Adhyaya 89: The Wrath of Shumbha and Nishumbha and the Fall of Nishumbha

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे सावर्णिके मन्वन्तरे देवीमाहात्म्ये रक्तबीजवधोनामाष्टाशीतितमोऽध्यायः । एकोननवतितमोऽध्यायः— ८९ । राजोवाच विचित्रमिदमाख्यातं भगवन् भवता मम । देव्याश्चरितमाहात्म्यं रक्तबीजवधाश्रितम् ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீ மார்கண்டேய புராணத்தில், சாவர்ணிக மன்வந்தரத்தில், தேவீ மாஹாத்ம்யத்தின் உட்பகுதியாகிய ‘ரக்தபீஜவதம்’ எனப்படும் எண்பத்தெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது எண்பத்தொன்பதாம் அத்தியாயம் தொடங்குகிறது. அரசன் கூறினான்—பகவனே, ரக்தபீஜவதத்தை மையமாகக் கொண்ட தேவியின் இந்த அதிசயச் சரிதத்தை நீங்கள் எனக்கு உரைத்தீர்கள்।

Verse 2

भूयश्चेच्छाम्यहं श्रोतुं रक्तबीजे निपातिते । चकाः शुम्भो यत्कर्म निशुम्भश्चातिकोपनः ॥

நான் மேலும் கேட்க விரும்புகிறேன்—ரக்தபீஜன் கொல்லப்பட்டபின் சும்பன் என்ன செய்தான்? மிகுந்த கோபமுற்ற நிசும்பன் என்ன செயல் செய்தான்?

Verse 3

ऋषिरुवाच चकāर कोपमतुलं रक्तबीजे निपातिते । शुम्भासुरो निशुम्भश्च हतेष्वन्येषु चाऽहवे ॥

முனிவர் கூறினார்—ரக்தபீஜன் கொல்லப்பட்டபோது, போரில் பிற வீரர்களும் தொடர்ந்து வீழ்ந்ததால், அசுரர் சும்பனும் நிசும்பனும் ஒப்பற்ற கோபத்தால் நிறைந்தனர்।

Verse 4

हन्यमानं महासैन्यं विलोक्ष्यामर्षमुद्वहन् । अभ्यधावन्निशुम्भोऽथ मुख्ययाऽसुरसेनया ॥

தன் பெரும் படை வெட்டிக் கொல்லப்படுவதைக் கண்டு, எரியும் கோபம் தாங்கிய நிசும்பன் அசுர சேனையின் தலைமை அணியுடன் அப்போது முன்னே பாய்ந்தான்।

Verse 5

तस्याग्रतस्तथा पृष्ठे पार्श्वयोश्च महासुराः । संदष्टौष्ठपुटाः क्रुद्धा हन्तुं देवीमुपाययुः ॥

தேவியின் முன்பும் பின்பும் இருபுறங்களிலும் மகா அசுரர்கள் கோபத்துடன் உதடுகளை கடித்தபடி, தேவியை கொல்ல முன்னே வந்தனர்।

Verse 6

आजगाम महावीर्यः शुम्भोऽपि स्वबलैर्वृतः । निहन्तुं चण्डिकां कोपात्कृताव युद्धं तु मातृभिः ॥

அப்போது மிகுந்த வீரமுடைய சும்பனும் தன் படைகளால் சூழப்பட்டவனாய், மாத்ருகைகளுடன் போர் புரிந்த பின், கோபத்தில் சண்டிகையை கொல்ல வருகை தந்தான்।

Verse 7

ततो युद्धमतीवासीद्देव्याः शुम्भनिशुम्भयोः । शरवर्षमतीवोग्रं मेघयोरिव वर्षतोः ॥

அப்போது தேவியும் சும்ப-நிசும்பர்களும் இடையிலான போர் மிகக் கடுமையானதாகியது; பயங்கர அம்புமழை, இரு மேகங்கள் பொழிவதுபோல் பொழிந்தது।

Verse 8

चिच्छेदास्ताञ्चरांस्ताभ्यां चण्डिका स्वशरोत्करैः । ताडयामास चाङ्गेषु शस्त्रौघैरसुरेश्वरौ ॥

சண்டிகை தன் அம்புமழையால் அந்த ஆயுதங்களை வெட்டி வீழ்த்தி, பின்னர் அசுரர்களின் இரு தலைவர்களின் அங்கங்களின் மீது ஆயுதப் பெருக்கால் தாக்கினாள்।

Verse 9

निशुम्भो निशितं खड्गं चर्म चादाय सुप्रभम् । अताडयन्मूर्ध्नि सिंहं देव्याः वाहनमुत्तमम् ॥

