Adhyaya 74: King Svarashtra, the Deer-Queen’s Curse, and the Rise of Tamasa Manu

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे औत्तममन्वन्तरे त्रिसप्ततितमोऽध्यायः चतुःसप्ततितमोऽध्यायः—७४ । मार्कण्डेय उवाच । राजाभूद्विख्यातः स्वराष्ट्रो नाम वीर्यवान् । अनेकयज्ञकृत् प्राज्ञः संग्रामेष्वपराजितः ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீ மார்கண்டேய புராணத்தில், அவுத்தம மன்வந்தரத்தில் எழுபத்துமூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. எழுபத்துநான்காம் அத்தியாயம் தொடங்குகிறது. மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஸ்வராஷ்டிரன் எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு அரசன் இருந்தான்; வீரத்தில் மிக்கவன், பல யாகங்கள் செய்தவன், ஞானி, போர்களில் அஜேயன்.

Verse 2

तस्यायुḥ सुमहत्प्रादात् मन्त्रिणाराधितो रविः । पत्नीणाञ्च शतं तस्य धन्यानामभवद् द्विज ॥

அவனுடைய அமைச்சரால் வழிபடப்பட்ட ரவி (சூரியன்) அவனுக்கு மிக நீண்ட ஆயுளை அளித்தான். ஓ இருபிறப்பாளனே, அவனுக்கு நூறு சௌபாக்யவதியான மனைவியர் இருந்தனர்.

Verse 3

तस्य दीर्घायुṣः पत्न्यो नातिदीर्घायुṣो मुने । कालेन जग्मुर्निधनं भृत्यमन्त्रिजनास्तथा ॥

ஓ முனிவரே, அந்த நீண்ட ஆயுளுடைய அரசனின் மனைவியர் நீண்ட ஆயுளுடையவர்களாக இல்லை; காலப்போக்கில் அவர்கள் மரணத்தை அடைந்தனர்—அதுபோல அவனுடைய பணியாளர்கள், அமைச்சர்கள் மற்றும் பிறரும்.

Verse 4

स भार्याभिस्तथायुक्तो भृत्यैश्च सहजन्मभिः । उद्विग्नचेताः संप्राप वीर्यहानिमहर्निशम् ॥

மனைவியராலும், உடன் பிறந்தவர்களைப் போல நீண்டகாலத் துணையாயிருந்த பணியாளர்களாலும் சூழப்பட்டிருந்தாலும், அவன் உள்ளத்தில் கலக்கம் ஏற்பட்டது; பகலும் இரவும் அவனுடைய வீரியமும் ஒளியும் குறையத் தொடங்கின.

Verse 5

तं वीर्यहीनं निभृतैर्भृत्यैस्त्यक्तं सुदुःखितम् । अनन्तरो विमर्दाख्यो राज्याच्च्यावितवांस्तदा ॥

அவன் வீரியமற்றவனாகி—அடக்கப்பட்ட (அஞ்சும்) பணியாளர்களால் கைவிடப்பட்டு, பெருந்துயரில் மூழ்கியபோது—‘விமர்த’ எனப் புகழ்பெற்ற அனந்தரன் அவனை அரசிலிருந்து வெளியேற்றினான்।

Verse 6

राज्याच्च्युतः सोऽपि वनं गत्वा निर्विण्णमानसः । तपस्तेपे महाभागे वितस्तापुलिने स्थितः ॥

அரசிலிருந்து துரத்தப்பட்ட அவனும் விரக்த மனத்துடன் காட்டிற்குச் சென்று, விதஸ்தா நதியின் புனித மணற்கரையில் நின்று தவம் செய்தான்।

Verse 7

ग्रीष्मे पञ्चतमा भूत्वा वर्षास्वभ्रावकाशिकः । जलशायी च शिशिरे निराहारो यतव्रतः ॥

கோடையில் அவன் ‘பஞ்சாக்னி’ தவம் செய்தான்; மழைக்காலத்தில் திறந்த வானின் கீழே இருந்தான்; குளிர்காலத்தில் நீரில் படுத்தான். அவன் உபவாசியாகவும் விரதங்களில் உறுதியானவனாகவும் இருந்தான்।

