नराधिपः । प्रणिपत्य महाभागं तमृषिं शंसितव्रतम् ॥

மார்கண்டேயர் கூறினார்: அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட மனிதர்களின் தலைவன் சுரதன், விரதப் புகழால் விளங்கும் அந்த மிகப் பாக்கியமுள்ள முனிவருக்கு வணங்கினான்.

Verse 5

निर्विण्णोऽतिममत्‍वेन राज्यापहरणेन च । जगाम सद्यस्तपसे स च वैश्यो महामुने ॥

மிகுதியான பற்றாலும், அரசாட்சி பறிக்கப்பட்டதாலும் வெறுப்புற்று, ஓ மகரிஷி, அவன் அந்த வணிகனுடனும் உடனே தவத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 6

संदर्शनार्थमम्बायाः नदीपुलिनसंस्थितः । स च वैश्यस्तपस्तेपे देवीसूक्तं परं जपन् ॥

அன்னை தேவியின் தரிசனம் பெறுவதற்காக ஆற்றங்கரையில் தங்கி, அந்த வணிகன் தேவியின் பரம ஸ்தோத்திரத்தை ஜபித்தபடி தவம் செய்தான்.

Verse 7

तौ तस्मिन् पुलिने देव्याः कृत्वा मूर्ति महीमयीम् । अर्हणां चक्रतुस् तस्याः पुष्पधूपाग्नितर्पणैः ॥

அங்கே ஆற்றங்கரையில் அவர்கள் இருவரும் மண்ணால் தேவியின் உருவத்தை செய்து, மலர்கள், தூபம், அக்னி மற்றும் தர்ப்பணம்/ஆஹுதி ஆகியவற்றால் அவளை வழிபட்டனர்.

Verse 8

निराहारौ यतात्मानौ तन्मनस्कौ समाहितौ । ददतुस् तौ बलिं चैव निजगात्रासृगुक्षितम् ॥

உபவாசம் செய்து, தம்மை அடக்கி, தேவியிலே முழுமையாக ஒருமுகப்பட்டு தியானத்தில் நிலைத்து, அந்த இருவரும் தங்கள் உடலின் இரத்தம் தெளித்த பலியை அர்ப்பணித்தனர்।

Verse 9

एवं समाराधयतोस् त्रिभिर्वर्षैर्यतात्मनोः । परितुष्टा जगद्धात्री प्रत्यक्षं प्राह चण्डिका ॥

இவ்வாறு அந்த இரு கட்டுப்பாடுடைய பக்தர்கள் மூன்று ஆண்டுகள் வழிபட்டபோது, உலகைத் தாங்கும் சண்டிகா மகிழ்ந்து, நேரடியாகத் தோன்றி அவர்களிடம் உரைத்தாள்।

Verse 10

श्रीदेव्युवाच यत्प्रार्थ्यते त्वया भूप त्वया च कुलनन्दन । मत्तस्तत्प्राप्यतां सर्वं परितुष्टा ददामि तत् ॥

தேவி கூறினாள்—ஓ அரசனே, ஓ குலத்தின் மகிழ்ச்சியே! நீங்கள் என்னிடமிருந்து எதை வேண்டுகிறீர்களோ, அதனை அனைத்தையும் பெறுங்கள்; நான் மகிழ்ந்து அருள்கிறேன்।

Verse 11

मार्कण्डेय उवाच ततो वव्रे नृपो राज्यं अविभ्रंश्यन्यजन्मनि । अत्रैव च निजं राज्यं हतशत्रुबलं बलात् ॥

மார்கண்டேயர் கூறினார்—அப்போது அந்த அரசன் வரமாக, அடுத்த பிறவியில் அசையாத அரசாட்சியையும், இப்பிறவியிலேயே தன் அரசாட்சியையும்—வீரத்தால் பகைவரின் படைகள் அழிந்ததாக—தேர்ந்தெடுத்தான்।

