Adhyaya 91: The Gods’ Hymn to Kātyāyanī and the Goddess’ Prophecy of Future Manifestations

Verse 1

जज्वलुश्चाग्नयः शान्ताः शान्ता दिग्जनितस्वनाः । इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे सावर्णिके मन्वन्तरे देवीमाहात्म्ये शुम्भवधोनाम नवतितमोऽध्यायः । एकनवतितमोऽध्यायः- ९१ । ऋषिरुवाच देव्याऽ हते तत्र महासुरेन्द्रे सेन्द्राः सुरा वन्हिपुरोगमास्ताम् । कात्यायनीं तुष्टुवुरिष्टलाभाद् विकाशिवक्त्राब्जविकाशिताशाः ॥

அமைதியடைந்த அக்னிகள் நிலையாக எரிந்தன; திசைகளிலிருந்து எழுந்த ஒலிகள் அடங்கின. (இங்கே ஸ்ரீ மார்கண்டேய புராணத்தில், சாவர்ணிக மன்வந்தரத்தில், தேவீ மாஹாத்ம்யத்தின் தொண்ணூறாம் அத்தியாயமான ‘சும்பவதம்’ நிறைவடைகிறது.) பின்னர் தொண்ணூற்றொன்றாம் அத்தியாயம் தொடங்குகிறது. ரிஷி கூறினார்—தேவி அந்த மகா அசுராதிபதியை வதம் செய்த பின், இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்கணங்கள், அக்னியை முன்னணியாக வைத்து, மலர்ந்த முகங்களுடன், தங்கள் விரும்பிய பயன் நிறைவேறியதால் கൃതக்ருத்யராய், காத்யாயனியைப் புகழ்ந்து ஸ்துதிக்கத் தொடங்கினர்।

Verse 2

देवा ऊचुः देवि प्रपन्नार्तिहरे प्रसीद प्रसीद मातर्जगतोऽखिलस्य । प्रसीद विश्वेश्वरि पाहि विश्वं त्वमीश्वरी देवि चराचरस्य ॥

தேவர்கள் கூறினர்—சரணடைந்தோரின் துயரை நீக்கும் தேவியே, அருள்புரி, அருள்புரி, அகில உலகின் தாயே. விஸ்வேஸ்வரியே, அருள்புரிந்து உலகை காத்தருள்வாயாக. தேவியே, அசையும் அசையாத அனைத்தின் அதிபதி நீயே.

Verse 3

आधारभूता जगतस्त्वमेकामहीस्वरूपेण यतः स्थितासि । अपां स्वरूपस्थितया त्वयैतदाप्याय्यते कृत्स्नमलङ्घ्यवीर्ये ॥

நீயே உலகின் ஆதாரம்; ஏனெனில் நீ பூமி வடிவில் நிலைத்திருக்கிறாய். மேலும் நீ நீர் வடிவில் இருந்து இந்த முழு பிரபஞ்சத்தையும் போஷிக்கிறாய்—ஒப்பற்ற வல்லமையுடையவளே.

Verse 4

त्वं वैष्णवी शक्तिरनन्तवीर्या विश्वस्य बीजं परमासि माया । सम्मोहितं देवि समस्तमेतत्तवैव वै प्रसन्ना भुवि मुक्तिहेतुः ॥

நீ முடிவற்ற வீரியமுடைய வைஷ்ணவீ சக்தி; நீயே உலகின் விதை; நீயே பரம மாயை. தேவியே, உன்னாலே இவை அனைத்தும் மயங்குகின்றன; ஆனால் நீ அருளுடன் உலகில் வெளிப்பட்டால், முக்திக்குக் காரணமாக நீயே ஆகிறாய்.

