Adhyaya 40: The Yogin’s Impediments (Upasargas), Subtle Concentrations, and the Eight Siddhis

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे जडोपाख्याने योगाध्यायो नामैकोनचत्वारिंशोऽध्यायः । दत्तात्रेय उवाच । उपसर्गाः प्रवर्तन्ते दृष्टे ह्यात्मनि योगिनः । ये तांस्ते संप्रवक्ष्यामि समासेन निबोध मे ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீ மார்கண்டேய புராணத்தின் ஜடோபாக்யானத்தில் ‘யோக’ எனப்படும் அத்தியாயம் தொடங்குகிறது. தத்தாத்ரேயர் கூறினார்—யோகி ஆத்மாவை நேரடியாக உணர்ந்தபோது, உபசர்கம் எனப்படும் தடைகள் எழுகின்றன. அவற்றை நான் உனக்குச் சுருக்கமாக விளக்குகிறேன்; கேள்.

Verse 2

काम्याः क्रियास्तथा कामान् मानुषानभिवाञ्छति । स्त्रियो दानफलं विद्यां मायां कुप्यं धनं दिवम् ॥

அவன் காம்யகர்மங்களையும் மனிதப் போகங்களையும்—பெண்கள், தானத்தால் கிடைக்கும் புண்ணியம், கல்வி, சித்தி, நிதிகள், செல்வம், மேலும் ஸ்வர்க்கமும்—ஆசைப்படுகிறான்।

Verse 3

देवत्‍वममरेशत्वं रसायनचयाः क्रियाः । मरुत्प्रपतनं यज्ञं जलग्न्यावेशनन्तथा ॥

அவன் தேவத்துவம், அமரர்களிடையே ஆண்டமை, ரசாயனச் சேமிப்பும் செயற்பாடுகளும், காற்றில் செல்லுதல்/வீழ்தல், யாகவீரியம், மேலும் தீங்கின்றி நீரிலும் அக்னியிலும் நுழைதல்—இவற்றை நாடுகிறான்।

Verse 4

श्राद्धानां सर्वदानानां फलानि नियमांस्तथा । तथोपवासात् पूर्ताच्च देवताभ्यर्चनादपि ॥

அவன் ஸ்ராத்தச் சடங்குகளின் பலன், எல்லாத் தானங்களின் பலன், விரதங்களின் பலன்; அதுபோல உபவாசப் புண்ணியம், பூர்த்தகர்மம் (பொதுநலத் தான-நிர்மாண) புண்ணியம், மேலும் தேவபூஜையின் பலனையும் நாடுகிறான்।

Verse 5

तेभ्यस्तेभ्यश्च कर्मभ्य उपसृष्टोऽभिवाञ्छति । चित्तमित्थं वर्तमानं यत्नाद्योगी निवर्तयेत् ॥

அந்தந்த செயல்களாலும் (அவற்றின் கவர்ச்சிகளாலும்) தாக்கப்பட்டு அவன் அவற்றையே விரும்பத் தொடங்குகிறான். இவ்வாறு அலைபாயும் மனத்தை யோகி முயற்சியுடன் திருப்பி அடக்க வேண்டும்।

Verse 6

ब्रह्मसङ्गिमनः कुर्वन्नुपसर्गात् प्रमुच्यते । उपसर्गैर्जितैरेभिरुपसर्गास्ततः पुनः ॥

மனத்தை பிரஹ்மனில் உறுதியாக இணைத்தால் அவன் (அத்தகைய) தடைகளிலிருந்து விடுபடுகிறான். ஆனால் அவை வெல்லப்பட்டபின், அதன் பின்னரும் மீண்டும் பிற தடைகள் எழுகின்றன।

Verse 7

योगिनः संप्रवर्तन्ते सत्त्वराजसतामसाः । प्रातिभिः श्रावणो दैवो भ्रमावत्तौ तथापरौ ॥

யோகிகளுக்கு சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் ஆகியவற்றிலிருந்து பிறக்கும் இடையூறுகள் உண்டாகின்றன—பிராதிபம், ஸ்ராவணம், தைவம்; மேலும் ப்ரமம் மற்றும் ஆவர்த்தம் எனும் இரண்டும் கூட।

Verse 8

पञ्चैते योगिनां योगविघ्राय कटुकोदयाः । वेदार्थाः काव्यशास्त्रार्था विद्याशिल्पान्यशेषतः ॥