Verse 8

ततस्तपस्यतस्तस्य प्रावृट्काले महाप्लवः । बभूवानुदिनं मेघैर्वर्षद्भिरनुसन्ततम् ॥

அவன் தவம் செய்து கொண்டிருந்தபோது, மழைக்காலத்தில் பெருவெள்ளம் எழுந்தது; மேகங்கள் நாள்தோறும் இடைவிடாது மழையைப் பொழிந்தன।

Verse 9

न दिग्विज्ञायते पूर्वा दक्षिणा वा न पश्चिमा । नोत्तरा तमसा सर्वमनुलिप्तमिवाभवत् ॥

எந்த திசையும் அறிய முடியவில்லை—கிழக்கு, தெற்கு, மேற்கு, வடக்கு எதுவும் இல்லை; அனைத்தும் இருளால் பூசப்பட்டதுபோல் தோன்றியது।

Verse 10

ततोऽतिपूरेण नृपः स नद्याः प्रेरितस्तटम् । प्रार्थयन्नापि नावाप ह्रियमाणो महीपतिः ॥

அப்போது ஆற்றின் பெருவெள்ளப் பிரவாக வேகத்தால் இழுத்துச் செல்லப்பட்ட அரசன் கரை நோக்கித் தள்ளப்பட்டான். எவ்வளவு வேண்டினாலும் அவனுக்கு படகு கிடைக்கவில்லை; பூமிபதி பிரவாகத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டான்.

Verse 11

अथ दूरे जलौघेन ह्रियमाणो महीपतिः । आससाद जले रौहीं स पुच्छे जगृहे च ताम् ॥

பின்னர் நீரின் பெருக்குச் சுழலில் தொலைவிற்கு அடித்துச் செல்லப்பட்ட அரசன் நீரில் ஒரு ரௌஹீ (மான் பெண்)யைக் கண்டு, அதன் வாலைப் பிடித்தான்.

Verse 12

तेन प्लवेन स ययावूध्यमानो महीतले । इतश्चेतश्चान्धकारे आससाद तटं ततः ॥

அவளை மிதவைப் போலப் பயன்படுத்தி அவன் முன்னே சென்றான்; நிலத்தின் மேல் அடித்துச் செல்லப்பட்டான். இருளில் இங்கும் அங்கும் எறியப்பட்டபின் இறுதியில் கரையை அடைந்தான்.

Verse 13

विस्तारि पङ्कमत्यर्थं दुस्तरं स नृपस्तरन् । तथैव कृष्यमाणोऽन्यद्रम्यं वनमवाप सः ॥

அரசன் கால்களால் நடந்து, பரந்து விரிந்த கடக்க அரிய சேற்றைத் தாண்டிக்கொண்டே—இன்னும் இழுக்கப்பட்டவாறே—மற்றொரு இனிய வனத்தை அடைந்தான்.

Verse 14

तत्रान्धकारे सा रौही चकर्ष वसुधाधिपम् । पुच्छे लग्नं महाभागं कृशं धमनिसन्ततौ ॥

அங்கே இருளில் அந்த ரௌஹீ, தன் வாலில் பற்றிக்கொண்டிருந்த பூமிபதியை இழுத்துச் சென்றாள்—அவன் உயர்குலத்தவன் ஆயினும் ஒல்லியாகி, நரம்புகள் புடைத்துத் தெரிந்தன.

Verse 15

तस्याश्च स्पर्शसम्भूतामवाप मुदमुत्तमाम् । सोऽन्धकारे भ्रमन् भूयो मदनाकृष्टमानसः ॥

அவளது தொடுதலால் அவன் மிகச் சிறந்த இன்பத்தை அடைந்தான்; பின்னர் இருளில் மீண்டும் அலைந்தபோது அவன் மனம் காமத்தால் ஈர்க்கப்பட்டது.

Verse 16

विज्ञाय सानुरागं तं पृष्ठस्पर्शनतत्परम् । नरेन्द्रं तद्वनस्यान्तः सा मृगी तमुवाच ह ॥

அவன் ஆசக்தியால் நிறைந்து தன் முதுகைத் தொட விரும்புகிறான் என்று அறிந்து, அந்த மான்பெண் வனத்தில் அரசனிடம் இவ்வாறு கூறினாள்.

