Adhyaya 1: Jaimini’s Questions on the Mahabharata and the Origin of the Wise Birds

Verse 1

तपःस्वाध्यायनिरतं मार्कण्डेयं महामुनिम् । व्यासशिष्यो महातेजा जैमिनिः पर्यपृच्छत ॥

மிகுந்த ஆன்மீக ஒளியுடைய, வியாசரின் சீடன் ஜைமினி—தவமும் சாஸ்திரப் பயிலும் பற்றுடைய—மகாரிஷி மார்கண்டேயரை வினவினார்।

Verse 2

भगवान् भारताख्यानं व्यासेनोक्तं महात्मना । पूर्णमस्तमलैः शुभ्रैर्नानाशास्त्रसमुच्चयैः ॥

மகாத்மா வியாசர் உரைத்த மகாபாரதக் கதையுரை நிறைவு பெற்றது—மாசற்றது, ஒளிமிக்கது, குற்றமற்றது—பல சாஸ்திரக் கிளைகளின் தொகுப்பாக அமைந்தது।

Verse 3

जातिशुद्धिसमायुक्तं साधुशब्दोपशोभितम् । पूर्वपक्षोक्तिसिद्धान्तपरिनिष्ठासमन्वितम् ॥

இது குலத் தூய்மையால் யுக்தமாய், நயமிகு சொற்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டதாய், பூர்வபக்ஷம், சித்தாந்தம், மற்றும் உறுதியான இறுதி நிர்ணயத்தின் உரையால் நிறைந்தது।

Verse 4

त्रिदशानां यथा विष्णुर्द्विपदां ब्राह्मणो यथा । भूषणानाञ्च सर्वेषां यथा चूडामणिर्वरः ॥

தேவர்களில் விஷ்ணு முதன்மை உடையவன் போல, இருகால உயிர்களில் பிராமணன் முதன்மை போல, எல்லா ஆபரணங்களிலும் சிரோரத்தினம் சிறந்தது போல—இங்கேப் புகழப்படும் இது மிகச் சிறந்தது।

Verse 5

यथायुधानां कुलिशमिन्द्रियाणां यथा मनः । तथेह सर्वशास्त्राणां महाभारतमुत्तमम् ॥

ஆயுதங்களில் வஜ்ரம் முதன்மை போலவும், இந்திரியங்களில் மனம் முதன்மை போலவும், எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் இங்கே மகாபாரதம் உச்சமானது।

Verse 6

अत्रार्थश्चैव धर्मश्च कामो मोक्षश्च वर्ण्यते । परस्परानुबन्धाश्च सानुबन्धाश्च ते पृथक् ॥

இங்கே அர்த்தம், தர்மம், காமம், மோக்ஷம் ஆகியவை விளக்கப்பட்டுள்ளன; அவை ஒன்றோடொன்று தொடர்புடன் கூடவும், தனித்தனியாகவும், துணை விஷயங்களுடன் கூறப்பட்டுள்ளன।

Verse 7

धर्मशास्त्रमिदं श्रेष्ठमर्थशास्त्रमिदं परम् । कामशास्त्रमिदं चाग्र्यं मोक्षशास्त्रं तथोत्तमम् ॥

“இது தர்மத்தின் சிறந்த சாஸ்திரம்; இது அர்த்தத்தின் பரம சாஸ்திரம். இது காமத்தின் முதன்மை சாஸ்திரமும், அதுபோல மோக்ஷத்தின் ஒப்பற்ற சாஸ்திரமும் ஆகும்.”