இந்த ஐந்தும் தீவிரமாக எழுந்து யோகிகளின் யோகத்தைத் தடை செய்கின்றன—வேதத்தின் பொருள்கள், காவியம் மற்றும் சாஸ்திரங்களின் பொருள்கள், மேலும் எல்லா வித்யைகளும் கலைகளும் மீதான முழுமையான (திடீர்) கைவருதல்।

Verse 9

प्रतिभान्ति यदस्येति प्रातिभः स तु योगिनः । शब्दार्थानखिलान् वेत्ति शब्दं गृह्णाति चैव यत् ॥

அவனுக்கு அனைத்தும் ‘பிரதிபாசித்து’ வெளிப்படுவதால், யோகிக்குத் இது ‘பிராதிபம்’ எனப்படுகிறது; அவன் எல்லாச் சொற்களையும் பொருள்களையும் அறிந்து, வாக்கின் உட்பொருளையும் பற்றிக் கொள்கிறான்।

Verse 10

योजनानां सहस्रेभ्यः श्रावणः सोऽभिधीयते । ममन्ताद्वीक्षते चाष्टौ स यदा देवतोपमः ॥

ஆயிரம் யோஜனை தூரத்திலிருந்தும் கேட்க முடிந்தால் அவன் ‘ஸ்ராவணம்’ எனப்படுகிறான்; மேலும் பெருவிரலின் நுனியிலிருந்து பார்ப்பதுபோல் எட்டு திசைகளையும் காணும்போது அவன் தேவதுல்யனாகிறான்।

Verse 11

उपसर्गान्तमप्याहुर्दैवमुन्मत्तवद् बुधाः । भ्राम्यते यन्निरालम्बं मनो दोषेण योगिनः ॥

பித்துநிலை போன்றதாகத் தோன்றும் இடையூறை ஞானிகள் ‘தைவம்’ எனக் கூறுவர்; குறைபாட்டினால் யோகியின் மனம் ஆதாரமின்றி, தாங்குதலின்றி அலைந்து திரியும் போது அது நிகழ்கிறது।

Verse 12

समस्ताचारविभ्रंशाद् भ्रमः स परिकीर्तितः । आवर्त इव तोयस्य ज्ञानावर्तो यदाकुलः ॥

எல்லா நற்கரும நெறிகளிலிருந்தும் விலகுதல் ‘மோகம்’ எனப்படுகிறது. ஞானத்தின் சுழல் கலங்கினால் அது நீரின் சுழற்போல ஆகிறது.

Verse 13

नाशयेच्चित्तमावर्त उपसर्गः स उच्यते । एतैर्नाशितयोगास्तु सकला देवयोनयः ॥

மனத்தை அழிக்கும் அந்தச் சுழலே ‘உபசர்கம்’ (தடை) என அழைக்கப்படுகிறது. இவற்றால் தெய்வப் பிறப்புடைய எல்லா உயிர்களும் யோகத்தில் வீழ்ச்சி அடைந்தனர்.

Verse 14

उपसर्गैर्महाघोरैरावर्तन्ते पुनः पुनः । प्रावृत्य कम्बलं शुक्लं योगी तस्मान्मनोमयम् ॥

மிகக் கொடிய தடைகளால் அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் சுழற்றப்படுகின்றனர். ஆகவே யோகி மனத்தால் ஆன ‘வெள்ளைக் கம்பளம்’—உள்ளத் தூய்மை, மனப் பாதுகாப்பு—எனத் தன்னை மூடிக்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 15

चिन्तयेत् परमं ब्रह्म कृत्वा तत्प्रवणं मनः । योगयुक्तः सदा योगी लघ्वाहारो जितेन्द्रियः ॥

மனத்தை அந்தப் பரம்பிரம்மத்தின் பக்கம் சாய்த்துத் தியானிக்க வேண்டும். யோகத்தில் எப்போதும் ஒழுக்கமுடைய யோகி அளவான உணவு கொண்டு, புலன்களை வெல்ல வேண்டும்.

Verse 16

सूक्ष्मास्तु धारणाः सप्त भूराद्या मूर्ध्नि धारयेत् । धरित्रीं धारयेद्योगी तत् सौक्ष्म्यं प्रतिपद्यते ॥

பூமியிலிருந்து தொடங்கும் ஏழு நுண்ணிய தாரணைகள் கூறப்பட்டுள்ளன. அவற்றைத் தலைச்சிகரத்தில் நிலைநிறுத்த வேண்டும். பூமித் தத்துவத்தைத் தாரணை செய்தால் யோகி அந்த நுண்மையை அடைகிறான்.