Verse 5

विद्याः समास्तास्तव देवि भेदाः स्त्रियः समास्ताः सकला जगत्सु । त्वयैकया पूरितमम्बयैतत्का ते स्तुतिः स्तव्यपरा परोक्तिः ॥

தேவியே, எல்லா வித்யைகளும் உன் வடிவங்களே; எல்லா உலகங்களிலும் உள்ள அனைத்து பெண்களும் உன் வடிவங்களே. தாயே, உன்னாலே இந்த முழு உலகமும் நிறைந்துள்ளது. உன்னைப் புகழ்வது எப்படிச் சாத்தியம்—புகழத்தக்க உன்னை எந்தச் சொற்கள் போதுமானவையாகப் புகழ முடியும்?

Verse 6

सर्वभूता यदा देवी स्वर्गमुक्तिप्रदायिनी । त्वं स्तुता स्तुतये का वा भवन्तु परमोक्तयः ॥

தேவி எல்லா உயிர்களிலும் இருந்து ஸ்வர்க்கமும் முக்தியும் அளிப்பவளாக இருக்கையில், அவளைப் புகழ்ந்த பின்னரும் எந்தப் புகழ்ச்சி போதுமானதாகும்? அப்படியெனில் ‘பரம வாக்குகள்’ என்னவாக இருக்க முடியும்?

Verse 7

सर्वस्य बुद्धिरूपेण जनस्य हृदि संस्थिते । स्वर्गापवर्गदे देवि नारायणि नमोऽस्तु ते ॥

ஹே தேவி, எல்லா மக்களின் இதயங்களில் புத்தி-ரூபமாக நிலைபெற்றவளே; ஸ்வர்கமும் மோக்ஷமும் அருளும் நாராயணீ—உனக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 8

कलाकाष्ठादिरूपेण परिणामप्रदायिनी । विश्वस्योपरतौ शक्ते नारायणि नमोऽस्तु ते ॥

கலா, காஷ்டா முதலிய கால அளவுகளின் ரூபங்களில் நீ மாற்றத்தை அருள்கிறாய். ஹே பிரளய-சக்தியே, நாராயணீ—உனக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 9

सर्वमङ्गलमाङ्गल्ये शिवे सर्वार्थसाधिके । शरण्ये त्र्यम्बके गौरि नारायणि नमोऽस्तु ते ॥

அனைத்து மங்களங்களிலும் பரம மங்களமாய் விளங்குபவளே, சிவா, எல்லா நோக்கங்களையும் நிறைவேற்றுபவளே; சரணமளிப்பவளே, திர்யம்பகா, கௌரி—நாராயணீ, உனக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 10

सृष्टिस्थितिविनाशानां शक्तिभूते सनातनि । गुणाश्रये गुणमये नारायणि नमोऽस्तु ते ॥

ஹே நித்தியவளே, சனாதன தேவி! படைப்பு, நிலைபேறு, அழிவு ஆகியவற்றின் சக்தியே நீ; குணங்களின் ஆதாரமும் குணமயமுமானவளே—நாராயணீ, உனக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 11

शरणागतदीनार्तपरित्राणपरायणे । सर्वस्यार्तिहरे देवि नारायणि नमोऽस्तु ते ॥

சரணடைந்த ஏழை மற்றும் துயருற்றவர்களை காக்க அர்ப்பணித்த தேவி, அனைவரின் துன்பத்தையும் நீக்கும் வல்லவளே—நாராயணீ, உனக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 12

हंसयुक्तविमानस्थे ब्रह्माणी रूपधारिणि । कौशाम्भः क्षरिके देवि नारायणी नमोऽस्तु ते ॥

ஹே நாராயணீ! அன்னங்கள் இழுக்கும் விமானத்தில் ஆரூடையாகி, பிராஹ்மணீ ரூபம் தரித்து, சால்மலி பட்டு ஒளிபோல் தேஜஸை பொழியும் தேவியே, உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 13

त्रिशूलचन्द्राहिधरे महावृषभवाहिनि । माहेश्वरीस्वरूपेण नारायणी नमोऽस्तु ते ॥

ஹே நாராயணீ! திரிசூலம், சந்திரன், பாம்பு ஆகியவற்றைத் தரித்து, மகா ரிஷபத்தில் ஆரூடையாகி, மாஹேஸ்வரீ ரூபமாகத் தோன்றும் தேவியே, உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 14

