Adhyaya 46: Cosmic Dissolution, the Emergence of Brahma, and the Measures of Time (Yugas, Manvantaras, and Brahma’s Day)

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे ब्रह्मोत्पतिर् नाम पञ्चचत्वारिंशोऽध्यायः । श्रीमन्महर्षिवेदव्यासप्रणीतं श्रीमार्कण्डेयपुराणम् । (द्वितीयो भागः) षट्चत्वारिंशोऽध्यायः । क्रौष्टुकिरुवाच भगवन्स्त्वण्डसम्भूतिर्यथावत् कथिता मम । ब्रह्माण्डे ब्रह्मणो जन्म तथा चोक्तं महात्मनः ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீ மார்கண்டேய புராணத்தில் ‘பிரம்மாவின் தோற்றம்’ எனப்படும் நாற்பத்தைந்தாம் அத்தியாயம் (இரண்டாம் பகுதி) நிறைவுற்றது. நாற்பத்தாறாம் அத்தியாயம். க்ரௌஷ்டுகி கூறினார்— பகவனே, பிரம்மாண்டத்தின் தோற்றம் எனக்கு முறையாக விளக்கப்பட்டது; மேலும், மகாத்மாவே, பிரம்மாண்டத்தின் உள்ளே பிரம்மாவின் பிறப்பும்.

Verse 2

एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं त्वत्तो भृगुकुलोद्भव । यदा न सृष्टिर्भूतानामस्ति किं नु न चास्ति वा । काले वै प्रलयस्यान्ते सर्वस्मिन्नुपसंहृते ॥

பிருகு குலத்தில் பிறந்தவரே! உம்மிடமிருந்து நான் கேட்க விரும்புவது—உயிர்களின் படைப்பு இல்லாதபோது ஏதாவது இருப்பு உள்ளதா, இல்லையா? மேலும் பிரளயத்தின் முடிவில் அனைத்தும் ஒடுங்கி லயமானபோது அந்த நிலைமை என்ன?

Verse 3

मार्कण्डेय उवाच । यदा तु प्रकृतौ याति लयं विश्वमिदं जगत् । तदोच्यते प्राकृतोऽयं विद्वद्भिः प्रतिसञ्चरः ॥

மார்கண்டேயர் கூறினார்—இந்த முழு பிரபஞ்சமும் பிரகிருதியில் லயமடையும் போது, அந்த மீள்சேர்க்கை/ஒடுங்கலை அறிஞர்கள் ‘பிராகிருதப் பிரளயம்’ என்று அழைக்கின்றனர்.

Verse 4

स्वात्मन्यवस्थितेव्यक्ते विकारे प्रतिसंहृते । प्रकृतिः पुरुषश्चैव साधर्म्येणावतिṣ्ठतः ॥

அவ்யக்தம் தன் இயல்பிலேயே நிலைத்து, மாற்றங்கள் ஒடுங்கியபோது, பிரகிருதி மற்றும் புருஷன் ஒரு வகையான சமநிலை/ஒற்றுமை நிலைமையில் நிலைபெறுகின்றனர்.

Verse 5

तदा तमश्च सत्त्वञ्च समत्वेन व्यवस्थितौ । अनुद्रिक्तावनूनौ च तत्प्रोतौ च परस्परम् ॥

அப்போது தமஸ் மற்றும் சத்த்வம் சமநிலையில் நிற்கின்றன—அதிகமுமில்லை, குறைவுமில்லை—மேலும் அவை ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்திருக்கும்.

Verse 6

तिलेषु वा यथा तैलं घृतं पयसि वा स्थितम् । तथा तमसि सत्त्वे च रजोऽप्यनुसृतं स्थितम् ॥

எள்ளில் எண்ணெயும், பாலில் நெய்யும் இருப்பதுபோல், ரஜஸ் தமஸ் மற்றும் சத்த்வத்தின் உள்ளே பரவி, மறைந்தும் உறங்கியுமாக நிலைத்திருக்கும்.