Verse 17

आत्मानं मन्यते चोर्वोṃ तद्गन्धञ्च जहाति सः । यथैवाप्सु रसं सूक्ष्मं तद्वद्रूपञ्च तेजसि ॥

அப்போது அவன் தன்னைப் பூமியைவிட நுண்ணியவன் எனக் கருதி, பூமியின் மணக் குணத்தைத் துறக்கிறான். நீரில் சுவை நுண்ணியது போல, அக்கினியில் உருவமும் நுண்ணியது.

Verse 18

स्पर्शं वायो तथा तद्वद्विभ्रतस्तस्य धारणाम् । व्योम्रः सूक्ष्मां प्रवृत्तिञ्च शब्दं तद्वज्जहाति सः ॥

அவ்வாறே அந்தத் தாரணையைத் தாங்கி, அவன் வாயுவின் தொடு-குணத்தைத் துறக்கிறான். பின்னர் ஆகாயத்தில் நுண்ணிய விழிப்புணர்வு இயக்கத்தால், அதுபோலவே ஒலி-குணத்தையும் விடுகிறான்.

Verse 19

मनसा सर्वभूतानां मनस्याविशते यदा । मानसीं धारणां बिभ्रन्मनः सूक्ष्मञ्च जायते ॥

அவன் மனத்தால் எல்லா உயிர்களின் மனத்திற்குள் நுழையும் போது, மானஸீ தாரணையை நிலைநிறுத்தி, மனம் நுண்ணியதாகிறது.

Verse 20

तद्वद् बुद्धिमशेषाणां सत्त्वानामेत्य योगवित् । परित्यजति सम्प्राप्य बुद्धिसौक्ष्म्यमनुत्तमम् ॥

அவ்வாறே யோகத்தை அறிந்தவன் எல்லா உயிர்களின் புத்தியையும் அடைகிறான்; புத்தியின் ஒப்பற்ற நுண்மையைப் பெற்ற பின் அதையும் துறக்கிறான்.

Verse 21

परित्यजति सूक्ष्माणि सप्त त्वेतानि योगवित् । सम्यग्विज्ञाय यो 'लर्क ! तस्यावृत्तिर्न विद्यते ॥

யோகத்தை அறிந்தவன் இந்த ஏழு நுண்மைகளையும் துறக்கிறான். ஓ அலர்கா! இவற்றை முறையாக அறிந்தவனுக்கு மீளச்சுழல் (மீண்டும் பிறப்பு) இல்லை.

Verse 22

एतासां धारणानान्तु सप्तानां सौक्ष्म्यमात्मवान् । दृष्ट्वा दृष्ट्वा ततः सिद्धिं त्यक्त्वा त्यक्त्वा परां व्रजेत् ॥

இந்த ஏழு தாரணைகளின் நுண்ணிய இயல்பை மீண்டும் மீண்டும் உணர்ந்து, தக்க சித்திகளை அடைந்தபின்பும் அவற்றை மீண்டும் மீண்டும் துறந்து, தன்னடக்கமுடைய யோகி பரம நிலையினை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும்।

Verse 23

यस्मिन् यस्मिंश्च कुरुते भूते रागं महीपते । तस्मिंस्तस्मिन् समासक्तिं संप्राप्य स विनश्यति ॥

அரசே, எந்த உயிரினம் அல்லது தத்துவத்தின் மீது ராகம் உண்டாகிறதோ, அதே பொருளில் பற்றுதலால் அவன் கட்டுப்படுகிறான்; அந்தப் பற்றுதலாலேயே ஆன்ம வீழ்ச்சி அடைகிறான்।

Verse 24

तस्माद्विदित्वा सूक्ष्माणि संसक्तानि परस्परम् । परित्यजति यो देही स परं प्राप्नुयात् पदम् ॥

ஆகையால், நுண்ணிய தத்துவங்கள் ஒன்றோடொன்று பின்னிப்பிணைந்தவை என அறிந்து, அவற்றைத் துறக்கும் உடலுடையவன் பரம நிலையினை அடைகிறான்।

Verse 25

एतान्येव तु सन्धान्य सप्त सूक्ष्माणि पार्थिव । भूतादीनां विरागोऽत्र सद्भावज्ञस्य मुक्तये ॥