Verse 17

किं पृष्ठं वेपथुमता करेण स्पृशसे मम । अन्यथैवास्य कार्यस्य सञ्जाता नृपते गतिः ॥

நடுக்கம் கொண்ட கையால் நீ என் முதுகை ஏன் தொடுகிறாய்? அரசே, இந்த நிகழ்வின் போக்கு முற்றிலும் வேறொரு விதமாகவே எழுந்துள்ளது.

Verse 18

नास्थाने वो मनो यातं नागम्याहं तवेश्वर । किन्तु त्वत्सङ्गमे विघ्नमेष लोलः करोति मे ॥

உன் மனம் தகாத இடத்திற்குச் சென்றுள்ளது; ஆண்டவனே, நான் உன்னால் அணுகப்படத்தக்கவள் அல்ல. மாறாக, இந்த நிலையற்ற உந்துதலே உன்னுடன் எனக்கு சேர்வதில் தடையாகிறது.

Verse 19

माङ्कण्डेय उवाच इति श्रुत्वा वचस्तस्या मृग्याश्च जगतीपतिः । जातकौतूहलो रौहीमिदं वचनमब्रवीत् ॥

மார்கண்டேயர் கூறினார்—அந்த மான்பெண்ணின் சொற்களை கேட்டதும், பூமியின் அதிபதியான அரசனுக்கு ஆர்வம் எழுந்தது; அவன் அந்த ரௌஹியிடம் இவ்வாறு பேசினான்.

Verse 20

का त्वं ब्रूहि मृगी वाक्यं कथं मानुषवद्वदेत् । कश्चैव लोलो यो विघ्नं त्वत्सङ्गे कुरुते मम ॥

நீ யார், ஓ மான்பேடி? கூறு—மனிதரைப் போல நீ எவ்வாறு பேசுகிறாய்? மேலும் உன்னுடன் எனது சேர்க்கையில் தடையிடும் அந்த நிலையற்றவன் யார்?

Verse 21

मृग्युवाच अहं ते दयिता भूप ! प्रागासमुत्पलावती । भार्या शताग्रमहिषी दुहिता दृढधन्वनः ॥

மான்பேடி கூறினாள்—ஓ அரசே, முன்பு நான் உன் பிரியமான உற்பலாவதி. நான் சதாக்ரனின் மகிஷி (முதன்மை அரசி), த்ருடதன்வனின் மகள்.

Verse 22

राजोवाच किन्तु यावत्कृतं कर्म येनेमां योनिमागता । पतिव्रता धर्मपरा सा चेत्थं सथमीदृशी ॥

அரசன் கூறினான்—எந்தக் கர்மத்தால் அவள் இந்த யோனிக்குள் வந்தாள்? அவள் பதிவிரதை, தர்மத்தில் நிலைத்தவள் என்றால், இவ்வாறு எப்படியானாள்?

Verse 23

मृग्युवाच अहं पितृगृहे बाला सखीभिः सहिता वनम् । रन्तुं गता ददर्शैकं मृगं मृग्या समागतम् ॥

மான்பேடி கூறினாள்—நான் தந்தையின் இல்லத்தில் இளம்பெண்ணாக இருந்தபோது, தோழிகளுடன் விளையாட வனத்திற்குச் சென்றேன். அங்கே ஒரு மானை ஒரு மான்பேடியுடன் இணைந்திருப்பதை கண்டேன்.

Verse 24

ततः समीपवर्तिन्या मया सा ताडिता मृगी । मया त्रस्ता गतान्यत्र क्रुद्धः प्राह ततो मृगः ॥

பின்னர் நான் அருகே சென்று அந்த மான்பேடியை அடித்தேன். என்னைக் கண்டு அஞ்சி அவள் வேறிடத்திற்குப் பாய்ந்தாள்; அப்போது அந்த மான் கோபமுற்று பேசினான்.

Verse 25

मूढे किमेवं मत्तासि धिक्ते दौः शील्यमीदृशम् । आधानकालो येनायं त्वया मे विफलीकृतः ॥

மூடப் பெண்ணே—நீ ஏன் இவ்வளவு சபலமாக இருக்கிறாய்? உன் துர்நடத்தைக்கு நிந்தை. இச்செயலால் என் கர்ப்பாதானக் காலம் வீணாயிற்று.