நிசும்பன் கூரிய வாளையும் ஒளிவீசும் கேடயத்தையும் எடுத்துக் கொண்டு, தேவியின் சிறந்த வாகனமான சிங்கத்தின் தலை மீது அடித்தான்।

Verse 10

निशुम्भो निशितं खड्गं चर्म चादाय सुप्रभम् । अताडयन्मूर्ध्नि सिंहं देव्याः वाहनमुत्तमम् ॥

நிசும்பன் கூரிய வாளையும் அழகிய கேடயத்தையும் எடுத்துக் கொண்டு, தேவியின் சிறந்த வாகனமான சிங்கத்தின் தலை மீது தாக்கினான்।

Verse 11

छिन्नॆ चर्मणि खड्गे च शक्तिं चिक्षेप सोऽसुरः । तामप्यस्य द्विधा चक्रे चक्रेणाभिमुखागताम् ॥

அவனுடைய கேடயமும் வாளும் வெட்டப்பட்டபோது, அந்த அசுரன் ஈட்டியை எறிந்தான்; ஆனால் அது நேராக அவளிடம் வந்தபோதும் தேவியின் சக்கரம் அதை இரண்டாகப் பிளந்தது।

Verse 12

कोपाध्मातो निशुम्भोऽथ शूलं जग्राह दानवः । आयातं मुष्टिपातेन देवी तच्चाप्यचूर्णयत् ॥

பின்பு கோபத்தால் பெருகிய தானவனான நிசும்பன் திரிசூலத்தைப் பிடித்தான்; அது அவளிடம் வந்தபோது தேவியார் தம் குத்தின் அடியால் அதைத் தூளாக்கினாள்।

Verse 13

अथादाय गदां सोऽपि चिक्षेप चण्डिकां प्रति । सापि देव्याः त्रिशूलेन भिन्ना भस्मत्वमागता ॥

அப்போது அவனும் கதையை எடுத்துச் சண்டிகையின் மீது எறிந்தான்; தேவியின் திரிசூலால் பிளந்த அந்தக் கதையும் சாம்பலாயிற்று।

Verse 14

ततः परशुहस्तं तमायान्त दैत्यपुङ्गवम् । आहत्य देवी बाणौघैरपातयत भूतले ॥

பின்னர் கையில் பரசு ஏந்திய அந்தத் தைத்தியச் சிறந்தவன் அணுகியபோது, தேவி அம்புகளின் பெருவெள்ளத்தால் அவனைத் தாக்கி நிலத்தில் வீழ்த்தினாள்।

Verse 15

तस्मिन्निपतिते भूमौ निशुम्भे भीमविक्रमॆ । भ्रातर्यतीव संक्रुद्धः प्रययौ हन्तुमम्बिकाम् ॥

அச்சமூட்டும் வலிமையுடைய நிசும்பன் நிலத்தில் வீழ்ந்தபோது, அவன் சகோதரன் மிகுந்த கோபத்துடன் அம்பிகையை வதைக்க முன்னேறினான்।

Verse 16

स रथस्थस्तथात्युच्चैर्गृहीतपरमायुधैः । भुजैरष्टाभिरतुलैर्व्याप्याशेषं बभौ नभः ॥

அவன் தேரில் அமர்ந்து, உன்னத ஆயுதங்களை உயர்த்தி, ஒப்பற்ற எட்டு கரங்களால் முழு வான்வெளியையும் நிரப்பி, ஆகாயத்தில் ஒளிர்ந்தான்।

Verse 17

तमायान्तं समालोक्य देवी शङ्खमवादयत् । ज्याशब्दं चापि धनुषश्चकारातीव दुःसहम् ॥

அவன் முன்னேறுவதைக் கண்ட தேவி சங்கை ஊதினாள்; மேலும் வில்லின் நாணை இழுத்து எழுப்பிய ஒலி பகைவர்க்கு மிகுந்த தாங்கமுடியாததாக இருந்தது।

Verse 18

पूरयामास ककुभो निजघण्टास्वनेन च । समस्तदैत्यसैन्यानां तेजोवधविधायिना ॥

அவள் தன் மணி ஒலியால் எல்லாத் திசைகளையும் நிரப்பினாள்; அந்த அச்சமூட்டும் முழக்கம் முழு அசுரப் படையின் வீரத் தெளிவும் பெருமையும் சிதறடித்தது.

Verse 19

ततः सिंहो महानादैस्त्याजितेभमहामदैः । पूरयामास गगनं गां तथैव दिशो दश ॥

அப்போது சிங்கம் வலிமைமிகு கர்ஜனைகளால் மதம் கொண்ட யானைகளை விரட்டித் தள்ளி, ஆகாயம், பூமி, மேலும் பத்து திசைகளையும் நிரப்பியது.