मयूरकुक्कुटवृते महाशक्तिधरेऽमघे । कौमारीरूपसंस्थाने नारायणी नमोऽस्तु ते ॥

ஹே நாராயணீ! மயில் மற்றும் சேவல் சூழ, மகா சக்தி (வேல்) ஏந்தி, பாவமற்றவளாய், கௌமாரீ ரூபத்தில் நிலைக்கும் தேவியே, உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 15

शङ्खचक्रगदाशार्ङ्गगृहीतपरमायुधे । प्रसीद वैष्णवीरूपे नारायणी नमोऽस्तु ते ॥

ஹே நாராயணீ! சங்கு, சக்கரம், கதை, சார்ங்க வில் ஆகிய உத்தம ஆயுதங்களைத் தரித்த வைஷ்ணவீ ரூபிணியே, அருள் புரிவாயாக; உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 16

गृहीतोग्रमहाचक्रे दंष्ट्रोद्धृतवसुन्धरे । वराहरूपिणि शिवे नारायणी नमोऽस्तु ते ॥

ஹே நாராயணீ! உக்கிரமான மகாசக்கரத்தை ஏந்தி, தந்தத்தில் பூமியை உயர்த்தியவளாய், மங்களமயி, வராஹ ரூபமாகத் தோன்றும் தேவியே, உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 17

नृसिंहरूपेणोग्रेण हन्तुं दैत्यान् कृतोद्यमे । त्रैलोक्यत्राणसहिते नारायणी नमोऽस्तु ते ॥

ஹே நாராயணீ, உமக்கு நமஸ்காரம்—நரசிம்மனின் கடும் வடிவில் தைத்தியர்களை வதம் செய்யத் தயாராய் இருந்து, மூவுலகக் காப்புடன் இணைந்தவளே।

Verse 18

किरीटिनि महावज्रे सहस्रनयनोज्ज्वले । वृत्रप्राणहरे चैन्द्रि नारायणी नमोऽस्तु ते ॥

ஹே நாராயணீ, உமக்கு நமஸ்காரம்—மகுடம் சூடியவளே, மகாவஜ்ரம் ஏந்தியவளே; ஆயிரக்கண் (இந்திரன்) ஒளியால் பிரகாசிப்பவளே; ஹே ஐந்த்ரீ, வ்ருத்ரனின் உயிரை பறித்தவளே।

Verse 19

शिवदूतीस्वरूपेण हतदैत्यमहाबले । घोररूपे महारावे नारायणी नमोऽस्तु ते ॥

ஹே நாராயணீ, உமக்கு நமஸ்காரம்—சிவதூதியாகிய வடிவில் மாபெரும் வலத்துடன் தைத்தியர்களை அழித்தவளே; பயங்கர வடிவமும் பேரகர்ஜனையும் உடையவளே।

Verse 20

दंष्ट्राकरालवदने शिरोमालाविभूषणे । चामुण्डे मुण्डमथने नारायणी नमोऽस्तु ते ॥

ஹே நாராயணீ, உமக்கு நமஸ்காரம்—ஹே சாமுண்டா, கொடிய கோரப் பற்களும் பயங்கர முகமும் உடையவளே, தலைமாலை அணிந்தவளே; ஹே முண்டனை நசைத்தவளே।

Verse 21

लक्ष्मि लज्जे महाविद्ये श्रद्धे पुष्टे स्वधे ध्रुवे । महारात्रे महामाये नारायणी नमोऽस्तु ते ॥

ஹே நாராயணீ, உமக்கு நமஸ்காரம்—ஹே லக்ஷ்மீ, ஹே லஜ்ஜா, ஹே மஹாவித்யா, ஹே ஸ்ரத்தா, ஹே புஷ்டி, ஹே ஸ்வதா, ஹே த்ருவா; ஹே மஹாராத்திரி, ஹே மஹாமாயா।

