Adhyaya 24: Kuvalayashva’s Refusal of Gifts and the Vision of Madalasa’s Maya

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे मदालसोपाख्याने कुवलयाश्वपातालगमनं नाम त्रयोविंशोऽध्यायः । चतुर्विंशोऽध्यायः । जड उवाच कृताहारं महात्मानामधिपं पवनाशिनाम् । उपासाञ्चक्रिरे पुत्रौ भूपालतनयस्तथा ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீ மார்கண்டேய புராணத்தின் மதாலஸா உபாக்யானத்தில் ‘குவலயாஶ்வனின் பாதாளப் பயணம்’ எனப்படும் இருபத்துமூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இருபத்துநான்காம் அத்தியாயம். ஜடன் கூறினான்—‘வாயுவை உண்போர்’ (நாகர்கள்) எனப்படும் அவர்களின் பெருந்தன்மையுடைய தலைவன் உணவு முடித்தபின், அந்த இரு மகன்களும் அரசனின் மகன்களும் சேவையால் அவரை அணுகி உபசரித்தனர்।

Verse 2

कथाभिरनुरूपाभिः स महात्मा भुजङ्गमः । प्रीतिं सञ्जनयामास पुत्रसख्युरुवाच च ॥

தகுந்த உரையாடல்களால் அந்த மகாத்மா பாம்பு அன்பை எழுப்பியது; பின்னர் மகனின் நண்பன் குவலயாஶ்வனிடம் கூறியது.

Verse 3

तव भद्र ! सुखं ब्रूहि गेहमभ्यागतस्य यत् । कर्तव्यमुत्सृजाशङ्कां पितरीव सुतो मयि ॥

அரியனே, உனக்கு எது மகிழ்ச்சியளிக்குமோ அதை எனக்குச் சொல்—என் இல்லத்திற்கு வந்தவருக்காக என்ன செய்ய வேண்டும். ஐயத்தை விடு; தந்தைக்கு மகன் போல எனக்கிரு.

Verse 4

रजतं वा सुवर्णं वा वस्त्रं वाहनमासनम् । यद्वाभिमतमत्यर्थं दुर्लभं तद्वृणुष्व माम् ॥

வெள்ளி அல்லது பொன், ஆடைகள், வாகனம், ஆசனம்—மிகவும் விரும்பத்தக்கதும் பெற அரிதுமானதையும் என்னிடமிருந்து தேர்ந்தெடு.

Verse 5

कुवलयाश्व उवाच तव प्रसादाद्भगवन् ! सुवर्णादि गृहे मम । पितुरस्ति ममाद्यापि न किञ्चित् कार्यमीदृशम् ॥

குவலயாஶ்வன் கூறினான்—பிரபுவே, உங்கள் அருளால் என் தந்தையிடமிருந்து வந்த பொன் முதலியவை இன்றும் என் இல்லத்தில் உள்ளன; அத்தகையவற்றில் எனக்கு தேவையில்லை.

Verse 6

ताते वर्षसहस्राणि शासतीमां वसुन्धराम् । तथैव त्वयि पातालं न मे याञ्चोन्मुखं मनः ॥

என் தந்தை ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் இந்தப் பூமியை ஆட்சி செய்தார்; அதுபோல நீங்கள் பாதாளத்தில் இருந்தாலும் என் மனம் யாசித்து வரம் கேட்பதற்கு சாய்வதில்லை.

Verse 7

ते स्वर्ग्याश्च सुपुण्याश्च येषां पितरि जीवति । तृणकोटिसमं वित्तं तारुण्याद्वित्तकोटिषु ॥

தந்தை உயிருடன் உள்ளவர்கள் ஸ்வர்கப் பாக்கியமும் புண்யச் செல்வமும் உடையவர்கள். அவர்களுக்கு செல்வக் குவியல்களும் புல்லின் கோடிகள்போல் அற்பம்; இளமை வலிமையின் நிதியுடன் ஒப்பிட்டால் அது ஒன்றுமல்ல.

Verse 8

मित्राणि तुल्यशिष्टानि तद्वद्देहमनामयम् । जनिता ध्रियते वित्तं यौवनं किं नु नास्ति मे ॥

எனக்கு சமமான நற்பண்புடைய நண்பர்கள் உள்ளனர்; உடலும் நோயற்றது. தந்தை உயிருடன் உள்ளார், செல்வம் உள்ளது, இளமை உள்ளது—எனக்கு என்ன குறை?