Verse 26

वाचं श्रुत्वा ततस्तस्य मानुषस्येव भाषतः । भीता तमब्रुवं कोऽसीत्येतां योनिमुपागतः ॥

அவன் மனிதன் போலப் பேசும் சொற்களை கேட்டதும் நான் அஞ்சினேன்; அவனிடம்—‘நீ யார்? மான் வடிவில் இந்த கர்ப்பத்தில் வந்தது எவ்வாறு?’ என்று கேட்டேன்.

Verse 27

ततः स प्राह पुत्रोऽहमृषेर्निर्वृतिचक्षुषः । सुतपा नाम मृग्यान्तु साभिलाषो मृगोऽभवम् ॥

அப்போது அவன் கூறினான்—‘நான் முனிவர் நிர்வ்ருதிசக்ஷுஷின் மகன். என் பெயர் சுதபா. மான்பெண்ணை விரும்பி நான் ஆண் மானாக ஆனேன்.’

Verse 28

इमाञ्चानुगतः प्रेम्णा वाञ्छितश्चानया वने । त्वया वियोजिता दुष्टे तस्माच्छापं ददामि ते ॥

நான் காதலால் அவளைத் தொடர்ந்து சென்றேன்; காட்டில் அவளும் என்னை விரும்பினாள். தீய பெண்ணே, நீ எங்களைப் பிரித்தாய்; ஆகவே உனக்கு நான் சாபம் அளிக்கிறேன்.

Verse 29

मया चोक्तं तवाज्ञानादपराधः कृतो मुने । प्रसादं कुरु शापं मे न भवान् दातुमर्हति ॥

நான் கூறினேன்—‘பகவான் முனிவரே, அறியாமையால் என்னால் குற்றம் நிகழ்ந்தது. அருள் புரியுங்கள்—எனக்கு சாபம் அளிக்க வேண்டாம்.’

Verse 30

इत्युक्तः प्राह मां सोऽपि मुनिरित्थं महीपते । न प्रयच्छामि शापं ते यद्यात्मानं ददासि मे ॥

இவ்வாறு உரைக்கப்பட்டபோது அந்த முனிவர் என்னிடம் கூறினார்— “ஓ அரசே, நீ என்னிடம் உன்னை அர்ப்பணிக்காவிட்டால், உன் சாபத்தை நான் திரும்பப் பெறமாட்டேன்.”

Verse 31

मया चोक्तं मृगी नाहं मृगरूपधरा वने । लप्स्यसेऽन्यां मृगीन्तावन्मयि भावो निवर्त्यताम् ॥

நான் கூறினேன்— “நான் மான்பெண் அல்ல; காட்டில் மான் வடிவம் எடுத்துள்ளவன். உனக்கு வேறொரு மான்பெண் கிடைக்கும்; அதுவரை என்னைப் பற்றிய உன் எண்ணம் விலகட்டும்.”

Verse 32

इत्युक्तः कोपरक्ताक्षः स प्राह स्फुरिताधरः । नाहं मृगी त्वयेत्युक्तं मृगी मूढे भविष्यसि ॥

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், கோபத்தால் சிவந்த கண்களும் நடுங்கும் உதடுகளும் உடையவன் சொன்னான்— “நீ ‘நான் மான்பெண் அல்ல’ என்றாய்; ஆகவே, மூடனே, நீ மான்பெண்ணாகவே ஆகுவாய்.”

Verse 33

ततो भृशं प्रव्यथिता प्रणम्य मुनिमब्रुवम् । स्वरूपस्थमतिक्रुद्धं प्रसीदेति पुनः पुनः ॥

அப்போது மிகுந்த துயரத்தில் நான் அந்த முனிவரை வணங்கி மீண்டும் மீண்டும் கூறினேன்— அவர் தம் இயல்பான வடிவிலேயே இருந்தும் மிகக் கோபமுற்றிருந்தார்— “அருள்புரியுங்கள், அருள்புரியுங்கள்!”

Verse 34

बालानभिज्ञा वाक्यानां ततः प्रोक्तमिदं मया । पितर्यसति नारीभिर्व्रियते हि पतिः स्वयम् ॥

பின்னர் நான், சிறுவயதும் பேச்சில் அறியாமையும் காரணமாக, இவ்வாறு சொன்னேன்— “உண்மையில், தந்தை இல்லாதபோது பெண்கள் தாமே தங்களுக்கு கணவரைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள்.”