Verse 22

मेधे सरस्वति वरे भूतिबाब्रवि तामसि । नियते त्वं प्रसीदेऽशे नारायणि नमोऽस्तु ते ॥

ஓ புத்தியே, ஓ சரஸ்வதியே, ஓ சிறந்தவளே; ஓ ஸ்ரீ, ஓ பாப்ரவீ, ஓ தாமஸீ, ஓ நியதி—ஓ அதீஸ்வரியே, அருள்புரிவாயாக. ஓ நாராயணீ, உனக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 23

सर्वतः पाणिपादान्ते सर्वतोऽक्षिशिरोमुखे । सर्वतः श्रवणघ्राणे नारायणि नमोऽस्तु ते ॥

எல்லாத் திசைகளிலும் உன் கைகளும் பாதங்களும் உள்ளன; எல்லாத் திசைகளிலும் உன் கண்கள், தலைகள், முகங்கள் உள்ளன; எல்லாத் திசைகளிலும் உன் காதுகளும் மூக்குகளும் உள்ளன. ஓ நாராயணீ, உனக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 24

सर्वस्वरूपे सर्वेशे सर्वशक्तिसमन्विते । भयेभ्यस्त्राहि नो देवि दुर्गे देवि नमोऽस्तु ते ॥

ஓ அனைத்துரூபமாயினவளே, ஓ அனைத்திற்கும் ஆண்டவளே, எல்லாச் சக்திகளும் உடையவளே; ஓ தேவி துர்கே, எங்களை அச்சங்களிலிருந்து காப்பாற்று. ஓ தேவி, உனக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 25

एतत्ते वदनं सौम्यं लोचनत्रयभूषितम् । पातु नः सर्वभीतिभ्यः कात्यायनि नमोऽस्तु ते ॥

மூன்று கண்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட உன் மென்மையான முகம் எங்களை எப்போதும் காக்கட்டும்; அது எல்லா அச்சங்களையும் நீக்கும். ஓ காத்தியாயனீ, உனக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 26

ज्वालाकरालमत्युग्रमशेषासुरशूदनम् । त्रिशूलं पातु नो भीतेर्भद्रकाली नमोऽस्तु ते ॥

ஜ்வாலையால் அச்சமூட்டும், மிகத் தீவிரமும் கொடுமையும் உடைய, எல்லா அசுரர்களையும் அழிக்கும் உன் திரிசூலம் எங்களை அச்சத்திலிருந்து எப்போதும் காக்கட்டும். ஓ பத்ரகாளீ, உனக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 27

हिनस्ति दैत्यतेजांसि स्वनेनापूर्य या जगत् । सा घण्टा पातु नो देवि पापेभ्यो नः सुतानिव ॥

தேவி! உலகமெங்கும் ஒலியால் நிறைந்து அசுரர்களின் ஒளிமிகு பெருமையைச் சிதைக்கும் அந்த மணியொலி, தாய் தன் பிள்ளைகளைப் பாதுகாப்பதுபோல், எங்களைப் பாவங்களிலிருந்து காக்கட்டும்.

Verse 28

असुरासृग्वसापङ्कचर्चितस्ते करोज्ज्वलः । शुभाय खड्गो भवतु चण्डिके त्वां नता वयम् ॥

அசுரர்களின் இரத்தமும் கொழுப்பும் கலந்த சேற்றால் பூசப்பட்ட உன் ஒளிவீசும் வாள்-தாங்கிய கை—அந்த வாள் எங்கள் நலனுக்காக மங்களகரமான காவலாக ஆகட்டும். சண்டிகையே, உனக்கு வணக்கம்.

Verse 29

रोगानशेषानपहंसि तुष्टा रुष्टा तु कामान्सकलानभीष्टान् । त्वामाश्रितानां न विपन्नराणां त्वामाश्रिता ह्याश्रयतां प्रयान्ति ॥

நீ அருள்புரிந்தால் எல்லா நோய்களையும் அகற்றுகிறாய்; கோபித்தால் விரும்பிய நோக்கங்களையெல்லாம் அழிக்கிறாய். உன் சரணடைந்தோர் அழிவுறார்; உண்மையில் உன் சரணாகதர்களே பிறர்க்கும் சரணமாகிறார்கள்.