Verse 9

असत्यार्थे नृणां याञ्चाप्रवणं जायते मनः । सत्यशेषे कथं याञ्चां मम जिह्वा करिष्यति ॥

நோக்கம் பொய்யானதாக இருந்தால் மனம் யாசிப்பதிலிருந்து விலகும். எனக்குச் சத்தியமே மீதமிருந்தால், என் நாவு எவ்வாறு வேண்டுதல் சொல் உச்சரிக்கும்?

Verse 10

यैर् न चिन्त्यं धनं किञ्चिन् मम गेहेऽस्ति नास्ति वा । पितृबाहुतरुच्छायां संश्रिताः सुखिनो हि ते ॥

என் வீட்டில் செல்வம் உள்ளதா இல்லையா என்று அவர்கள் சிறிதும் கவலைப்பட வேண்டாம். தந்தையின் கரங்கள் எனும் மரத்தின் நிழலில் அடைக்கலம் கொண்டதால் அவர்கள் உண்மையிலேயே மகிழ்வர்.

Verse 11

ये तु बाल्यात् प्रभृत्येव विना पित्रा कुटुम्बिनः । ते सुखास्वादविभ्रंशान् मन्ये धात्रैव वञ्चिताः ॥

ஆனால் சிறுவயதிலிருந்தே தந்தையின்றி வாழும் இல்லறத்தாரை நான் விதாதாவே வஞ்சித்தவர்கள் எனக் கருதுகிறேன்; ஏனெனில் அவர்கள் மகிழ்ச்சியின் ரசத்தையே இழந்தவர்களாகின்றனர்.

Verse 12

तद्वयं त्वत्प्रसादेन धनरत्नादिसञ्चयान् । पितृमुक्तान् प्रयच्छामः कामतो नित्यमर्थिनाम् ॥

ஆகையால் உமது அருளால், கேட்போர்க்கு எப்போதும் அவரவர் விருப்பத்தின்படி, எங்கள் தந்தையின் சம்மதத்துடன் விடுவிக்கப்பட்ட செல்வம், ரத்தினம் முதலிய களஞ்சியங்களை நாம் அளிப்போம்।

Verse 13

तत् सर्वमिह संप्राप्तं यदङ्घ्रियुगलं तव । मच्चूडामणिना स्पृष्टं यच्चाङ्गस्पर्शमाप्तवान् ॥

இங்கே பெற்றதெல்லாம்—என் தலையிலிருந்த மணியால் உமது இரு திருவடிகள் தொடப்பட்டதாலும், மேலும் உமது திருமேனி-ஸ்பரிசம் எனக்குக் கிடைத்ததாலும் ஆகும்।

Verse 14

जड उवाच इत्येवं प्रसृतं वाक्यमुक्तः पन्नगसत्तमः । प्राह राजसुतं प्रीत्या पुत्रयोरुपकारिणम् ॥

ஜாடன் கூறினான்—இவ்வாறு சொற்கள் சொல்லப்பட்டபின் மகிழ்ந்த சிறந்த நாகன், தன் இரு புதல்வருக்கும் உபகாரியான அந்த அரசகுமாரனை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 15

नाग उवाच यदि रत्नसुवर्णादि मत्तोऽवाप्तुं न ते मनः । यदन्यन्मनसः प्रीत्यै तद्ब्रूहि त्वं ददाम्यहम् ॥

நாகன் கூறினான்—என்னிடமிருந்து மணிகள், பொன் முதலியவற்றை பெற உன் மனம் விரும்பாவிடில், உன் உள்ளத்துக்கு வேறு எது இனிமையோ சொல்; அதையே நான் அளிப்பேன்।

Verse 16

कुवलयाश्व उवाच भगवन्स्त्वत्प्रसादेन प्रार्थितस्य गृहे मम । सर्वमस्ति विशेषेण संप्राप्तं तव दर्शनात् ॥

குவலயாஶ்வன் கூறினான்—ஓ வணக்கத்திற்குரியவரே! உமது அருளால் என் இல்லத்தில் வேண்டிய அனைத்தும் உள்ளது; குறிப்பாக உம்மை தரிசித்ததாலேயே எல்லாம் பெற்றதுபோல் ஆனது।