Verse 8

चतुराश्रमधर्माणामाचारस्थितिसाधनम् । प्रोक्तमेतन्महाभाग वेदव्यासेन धीमता ॥

ஓ மகாபாகனே! இதை ஞானிகளுள் சிறந்த வேதவ்யாசர் உபதேசித்தார்—இதனால் நான்கு ஆசிரமங்களின் தர்மமரியாதையும் சதாசார ஒழுங்கும் நிலைபெறுகின்றன।

Verse 9

तथा तात कृतं ह्येतद् व्यासेनोदारकर्मणा । यथा व्याप्तं महाशास्त्रं विरोधैर्नाभिभूयते ॥

ஆகவே, அன்பனே! உயரிய செயல்களுடைய வ்யாசர் இதை இவ்வாறு இயற்றினார்—இந்தப் பெரும் மகாசாஸ்திரம் அனைத்துப் பொருள்களையும் உள்ளடக்கி, முரண்பாடுகளால் அடக்கப்படாதபடி।

Verse 10

व्यासवाक्यजलौघेन कुतर्कतरुहारिणा । वेदशैलावतीर्णेन नीरजस्का मही कृता ॥

வேதமலைமீது இறங்கி வந்த வ்யாசவாக்கின் பெருக்கம், குதர்க்க மரங்களை அடித்துச் சென்று, பூமியைத் தூசற்றதாக (தெளிவும் தூய்மையும் உடையதாக) ஆக்கியது।

Verse 11

कलशब्दमहाहंसं माख्यानपराम्बुजम् । कथाविस्तीर्णसलिलं कार्ष्ण वेदमहाह्रदम् ॥

“இப்புராணம் இனிய ஒலியுடைய மகா அன்னம்; புனிதக் கதைகளெனும் பரமத் தாமரை இதன் உச்சி. விரிந்த கதைகளின் நீரால் பரந்து—ஓ கார்ஷ்ண! இது வேத ஞானத்தின் பேரேரி.”

Verse 12

तदिदं भारताख्यानं बह्वर्थं श्रुतिविस्तरम् । तत्त्वतो ज्ञातुकामोऽहं भगवन्स्त्वामुपस्थितः ॥

“‘பாரதம்’ எனப்படும் இவ்வாக்கியத் தொகுப்பு பல அர்த்தங்களால் செழுமையுற்றது; வேத வெளிப்பாட்டைப் போல விரிந்தது. இதன் தத்துவத்தை உண்மையாய் அறிய விரும்பி, ஓ பகவனே, உம்மை அணுகினேன்.”

Verse 13

कस्मान्मानुषतां प्राप्तो निर्गुणोऽपि जनार्दनः । वासुदेवो जगत्सूतिस्थितिसंयमकारणम् ॥

குணாதீதனான ஜனார்தனன் ஏன் மனிதநிலையை அடைந்தான்? வாசுதேவனே உலகின் படைப்பு, நிலைபேறு, அடக்கம்/லயத்தின் காரணம்.

Verse 14

कस्माच्च पाण्डुपुत्राणामेका सा द्रुपदात्मजा । पञ्चानां महीषी कृष्णा ह्यत्र नः संशयो महान् ॥

மேலும் துருபதனின் ஒரே மகள் கிருஷ்ணா (த்ரௌபதி) பாண்டுவின் ஐந்து புதல்வர்களுக்கும் அரசமகிஷியாக எவ்வாறு ஆனாள்? இதில் எமக்கு பெரும் ஐயம் உள்ளது.

Verse 15

भेषजं ब्रह्महत्याया बलदेवो महाबलः । तीर्थयात्राप्रसङ्गेन कस्माच्चक्रे हलायुधः ॥

உழவாயுதம் தாங்கிய மாபெரும் வலிமையுடைய பலராமன், பிரம்மஹத்த்யா பாவநிவாரணத்திற்காக ஏன் தீர்த்தயாத்திரை மேற்கொண்டான்?

Verse 16

कथञ्च द्रौपदेयास्तेऽकृतदाराः महारथाः । पाण्डुनाथा महात्मानो वधमापुरनाथवत् ॥

மேலும் த்ரௌபதியின் புதல்வர்கள்—மகாரதர்கள்—இன்னும் திருமணம் ஆகாதிருந்தும், நற்குணமிக்க பாண்டவப் புதல்வர்கள் பாதுகாப்பற்றவர்களைப் போல எவ்வாறு மரணத்தை அடைந்தனர்?