Verse 30

एतत्कृतं यत्कदनं त्वयाद्य धर्मद्विषां देवि महासुराणाम् । रूपैरनेकैर्बहुधाऽऽत्ममूर्ति कृत्वाम्बिके तत्प्रकरोति काऽन्या ॥

தேவி! தர்மத்தை வெறுக்கும் மாபெரும் அசுரர்களின் இந்த நசுக்கலும் அழிவும் இன்று உன்னாலேயே நிகழ்ந்தது. அம்பிகையே, உன் வடிவத்தைப் பலவிதமாகப் பல உருவங்களில் விரித்து—இத்தகைய செயலை வேறு யார் செய்ய வல்லார்?

Verse 31

विद्यासु शास्त्रेषु विवेकदीपेष्वाद्येषु वाक्येषु च का त्वदन्या । ममत्वगर्तेऽतिमहान्धकारे विभ्रामयत्येतदतीव विश्वम् ॥

வித்தைகளில், சாஸ்திரங்களில், விவேகத்தின் விளக்குகளில், ஆதிமொழிகளில்—உன்னைத் தவிர அங்கே யார் உள்ளார்? ஆயினும் இந்த உலகமெங்கும் பெரும் மோகத்தால் மயங்கி, ‘எனது’ எனும் மமத்துவக் கிணற்றின் அடர்ந்த இருளில் ஆழ்ந்து அலைகிறது.

Verse 32

रक्षांसि यत्रोग्रविषाश्च नागा यत्रारयो दस्युबलानि यत्र । दावानलो यत्र तथाब्धिमध्ये तत्र स्थिता त्वं परिपासि विश्वम् ॥

எங்கே ராட்சசர்கள் உள்ளார்களோ, எங்கே கொடிய விஷமுள்ள பாம்புகள் வாழ்கின்றனவோ, எங்கே பகைவர்கள் மற்றும் கொள்ளையர் கூட்டங்கள் உள்ளனவோ; எங்கே காட்டுத்தீ எழுகிறதோ, கடலின் நடுவிலும் கூட—அங்கே எங்கும் நிலைத்து நீ உலகை காக்கிறாய்।

Verse 33

विश्वेश्वरि त्वं परिपासि विश्वं विश्वात्मिका धारयसिति विश्वम् । विश्वेशवन्द्या भवती भवन्ति विश्वाश्रया ये त्वयि भक्तिनम्राः ॥

ஓ உலகின் அதிபதியே, நீ உலகை காக்கிறாய்; அனைத்தின் ஆத்மஸ்வரூபமாக இருந்து உலகைத் தாங்குகிறாய். உலகநாதனாலும் நீ வழிபடப்படுகிறாய்; பக்தியுடன் உன்னை வணங்குவோர் உலகிற்கு அடைக்கலமாகிறார்கள்.

Verse 34

देवि प्रसीद परिपालय नोऽपरिभीतेर्नित्यं यथासुरवधादधुनैव सद्यः । पापानि सर्वजगतां प्रशमं नयाशु उत्पातपाकजनितांश्च महोपसर्गान् ॥

தேவி, அருள்புரிவாயாக; அசுரர்களை வதைத்து காத்ததுபோல் எங்களை எப்போதும் அச்சத்திலிருந்து காப்பாயாக—இப்போதே, உடனடியாக. எல்லா உலகங்களின் பாவங்களை விரைவில் அமைதிப்படுத்து; தீய நிமித்தங்களின் விளைவால் எழும் பெரும் பேரிடர்களையும் தணிக்கச் செய்.