Verse 35

सति ताते कथञ्चाहं वृणोमि मुनिसत्तम । सापराधाथवा पादौ प्रसीदेश नमाम्यहम् ॥

என் தந்தை உயிருடன் இருக்கும் வரை, முனிவரே, நான் எவ்வாறு கணவரைத் தேர்ந்தெடுப்பேன்? நான் குற்றமுள்ளவளாயினும் குற்றமற்றவளாயினும், உங்கள் திருவடிகளில் வணங்குகிறேன்; ஆண்டவரே, அருள் புரியுங்கள்।

Verse 36

प्रसीदेति प्रसीदेति प्रणतायाः महामते । इत्थं लालप्यमानायाः स प्राह मुनिपुङ्गवः ॥

அவள் வணங்கி ‘அருள் புரியுங்கள், அருள் புரியுங்கள்’ என்று, அறிவாளியே, இவ்வாறு மன்றாடிக் கொண்டிருந்தாள்; அப்போது முனிவர்களில் காளைபோன்ற அந்த மகரிஷி கூறினார்।

Verse 37

न भवत्यन्यथा प्रोक्तं मम वाक्यं कदाचन । मृगी भविष्यसि मृता वनेऽस्मिन्नेव जन्मनि ॥

என் சொன்ன வாக்கு வேறாக நிகழாது. நீ இவ்வே வாழ்க்கையிலேயே, இவ்வே காட்டிலேயே, மானாகி மரணமடைவாய்।

Verse 38

मृगत्वे च महाबाहुस्तव गर्भमुपैष्यति । लोलो नाम मुनेः पुत्रः सिद्धवीर्यस्य भामिनि ॥

நீ மானுருவில் இருக்கும் போது, ஒரு வலிய தோளுடையவன் உன் கருப்பையை அணுகுவான். அழகியவளே, முனி சித்தவீர்யரின் மகன் ‘லோலோ’ என்று பெயர்பெறுவான்।

Verse 39

जीतिस्मरा भवित्री त्वं तस्मिन्गर्भमुपागते । स्मृतिं प्राप्य तथा वाचं मानुषीमीrayiṣ्यसि ॥

அந்த கர்ப்பம் ஏற்பட்டபின், நீ முன்ஜென்ம நினைவைக் காத்திருப்பாய்; நினைவு மீண்டதும் மனித மொழியையும் நீ பேசுவாய்।

Verse 40

तस्मिन् जाते मृगीत्वात् त्वं विमुक्ता पतिनार्चिता । लोकानवाप्स्यसि प्राप्या ये न दुष्कृतकर्मभिः ॥

அவன் பிறந்தபோது நீ மானாகிய நிலையிலிருந்து விடுதலை பெறுவாய். கணவரால் மதிக்கப் பெற்று, தீவினையால் மாசுபடாதோர் அடையும் உலகங்களை நீ அடைவாய்.

Verse 41

सोऽपि लोलो महावीर्यः पितृशत्रून् निपात्य वै । जित्वा वसुन्धरां कृत्स्नां भविष्यति ततो मनुः ॥

மிகுந்த வீரியமுடைய அந்த லோலோவும் தன் தந்தையின் பகைவர்களை நிச்சயமாக வதம் செய்வான். முழு பூமியையும் வென்று பின்னர் அவன் மனுவாக ஆகுவான்.

Verse 42

एवं शापमहं लब्ध्वा मृता तिर्यक्त्वमागता । त्वत्संस्पर्शाच्च गर्भोऽसौ संभूतो जठरे मम ॥

இவ்வாறு சாபத்தை அடைந்து நான் இறந்து விலங்கு யோனியில் வந்தேன். மேலும் உன் தொடுதலால் என் கருப்பையில் அந்தக் கரு தோன்றியது.

Verse 43

अतो ब्रवीमि नास्थाने तव यातं मनो मयि । न चाप्यगम्या गर्भस्थो लोलो विघ्नं करोत्‍यसौ ॥

ஆகையால் நான் கூறுகிறேன்—உன் மனம் என்னை நோக்கி முறையற்ற வகையில் திரும்பியுள்ளது. எனவே என்னை அணுக வேண்டாம்; கருவில் உள்ள லோலோ நிச்சயமாகத் தடையை உண்டாக்குவான்.

