Adhyaya 78: Hymn to Surya and the Distribution of Solar Splendour; Genealogy of Vaivasvata and Chaya’s Line

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे वैवस्वतमन्वन्तरे साप्तसप्ततितमोऽध्यायः । अष्टसप्ततितमोऽध्यायः— ७८ मार्कण्डेय उवाच । ततस्तं तुष्टुवुर्देवास्तथा देवर्षयो रविम् । वाग्भिरोड्यमशेषस्य त्रैलोक्यस्य समागताः ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீ மார்கண்டேய புராணத்தில் வைவைஸ்வத மன்வந்தரத்தில் எழுபத்தேழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது எழுபத்தெட்டாம் அத்தியாயம் தொடங்குகிறது. மார்கண்டேயர் கூறினார்—அப்போது மும்முலகமெங்கும் இருந்து கூடிய தேவர்களும் தேவ ரிஷிகளும் வாக்கு-அர்ப்பணம் (ஸ்தோத்திரங்கள்) கொண்டு ரவி (சூரியன்) ஐப் புகழ்ந்தனர்।

Verse 2

देवा ऊचुः नमस्ते ऋक्स्वरूपाय सामरूपाय ते नमः । यजुः स्वरूपरूपाय साम्नान्धामवते नमः ॥

தேவர்கள் கூறினர்—ரிக் வேத வடிவினாளே, உனக்கு வணக்கம்; சாம வேத வடிவினாளே, உனக்கு வணக்கம். யஜுர் வேத வடிவினாளே, உனக்கு வணக்கம்; சாமன் பாடல்களின் ஒளிமிகு தாமமாக இருப்பவளே, உனக்கு வணக்கம்.

Verse 3

ज्ञानैकधामभूताय निर्धूततमसे नमः । शुद्धज्योतिः स्वरूपाय विशुद्धायामलात्मने ॥

ஒரே அறிவின் ஆதாரமாக ஆனவளே, எல்லா இருளையும் அகற்றியவளே, உனக்கு வணக்கம். உன் வடிவமே தூய ஒளி—மிகவும் பரிசுத்தம், களங்கமற்ற சாரமுடையவளே, உனக்கு வணக்கம்.

Verse 4

वरिष्ठाय वरेण्याय परस्मै परमात्मने । नमोऽखिलजगद्व्यापिस्वरूपायात्ममूर्तये ॥

மிகச் சிறந்தவளே, தேர்ந்தெடுக்கத் தகுதியானவளே, உனக்கு வணக்கம்; பராத்பர பரமாத்மாவே, உனக்கு வணக்கம். முழு பிரபஞ்சத்திலும் பரவி நிற்கும் இயல்புடையவளே, அனைத்தின் ஆத்மாவாக இருப்பவளே, உனக்கு வணக்கம்.

Verse 5

इदं स्तोत्रवरं रम्यं श्रोतव्यं श्रद्धया नरैः । शिष्यॊ भूत्वा समाधिस्थो दत्त्वा देयं गुरोरपि ॥

இந்த உயர்ந்ததும் இனிமையானதும் ஆன ஸ்தோத்திரம், பக்தியுள்ளோர் கேட்கத் தகுந்தது. சீடநிலையை ஏற்று, சமாதியில் நிலைத்து, குருவிற்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டியதை அர்ப்பணித்த பின்—இதனைப் பெறவும் (பரம்பரையாக வழங்கவும்) வேண்டும்.

Verse 6

न शून्यभूतैः श्रोतव्यमेतत्तु सफलं भवेत् । सर्वकारणभूताय निष्ठायै ज्ञानचेतसाम् ॥

வெறுமையுள்ளோர் (உண்மையான முயற்சி/ஆர்வமின்றி இருப்போர்) இதைக் கேட்கக் கூடாது; அப்போதுதான் இது பலன் தரும். அறிவில் நிலைத்த மனமுடையோரின் உறுதிக்காகவும், அனைத்திற்கும் காரணமான ஒரே பரத்தத்துவத்தை உணர்வதற்காகவும் இது உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 7

नमः सूर्यस्वरूपाय प्रकाशात्मस्वरूपिणे । भास्कराय नमस्तुभ्यं तथा दिनकृते नमः ॥

சூரியரூபமாய், தாமே ஒளியெனும் சாரமாய் விளங்குபவளே, உமக்கு வணக்கம். பாஸ்கரராக உமக்கு வணக்கம்; பகலை உருவாக்குபவளே, உமக்கும் வணக்கம்.