Verse 17

एतत्सर्वं विस्तरशो ममाख्यातुमिहार्हसि । भवन्तो मूढबुद्धीनामवबोधकराः सदा ॥

இவை அனைத்தையும் எனக்கு இங்கே விரிவாக விளக்க வேண்டும். ஏனெனில் நீங்கள் எப்போதும் மயக்கமுற்ற அறிவுடைய மக்களுக்கு உணர்வூட்டும் விழிப்பூட்டுவோர் ஆவீர்.

Verse 18

इति तस्य वचः श्रुत्वा मार्कण्डेयो महामुनिः । दशाष्टदोषरहितो वक्तुं समुपचक्रमे ॥

அவருடைய சொற்களை கேட்டபின், பதினெட்டு குற்றங்களிலிருந்து விடுபட்ட மகரிஷி மார்கண்டேயர் பேசத் தொடங்கினார்।

Verse 19

मार्कण्डेय उवाच क्रियाकालोऽयमस्माकं समप्राप्तो मुनिसत्तम । विस्तरे चापि वक्तव्ये नैष कालः प्रशस्यते ॥

மார்கண்டேயர் கூறினார்—முனிவரரே, நம் கடமைகளுக்கான நிர்ணயிக்கப்பட்ட காலம் இப்போது வந்துள்ளது; மேலும் விரிவாக விளக்க வேண்டியதற்கு இது பாராட்டத்தக்க நேரமல்ல।

Verse 20

ये तु वक्ष्यन्ति वक्ष्येऽद्य तानहं जैमिने तव । तथा च नष्टसन्देहं त्वां करिष्यन्ति पक्षिणः ॥

ஓ ஜைமினி, இன்று நான் உனக்கு அவையே கூறுவேன்; அவற்றை அந்தப் பறவைகளும் விளக்கும்; மேலும் அந்தப் பறவைகள் உன்னை ஐயமின்றி ஆக்குவார்கள்।

Verse 21

पिङ्गाक्षश्च विबोधश्च सुपुत्रः सुमुखस्तथा । द्रोणपुत्राः खगश्रेष्ठास्तत्त्वज्ञाः शास्त्रचिन्तकाः ॥

பிங்காக்ஷன், விபோதன், சுபுத்ரன், சுமுகன் ஆகியோர்—துரோணரின் புதல்வர்கள்—பறவைகளில் சிறந்தோர், உண்மையறிந்தோர், சாஸ்திரங்களைத் தியானிப்போர் ஆவர்।

Verse 22

वेदशास्त्रार्थविज्ञाने येषामव्याहता मतिः । विन्ध्यकन्दरमध्यस्थास्तानुपास्य च पृच्छ च ॥

வேதங்களும் சாஸ்திரங்களும் கூறும் பொருள்களைத் தடையின்றி அறியும் அறிவுடைய அவர்கள் விந்திய மலைக் குகைகளின் நடுவில் வாழ்ந்தனர்; மக்கள் அவர்களைப் பணிந்து சேவித்து, கேள்விகளும் கேட்டனர்।

Verse 23

एवमुक्तस्तदा तेन मार्कण्डेयेन धीमता । प्रत्युवाचार्षिशार्दूलो विस्मयोत्फुल्ललोचनः ॥

அந்நேரம் ஞானி மார்கண்டேயர் இவ்வாறு உரைத்தபோது, முனிவர்களில் புலி போன்ற அந்த ரிஷி வியப்பால் விரிந்த கண்களுடன் பதிலுரைத்தார்।

Verse 24

जैमिनिरुवाच अत्यद्भुतमिदं ब्रह्मन् खगवागिव मानुषी । यत् पक्षिणस् ते विज्ञानमापुरत्यन्तदुर्लभम् ॥

ஜைமினி கூறினார்—ஓ பிராமணரே, இது மிக அதிசயம்; சொற்கள் பறவைகளின் பேச்சுபோல் இருந்தாலும் பொருள் மனிதர்போல் உள்ளது—இந்தப் பறவைகள் மிக அரிதான ஞானத்தை எவ்வாறு பெற்றன?