Verse 17

कृतकृत्योऽस्मि चैतेन सफलं जीवितञ्च मे । यदङ्गसंस्लेषमितस्तव देवस्य मानुषः ॥

இதனால் நான் செய்யவேண்டியதைச் செய்து முடித்தேன்; என் வாழ்வும் பயனடைந்தது—ஏனெனில் நான் ஒரு மனிதனாக இருந்தும், ஓ தேவி, உமது திருமேனி-ஸ்பரிசத்தைப் பெற்றேன்।

Verse 18

ममोत्तमाङ्गे त्वत्पादरजसा यदिहास्पदम् । कृतं तेनैव न प्राप्तं किं मया पन्नगेश्वर ॥

இங்கே உமது திருவடித் தூள் என் தலைமேல் தங்கியதால், அதனால் மட்டும் எது சாதிக்கப்படாமல் உள்ளது? ஓ நாகேந்திரா, நான் எதைப் பெறவில்லை?

Verse 19

यदि त्ववश्यं दातव्यो वरो मम यथेप्सितः । तत्पुण्यकर्मसंस्कारो हृदयान्मा व्यपैतु मे ॥

நான் விரும்பிய வரம் நிச்சயமாக அளிக்கப்பட வேண்டுமெனில், அந்தப் புண்ணியச் செயலின் நற்பதிப்பு (ஸம்ஸ்காரம்) என் இதயத்திலிருந்து நீங்காதிருக்கட்டும்।

Verse 20

सुवर्णमणिरत्नादि वाहनं गृहमासनम् । स्त्रियोऽन्नपानं पुत्राश्च चारुमाल्यानुलेपनम् ॥

தங்கம், ரத்தினங்கள், மணிகள்; வாகனங்கள்; வீடும் ஆசனமும்; பெண்கள்; உணவும் பானமும்; புதல்வர்கள்; மேலும் அழகிய மாலைகளும் நறுமணப் பூச்சுகளும்—

Verse 21

एते च विविधाः कामा गीतवाद्यादिकञ्च यत् । सर्वमेतन्मम मतं फलं पुण्यवनस्पतेः ॥

இவ்வாறான பலவகை இன்பங்களும், மேலும் பாடல், வாத்தியங்கள் முதலியனவும்—இவை அனைத்தும் என் பார்வையில் ‘புண்ணிய மரத்தின்’ கனியே ஆகும்।

Verse 22

तस्मान्नरेण तन्मूलः कार्यो यत्नः कृतात्मना । कर्तव्यः पुण्यसक्तानां न किञ्चिद्भुवि दुर्लभम् ॥

ஆகையால் தன்னடக்கம் உடையவன் அந்த தர்மத்தின் மூலத்தை நோக்கி முயல வேண்டும். தர்மநிஷ்டையுடையோர்க்கு இவ்வுலகில் எதுவும் அரிதல்ல.

Verse 23

अश्वतर उवाच एवम् भविष्यति प्राज्ञ ! तव धर्माश्रिता मतिः । सत्यञ्चैतत् फलं सर्वं धर्मस्योक्तं यथा त्वया ॥

அஶ்வதரன் கூறினான்—“அப்படியே ஆகுக, முனிவரே; உங்கள் மனம் தர்மத்தில் நிலைபெற்றுள்ளது. நீங்கள் உரைத்த இந்த தர்மபலன் அனைத்தும் உண்மையே.”

Verse 24

तथाप्यवश्यं मद्गेहमागतॆन त्वयाधुना । ग्राह्यं यन्मानुषे लोके दुष्प्राप्तं भवतो मतम् ॥

எனினும், இப்போது நீங்கள் என் இல்லத்திற்கு வந்துள்ளதால், நீங்கள் ஏதாவது ஒன்றை அவசியம் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்—மனித உலகில் அரிதென நீங்கள் கருதுவதை.

Verse 25

जड उवाच तस्यैतद्वचनं श्रुत्वा स तदा नृपनन्दनः । मुकावलोकनं चक्रे पन्नगेश्वरपुत्रयोः ॥

ஜடன் கூறினான்—இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட அரசகுமாரன் மௌனமாக நாகேந்திரனின் அந்த இரு புதல்வர்களை நோக்கி பார்வை செலுத்தினான்.

Verse 26

ततस्तौ प्रणिपत्योभौ राजपुत्रस्य यन्मतम् । तत्पितुः सकलं वीरौ कथयामासतुः स्फुटम् ॥

அப்போது அந்த இரு வீரர்களும் வணங்கி, அரசகுமாரன் எண்ணியதைத் தம் தந்தையிடம் தெளிவாகவும் விரிவாகவும் எடுத்துரைத்தனர்.