Verse 8

शर्वरीहेतवे चैव सन्ध्याज्योत्स्नाकृते नमः । त्वं सर्वमेतद् भगवन् जगदुद्भ्रमता त्वया ॥

இரவை உண்டாக்கும் காரணமாயுள்ள உமக்கு வணக்கம்; மாலைத்தோன்றலும் நிலவொளியும் அளிப்பவளே, உமக்கு வணக்கம். ஓ பகவான், இவை அனைத்தும் நீயே; உம்மாலே சுழலும் பிரபஞ்சம் தன் நடைமுறையில் தாங்கப்படுகிறது.

Verse 9

भ्रमत्याविद्धमखिलं ब्रह्माण्डं सचराचरम् । त्वदंशुभिरिदं स्पृष्टं सर्वं सञ्जायते शुचि ॥

முழு பிரம்மாண்டம்—அசையும் அசையாத அனைத்தும்—சுழன்று செல்லும் போது இயக்கப்பட்டும் பரவியுமுள்ளது. உமது கதிர்களின் தொடுதலால் இவை அனைத்தும் தூய்மையடைகின்றன.

Verse 10

क्रियते त्वत्करैः स्पर्शाज्जलादीनां पवित्रता । होमदानादिको धर्मो नोपकाराय जायते ॥

உமது கரங்களின் தொடுதலால் நீர் முதலிய தத்துவங்களின் தூய்மை உண்டாகிறது. ஹோமம், தானம் போன்ற கர்மங்கள் உம்மின்றி தனித்தே பயனளிக்காது.

Verse 11

तावद्यावन्न संयोगि जगदेतत् त्वदंशुभिः । ऋचस्ते सकला ह्येता यजूṃष्येतानि चान्यतः ॥

இந்த உலகம் உமது கதிர்களுடன் இணைக்கப்படாதவரை, அது தக்க நிறைவை அடையாது. இவ்வெல்லா ருக் மந்திரங்களும் உமதே; இவ்வியஜுஸ் சூத்திரங்களும் அதுபோல உமதே.

Verse 12

सकलानि च सामानि निपतन्ति त्वदङ्गतः । ऋङ्मयस्त्वं जगन्नाथ ! त्वमेव च यजुर्मयः ॥

உலகநாதனே! எல்லா சாமன் பாடல்களும் உமது அங்கங்களிலிருந்தே வெளிப்படுகின்றன. நீர் ரிக் வேத-ஸ்வரூபன்; நீரே யஜுர் வேத-ஸ்வரூபனும் ஆவீர்.

Verse 13

यतः साममयश्चैव ततो नाथ ! त्रयीमयः । त्वमेव ब्रह्मणो रूपं परञ्चापरमेव च ॥

நீர் சாமன்-ஸ்வரூபமுமாக இருப்பதால், ஆண்டவனே, நீரே திரயி (மூன்று வேதங்கள்) எனும் மூர்த்திமான் வடிவம். நீரே பிரம்மன்—பரம் (அதீதம்) மற்றும் அபரம் (உள்ளுறை) இரண்டுமாகவும் உள்ளீர்.

Verse 14

मूर्तामूर्तस्तथा सूक्ष्मः स्थूलरूपस्तथा स्थितः । निमेषकाष्ठादिमयः कालरूपः क्षयात्मकः । प्रसीद स्वेच्छया रूपं स्वतेजः शमनं कुरु ॥

நீர் உருவமுடையவரும் உருவமற்றவரும்; நுண்மையும் பருமையும் உடையவரும். நிமேஷம், காஷ்டா முதலிய கால அலகுகளால் அமைந்தவரும் நீரே; லய இயல்புடைய காலமுமாக நீரே உள்ளீர். அருள் புரிந்து—உமது விருப்பத்தால் வடிவம் கொண்டு, உமது ஒளித்தேஜஸை அமைதிப்படுத்துவீராக.

Verse 15

मार्कण्डेय उवाच एवṃ संस्तूयमानस्तु देवैर्देवर्षिभिस्तथा । मुमोच स्वं तदा तेजस्तेजसां राशिरव्ययः ॥

மார்கண்டேயர் கூறினார்: தேவர்கள் மற்றும் தெய்வ ரிஷிகள் இவ்வாறு ஸ்துதித்தபோது, அந்த அழிவிலா தேஜஸின் திரள் அப்போது தன் சொந்த ஒளியை வெளிப்படுத்தியது.

Verse 16

यत्तस्य ऋङ्मयṃ तेजो भविता तेन मेदिनी । यजुर्मयेनापि दिवं स्वर्गः साममयṃ रवॆः ॥

அவரது/அவளது ரிக்-ஸ்வரூபமான தேஜஸ் பூமியாக ஆனது. யஜுர்-ஸ்வரூபமான தேஜஸால் திவ் (வானுலகம்) உருவாயிற்று; சாமன்-ஸ்வரூபமானதே சூரியனாக ஆனது.