அரசே, இவ்வேழு நுண்ணிய தத்துவங்களிலேயே மனத்தை உறுதியாக நிலைநிறுத்தினால், பூதாதி கூறுகளின் மீது வைராக்யம் உண்டாகும்; உண்மையறிவாளனுக்கு அதுவே மோட்சத்தை அளிக்கும்।

Verse 26

गन्धादिषु समासक्तिं सम्प्राप्य स विनश्यति । पुनरावर्तते भूप स ब्रह्मापरमानुषम् ॥

மணம் முதலான புலன்விஷயங்களில் வலிய பற்றில் வீழ்ந்தால் ஆன்ம நாசம் ஏற்படும்; அரசே, அவன் பிரம்மா நிலையிலிருந்து மனித நிலைய்வரை உள்ள பிறவி-சுழலில் மீண்டும் மீண்டும் திரும்புகிறான்।

Verse 27

सप्तैताः धारणाः योगी समतीत्य यदिच्छति । तस्मिंस्तस्मिंल्लयं सूक्ष्मे भूते याति नरेश्वर ॥

மனிதர்களின் அதிபதியே! யோகி தன் விருப்பப்படி இவ்வேழு தாரணைகளையும் கடந்து சென்றபோது, ஒவ்வொரு தொடர்புடைய நுண்ணிய தத்துவத்திலும் லயமாகப் புகுகின்றான்।

Verse 28

देवानामसुराणां वा गन्धर्वोरगरक्षसाम् । देहेषु लयमायाति सङ्गं नाप्रोति च क्वचित् ॥

தேவர்கள், அசுரர்கள், கந்தர்வர்கள், நாகர்கள் அல்லது ராட்சசர்கள் ஆகியோரின் உடல்களில் எந்த வடிவத்திலேனும் அவன் லயமாகப் புகுந்தாலும், எங்கும் பற்றுதல் அடைவதில்லை।

Verse 29

अणिमा लघिमा चैव महिमा प्राप्तिरेव च । प्राकाम्यं च तथैशित्वं वशित्वञ्च तथापरम् ॥

அணிமா, லகிமா, மகிமா, பிராப்தி, பிராகாம்யம், ஈசித்துவம், வசித்துவம், மேலும் எட்டாவது (மற்ற) சக்தியும்—இவையே புகழ்பெற்ற அஷ்ட சித்திகள்।

Verse 30

यत्रकामावसायित्वं गुणानेतांस्तथैश्वरान् । प्राप्नोत्यक्ष्टौ नरव्याघ्र परं निर्वाणसूचकान् ॥

மனிதர்களில் புலியே! விருப்பப்படி விளைவுகளை நிர்ணயிக்கும் அளவிற்கு இவ்வெட்டு ஐஸ்வர்ய சக்திகளும் குணங்களும் பெறப்படுகின்றன; ஆனால் அவை பரம நிர்வாணத்தைச் சுட்டும் குறியீடுகள் மட்டுமே।

Verse 31

सूक्ष्मात् सूक्ष्मतमोऽणीयान् शीघ्रत्वं लघिमा गुणः । महिमाशेषपूज्यत्वात् प्राप्तिर्नाप्राप्यमस्य यत् ॥

அணிமா என்பது மிக நுண்ணியதையும் விட நுண்ணியதாக ஆகுதல்; லகிமா என்பது விரைவான இலகுத்தன்மையின் குணம்; மகிமா என்பது எங்கும் வணங்கத் தகுந்த பெருமை; பிராப்தி என்பது அவனுக்கு எதுவும் அடைய முடியாததாக இல்லாமை।

Verse 32

प्राकाम्यमस्य व्यापित्वादीशित्वञ्चेश्वरो यतः । वखित्वाद्वशिमा नाम योगिनः सप्तमो गुणः ॥

அவனுடைய அனைத்திடத்தும் பரவியிருப்பதனால் பிராகாம்யம் (தடையற்ற அடைவு-சக்தி) உண்டாகிறது; அவன் ஆண்டவனாக இருப்பதனால் ஈசித்துவம் (அதிகார-ஆட்சி) உண்டாகிறது. மேலும் கட்டுப்படுத்தும் வல்லமையால் ‘வசிதா’ எனப்படும் குணம் யோகியின் ஏழாவது இலக்கணம் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 33

यत्रेच्छास्थानमप्युक्तं यत्रकामावसायिता । ऐश्वर्यकारणैरेभिर्योगिनः प्रोक्तमष्टधा ॥

அவன் எங்கு எங்கு விரும்புகிறானோ, அந்த இடம் அவனுக்குக் கிடைக்குமென கூறப்படுகிறது; மேலும் அவன் எங்கு (விருப்பத்தை) செலுத்துகிறானோ, அங்கு ஆசை நிறைவேறுகிறது. இவ்வாறு ஆண்டவத் திறன் (ஐஸ்வர்ய) காரணங்களால் யோகியின் சித்திகள் எட்டுவகை என அறிவிக்கப்படுகின்றன.