Verse 25

तिर्यग्योन्यां यदि भवस्तेषां ज्ञानं कुतोऽभवत् । कथञ्च द्रोणतनयाः प्रोच्यन्ते ते पतत्रिणः ॥

அவர்கள் திர்யக்-யோனியில் பிறந்தவர்களாயின், அத்தகைய ஞானத்தை எவ்வாறு பெற்றனர்? மேலும் அந்தச் சிறகுடையோர் துரோணரின் புதல்வர்கள் என்று எவ்வாறு கூறப்படுகின்றனர்?

Verse 26

कश्च द्रोणः प्रविख्यातो यस्य पुत्रचतुष्टयम् । जातं गुणवतां तेषां धर्मज्ञानं महात्मनाम् ॥

மேலும் அந்தப் புகழ்பெற்ற துரோணர் யார்? அவருக்கு நான்கு புதல்வர்கள் பிறந்தனர்—தர்மஞானிகள், நற்குணமுடைய மகாத்மாக்கள்.

Verse 27

मार्कण्डेय उवाच शृणुष्वावहितो भूत्वा यद्वृत्तं नन्दने पुरा । शक्रस्याप्यसरसां चैव नारदस्य च सङ्गमे ॥

மார்கண்டேயர் கூறினார்—கவனமாகக் கேள்; நான் உரைப்பதுபோல்; முற்காலத்தில் நந்தனத்தில் சக்ரன் (இந்திரன்), அப்சரஸ்கள், நாரதர் ஆகியோரின் கூடுகையில் நிகழ்ந்ததை.

Verse 28

नारदो नन्दनेऽपश्यत् पुंश्चलीगणमध्यगम् । शक्रं सुराधिराजानं तन्मुखासक्तलोचनम् ॥

நந்தனத் தோட்டத்தில் நாரதர், தேவர்களின் அதிபதி சக்ரன் (இந்திரன்) சஞ்சலமான அப்சரக் கூட்டத்தின் நடுவில் அமர்ந்திருப்பதையும், அவன் கண்கள் அவர்களின் முகங்களில் தீவிரமாக நிலைத்திருப்பதையும் கண்டார்.

Verse 29

स तेनर्षिवरिष्ठेन दृष्टमात्रः शचीपतिः । समुत्तस्थौ स्वकं चास्मै ददावासनमादरात् ॥

அந்த சிறந்த முனிவரை கண்டவுடன் சசீபதி சக்ரன் (இந்திரன்) உடனே எழுந்து, மரியாதையுடன் தன் ஆசனத்தை அவருக்கு அளித்தான்.

Verse 30

तं दृष्ट्वा बलवृत्रघ्नमुत्थितं त्रिदशाङ्गनाः । प्रणेमुस्ताश्च देवर्7षि विनयावनताः स्थिताः ॥

விருத்திரஹந்தனான அந்த மாபெரும் வலிமைமிக்க சக்ரன் எழுந்ததைப் பார்த்து விண்ணுலகப் பெண்களும் எழுந்து வணங்கினர்; ஓ தெய்வத் தரிசி, அவர்கள் பணிவுடன் தலை தாழ்த்தி நின்றனர்.

Verse 31

ताभिरभ्यर्चितः सोऽथ उपविष्टे शतक्रतौ । यथार्हं कृतसम्भाषः कथाश्चक्रे मनोरमाः ॥

அவர்களால் மரியாதை பெற்ற அவர், சதக்ரது (இந்திரன்) அமர்ந்த பின், உரிய நலவிசாரங்களைப் பரிமாறிக் கொண்டு, இனிய கதைகளில் உரையாடத் தொடங்கினார்.