Verse 7

उत्पत्तिर्ब्रह्मणो यावदायुṣो द्विपरार्धिकम् । तावद्दिनं परेśस्य तत्समा संयमे निशा ॥

பிரம்மா தோன்றியதிலிருந்து அவரது ஆயுள் முடிவுவரை—அளவில் இரண்டு பரார்த்தங்கள்—இதுவே பரமேஸ்வரனுடைய பகல். அதே அளவுடைய அவரது இரவு; அதில் உலகம் கட்டுப்படுத்தப்பட்டு (பிரளயத்தில்) ஒடுங்கி நிற்கிறது.

Verse 8

अहर्मुखे प्रबुद्धस्तु जगदादिरनादिमान् । सर्वहेतुरचिन्त्यात्मा परः कोऽप्यपरक्रियः ॥

(படைப்பு-)பகலின் தொடக்கத்தில் உலகின் மூலாதாரம்—தானே ஆதியற்றவனாயிருந்தும்—விழித்தெழுகின்றான்; அவன் அனைத்திற்கும் காரணம், சிந்திக்க இயலாத இயல்புடையவன், பரமத் தத்துவம், பிறவற்றின் சார்பின்றி செயல்படுபவன்.

Verse 9

प्रकृतिं पुरुषञ्चैव प्राविश्याशु जगत्पतिः । क्षोभयामास योगेन परेण परमेश्वरः ॥

பிரகிருதி மற்றும் புருஷன்—இரண்டிலும் விரைவாகப் புகுந்து, உலகீஸ்வரனாகிய பரமேஸ்வரன் தன் பரம யோகத்தால் அவர்களை அசைத்தான்; இதனால் வெளிப்பாடு (படைப்பு) தொடங்கியது.

Verse 10

यथा मदो नवस्त्रीणां यथा वा माधवानिलः । अनुप्रविष्टः क्षोभाय तथासौ योगमूर्तिमान् ॥

இளம்பெண்களில் மயக்கம் (ராகம்) புகுவது போல, அல்லது வசந்தக் காற்று உயிரினங்களில் புகுந்து அவர்களைத் தூண்டுவது போல, யோகமே வடிவான அந்த ஒருவன் அசைவை உண்டாக்குவதற்காகப் புகுந்தான்.

Verse 11

प्रधानॆ क्षोभ्यमाणे तु स देवो ब्रह्मसंज्ञितः । समुत्पन्नोऽण्डकोषस्थो यथा ते कथितं मया ॥

பிரதானம் (பிரகிருதி) அசைக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தபோது, ‘பிரம்மா’ எனப்படும் அந்த தேவன் தோன்றினான்; அவன் பிரபஞ்ச முட்டையின் ஓட்டுக்குள் தங்கி இருந்தான்—நான் உனக்குச் சொன்னதுபோல.

Verse 12

स एव क्षोभकः पूर्वं स क्षोभ्यः प्रकृतेः पतिः । स सङ्कोचविकाशाभ्यां प्रधानत्वेऽपि च स्थितः ॥

அவரே முதற் தூண்டுபவர்; அவரே தூண்டப்படுபவரும்—பிரகிருதியின் ஆண்டவன். பிரதானமாக நிலைத்திருந்தாலும், சுருக்கம் மற்றும் விரிவில் என்றும் நிலைகொள்கிறான்.

Verse 13

अत्पन्नः स जगद्योनिरगुणोऽपि रजोगुणम् । भुञ्जन् प्रवर्तते सर्गे ब्रह्मत्वं समुपाश्रितः ॥

வெளிப்பட்டு அவர் உலகின் யோனி/உற்பத்தி மூலமாகிறார்; குணங்களைத் தாண்டியவராயினும் ரஜஸை ஏற்று படைப்பில் ஈடுபட்டு பிரம்மா நிலையைக் கொள்கிறான்.