Verse 34

मुक्तिसंसूचकं भूप ! परं निर्वाणमात्मनः । ततो न जायते नैव वर्धते न विनश्यति ॥

அரசே, ஆத்மாவின் பரம நிர்வாணமே முக்தியின் குறியீடு. அதன் பின் அது பிறப்பதுமில்லை, வளர்வதுமில்லை, அழிவதுமில்லை.

Verse 35

नापि क्षयमवाप्रोति परिणामं न गच्छति । छेदं क्लेदं तथा दाहं शोषं भूरादितो न च ॥

அதற்கு குறைதலும் இல்லை; மாற்றமும் உண்டாகாது. அது வெட்டப்படுவதுமில்லை, நனைக்கப்படுவதுமில்லை, எரிக்கப்படுவதுமில்லை, உலர்த்தப்படுவதுமில்லை—பூமி முதலிய தத்துவங்களால் உண்டாகும் துன்பங்கள் அதைத் தொடாது.

Verse 36

भूतवर्गादवाप्नोति शब्दाद्यैः ह्रियते न च । न चास्य सन्ति शब्दाद्यास्तद्भोक्ता तैर् न युज्यते ॥

அது பூதவகுப்பு (பஞ்சதத்துவங்கள்) மூலம் அடையப்படுவதுமில்லை/பாதிக்கப்படுவதுமில்லை; ஒலி முதலிய விஷயங்களாலும் அது கவரப்படுவதில்லை. உண்மையில் அதற்கு ஒலி முதலியவை இல்லை; மேலும் அந்த (நிலையின்) அனுபவிப்பவனும் அவைகளுடன் இணைக்கப்படுவதில்லை.

Verse 37

यथाहि कनकं खण्डमपद्रव्यवदग्निना । दग्धदोषं द्वितीयेन खण्डेनैक्यं व्रजेन्नृप ॥

அரசே! பொன்னின் ஒரு துண்டு தீயால் மாசு-கலப்பு எரிந்து, கலவையற்ற தூய பொன்னென ஆகி, மற்றொரு தூய பொன் துண்டுடன் ஒன்றுபடுவது போல।

Verse 38

न विशेषमवाप्रोति तद्वद्योगाग्निना यतिः । निर्दग्धदोषस्तेनैक्यं प्रयाति ब्रह्मणा सह ॥

அவ்வாறே யோகத் தீயால் தவசி தனித்த வேறுபாட்டை அடையான்; மாசு-தோஷம் எரிந்தபின் பிரம்மனுடன் ஒன்றுபடுகின்றான்।

Verse 39

यथाग्निरग्नौ संक्षिप्तः समानत्वमनुव्रजेत् । तदाख्यस्तन्मयो भूतो न गृह्येत विशेषतः ॥

தீயில் தீ எறியப்பட்டால் அது அதனோடு தாதாத்மியத்தைப் பின்பற்றுகிறது; அதே என அழைக்கப்படுகிறது, அதே இயல்பாகிறது; சிறப்பாக வேறென அறியப்படாது।

Verse 40

परेण ब्रह्मणा तद्वत् प्राप्यैक्यं दग्धकिल्विषः । योगी याति पृथग्भावं न कदाचिन्महीपते ॥

அவ்வாறே பரபிரம்மனுடன் ஒன்றுபட்ட யோகி—பாவங்கள் எரிந்தவன்—நிலத்தரசே! மீண்டும் ஒருபோதும் வேறுபாட்டில் செல்லான்।

Verse 41

यथा जलं जलेनैक्यं निक्षिप्तमुपगच्छति । तथात्मा साम्यमभ्येति योगिनः परमात्मनि ॥

நீரில் ஊற்றிய நீர் ஒன்றுபடுவது போல, யோகியின் ஆத்மா பரமாத்மாவுடன் சமத்துவம் (தாதாத்மியம்) அடைகிறது।