Verse 44

मार्कण्डेय उवाच एवमुक्तस्ततः सोऽपि राजा प्राप्य परां मुदम् । पुत्रो ममारिञ्जित्वेति पृथिव्यां भविता मनुः ॥

மார்கண்டேயர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது அந்த அரசனும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அடைந்தான்; ‘என் மகன் பகைவர்களை வென்று பூமியில் மனுவாக ஆவான்’ என்று எண்ணினான்.

Verse 45

ततस्तं सुषुवे पुत्रं सा मृगी लक्षणान्वितम् । तस्मिन् जाते च भूतानि सर्वाणि प्रययुर्मुदम् ॥

அப்போது அந்த மான்பெண் நல்விளக்கங்களுடன் கூடிய ஒரு புதல்வனைப் பெற்றாள்; அவன் பிறந்தவுடன் எல்லா உயிர்களும் மகிழ்ச்சியடைந்தன।

Verse 46

विशेषतश्च राजासौ पुत्रे जाते महाबले । सा विमुक्ता मृगी शापात् प्राप लोकाननुत्तमान् ॥

அந்த வலிமைமிக்க புதல்வன் பிறந்தபோது குறிப்பாக அந்த அரசன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டான்; அந்த மான்பெண் சாபத்திலிருந்து விடுபட்டு ஒப்பற்ற உலகங்களை அடைந்தாள்।

Verse 47

ततस्तस्यर्षयः सर्वे समेत्य मुनिसत्तम । अवेक्ष्य भाविनीमृद्धिं नाम चक्रुर्महात्मनः ॥

அப்போது, முனிவரே, எல்லா ரிஷிகளும் கூடினர்; வரவிருக்கும் செழிப்பைக் கண்டு அந்த மகாத்மாவுக்கு ஒரு பெயரை அளித்தனர்।

Verse 48

तामसीं भजमानायां योनिं मातर्यजायत । तमसा चावृते लोके तामसोऽयं भविष्यति ॥

அவன் தாமஸிக யோனியில் புகுந்த தாயிடமிருந்து பிறந்தான்; உலகம் இருளால் மூடப்பட்டிருந்ததால் அவன் ‘தாமஸ’ என அழைக்கப்படுவான்।

Verse 49

ततः स तामसस्तेन पित्रा संवर्धितो वने । जातबुद्धिरुवाचेदं पितरं मुनिसत्तम ॥

பின்னர் அந்த தாமஸன் தந்தையால் காட்டில் வளர்க்கப்பட்டான்; அவன் அறிவு விழித்தபோது, முனிவரே, தந்தையிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்।

Verse 50

कस्त्वं तात कथं वाहं पुत्रो माता च का मम । किमर्थमागतश्च त्वमेतत् सत्यं ब्रवीहि मे ॥

அன்புள்ளவளே, நீ யார்? நான் எவ்வாறு உன் மகன்? என் தாய் யார்? எந்த நோக்கத்திற்காக இங்கு வந்தாய்? இதை உண்மையாக எனக்குச் சொல்।

Verse 51

मार्कण्डेय उवाच । ततः पिता यथावृत्तं स्वराज्यच्यवनादिकम् । तस्याचष्टे महाबाहुः पुत्रस्य जगतीपतिः ॥

மார்கண்டேயர் கூறினார்—அப்போது தந்தை தன் அரசாட்சி இழப்பிலிருந்து தொடங்கி நடந்த அனைத்தையும் அவனிடம் கூறினார். உலகின் மகாபாகு ஈசன் தன் மகனுக்கு அதை விளக்கினார்।

Verse 52

श्रुत्वा तत् सकलं सोऽपि समाराध्य च भारस्करम् । अवाच दिव्यान्यस्त्राणि ससंहाराण्यशेषतः ॥

அனைத்தையும் கேட்டபின் அவனும் பாரஸ்கரன் (சூரியன்) வழிபாடு செய்து, திரும்பப் பெறும் முறைகளும் ஒடுக்குமுறைகளும் உடன் கூடிய எல்லா தெய்வீக ஆயுதங்களையும் முழுமையாகப் பெற்றான்।