Verse 17

शातितास्तेजसो भागा ये त्वष्ट्रा दश पञ्च च । त्वष्ट्रैव तेन शर्वस्य कृतं शूलं महात्मना ॥

அந்த ஒளியின் பகுதிகளை த்வஷ்டா பதினைந்து பகுதிகளாகப் பிரித்தார். அதனால் மகாத்மா த்வஷ்டா சர்வன் (சிவன்) பொருட்டு சூலம் (திரிசூலம்) உருவாக்கினார்.

Verse 18

चक्रं विष्णोर्वसूनाञ्च शङ्कवो 'थ सुदारुणाः । पावकस्य तथा शक्तिः शिबिका धनदस्य च ॥

விஷ்ணுவிற்குச் சக்கரமும், வசுக்களுக்குக் கடுமையான ஈட்டிகளும்; அதுபோல பாவகன் (அக்னி) பொருட்டு சக்தி-ஆயுதமும், தனதன் (குபேரன்) பொருட்டு பல்லக்கையும் செய்தார்.

Verse 19

अन्येषामसुरारीणामस्त्राण्युग्राणि यानि वै । यक्षविद्याधराणाञ्च तानि चक्रे स विश्वकृत् ॥

அசுரர்களின் பகைவரான தேவர்களுக்குரிய பிற கொடிய ஆயுதங்களையும், யக்ஷர் மற்றும் வித்யாதரர் ஆயுதங்களையும்—அவற்றை அனைத்தையும் விஸ்வகர்மா முறையாகச் செய்தார்.

Verse 20

ततश्च षोडशं भागं बिभर्ति भगवान् विभुः । तत्तेजः पञ्चदशधा शातितं विश्वकर्मणा ॥

அப்போது அனைத்திலும் வியாபித்திருக்கும் பரமன் பதினாறாம் பங்கினைத் தன்னிடமே தாங்கிக் கொண்டான். அந்தத் தேஜஸ் விஸ்வகர்மாவால் பதினைந்து வகையாகப் பிரிக்கப்பட்டது.

Verse 21

ततोऽश्व रूपधृग्भानुरुत्तरानगमत्कुरून् । तदृशे तत्र संज्ञाञ्च वडवारूपधारिणीम् ॥

பின்னர் பானு (சூரியன்) குதிரை வடிவம் ஏற்று வடக்கே குருநாட்டிற்குச் சென்றான். அங்கே குதிரைமாதா வடிவம் தாங்கிய சஞ்ஞையையும் அவன் கண்டான்.

Verse 22

सा च दृष्ट्वा तमायान्तं परपुंसो विशङ्कया । जगाम संमुखं तस्य पृष्ठरक्षणतत्परा ॥

அவள் அவன் அணுகிவருவதைப் பார்த்து, அவனை வேறொரு ஆணென ஐயுற்று, தன் பின்புறத்தைப் பாதுகாக்கும் எண்ணத்துடன் எச்சரிக்கையாய் முன்சென்று அவனை எதிர்கொள்ளத் துணிந்தாள்।

Verse 23

ततश्च नासिकायोगं तयोस्तत्र समेतयोः । नासत्यदस्त्रौ तनयावश्वीवक्त्रविनिर्गतौ ॥

அப்போது அங்கே இருவரும் சேர்ந்தபோது மூக்கின் வழியாகச் சேர்க்கை நிகழ்ந்தது; அதன் பயனாக குதிரைமுகம் கொண்ட இரு புதல்வர்கள்—நாசத்யன், தஸ்ரன்—பிறந்தனர்।

Verse 24

रेतसोऽन्ते च रेवन्तः खड्गी चर्मो तनुत्रधृक् । अश्वारूढः समुद्भूतो बाणतूणसमन्वितः ॥

மேலும் விதைச் சுரப்பு முடிவுற்றபோது ரேவந்தன் தோன்றினான்—வாள், கேடயம், கவசம் தாங்கி; குதிரைமேல் ஏறி, அம்புகளும் அம்புக்கூடும் உடையவனாய்।

Verse 25

ततः स्वरूपमतुलं दर्शयामास भानुमान् । तस्यैषा च समालोक्य स्वरूपं मुदमाददे ॥

அப்போது பானுமானான சூரியன் தன் ஒப்பற்ற உண்மைச் சொரூபத்தை வெளிப்படுத்தினான்; அவள் அந்தச் சத்தியரூபத்தைப் பார்த்து பேரானந்தம் நிறைந்தாள்।

Verse 26

स्वरूपधारिणीं चैमामानिनाय निजाश्रयम् । संज्ञां भार्यां प्रीतिमतीं भास्करो वारितस्करः ॥