Verse 14

ब्रह्मत्वे स प्रजाः सृष्ट्वा ततः सत्त्वातिरेकवान् । विष्णुत्वमेत्य धर्मेण कुरुते परिपालनम् ॥

பிரம்மா நிலையில் உயிர்களைப் படைக்கிறான்; பின்னர் சத்துவம் மேலோங்கி விஷ்ணு நிலையை அடைந்து தர்மத்தின் வழி காப்பாற்றலைச் செய்கிறான்.

Verse 15

ततस्तमोगुणोद्रिक्तो रुद्रत्वे चाखिलं जगत् । उपसंहृत्य वै शेते त्रैलोक्यं त्रिगुणोऽगुणः ॥

பின்னர் தமஸ் குணம் பெருக, ருத்ர நிலையில் முழு பிரபஞ்சத்தையும் ஒடுக்கி (உபசம்ஹாரம்) செய்கிறான்; அதை மீள்உள்வாங்கி அவர் சயனிக்கிறார்—மூன்று உலகங்களும் அவருள் லயமாகின்றன; செயலில் திரிகுணமுடையவன், இயல்பில் குணாதீதன்.

Verse 16

यथा प्राग्व्यापकः क्षेत्री पालको लावकस्तथा । यथा स सञ्ज्ञामायाति ब्रह्मविष्ण्वीशकारिणीम् ॥

க்ஷேத்ரஜ்ஞன் (ஆத்மத் தத்துவம்) முன்பே அனைத்திலும் வியாபித்திருப்பதுபோல், அவனே காப்பவனும் அழிப்பவனும்; ஆகவே பிரம்மா, விஷ்ணு, ஈசன் ஆகிய பணிகளை நிறைவேற்றும் பெயர்களை அவர் ஏற்கிறான்.

Verse 17

ब्रह्मत्वे सृजते लोकान् रुद्रत्वे संहरत्यपि । विष्णुत्वे चाप्युदासीनस्तिस्त्रोऽवस्थाः स्वयम्भुवः ॥

பிரம்ம நிலையிலே அவர் உலகங்களைப் படைக்கிறார்; ருத்ர நிலையிலே அவற்றைச் சங்கரிக்கிறார்; விஷ்ணு நிலையிலே அவர் உதாசீனனாய் சமநிலையுடன் நிலைத்திருப்பார். இவையே ஸ்வயம்பூவின் மூன்று ஆத்மநிலைகள்.

Verse 18

रजो ब्रह्मा तमो रुद्रो विष्णुः सत्त्वं जगत्पतिः । एत एव त्रयो देवा एत एव त्रयो गुणाः ॥

ரஜஸ் பிரம்மா; தமஸ் ருத்ரன்; சத்த்வம் உலகாதிபதியான விஷ்ணு. இவர்களே மூன்று தேவர்கள்; இவையே மூன்று குணங்கள்.

Verse 19

अन्योन्यमिथुना ह्येते अन्योन्याश्रयिणस्तथा । क्षणं वियोगो नह्येषां न त्यजन्ति परस्परम् ॥

இவை ஒன்றோடொன்று இணைந்தும் பரஸ்பர சார்புடனும் உள்ளன. இவற்றுக்கு கணநேரமும் பிரிவு இல்லை; இவை ஒன்றையொன்று கைவிடுவதில்லை.

Verse 20

एवं ब्रह्मा जगत्पूर्वो देवदेवश्चतुर्मुखः । रजोगुणं समाश्रित्य स्त्रष्ट्टत्वे स व्यवस्थितः ॥

இவ்வாறு உலகத்திற்கும் முன்னரான தேவர்களின் தேவனாகிய நான்முகப் பிரம்மா, ரஜோகுணத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டு படைப்பாளன் பதவியில் நிறுவப்படுகிறார்.