Verse 53

कृतास्त्रस्तानरीन् जित्वा पितुरानीय चान्तिकम् । अनुज्ञातान् मुनोचाथ तेन स्वं धर्ममास्थितः ॥

அவ்வாயுதங்களால் ஆயத்தமடைந்து அவன் பகைவர்களை வென்று தந்தையின் முன் கொண்டு வந்தான். பின்னர் அனுமதி கிடைத்தபோது அவர்களை விடுவித்து, தன் ச்வதர்மத்தில் நிலைத்திருந்தான்।

Verse 54

पितापि तस्य स्वान् लोकांस्तपोयज्ञसमार्जितान् । विसृष्टदेहः संप्राप्तो दृष्ट्वा पुत्रमुखं सुखम् ॥

தந்தையும் தவமும் யாகமும் மூலம் பெற்ற தன் உலகங்களை அடைந்தார்; மகனின் முகத்தைப் பார்த்து மகிழ்ந்து உடலைத் துறந்து இன்பமாக மேலுலகத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 55

जित्वा समस्तां पृथिवीं तामसाख्यः स पार्थिवः । तामसाख्यो मनुरभूत्तस्य मन्वन्तरं शृणु ॥

முழு பூமியையும் வென்று, தாமசன் எனப் பெயருடைய அந்த அரசன் தாமச மனுவானான். அவன் மன்வந்தரத்தை இப்போது கேள்.

Verse 56

ये देवा यत्पतिर्यश्च देवेन्द्रो ये तथर्षयः । ये पुत्राश्च मनोस्तस्य पृथिवीपरिपालकाः ॥

அங்கே எந்த தேவர்கள் இருந்தனர், அவர்களின் தலைவன்—இந்திரன் யார், எந்த ரிஷிகள் இருந்தனர்; மேலும் அந்த மனுவின் எந்த மகன்கள் பூமியின் காவலர்களானார்கள்—இவை அனைத்தும் விளக்கப்படும்.

Verse 57

सत्यास्तथान्ये सुधियः सुरूपा हरयस्तथा । एते देवगणास्तत्र सप्तविंशतिकाः मुने ॥

அங்கே தேவர்கணங்கள் சத்யர்கள், அந்யர்கள், சுதீயர்கள், சுரூபர்கள், மேலும் ஹரயர்கள். ஓ முனிவரே, அந்த தெய்வக் கூட்டங்கள் இருபத்தேழு (எண்ணிக்கையில்) இருந்தன.

Verse 58

महाबलो महावीर्यः शतयज्ञोपलक्षितः । शिखिरीन्द्रस्तथा तेषां देवानामभवद्विभुः ॥

வலிமையிலும் வீரத்திலும் மகத்தானவன், நூறு யாகங்களால் சிறப்புற்றவன்—சிகிரீ அந்த தேவர்களின் இந்திரனாகவும் அவர்களின் அரசனாகவும் ஆனான்.

Verse 59

ज्योतिर्धर्मा पृथुः काव्यश्चैत्रोऽग्निर्वलकस्तथा । पीवरश्च तथा ब्रह्मन् ! सप्त सप्तर्षयोऽभवन् ॥

ஓ பிராமணரே, ஜ்யோதிஸ், தர்ம, ப்ருது, காவ்ய, சைத்ர, அக்னி, வலக, மேலும் பீவர—இவர்களே அந்த ஏழு சப்தரிஷிகள்.

Verse 60

नरः क्षान्तिः शान्तदान्तजानुजङ्घादयस्तथा । पुत्रास्तु तामसस्यासन् राजानः सुमहाबलाः ॥

நரன், க்ஷாந்தி, அதுபோல சாந்தன், தாந்தன், ஜானு, ஜங்கா முதலியோர் தாமசனின் புதல்வர்கள்; அவர்கள் மிகுந்த வலிமையுடைய அரசர்களாயினர்.

Verse 61

इत्येतत्तामसं विप्र मन्वन्तरमुदाहृतम् । यः पठेत् शृणुयाद्वापि तमसा स न बाध्यते ॥

ஓ பிராமணரே, இவ்வாறு தாமச மன்வந்தரம் அறிவிக்கப்பட்டது. இதை ஓதுவோனும் அல்லது கேட்போனும் தமஸ் (இருள்) ஆல் பீடிக்கப்படமாட்டான்.