Verse 32

शक्र उवाच ततः कथान्तरे शक्रस्तमुवाच महामुनिम् । देह्याज्ञां नृत्यतामासां तव याभिमतेति वै ॥

சக்ரன் கூறினான்— உரையாடலின் நடுவே சக்ரன் அந்த மகரிஷியிடம்: “எனக்கு அனுமதி அருளுங்கள்; இவற்றில் உமக்கு ஏது ஏற்றதோ அதைச் சொல்லுங்கள்” என்று கூறினான்.

Verse 33

रम्भा वा कर्कशा वाथ उर्वश्यथ तिलोत्तमा । घृताची मेनका वापि यत्र वा भवतो रुचिः ॥

ரம்பா அல்லது கர்கசா; அல்லது ஊர்வசி அல்லது திலோத்தமா; அல்லது க்ருதாசி அல்லது மேனகா—உனக்கு விருப்பமானவளைக் தேர்ந்தெடு.

Verse 34

एतच्छ्रुत्वा द्विजश्रेष्ठो वचो शक्रस्य नारदः । विचिन्त्याप्सरसः प्राह विनयावनताः स्थिताः ॥

சக்ரன் (இந்திரன்) கூறிய இவ்வசனங்களை கேட்ட இருபிறப்பினருள் முதன்மையான நாரதர் சிந்தித்து, பின்னர் பணிவுடன் தலை தாழ்த்தி நின்ற அப்சரஸ்களை நோக்கி உரைத்தார்.

Verse 35

युष्माकमिह सर्वासां रूपौदार्यगुणाधिकम् । आत्मानं मन्यते या तु सा नृत्यतु ममाग्रतः ॥

உங்களெல்லாரிலும் யார் தம்மை அழகு, தானம் (உதாரத்தன்மை), மற்றும் நற்குணங்களில் சிறந்தவள் என எண்ணுகிறாளோ—அவள் என் முன்னே நடனம் ஆடட்டும்.

Verse 36

गुणरूपविहीनायाः सिद्धिर्नाट्यस्य नास्ति वै । चार्वधिष्ठानवन्नृत्यं नृत्यमन्यद्विडम्बनम् ॥

குணமும் வடிவமும் இன்றிய நாடகம் வெற்றியடையாது. இனிய ஆதாரம் இன்றிய நடனம், நடனம் அல்ல; அது வெறும் பின்பற்றும் பரிகாசமே.

Verse 37

तद्वाक्यसमकालं च एकैकास्ता नतास्ततः । अहं गुणाधिका न त्वं न त्वं चान्या अब्रवीदिदम् ॥

அவ்வசனங்கள் கூறப்பட்ட உடனே, மற்றவர்கள் ஒருவரன்பின் ஒருவராக வணங்கினர். பின்னர் அவள் கூறினாள்—“நற்குணங்களில் நான் சிறந்தவள்; நீங்கள் அல்ல—நீங்களும் என்னைத் தவிர வேறல்ல.”

Verse 38

मार्कण्डेय उवाच तासां संभ्रममालोक्य भगवान् पाकशासनः । पृच्छ्यतां मुनिरित्याह वक्ता यां वो गुणाधिकाम् ॥

மார்கண்டேயர் கூறினார்—அவர்களின் கலக்கத்தைப் பார்த்து பகவான் பாகசாசனன் (இந்திரன்) சொன்னான்—முனிவரைக் கேளுங்கள்; குணங்களில் உங்களை விட மேலானவர் அவர்; அவர் உங்களுக்குச் சொல்வார்।

Verse 39

शक्रच्छन्दानुयाताभिः पृष्टस्ताभिः सनारदः । प्रोवाच यत् तदा वाक्यं जैमिने तन्निबोध मे ॥

சக்ரனும் வேதச் சந்தங்களும் உடன் இருந்தவர்களால் கேட்கப்பட்டபோது, அவர் நாரதருடன் அப்போது சொற்களை உரைத்தார். ஓ ஜைமினி, அந்நேரம் கூறப்பட்டதை என்னிடமிருந்து கேள்।