Verse 20

ततः काली समुत्पत्य गगनं क्ष्मामताडयत् । कराभ्यां तन्निनादेन प्राक्स्वनास्ते तिरोधिताḥ ॥

அப்போது காளி திடீரென எழுந்து ஆகாயத்தையும் பூமியையும் தாக்கினாள்; அவளது இரு கைகளின் இடிமுழக்கத்தில் முன்பிருந்த ஒலிகள் அனைத்தும் முற்றிலும் அடங்கின.

Verse 21

अट्टाट्टहासमशिवं शिवदूती चकार ह । तैः शब्दैरसुरास्त्रेसुः शुम्भः कोपं परं ययौ ॥

அப்போது சிவதூதி அச்சமூட்டும் அபசகுனமான அட்டஹாசத்தை எழுப்பினாள்; அந்த ஒலியைக் கேட்டு அசுரர்கள் ஆயுதங்களை எறிந்தனர், சும்பன் பேர்கோபத்தால் பிடிபட்டான்.

Verse 22

दुरात्मंस्तिष्ठ तिष्ठेति व्याजहाराम्बिका यदा । तदा जयेत्यभिहितं देवैराकाशसंस्थितैः ॥

அம்பிகை “அட பொல்லாதவனே—நில், நில்!” என்று கூவியபோது, ஆகாயத்தில் நிலைத்த தேவர்கள் “ஜயம்!” என்று முழங்கினர்.

Verse 23

शुम्भेनागत्य या शक्तिर्मुक्ता ज्वालातिभीषणा । आयान्ती वह्निकूटाभा सा निरस्ता महोल्कया ॥

சும்பன் விடுத்த எரியும் அச்சமூட்டும் சக்தி தீக்குவியல்போல் வந்தது; அது பெரும் உல்கை போன்ற ஏவுகணையால் தாக்கப்பட்டு விலக்கப்பட்டது।

Verse 24

सिंहनादेन शुम्भस्य व्याप्तं लोकत्रयान्तaram् । निर्घातनिः स्वनो घोरो जितवानवनिपते ॥

அரசே, சும்பனின் சிங்ககர்ஜனை மூவுலகங்களுக்குள் உள்ள ஆகாயத்தை நிரப்பியது; அது அச்சமூட்டும் இடிமுழக்கப் பிரதித்வனிபோல், அனைத்தையும் வென்றதுபோல் ஒலித்தது।

Verse 25

शुम्भमुक्ताञ्छरान्देवी शुम्भस्तत्प्रहिताञ्छरान् । चिच्छेद स्वशरैरुग्रैः शतशोऽथ सहस्रशः ॥

தேவி சும்பன் விடுத்த அம்புகளை வெட்டினார்; தேவியால் அனுப்பப்பட்ட அம்புகளையும் சும்பன் வெட்டினான்—தத்தம் கூர்மையான அம்புகளால், முதலில் நூறுகளாகவும் பின்னர் ஆயிரங்களாகவும்.

Verse 26

ततः सा चण्डिका क्रुद्धा शूलेनाभिजघान तम् । स तदाभिहतो भूमौ मूर्च्छितो निपपात ह ॥

அப்போது கோபமுற்ற சண்டிகை அவனைத் தன் திரிசூலத்தால் தாக்கினாள்; அந்த அடியால் அவன் தரையில் விழுந்தான்—மயங்கி, உணர்விழந்து.

Verse 27

ततो निशुम्भः सम्प्राप्य चेतनामात्तकार्मुकः । आजघान शरैर्देवीं कालीं केसरिणं तथा ॥

பின்னர் நிசும்பன் உணர்வு பெற்றுத் தன் வில்லை எடுத்துக் கொண்டு, அம்புகளால் தேவியையும் காளியையும் சிங்கத்தையும் கூடத் தாக்கினான்।

Verse 28

पुनश्च कृत्वा बाहूनामयुतं दनुजेश्वरः । चक्रायुधेन दितिजश्छादयामास चण्डिकाम् ॥

மீண்டும் தானவர்களின் அதிபதி தானுஜன் பத்தாயிரம் கரங்களுடன் வெளிப்பட்டான்; திதியின் புதல்வன் தன் சக்கர ஆயுதங்களால் சண்டிகையை முழுதும் சூழ்ந்து மூழ்கடித்தான்।

Verse 29

ततो भगवती क्रुद्धा दुर्गा दुर्गार्तिनाशिनी । चिच्छेद तानि चक्राणि स्वशरैः सायकांश्च तान् ॥

அப்போது பகவதி துர்கா—கடினத் துயரத்தை அழிப்பவள்—கோபமுற்று தன் அம்புகளால் அந்தச் சக்கரங்களை வெட்டி வீழ்த்தி, மற்ற ஏவுகணை ஆயுதங்களையும் அழித்தாள்।