Verse 27

पुत्रापूचतुः ततोऽस्य पत्नी दयिता श्रुत्वेमं विनिपातितम् । अत्यजद्दयितान् प्राणान् विप्रलब्धा दुरात्मना ॥

அப்போது மகன்கள் அதைப்பற்றி கேட்டனர். அவர் கொல்லப்பட்டார் எனக் கேட்டு, தீயவனின் ஏமாற்றால் மயங்கி, அவரது அன்புத் துணைவி தன் அரிய உயிரைத் துறந்தாள்.

Verse 28

केनापि कृतवैरेण दानवेन कुबुद्धिना । गन्धर्वराजस्य सुता नाम्ना ख्याता मदालसा ॥

தீய மனமுடைய ஒரு தானவன் பகைமை உருவாக்கி, கந்தர்வராஜனின் மகள்—‘மதாலசா’ எனப் புகழ்பெற்றவளை—அந்த சூழ்ச்சியின் கருவியாக்கினான்.

Verse 29

कृतज्ञोऽयं ततस्तात ! प्रतिज्ञां कृतवानिमाम् । नान्या भार्या भवित्रीति वर्जयित्वा मदालसाम् ॥

அப்போது, அன்புத் தந்தையே, அந்த நன்றியற்றவன் இவ்விரதம் எடுத்தான்—‘வேறு எந்தப் பெண்ணும் என் மனைவியாக மாறாது’—என்று கூறி மதாலசாவைத் தள்ளினான்.

Verse 30

द्रष्टुं तां चारुसर्वाङ्गीमयं वीर ! ऋतध्वजः । तात ! वाञ्छति यद्येतत् क्रियते तत् कृतं भवेत् ॥

வீரனே, அழகிய அங்கங்களையுடைய அவளை ருதத்வஜன் காண விரும்புகிறான். அன்புத் தந்தையே—இது விருப்பமெனில், அதைச் செய்யலாம்; அது நிறைவேறியதாகவே கருதப்படும்.

Verse 31

अश्वतर उवाच भूतैर्वियोगिनो योगस्तादृशैरेव तादृशः । कथमेतद्विना स्वप्नं मायां वा शम्बरॊदिताम् ॥

அச்வதரன் கூறினான்—உயிர்களிலிருந்து பிரிந்தவனுக்கான ‘சேர்க்கை’ என்பது அதே வகையினதாகவே, ஒத்த காரணங்களால் உண்டாகும். கனவு இல்லாமல், அல்லது சம்பரன் வெளிப்படுத்திய மாயை இல்லாமல், அது எவ்வாறு நிகழும்?

Verse 32

जड उवाच प्रणिपत्य भुजङ्गेशं पुत्रः शत्रुजितस्ततः । प्रत्युवाच महात्मानं प्रेमलज्जासमन्वितः ॥

ஜடன் கூறினான்—அப்போது சத்ருஜித்தின் மகன் நாகங்களின் ஆண்டவனை வணங்கி, அன்பும் பணிவால் உண்டான வெட்கமும் நிறைந்தவனாய் அந்த மகாத்மாவுக்கு மறுமொழி கூறினான்।

Verse 33

मायामयीमप्यधुना मम तात ! मदालसाम् । यदि दर्शयते मन्ये परं कृतमनुग्रहम् ॥

அன்புத் தந்தையே, மதாலசா மாயையால் ஆனவளாக இருந்தாலும்—இப்போது அவளை எனக்குக் காட்டினால், அதை என்மீது செய்த உச்சமான அருளாகவே நான் கருதுகிறேன்।

Verse 34

अश्वतर उवाच तस्मात् पश्येह वत्स ! त्वं मायाञ्चेद् द्रष्टुमिच्छसि । अनुग्राह्यो भवान् गेहं बालोऽप्यभ्यागतो गुरुः ॥

அச்வதரன் கூறினான்—ஆகையால், அன்புக் குழந்தையே, மாயையைப் பார்க்க விரும்பினால் இங்கே பார். நீ அருளுக்குத் தகுதியானவன்; வீட்டில் விருந்தினராக வந்த குழந்தையும் குருவென மதிக்கப்பட வேண்டும்।

Verse 35

जड उवाच आनयामास नागेन्द्रो गृहगुप्तां मदालसाम् । तेषां सम्मोहनार्थाय ज्जल्प च ततः स्फुटम् ॥

ஜடன் கூறினான்—நாகநாதன் வீட்டிற்குள் மறைத்து வைத்திருந்த மதாலசாவை அழைத்து வந்து, அவர்களை மயக்குவதற்காகத் தெளிவாகச் சொற்களை உரைத்தான்।

Verse 36

दर्शयामास च तदा राजपुत्राय तां शुभाम् । सेयं न वेति ते भार्या राजपुत्र ! मदालसा ॥

பின்னர் அவன் அந்த மங்களமான பெண்ணை இளவரசனுக்குக் காட்டி கூறினான்—“இளவரசே, இவள் உன் மனைவி மதாலசாவா, இல்லையா?”