Verse 40

तपस्यन्तं नगेंद्रस्थं या वः क्षोभयते बलात् । दुर्वाससं मुनिश्रेष्ठं तां वो मन्ये गुणाधिकाम् ॥

மலைநாதனின் மீது முதன்மை முனிவர் துர்வாசர் தவம் செய்கிறபோது, உங்களை வலியுறுத்திக் கலக்கச் செய்பவளாகிய அவளை நான் குணத்திலும் மேன்மையிலும் உங்களை விட உயர்ந்தவளெனக் கருதுகிறேன்।

Verse 41

मार्कण्डेय उवाच तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सर्वा वेपत कन्धराः । अशक्यमेतदस्माकमिति ताश्चक्रिरे कथाः ॥

மார்கண்டேயர் கூறினார்—அவன் சொற்களை கேட்டவுடன் அவர்கள் அனைவரும் பயத்தால் கழுத்துவரை நடுங்கி, “இது எங்களால் இயலாது” என்று சொல்லத் தொடங்கினர்।

Verse 42

तत्राप्सरा वपुर्नाम मुनिक्षोभणगर्विता । प्रत्युवाचाद्य यास्यामि यत्रासौ संस्थितो मुनिः ॥

அங்கே ‘வபு’ எனும் அப்சரஸ், முனிவர்களை கலக்கச் செய்யும் தன் ஆற்றலில் பெருமை கொண்டு, பதிலளித்தாள்—“இன்று நான் அந்த முனிவர் தங்கியிருக்கும் இடத்திற்குச் செல்வேன்।”

Verse 43

अद्य तं देहयन्तारं प्रयुक्तेन्द्रियवाजिनम् । स्मरशस्त्रगलद्रश्मिं करिष्यामि कुसारथिम ॥

இன்று நான் அந்தத் தூண்டுபவனை—இந்திரியக் குதிரைகளை ஓட்டுபவனை, ஸ்மரன் (காமன்) ஆயுதங்களால் அவன் கட்டுப்பாட்டுக் கயிறுகள் வழுக்குபவனை—தீயத் தேரோட்டியாக ஆக்குவேன்।

Verse 44

ब्रह्मा जनार्दनो वापि यदि वा नीललोहितः । तमप्यद्य करिष्यामि कामबाणक्षतान्तरण् ॥

அவன் பிரம்மாவாயினும், ஜனார்தனன் (விஷ்ணு) ஆயினும், நীলலோஹிதன் (ருத்ர/சிவன்) ஆயினும்—இன்றே நான் அவனையும் காமனின் அம்புக் காயச் சின்னத்திலிருந்து விடுவிப்பேன்।

Verse 45

इत्युक्त्वा प्रजगामाथ प्रालेयाद्रिं वपुस्तदा । मुनेस्तपः प्रभावेण प्रशान्तश्वापदाश्रमम् ॥

இவ்வாறு கூறி அவன் அந்நேரமே ப்ராலேயாத்ரி (பனிமலை) நோக்கி புறப்பட்டான். முனிவரின் தவவலத்தால் அந்த ஆசிரமம் காட்டுமிருகங்களும் அமைதியுடன், பகையின்றி வாழும் இடமாக இருந்தது।

Verse 46

स पुंस्कोकिलमाधुर्या यत्रास्ते स महामुनिः । क्रोशमात्रं स्थितातस्मादगायत वराप्सराः ॥

அங்கே, அந்த மகரிஷி ஆண் குயிலின் பாடலை ஒத்த இனிமை நிறைந்த சூழலில் தங்கியிருந்த இடத்தில், சிறந்த அப்சரஸ்கள் ஒரு குரோசம் தூரத்தில் நின்று பாடத் தொடங்கினார்கள்।