Verse 30

ततो निशुम्भो वेगेन गदामादाय चण्डिकाम् । अभ्यधावत वै हन्तुं दैत्यसेनासमावृतः ॥

அப்போது நிசும்பன் தன் கதையைப் பற்றிக் கொண்டு மிக வேகமாகப் பாய்ந்தான்; தைத்திய சேனையால் சூழப்பட்ட அவன் சண்டிகையை கொல்லத் தாக்கினான்।

Verse 31

तस्यापतत एवाशु गदां चिच्छेद चण्डिका । खड्गेन शितधारेण स च शूलं समाददे ॥

அவன் பாய்ந்து வந்தபோது சண்டிகை தன் கூர்மையான வாளால் அவன் கதையை விரைவில் வெட்டி வீழ்த்தினாள்; பின்னர் அவன் சூலம் (ஈட்டி) எடுத்தான்।

Verse 32

शूलहस्तं समायान्तं निशुम्भममरार्दनम् । हृदि विव्याध शूलेन वेगाविद्धेन चण्डिका ॥

சூலம் கையில், தேவர்களைத் துன்புறுத்திய நிசும்பன் அருகே வந்தபோது, சண்டிகை வலிமையுடன் எறிந்த சூலால் அவன் இதயத்தைத் துளைத்தாள்।

Verse 33

भिन्नस्य तस्य शूलेन हृदयान्निः सृतो 'परः । महाबलो महावीर्यस्तिष्ठेति पुरुषो वदन् ॥

அந்த வேலால் பிளக்கப்பட்டபோது அவன் இதயத்திலிருந்து மற்றொரு புருஷன் வெளிப்பட்டான்—மிகுந்த பலமும் வீரமும் உடையவன்—“நில், எதிர்நில்!” என்று கூறினான்.

Verse 34

तस्य निष्क्रामतो देवी प्रहस्य स्वनवत्ततः । शिरश्चिच्छेद खड्गेन ततो 'सावपतद्भुवि ॥

அவன் வெளிவந்தவுடன் தேவி ஒலியுடன் கூடிய அட்டஹாசம் செய்து, தன் வாளால் அவன் தலையை வெட்டினாள்; பின்னர் அவன் தரையில் விழுந்தான்.

Verse 35

ततः सिंहश्चखादोग्रं दंष्ट्राक्षुण्णशिरोधरान् । असुरांस्तांस्तथा काली शिवदूती तथापरान् ॥

பின்னர் சிங்கம் கோபத்துடன் தன் பற்களால் கழுத்து நசுக்கிய அசுரர்களை கொடூரமாக விழுங்கியது; அதுபோல காளியும் சிவதூதியும் மற்ற தானவர்களை அழித்தனர்.

Verse 36

कौमारीशक्तिनिर्भिन्नाः केचिन्नेशुर्महासुराः । ब्रह्माणीमन्त्रपूतेन तोयेनान्ये निराकृताः ॥

சில மகா அசுரர்கள் கௌமாரியின் வேலால் பிளக்கப்பட்டு விழுந்தனர்; இன்னோர் சிலர் பிராம்மணியால் மந்திரபூதமான நீரால் தடுக்கப்பட்டு (அழிக்கப்பட்டு) போனார்கள்.

Verse 37

माहेश्वरीत्रिशूलेन भिन्नाः पेतुस्तथापरे । वाराहीतुण्डघातेन केचिच्चूर्णोकृताः भुवि ॥

மற்றோர் சிலர் மாஹேஸ்வரியின் திரிசூலால் பிளக்கப்பட்டு விழுந்தனர்; சிலர் வாராஹியின் மூக்குத் தாக்குதல்களால் தரையில் தூளாக நசுங்கினர்.

Verse 38

खण्डं खण्डं च चक्रेण वैष्णव्या दानवाः कृताः । वज्रेण चैन्द्रीहस्ताग्रविमुक्तेन तथापरे ॥

வைஷ்ணவியின் சக்கரத்தால் தானவர்கள் துண்டுத் துண்டாக வெட்டப்பட்டனர்; ஐந்திரியின் விரல் நுனிகளில் இருந்து விடப்பட்ட வஜ்ரத்தால் மற்றவர்கள் அழிந்தனர்।

Verse 39

केचिद्विनेशुरसुराः केचिन्नष्टा महाहवात् । भक्षिताश्चापरे कालीशिवदूतीमृगाधिपैः ॥

சில அசுரர்கள் வீழ்ந்தனர்; சிலர் மாபெரும் போரிலிருந்து தப்பி ஓடினர்; மற்றவர்கள் காளி, சிவதூதி மற்றும் சிங்கத்தால் விழுங்கப்பட்டனர்।