Verse 37

जड उवाच स दृष्ट्वा तां तदा तन्वीं तत्क्षणात् विगतत्रपः । प्रियेत्य् तामभिमुखं ययौ वाचमुदीरयन् । निवारयामास च तं नागः सोऽश्वतरस्त्वरन् ॥

ஜடன் கூறினான்—அந்த மெலிந்த பெண்ணைக் கண்டவுடன் அவன் உடனே வெட்கத்தை இழந்து, “பிரியே!” என்று அழுதபடி உரத்த குரலில் கூவி அவளிடம் ஓடினான். ஆனால் நாகனும் வேகமிக்க அச்வதரனும் அவனை அவசரமாகத் தடுத்தனர்।

Verse 38

अश्वतर उवाच मायैयं पुत्र ! मा स्प्राक्षीः प्रागेव कथितं तव । अन्तर्धानमुपैत्याशु माया संस्पर्शनादिभिः ॥

அச்வதரன் கூறினான்—குழந்தையே, இது மாயை; இதைத் தொடாதே. முன்பே நான் சொன்னேன்—தொடுதல் முதலிய தொடர்பை முயன்றவுடனே மாயை விரைவில் மறைந்து விடும்।

Verse 39

ततः पपात मेदिन्यां स तु मूर्च्छापरिप्लुतः । हा प्रियेत्य् वदन् सोऽथ चिन्तयामास भामिनीम् ॥

பின்னர் அவன் மயக்கத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு தரையில் விழுந்தான். “ஆஹா, பிரியே!” என்று அழுதபடி அந்தக் காமினியைப் பற்றியே சிந்திக்கத் தொடங்கினான்।

Verse 40

अहो स्नेहोऽस्य नृपतेर्ममोपऱ्यचलं मनः । येनायं पातनोऽरीणां विना शस्त्रेण पातितः ॥

அஹோ—இந்த அரசனுக்கு என்ன்மேல் இத்தகைய பற்று! அவனுடைய நிலையான மனம் என்னிடமே கட்டுண்டுள்ளது; அதனால் ‘பகைவரை வீழ்த்துபவன்’ ஆயினும் எந்த ஆயுதமுமின்றி வீழ்ந்தான்।

Verse 41

मायेति दर्शिता तेन मिथ्या मायेति यत्स्फुटम् । वाय्वम्बुतेजसां भूमेराकाशस्य च चेष्टया ॥

அவனால் தெளிவாகக் காட்டப்பட்டது: இது மாயை—உண்மையில் பொய்மாயை; காற்று, நீர், தீ, மண், ஆகாயம் ஆகியவற்றின் செயல்பாடுகளால் அது நிகழ்கிறது।

Verse 42

जड उवाच ततः कुवलयाश्वं तं समाश्वास्य भुजङ्गमः । कथयामास तत् सर्वं मृतसञ्जीवनादिकम् ॥

ஜடன் கூறினான்—அப்போது அந்த நாக-ஸ்வரூபன் குவலயாஶ்வனை ஆறுதல் கூறி, இறந்தோர் மீளுயிர்ப்பித்தல் முதலிய அனைத்துச் செய்திகளையும் அவனுக்கு முறையாக எடுத்துரைத்தான்।

Verse 43

ततः प्रहृष्टः प्रतिलभ्य कान्तां प्रणम्य नागं निजगाम सोऽथ । सुशोभमानः स्वपुरं तमश्वम् आरुह्य संचितितमभ्युपतेम् ॥

பின்னர் அவன் மகிழ்ச்சியுடன் தன் பிரியையை மீண்டும் பெற்றவனாய், நாகனை வணங்கி மீண்டான். ஒளிவீசும் அவன் அந்தக் குதிரையில் ஏறி, தன் தீர்மானத்தை நினைந்து தன் நகரத்திற்குச் சென்றான்।