Adhyaya 69: The King’s Neglect of His Wife and the Restoration of Dharma

Verse 53

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे स्वारोचिषे मन्वन्तरे पञ्चषष्टितमोऽध्यायः । यथाहं समतीतञ्च वर्तमानञ्च सर्वतः ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீ மார்கண்டேய புராணத்தின் ஸ்வாரோசிஷ மன்வந்தரத்தில் அறுபத்தைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. மேலும்—“நான் எங்கும் கடந்ததையும் நிகழ்பதையும் அறிந்ததுபோல்…”

Verse 54

आलोच्याज्ञापयेत्युक्ते ततो ज्ञातं मयापि तत् । ततो न दत्तवानर्घमहं तुभ्यं विधानतः ॥

“சிந்தித்து பின்னர் ஆணையிடு” என்று கூறப்பட்டபோது, அந்த விஷயமும் எனக்குத் தெரிந்தது. ஆகவே விதிப்படி நான் உமக்கு அர்க்யம் (மரியாதை-அர்ப்பணம்) அளிக்கவில்லை.

Verse 55

सत्यं राजन् ! त्वमर्घार्हः कुले स्वायम्भुवस्य च । तथापि नार्घयोग्यं त्वां मन्यामो वयमुत्तमम् ॥

உண்மையே, அரசே—நீர் அர்க்யத்திற்குத் தகுதியுடையவர்; ஸ்வாயம்புவ (மனு) வம்சத்தில் பிறந்தவர். ஆயினும், சிறந்தவரே, இப்போது உம்மை அர்க்யத்திற்குத் தகுதியென நாம் கருதவில்லை.

Verse 56

राजोवाच किं कृतं हि मया ब्रह्मन् ! ज्ञानादज्ञानतोऽपि वा । येन त्वत्तोऽर्घमर्हामि नाहमभ्यागतश्चिरात् ॥

அரசன் கூறினான்—ஓ பிராமணரே! நான் அறிந்தோ அறியாமலோ என்ன செய்தேன், அதனால் உங்கள் அர்க்யத்தைப் பெறத் தகுதியற்றவனானேன்? நீண்ட காலத்திற்குப் பின் உம்மிடம் வந்தேன்.

Verse 57

ऋषिरुवाच किं विस्मृतं ते यत्पत्नी त्वया त्यक्ता च कानने । परित्यक्तस्तया सार्धं त्वया धर्मो नृपाखिलः ॥

முனிவர் கூறினார்—காட்டில் நீ உன் மனைவியைத் துறந்ததை மறந்துவிட்டாயா? அவளுடன் சேர்த்து, ஓ அரசே, நீ முழு தர்மத்தையும் கைவிட்டாய்.

Verse 58

पक्षेण कर्मणो हान्या प्रयात्यस्पर्शतां नरः । विण्मूत्रैर्वार्षिकी यस्य हानिस्ते नित्यकर्मणः ॥

பதினைந்து நாட்கள் விதிக்கப்பட்ட நித்திய கர்மங்கள் கெடினால் மனிதன் அஸ்பிருஷ்யம் (ஆச்சார அசுத்தம்) அடைகிறான். ஆண்டுக்கு ஒருமுறை மட்டுமே மலமூத்திரத்தால் சுத்தி எனக் கருதப்படுவோருக்கு, இது தினக்கடமைகளின் இழப்பே ஆகும்.

Verse 59

पत्नीानुकूलया भाव्यं यथाशीलेऽपि भर्तरि । दुःशीलापि तथा भार्या पोषणीयाऽऽ नरेश्वर ॥

கணவனின் நடத்தை எப்படியிருந்தாலும், மனைவிக்கு உகந்தவாறு நடக்க வேண்டும். அதுபோல, ஓ மனிதரின் தலைவனே, மனைவி தீயொழுக்கமுடையவளாயினும் அவளைப் பேண வேண்டும்.

Verse 60

प्रतिकूला हि सा पत्नी तस्य विप्रस्य या हृता । तथापि धर्मकामोऽसौ त्वामुद्योतितवान् नृप ॥

அப்பிராமணனின் எடுத்துச் செல்லப்பட்ட மனைவி அவனுக்கு எதிரானவளாக இருந்தாள். ஆயினும் தர்மத்தை நாடிய அந்த மனிதன், ஓ அரசே, உன் குற்றத்தை வெளிப்படுத்தினான் (உன்னை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவந்தான்).

Verse 61

चलतः स्थापयस्यान्यान् स्वधर्मेषु महीपते । त्वां स्वधर्माद्विचलितं कोऽपरः स्थापयिष्यति ॥

அரசே, தம் ச்வதர்மத்திலிருந்து வழுவிய பிறரை நீ நிலைநிறுத்துகிறாய். ஆனால் நீயே உன் தர்மத்திலிருந்து அசைந்தால், உன்னை நிலைநிறுத்துவது யார்?

Verse 62

मार्कण्डेय उवाच । विलक्ष्यः स महीपाल इत्युक्तस्तेन धीमता । तथेत्युक्त्वा च पप्रच्छ हृतां पत्नीं द्विजन्मनः ॥

அந்த ஞானி இவ்வாறு கூறியபோது அரசன் வெட்கமடைந்தான். “அப்படியே ஆகட்டும்” என்று சொல்லி, பின்னர் கடத்தப்பட்ட பிராமணனின் மனைவியைப் பற்றி கேட்டான்.

Verse 63

भगवन् ! केन नीता सा पत्नी विप्रस्य कुत्र वा । अतीतानागतं वेत्ति जगत्यवितथं भवान् ॥

பகவனே, அந்தப் பிராமணனின் மனைவியை யார் எங்கே கொண்டு சென்றார்? உலகின் கடந்ததும் வருங்காலமும் தவறின்றி உண்மையாக நீங்கள் அறிந்தவர்.

Verse 64

ऋषिरुवाच । तां जहाराद्रितनयो बलाको नाम राक्षसः । द्रक्ष्यसे चाद्य तां भूप ! उत्पलावतके वने ॥

ரிஷி கூறினார்— அவளை பாலாகன் என்னும் ராட்சசன், மலைப்புதல்வன் (கிரிசுதன்), கடத்திச் சென்றான். இன்று, அரசே, உற்பலாவடக வனத்தில் நீ அவளை காண்பாய்.

Verse 65

गच्छ संयो जयाशु त्वं भार्यया हि द्विजात्तमम् । मा पापास्पदतां यातु त्वमिवासौ दिने दिने ॥

செல்— விரைவாக அந்தச் சிறந்த பிராமணனை அவன் மனைவியுடன் மீண்டும் சேர்த்து விடு; இல்லையெனில் அவன் நாள்தோறும் பாவத்தின் ஆசனத்தில் வீழ்வான், நீ வீழ்ந்ததுபோல்.