Adhyaya 4: Jaimini Meets the Dharmapakshis: Four Doubts on the Mahabharata and the Opening of Narayana Doctrine

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे विन्ध्यप्राप्तिर्नाम तृतीयोऽध्यायः । चतुर्थोऽध्यायः । मार्कण्डेय उवाच— एवं ते द्रोणतनयाः पक्षिणो ज्ञानिनोऽभवन् । वसन्ति ह्यचले विन्ध्ये तानुपास्व च पृच्छ च ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீ மார்கண்டேய புராணத்தின் ‘விந்த்யாகமனம்’ எனப்படும் மூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது நான்காம் அத்தியாயம் தொடங்குகிறது. மார்கண்டேயர் கூறினார்—இவ்விதம் துரோணரின் புதல்வர்களான அந்த தர்மபக்ஷி பறவைகள் ஞானமடைந்தன. அவர்கள் விந்த்ய மலைவில் வாழ்கின்றனர்; நீ அவர்களிடம் சென்று, சேவை செய்து, கேள்விகள் கேள்।

Verse 2

इत्यृषेर्वचनं श्रुत्वा मार्कण्डेयस्य जैमिनिः । जगाम विन्ध्यशिखरं यत्र ते धर्मपक्षिणः ॥

முனிவர் மார்கண்டேயரின் சொற்களை கேட்ட ஜைமினி, அந்த ‘தர்மபக்ஷி’ பறவைகள் இருந்த விந்த்ய மலைச் சிகரத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 3

तन्नगासन्नभूतश्च शुश्राठ पठतां ध्वनिम् । श्रुत्वा च विस्मयाविष्टश्चिन्तयामास जैमिनिः ॥

பின்னர் அந்த மலைக்கு அருகில் வந்த அவர், ஜப-பாராயணத்தின் ஒலியை கேட்டார். அதை கேட்ட ஜைமினி வியப்பால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, ‘இது என்ன?’ என்று மனத்தில் சிந்திக்கத் தொடங்கினார்।

Verse 4

स्थानसौष्ठवसम्पन्नं जितश्वासमविश्रमम् । विस्पष्टमपदोषञ्च पठ्यते द्विजसत्तमैः ॥

இருபிறப்போரில் சிறந்தோர் உச்சரிப்பு நயமுடன், மூச்சுக் கட்டுப்பாட்டுடன், சோர்வின்றி, தெளிவாகவும் சொல்-பிழையின்றியும் அந்தப் பாடத்தை ஓதுகின்றனர்।

Verse 5

वियोनिमपि सम्प्राप्तानेतान् मुनिकुमारकान् । चित्रमेतदहं मन्ये न जहाति सरस्वती ॥

இந்த இளமுனிவர்கள் சாதாரணப் பிறப்பின்றி தோன்றியிருந்தாலும், இதை நான் அதிசயமாகக் கருதுகிறேன்—சரஸ்வதி அவர்களை விட்டு விலகுவதில்லை।

Verse 6

बन्धुवर्गस्तथा मित्रं यच्चेष्टमपरं गृहे । त्यक्त्वा गच्छति तत्सर्वं न जहाति सरस्वती ॥

உறவினர் வட்டம், நண்பர்கள், வீட்டில் அன்பான அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு மனிதன் புறப்படுகிறான்; ஆனால் சரஸ்வதி (வித்தை/மெய்ஞ்ஞானம்) ஒருவரை விட்டு நீங்குவதில்லை।

Verse 7

इति सञ्चिन्तयन्नेव विवेश गिरिकन्दरम् । प्रविश्य च ददर्शासौ शिलापट्टगतान् द्विजान् ॥

இவ்வாறு சிந்தித்து அவர் மலைக் குகைக்குள் நுழைந்தார்; உள்ளே சென்று கல் பலகைகளில் அமர்ந்திருந்த பிராமண ரிஷிகளை கண்டார்।

Verse 8

पठतस्तान् समालोक्य मुखदोषविवर्जितान् । सोऽथ शोकेन हर्षेण सर्वानेवाभ्यभाषत ॥

அவர்கள் ஓதிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து, அவர்களின் முகத்தில் குறை எதுவும் இல்லையெனக் கவனித்து, அவர் துயரும் மகிழ்ச்சியும் ஒன்றாக எழ, அப்போது அனைவரையும் நோக்கி உரைத்தார்।

Verse 9

स्वस्त्यस्तु वो द्विजश्रेष्ठा जैमिनिं मां निबोधत । व्यासशिष्यमनुप्राप्तं भवतां दर्शनोत्सुकम् ॥

நலமுண்டாகுக, ஓ சிறந்த இருபிறப்பாளனே. என்னை ஜைமினி என அறிக—வ்யாசரின் சீடன்—உம்மை தரிசிக்க ஆவலுடன் இங்கு வந்தேன்.