Verse 21

हिरण्यगर्भो देवादिरनादिरुपचारतः । भूपद्मकर्णिकासंस्थो ब्रह्माग्रे समजायत ॥

ஹிரண்யகர்பன்—தேவர்களில் முதல்வன், உபசாரமாக அனாதி எனப்படுபவன்—அந்தப் பிரம்மா, பூமி-தாமரையின் கர்ணிகையில் அமர்ந்து ஆதியில் பிறந்தான்.

Verse 22

तस्य वर्षशतं त्वेकं परमायुर्महात्मनः । ब्रह्म्येणैव हि मानेन तस्य संख्यां निबोध मे ॥

அவருடைய உச்ச ஆயுள் நூறு ஆண்டுகள் எனக் கூறப்படுகிறது; அது பிரம்மாவின் அளவுக் கணக்கின்படி கணிக்கப்படுகிறது. அந்த அளவின் கணக்கை என்னிடமிருந்து கேள்.

Verse 23

निमेषैर्दशभिः काष्ठा तथा पञ्चभिरुच्यते । कलास्त्रिंशच्च वै काष्ठा मुहूर्तं त्रिंशत्ताः कलाः ॥

பத்து நிமேஷங்கள் சேர்ந்தது ‘காஷ்டா’ எனப்படுகிறது (அது ஐந்துவகைப் பிரிவாகவும் சொல்லப்படுகிறது). முப்பது கலைகள் ஒரு காஷ்டா; முப்பது கலைகள் ஒரு முஹூர்த்தம்.

Verse 24

अहोरात्रं मुहूर्तानां नृणां त्रिंशत्तु वै स्मृतम् । अहोरात्रैश्च त्रिंशद्भिः पक्षौ द्वौ मास उच्यते ॥

மனிதர்களுக்கு ஒரு பகல்-இரவு முப்பது முஹூர்த்தங்களாக நினைவுகூரப்படுகிறது. அத்தகைய முப்பது பகல்-இரவுகளால் இரண்டு பக்ஷங்கள் உருவாகி, அது ‘மாதம்’ என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 25

तैः षड्भिरयनं वर्षं द्वेऽयने दक्षिणोत्तरे । तद्देवाना्महोरात्रं दिनं तत्रोत्तरायणम् ॥

ஆறு மாதங்கள் சேர்ந்தால் ‘அயனம்’ ஆகும்; ஆண்டு இரண்டு அயனங்களால்—தக்ஷிணாயனம், உத்தராயனம்—உருவாகிறது. அதுவே தேவர்களின் பகல்-இரவு: உத்தராயனம் அவர்களின் பகல், தக்ஷிணாயனம் அவர்களின் இரவு.

Verse 26

दिव्यैर्वर्षसहस्रैस्तु कृतत्रेतादिसंज्ञितम् । चतुर्युगं द्वादशभिस्तद्विभागं शृणुष्व मे ॥

தெய்வ ஆண்டுகளின் ஆயிரங்களில் க்ருத, த்ரேதா முதலிய யுகங்கள் நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளன. சதுர்யுகம் பன்னிரண்டு ஆயிரம் (தெய்வ ஆண்டுகள்) எனக் கணிக்கப்படுகிறது; அதன் பிரிவுகளை என்னிடமிருந்து கேள்.

Verse 27

चत्वारि तु सहस्राणि वर्षाणां कृतमुच्यते । शतानि सन्ध्या चत्वारि सन्ध्यांशश्च तथाविधः ॥

கிருத (சத்ய) யுகம் நான்காயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள் எனக் கூறப்படுகிறது. அதன் சந்த்யா நானூறு ஆண்டுகள்; சந்த்யாம்சமும் அதே அளவாகும்.

Verse 28

त्रेता त्रीणि सहस्राणि दिव्याब्दानां शतत्रयम् । तत्सन्ध्या तत्समा चैव सन्ध्यांशश्च तथाविधः ॥

திரேதா யுகம் மூவாயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள்; அதன் சந்தி மூன்றுநூறு ஆண்டுகள். அதன் சந்த்யாவும் அதே அளவு; சந்த்யாம்சமும் அதே அளவாகும்.