Verse 12

सोऽपि वैश्यस्ततो ज्ञानं वव्रे निर्विण्णमानसः । ममेति अहमिति प्राज्ञः सङ्गविच्युतिकारकम् ॥

அப்போது அந்த வணிகனும் மனம் விரக்தியடைந்து, ‘எனது’ ‘நான்’ என்ற வேரூன்றிய பற்றை அகற்றும் ஞானத்தை—அறிவாளனாக—வரமாகத் தேர்ந்தெடுத்தான்।

Verse 13

श्रीदेव्युवाच स्वल्पैरहोभिर्नृपते स्वं राज्यं प्राप्स्यते भवान् । हत्वा रिपूनस्कलितं तव तत्र भविष्यति ॥

தேவி கூறினாள்—ஓ அரசே, சில நாட்களிலேயே நீ உன் சொந்த அரசாட்சியை மீண்டும் பெறுவாய். பகைவர்களை வதைத்து அங்கே உன் ஆட்சி அசையாததாக நிலைபெறும்.

Verse 14

मृतश्च भूयः सम्प्राप्य जन्म देवाद्विवस्वतः । सावर्णिको नाम मनुर्भवान् भुवि भविष्यति ॥

மேலும் காலம் வந்தபோது உடலை விட்டு, தேவன் விவஸ்வத் (சூரியன்) இடமிருந்து மறுபிறவி பெற்று, நீ பூமியில் ‘சாவர்ணி’ எனப்படும் மனுவாக ஆவாய்.

Verse 15

वैश्यवर्य त्वया यश्च वरोऽस्मत्तोऽभिवाञ्छितः । तं प्रयच्छामि संसिद्ध्यै तव ज्ञानं भविष्यति ॥

ஓ சிறந்த வைசியரே, என்னிடமிருந்து நீ விரும்பிய வரத்தை நான் அளிக்கிறேன். உன் முழுமையான அடைவைப் பெற உன்னுள் சரியான ஞானம் உதிக்கும்.

Verse 16

मार्कण्डेय उवाच इति दत्त्वा तयोर्देवी यथाभिलषितं वरम् । बभूवान्तर्हिता सद्यो भक्त्या ताभ्यामभिष्टुता ॥

மார்கண்டேயர் கூறினார்—இவ்வாறு இருவருக்கும் அவர்கள் விரும்பிய வரங்களை அளித்துத் தேவி உடனே மறைந்தாள்; அவர்கள் பக்தியுடன் அவளைப் போற்றிப் பாடினர்.

Verse 17

एवं देव्याः वरं लब्ध्वा सुरथः क्षत्रियर्षभः । सूर्याज्जन्म समासाद्य सावर्णिर्भविता मनुः ॥

இவ்வாறு தேவியின் அருளால் வரம் பெற்ற க்ஷத்திரியர்களில் சிறந்த சுரதன், பின்னர் சூரியனிடமிருந்து பிறவி பெற்று ‘சாவர்ணி’ எனும் மனுவானான்.

Frequently Asked Questions

What is the primary philosophical or ethical inquiry of this Adhyaya?

It examines why discerning persons still fall under delusion (māyā) and presents śaraṇāgati to the Supreme Goddess as the practical and theological resolution, showing how devotion can culminate either in restored dharmic kingship or in detachment-based liberating knowledge.

How does this chapter advance the narrative of the Manvantaras (Ages of Manu)?

It explicitly links Suratha’s boon to Manvantara chronology by prophesying his rebirth as Sāvarṇi Manu (in the Sāvarṇika manvantara tradition), thereby integrating the Devīmāhātmya’s shaktic episode into the Purāṇic succession of Manus.

How does this chapter contribute to the Devi Mahatmyam (Shakti tradition)?

As the Devīmāhātmya’s closing adhyāya, it culminates the text’s shaktic theology with a direct theophany of Caṇḍikā and the doctrinal claim that the Goddess is the giver of bhoga (worldly enjoyment), svarga (heavenly fruition), and apavarga (liberation), validating both royal and renunciant aims through her grace.