Verse 10

मन्युर्न खलु कर्तव्यो यत् पित्रातीव मन्युना । शप्ताः खगतामापन्नाः सर्वथा दिष्टमेव तत् ॥

கோபத்தைப் பேணக் கூடாது—குறிப்பாக தந்தையிடமும் செலுத்தும் கோபத்தை. சாபமுற்று அவர்கள் பறவையாதல் நிலையை அடைந்தனர்; எல்லாவிதத்திலும் அது திஷ்டம் (விதி) மட்டுமே.

Verse 11

स्फीतद्रव्ये कुले केचिज्जाताः किल मनस्विनः । द्रव्यनाशे द्विजेन्द्रास्ते शबरेण सुसान्त्विताः ॥

செல்வம் நிறைந்த குலத்தில் சில உயர்ந்த மனத்தினர் பிறந்தனர். அவர்களின் செல்வம் அழிந்தபோது, அந்த இருபிறப்பாளர்களில் முதன்மையானவர்களை ஒரு சபரன் (காட்டுவாசி) நன்றாக ஆறுதல் கூறினான்.

Verse 12

दत्त्वा याचन्ति पुरुषा हत्वा वध्यन्ति चापरे । पातयित्वा च पात्यन्ते त एव तपसः क्षयात् ॥

கொடுத்த பின் மக்கள் மீண்டும் கேட்கிறார்கள்; கொன்ற பின் அவர்களும் கொல்லப்படுகிறார்கள். பிறரை வீழ்த்தியவர்களும், தவச் சேமிப்பு தீர்ந்தபோது, அதேவர்களே தாழ்த்தப்படுகிறார்கள்.

Verse 13

एतद्दृष्टं सुबहुशो विपरीतं तथा मया । भावाभावसमुच्छेदैरजस्रं व्याकुलं जगत् ॥

நானும் இதை பலமுறை கண்டேன்: எதிர்பார்ப்பிற்கு மாறாக விளைவுகள் நிகழ்கின்றன. இந்த உலகம் இடையறாது கலங்குகிறது; தோற்றம்-அழிவு (பாவ-அபாவ) மாறுதல்களால் எப்போதும் அசைக்கப்படுகிறது.

Verse 14

इति सञ्चिन्त्य मनसा न शोकं कर्तुमर्हथ । ज्ञानस्य फलमेतावच्छोकहर्षैरधृष्यता ॥

இவ்வாறு மனத்தில் சிந்தித்து நீ துக்கத்திற்கு இடம் கொடுக்க வேண்டாம். சத்திய ஞானத்தின் பயன் இதுவே—துக்கத்தாலும் மகிழ்ச்சியாலும் ஒருவர் அடக்கப்படார்.

Verse 15

ततस्ते जैमिनिं सर्वे पाद्यार्घ्याभ्यामपूजयन् । अनामयञ्च पप्रच्छुः प्रणिपत्य महामुनिम् ॥

அப்போது அனைவரும் பாத்யநீர் மற்றும் அர்க்யம் அர்ப்பணித்து ஜைமினியைப் போற்றினர்; மகரிஷியை வணங்கி அவரது நலநிலை பற்றி விசாரித்தனர்.

Verse 16

अथोचुः खगमाः सर्वे व्यासशिष्यं तफोनिधिम् । सुखोपविष्टं विश्रान्तं पक्षानिलहतक्लमम् ॥

அப்போது எல்லாப் பறவைகளும் வ்யாசரின் சீடன், தவத்தின் நிதியான அவரை உரைத்தன; அவர் சுகமாக அமர்ந்து, ஓய்வடைந்து, அவற்றின் இறக்கைக் காற்றால் களைப்பு நீங்கியிருந்தார்.

Verse 17

पक्षिण ऊचुः अद्य नः सफलं जन्म जीवितञ्च सुजीवितम् । यत् पश्यामः सुरैर्वन्द्यं तव पादाम्बुजद्वयम् ॥

பறவைகள் கூறின: “இன்று எங்கள் பிறப்பு பயனடைந்தது; எங்கள் வாழ்வு உண்மையிலே நன்கு வாழ்ந்ததாகியது; ஏனெனில் தேவர்களாலும் வணங்கப்படும் உங்கள் தாமரை போன்ற இரு திருவடிகளை நாம் தரிசிக்கிறோம்.”