Verse 29

द्वापरं द्वे सहस्रे तु वर्षाणां द्वे शते तथा । तस्य सन्ध्या समाख्याता द्वे शताब्दे तदंशकः ॥

த்வாபர யுகம் இரண்டாயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள்; அதுபோல அதன் சந்தி இருநூறு ஆண்டுகள். அதன் சந்த்யா இருநூறு ஆண்டுகள் என அறிவிக்கப்படுகிறது; சந்த்யாம்சமும் அதே அளவு.

Verse 30

कलिः सहस्रं दिव्यानामब्दानां द्विजसत्तम । सन्ध्या सन्ध्यांशकश्चैव शतकौ समुदाहृतौ ॥

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே! கலி யுகம் ஆயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள். அதன் சந்த்யாவும் சந்த்யாம்சமும் தலா நூறு ஆண்டுகள் எனக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 31

एषा द्वादशसाहस्री युगाख्या कविभिः कृता । एतत् सहस्रगुणितमो ब्राह्म्यमुदाहृतम् ॥

இந்த யுகச் சுழற்சியை முனிவர்கள் ‘பன்னிரண்டாயிரம்’ என அழைக்கின்றனர். இதையே ஆயிரம் மடங்கு செய்தால், பிரம்மாவுக்குரிய (பிராஹ்ம்ய) அளவு என அறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 32

ब्रह्मणो दिवसे ब्रह्मन् मनवः स्युश्चतुर्दश । भवन्ति भागशस्तेषां सहस्रं तद्विभज्यते ॥

ஓ பிராமணரே! பிரம்மாவின் ஒரு நாளில் பதினான்கு மனுக்கள் உள்ளனர். அவரவர் காலங்கள் பங்குகளாகப் பகுக்கப்பட்டுள்ளன; அந்த நாள் ஆயிரம் பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டது.

Verse 33

देवाः सप्तर्षयः सेन्द्रा मनुस्तत्सूनवो नृपाः । मनुना सह सृज्यन्ते संह्रियन्ते च पूर्ववत् ॥

தேவர்கள், சப்தரிஷிகள், இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்கூட்டம், மனு மற்றும் அவனுடைய மகன்களான அரசர்கள்—இவர்கள் அனைவரும் மனுவுடன் சேர்ந்து படைக்கப்பட்டு, மீண்டும் முன்புபோலவே லயமடைகின்றனர்.

Verse 34

चतुर्युगानां संख्याता साधिका ह्येकसप्ततिः । मन्वन्तरं तस्य संख्यां मानुषाब्दैर्निबोध मे ॥

மன்வந்தரம் (சேர்க்கை உடன்) எழுபத்தொன்று சதுர்யுகங்களாகக் கணிக்கப்படுகிறது. அதன் எண்ணிக்கையை மனித ஆண்டுகளில் என்னிடமிருந்து அறிந்துகொள்.

Verse 35

त्रिंशत्कोट्यस्तु संपूर्णाः संख्याताः संख्यया द्विज । सत्पषष्ठिस्तथान्यानि नियुतानि च संख्यया ॥

ஓ இருபிறப்பாளனே! அது முழுமையாக முப்பது கோடி; மேலும் எண்ணிக்கையின்படி அறுபத்தாறு நியுதங்கள் கூடுதலாக உள்ளன.