Verse 47

तद्गीतध्वनिमाकर्ण्य मुनिर्विस्मितमानसः । जगाम तत्र यत्रास्ते सा बाला रुचिरानना ॥

அந்தப் பாடலின் ஒலியைக் கேட்டதும் முனிவரின் மனம் வியப்பால் நிறைந்தது; அழகிய முகமுடைய அந்தக் கன்னி அமர்ந்திருந்த இடத்திற்கே அவர் சென்றார்।

Verse 48

तां दृष्ट्वा चारुसर्वाङ्गीं मुनिः संस्तभ्य मानसम् । क्षोभणायागतां ज्ञात्वा कोपामर्षसन्वितः ॥

அவள் எல்லா அங்கங்களிலும் அழகியவளாக இருப்பதைக் கண்டு முனிவர் தம் மனத்தை நிலைநிறுத்தினார். தன் தவத்திற்கு இடையூறு செய்யவே அவள் வந்தாள் என்று அறிந்து, அவர் கோபமும் சினமும் நிறைந்தார்.

Verse 49

उवाचेदं ततो वाक्यं महर्षिस्तां महातपाः ।

அப்போது அந்த மகரிஷி, வல்லமைமிக்க தவசி, அவளிடம் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தார்.

Verse 50

यस्माद् दुःखार्जितस्येह तपसो विघ्नकारणात् । आगतासि मदोन्मत्ते मम दुःखाय खेचरि ॥

நான் வேதனையுடன் செய்த தவத்திற்கு தடையாக நீ இங்கு வந்தாய். ஓ மயக்கமுற்றவளே, ஓ ஆகாயத்தில் உலாவுபவளே, நீ என் துயரத்திற்காகவே வந்துள்ளாய்.

Verse 51

तस्मात् सुपर्णगोत्रे त्वं मत्क्रोधकलुषीकृता । जन्म प्राप्स्यसि दुष्प्रज्ञे यावद्वर्षाणि षोडश ॥

ஆகவே என் கோபத்தால் மாசுபட்டு நீ சுபர்ணன் வம்சத்தில் பிறப்பைப் பெறுவாய். ஓ தீயமனத்தவளே, பதினாறு ஆண்டுகள் நீ அப்படியே இருப்பாய்.

Verse 52

निजरूपं परित्यज्य पक्षिणीरूपधारिणी । चत्वारस्ते च तनया जनिष्यन्तेऽधमाप्सराः ॥

அந்த வீழ்ந்த அப்சரை தன் பழைய உருவை விட்டு பெண்பறவையின் உருவை ஏற்றுக் கொள்வாள்; அவளுக்கு நான்கு மகன்கள் பிறப்பார்கள்.

Verse 53

अप्राप्य तेषु च प्रीतिं शस्त्रपूता पुनर्दिवि । वासमाप्स्यसि वक्तव्यं नोत्तरं ते कथञ्चन ॥

அவர்களின் அருளைப் பெறாவிட்டாலும், ஆயுதத்தால் தூய்மையடைந்து நீ மீண்டும் சொர்க்கத்தில் வாசம் பெறுவாய். உனக்கு இனி எவ்விதமாகவும் மேலும் சொல்ல வேண்டியது இல்லை.

Verse 54

इति वचनमसह्यं कोपसंरक्तदृष्टिश्चलकलबलयां तां मानिनीं श्रावयित्वा । तरलतरतरङ्गां गां परित्यज्य विप्रः प्रथितगुणगणौघां संप्रयाताः खगङ्गाम् ॥

அந்த அகந்தையுடைய பெண்ணிடம் தாங்க முடியாத சொற்களைச் சொல்லி—கோபத்தால் அவன் பார்வை சிவந்திருந்தது; அவளோ இடையறாது அசைந்து பேசிக்கொண்டிருந்தாள்—அந்த பிராமணன் எப்போதும் அசையாத அலைகள் எழும் அந்த நாட்டை விட்டு, பல நற்குணங்கள் உலகெங்கும் புகழப்படும் புகழ்மிக்க கங்கையை நோக்கி புறப்பட்டான்.