Verse 35

प्रणतानां प्रसीद त्वं देवि विश्वार्तिहारिणी । त्रैलोक्यवासिनामीड्ये लोकानां वरदा भव ॥

தேவி, உலகின் துயரை அகற்றுபவளே, வணங்கி தலைவணங்குவோருக்கு அருள்புரிவாயாக. மூவுலக வாசிகளால் போற்றப்படும் நீ, உலகங்களுக்கு வரம் அளிப்பவளாக ஆகுவாயாக.

Verse 36

श्रीदेव्युवाच वरदाहं सुरगण वरं यन्मनसेच्छथ । तं वृणुध्वं प्रयच्छामि जगतामुपकारकम् ॥

திருமகள் தேவியார் கூறினாள்—தேவர்களே, நான் வரம் அளிப்பவள். உங்கள் மனங்களில் விரும்பும் வரத்தைத் தேர்ந்தெடுங்கள்; உலக நலனுக்குரிய வரத்தை நான் அளிப்பேன்.

Verse 37

देवा ऊचुः सर्वबाधाप्रशमनं त्रैलोक्यस्याखिलेश्वरि । एवमेव त्वया कार्यमस्मद्वैरिविनाशनम् ॥

தேவர்கள் கூறினர்—ஹே சர்வேஸ்வரி, மூன்று உலகங்களின் எல்லா துயர‑உபத்ரவங்களையும் அமைதிப்படுத்துவாயாக; மேலும் எங்கள் பகைவர்களின் அழிவையும் நிறைவேற்றுவாயாக।

Verse 38

श्रीदेव्युवाच वैवस्वतेऽन्तरे प्राप्ते अष्टाविंशतिमे युगे । शुम्भो निशुम्भश्चैवाऽन्यावुत्पत्स्येते महासुरौ ॥

பகவதி தேவி கூறினாள்—வைவஸ்வத மன்வந்தரம் வந்தபோது, இருபத்தெட்டாவது யுக‑சுழற்சியில் சும்பன், நிசும்பன் எனும் இரண்டு மகா அசுரர்கள் எழுவர்।

Verse 39

नन्दगोपगृहे जाता यशोदागर्भसम्भवा । ततस्तौ नाशयिष्यामि विन्ध्याचलनिवासिनी ॥

நந்த கோபரின் இல்லத்தில் பிறந்து, யசோதையின் கருவிலிருந்து தோன்றி—அப்போது விந்த்ய மலைவில் தங்கி, நான் அந்த இருவரையும் (சும்ப‑நிசும்ப) அழிப்பேன்।

Verse 40

पुनरप्यतिरौद्रेण रूपेण पृथिवीतले । अवतीर्य हनिष्यामि वैप्रचित्तांस्तु दानवान् ॥

மீண்டும் நான் மிகக் கொடிய வடிவம் கொண்டு பூமித் தளத்தில் இறங்கி, வைப்ரசித்த வம்சத்துத் தானவர்களை வதம் செய்வேன்।

Verse 41

भक्षयन्त्याश्च तानुग्रान् वैप्रचित्तान् सुदानवान् । रक्ता दन्ता भविष्यन्ति दाडिमी कुसुमोपमाः ॥

அந்தக் கொடிய வைப்ரசித்த தானவர்களை நான் விழுங்கும்போது, என் பற்கள் மாதுளை மலர்களைப் போலச் சிவப்பாகும்।

Verse 42

ततो मां देवताः स्वर्गे मर्त्यलोके च मानवाः । स्तुवन्तो व्याहरिष्यन्ति सततं रक्तदन्तिकाम् ॥

அப்போது விண்ணுலகத் தேவர்கள் மற்றும் மண்ணுலக மனிதர்கள் என்னைத் துதித்து இடையறாது ‘ரக்ததந்திகா’ (சிவந்த பற்கள் உடையவள்) எனப் புகழ்ந்து கூறுவர்।

Verse 43

भूयश्च शतवार्षिक्यामनावृष्ट्यामनम्भसि । मुनिभिः संस्तुता भूमौ संभविश्याम्ययोनिजा ॥