மேலும் பாஸ்கரனான சூரியன்—திருடர்களை அடக்கும், அதாவது இருளை அகற்றும் வல்லவன்—தன் உண்மைச் சொரூபம் தாங்கிய சஞ்ஞையை, தன் அன்புத் துணைவியாய், தன் தாமத்திற்குத் திரும்ப அழைத்துச் சென்றான்।

Verse 27

ततः पूर्वसुतो योऽस्याः सोऽभूद्वैवस्वतो मनुः । द्वितीयश्च यमः शापाद्धर्मदृष्टिरभूत् सुतः ॥

அவளுடைய முதலில் பிறந்த மகன் வைவர்ஸ்வத மனுவாக ஆனான்; இரண்டாவது யமன். ஆனால் சாபத்தின் காரணமாக இன்னொரு மகன் ‘தர்மத்ருஷ்டி’ (தர்மத்தை காண்பவன்) ஆனான்.

Verse 28

कृमयो मांसमादाय पादतोऽस्य महीतले । पतिष्यन्तीति शापान्तं तस्य चक्रे पिता स्वयम् ॥

“புழுக்கள் அவன் கால்களின் மாம்சத்தை எடுத்துத் தின்று நிலத்தில் விழும்”—என்று தந்தையே அந்த சாபத்திற்கு எல்லை/முடிவை நிர்ணயித்தார்.

Verse 29

धर्मदृष्टिर्यतश्चासौ समो मित्रे तथाहिते । ततो नियोगं तं याम्ये चकार तिमिरापहः ॥

அந்த தர்மத்ருஷ்டி நண்பனுக்கும் பகைவனுக்கும் சமமாக இருந்ததால், இருளை அகற்றும் சவிதா (சூரியன்) அவனை யமன்-தொடர்புடைய பதவி/நியோகத்தில் நியமித்தான்.

Verse 30

यमुना च नदी जज्ञे कलिन्दान्तरवाहिनी । अश्विनौ देवभिषजौ कृतौ पित्रा महात्मना ॥

மேலும் காலிந்தப் பகுதியை ஒட்டி ஓடும் யமுனை நதி பிறந்தது; அதுபோல மகாத்மையான தந்தை இரு அஸ்வினர்களையும் தெய்வ மருத்துவர்களாக (தேவ வைத்தியராக) நிறுவினார்.

Verse 31

गुह्यकाधिपतित्वे च रेवन्तोऽपि नियोजितः । च्छायासंज्ञासुतानाञ्च नियोगः श्रूयतां मम ॥

மேலும் ரேவந்தனும் குஹ்யகர்களின் ஆட்சிப்பதவியில் நியமிக்கப்பட்டான். இப்போது சாயா மற்றும் ஸஞ்ஞையின் மகன்களின் நியோகங்களை என்னிடமிருந்து கேளுங்கள்.

Verse 32

पूर्वजस्य मनोस्तुल्यश्छायासंज्ञासुतोऽग्रजः । ततः सावर्णिकीं संज्ञामवाप तनयो रवेः ॥

சாயா மற்றும் ஸஞ்ஞா ஆகியோரிடமிருந்து பிறந்த மூத்த மகன், மனத்தில் முன்னைய மனுவைப் போலவே இருந்தான். ஆகையால் ரவி (சூரியன்) புதல்வனான அவன் ‘சாவர்ணி’ என்ற பெயரால் அழைக்கப்பட்டான்.

Verse 33

भविष्यति मनुः सोऽपि बलिरिन्द्रो यदा तदा । शनैश्चरो ग्रहाणाञ्च मध्ये पित्रा नियोजितः ॥

அவனும் மனுவாக ஆவான்; அக்காலத்தில் பலி இந்திரனாக இருப்பான். சனைச்சரன் (சனி) தந்தையால் கிரகங்களுள் நியமிக்கப்படுவான்.

Verse 34

तयोस्तृतीया या कन्या तपती नाम सा कुरुम् । नृपात्संवरणात्पुत्रमवाप मनुजेश्वरम् ॥

அவ்விருவரின் மூன்றாவது மகள் ‘தபதி’ எனப் பெயருடையாள்; மனிதர்களுள் தலைவனான அரசன் ஸம்வரணனால் அவள் ‘குரு’ என்ற மகனைப் பெற்றாள்.

Verse 35

तस्य वैवस्वतस्याहं मनोः सप्तममन्तरम् । कथयामि सुतान्भूपानृषीन्देवान्सुराधिपम् ॥

இப்போது அந்த வைவர்ஸ்வத மனுவின் ஏழாவது மந்வந்தரத்தை நான் கூறுவேன்—அவனுடைய மகன்கள், அரசர்கள், ரிஷிகள், தேவர்கள், மேலும் தேவேந்திரன் (இந்திரன்) ஆகியோரைப் பற்றியும்.