Verse 36

विंशतिश्च सहस्राणि कालोऽयं साधिकं विना । एतन्मन्वन्तरं प्रोक्तं दिव्यैर्वर्षैर्निबोध मे ॥

இந்த காலம் சேர்க்கை இன்றி இருபதாயிரம் (ஆண்டுகள்) ஆகும். என்னிடமிருந்து அறிக: தெய்வ ஆண்டுகளின் அளவின்படி இதுவே மன்வந்தரம் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 37

अष्टौ वर्षसहस्राणि दिव्यया संख्यया युतम् । द्विपञ्चाशत्तथान्यानि सहस्राण्यधिकानि तु ॥

தெய்வக் கணக்கீட்டின்படி எட்டாயிரம் ஆண்டுகள்; மேலும் கூடுதலாக இன்னும் ஐம்பத்து இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் சேர்க்கப்படுகின்றன.

Verse 38

चतुर्दशगुणो ह्येष कालो ब्रह्म्यमहः स्मृतम् । तस्यान्ते प्रलयः प्रोक्तो ब्रह्मन् नैमित्तिको बुधैः ॥

இந்தக் காலத்தை பதினான்கு மடங்கு செய்தால் அது பிரம்மாவின் ஒரு நாள் என நினைவுகூரப்படுகிறது; அதன் முடிவில், ஓ பிராமணரே, ஞானிகள் நைமித்திகப் பிரளயம் எனக் கூறுகின்றனர்.

Verse 39

भूर्लोकोऽथ भुवर्लोकः स्वर्लोकश्च विनाशिनः । तथा विनाशमायान्ति महर्लोकश्च तिष्ठति ॥

பூலோகம், புவர்லோகம், ஸ்வர்கலோகம் அழிவுக்குரியவை; அவையும் அழிகின்றன, ஆனால் மஹர்லோகம் நிலைத்திருக்கும்.

Verse 40

तद्वासिनोऽपि तापेन जनलोकं प्रयान्ति वै । एकार्णवे च त्रैलोक्ये ब्रह्मा स्वपिति वै निशि ॥

அங்குள்ள வாசிகளும் வெப்பத்தால் சுட்டெரிந்து ஜனலோகத்திற்குச் செல்கின்றனர்; மூன்று உலகங்களும் ஒரே பெருங்கடலாக ஆனபோது பிரம்மா இரவில் உறங்குகிறார்.

Verse 41

तत्प्रमाणैव सा रात्रिस्तदन्ते सृज्यते पुनः । एवंतु ब्रह्मणो वर्षमेकं वर्षशतन्तु तत् ॥

அந்த இரவும் அதே அளவுடையதே; அதன் முடிவில் மீண்டும் படைப்பு நிகழ்கிறது. இவ்வாறு பிரம்மாவின் ஒரு ஆண்டு; அது நூறு ஆண்டுகள் வரை நீள்கிறது.

Verse 42

शतं हि तस्य वर्षाणां परमित्यभिधीयते । पञ्चाशद्भिस्तथा वर्षैः परार्धमिति कीर्त्यते ॥

அவருடைய நூறு ஆண்டுகள் ‘பர’ எனப்படும்; அதுபோல ஐம்பது ஆண்டுகள் ‘பரார்த்த’ (முழு ஆயுளின் அரைப்பகுதி) எனப் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டுள்ளன।

Verse 43

एवमस्य परार्धन्तु व्यतीतं द्विजसत्तम । यस्यान्तेऽभून्महाकल्पः पाद्म इत्यभिविश्रुतः ॥

இவ்வாறு, ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே, அவருடைய ஒரு பரார்த்தம் கடந்துவிட்டது; அதன் முடிவில் ‘பாத்ம’ எனப் புகழ்பெற்ற மகா கல்பம் நிகழ்ந்தது।

Verse 44

द्वितीयस्य परार्धस्य वर्तमानस्य वै द्विज । वाराह इति कल्पोऽयं प्रथमः परिकल्पितः ॥

ஓ இருமுறை பிறந்தவரே, இப்போது நடைபெறும் இரண்டாம் பரார்த்தத்தில் ‘வாராஹ’ எனப்படும் இந்தக் கல்பம் முதலாவதாகக் கணிக்கப்படுகிறது।