மீண்டும் நூறு ஆண்டுகள் வறட்சி ஏற்படும் போது—மழையும் நீரும் இல்லாத போது—முனிவர்கள் போற்றும் நான் பூமியில் அயோனிஜா (கருப்பையில் பிறவாதவள்) என வெளிப்படுவேன்।

Verse 44

ततः शतेन नेत्राणां निरीक्षिष्यामि यन्मुनीन् । कीर्तयिष्यन्ति मनुजाः शताक्षीमिति मां ततः ॥

அப்போது நான் நூறு கண்களால் அந்த முனிவர்களை நோக்கிப் பார்ப்பேன்; அதன் பின் மக்கள் என்னை ‘சதாக்ஷீ’ (நூறு கண்கள் உடையவள்) எனப் போற்றுவர்।

Verse 45

ततोऽहमखिलं लोकमात्मदेहसमुद्भवैः । भरिष्यामि सुराः शाकैरावृष्टेः प्राणधारकैः ॥

அப்போது என் உடலிலிருந்து தோன்றிய காய்கறிகளால்—மழையின்மை நிலையிலும் உயிரைத் தாங்குவனவற்றால்—தேவர்களுடன் கூடிய முழு உலகையும் நான் காத்துப் பேணுவேன்।

Verse 46

शाकम्भरीति विख्यातिं तदा यास्याम्यहं भुवि । तत्रैव च वधिष्यामि दुर्गमाख्यं महासुरम् । दुर्गा देवीति विख्यातं तन्मे नाम भविष्यति ॥

அப்போது பூமியில் நான் ‘சாகம்பரீ’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெறுவேன். அங்கேயே ‘துர்கம’ எனும் மாபெரும் அசுரனை நான் வதம் செய்வேன்; மேலும் ‘துர்கா தேவி’ என்ற என் நாமமும் பிரசித்தி பெறும்।

Verse 47

पुनश्चाहं यदा भीमं रूप कृत्वा हिमाचले । रक्षांसि भक्षयिष्यामि पुनीनां त्राणकारणात् ॥

மீண்டும் இமயத்தில் நான் பயங்கர வடிவம் ஏற்று, முனிவர்களைக் காக்கும் பொருட்டு இராட்சசர்களை விழுங்குவேன்.

Verse 48

तदा मां मुनयः सर्वे स्तोष्यन्त्यानम्रमूर्तयः । भीमा देवीति विख्यातं तन्मे नाम भविष्यति ॥

அப்போது எல்லா முனிவரும் வணங்கிய உடலுடன் என்னைத் துதிப்பர்; ‘பீமா தேவி’ எனும் பெயர் எனக்குப் புகழ்பெறும்.

Verse 49

यदारुणाख्यस्त्रैलोक्ये महाबाधां करिष्यति । तदाहं भ्रातरं रूपं कृत्वासंख्येयषट्पदम् ॥

‘அருணன்’ எனப்படுவான் மூன்று உலகங்களிலும் பெருந்துன்பம் விளைவிக்கும்போது, நான் ‘ப்ராமரீ’ வடிவம் ஏற்று எண்ணற்ற தேனீகளாக ஆகுவேன்.

Verse 50

त्रैलोक्यस्य हितार्थाय वधिष्यामि महासुरम् । भ्रामरीति च मां चोका स्तदा स्तोष्यन्ति सर्वतः ॥

மூன்று உலகங்களின் நலனுக்காக நான் அந்த மாபெரும் அசுரனை வதம் செய்வேன்; பின்னர் எங்கும் மக்கள் என்னை ‘ப்ராமரீ’ எனப் போற்றுவர்.

Verse 51

इत्थं यदा यदा बाधा दानवोत्था भविष्यति । तदा तदावतार्याहं करिष्याम्यरिसंक्षयम् ॥

இவ்வாறு தானவர்களால் உண்டாகும் துயரம் எப்போதெல்லாம் எழுகிறதோ, அப்போதெல்லாம் நான் அவதரித்து பகைவரை அழிப்பேன்.