Verse 18

पितृकोपाग्निरुद्भूतो यो नो देहेषु वर्तते । सो ’द्य शान्तिं गतो विप्र युष्मद्दर्शनवारिणा ॥

ஓ பிராமணரே, பித்ருக்களின் கோபத்தால் பிறந்த அக்கினி எங்கள் உடல்களில் தங்கியிருந்தது; இன்று அது உங்கள் தரிசனமெனும் நீரால் அமைதியடைந்து அணைந்தது.

Verse 19

कच्चित् ते कुशलं ब्रह्मन्नाश्रमे मृगपक्षिषु । वृक्षेष्वथ लता-गुल्म-त्वक्सार-तृणजातिषु ॥

ஓ பிராமணரே, ஆசிரமத்தில் எல்லாம் நலமா? மான்களிலும் பறவைகளிலும், மேலும் மரங்கள், கொடிகள், புதர்கள், பட்டை‑மஜ்ஜை உடைய தாவரங்கள், பலவகை புல்வகைகளிலும் எல்லாம் மங்களமா?

Verse 20

अथवा नैतदुक्तं हि सम्यगस्माभिरादृतैः । भवता सङ्गमो येषां तेषामकुशलं कुतः ॥

அல்லது, நாம் மரியாதையுடன் கூறினாலும் இது முறையாகச் சொல்லப்படவில்லை; உம்முடன் சங்கம் உடையவர்களுக்கு எவ்வாறு எந்த அமங்களமும் ஏற்படும்?

Verse 21

प्रसादञ्च कुरुष्वात्र ब्रूह्यागमनकारणम् । देवानामिव संसर्गो भवतोऽभ्युदयो महान् । केनास्मद्भाग्यगुरुणा आनीतो दृष्टिगोचरम् ॥

இங்கே அருள்புரிந்து, உமது வருகையின் காரணத்தைச் சொல்லுங்கள். உமது சங்கம் தேவர்களின் சங்கம்போல் அருளளிப்பது; உமது வருகை மாபெரும் ஆசீர்வாதம். எங்கள் எந்தப் பெரும் புண்ணியப் பாரத்தின் வலிமையால் நீங்கள் எங்கள் பார்வை எல்லைக்குள் வந்தீர்?

Verse 22

जैमिनिरुवाच श्रूयतां द्विजशार्दूलाः कारणं येन कन्दरम् । विन्ध्यस्येहागतो रम्यं रेवाद्वारिकणोक्षितम् । सन्देहान् भारते शास्त्रे तान् प्रष्टुं गतवानहम् ॥

ஜைமினி கூறினார்—ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே, நான் இங்கே வந்த காரணத்தை கேளுங்கள்—ரேவையின் வாயிலில் நீரால் தெளிக்கப்பட்ட, மனம்கவரும் விந்தியக் குகைக்கு. பாரத சாஸ்திரம் தொடர்பான என் சந்தேகங்களை வினவவே நான் வந்தேன்.

Verse 23

मार्कण्डेयं महात्मानं पूर्वं भृगुकुलोद्वहम् । तमहं पृष्टवान् प्राप्य सन्देहान् भरतं प्रति ॥

முன்னர் நான் மகாத்மா மார்கண்டேயரை—பிருகு வம்சத்தின் சிறந்த வாரிசை—சந்தித்து, பாரதம் (நாடு/மக்கள்) பற்றிய எனது சந்தேகங்களை அவரிடம் கேட்டேன்.

Verse 24

स च पृष्टो मया प्राह सन्ति विन्ध्ये महाचले । द्रोणपुत्रा महात्मानस् ते वक्ष्मन्त्यर्थविस्तरम् ॥

நான் அவரைக் கேட்டபோது அவர் பதிலளித்தார்—மகா விந்த்ய மலைமேல் துரோணரின் உயர்ந்த உள்ளமுடைய புதல்வர்கள் உள்ளனர்; அவர்கள் இந்த விஷயத்தை உனக்கு முழு விவரத்துடன் விளக்குவார்கள்।

Verse 25

तद्वाक्ययोदितश्चेमं माऽगतोऽहं महागिरिम् । तच्छृणुध्वमशेषेण श्रुत्वा व्याख्यातुमर्हथ ॥

அவர்களின் சொற்களால் தூண்டப்பட்டு நான் இந்த மகா மலையிடம் வந்தேன். இப்போது இதை முழுமையாகக் கேளுங்கள்; கேட்டபின் நீங்கள் மகிழ்ந்து முறையாக இதை விளக்க வேண்டும்।

Verse 26

पक्षिण ऊचुः विषये सति वक्ष्यामो निर्विशङ्कः शृणुष्व तत् । कथं तन्न वदिष्यामो यदस्मद्बुद्धिगोचरम् ॥

பறவைகள் கூறின—எங்கள் அறிவின் எல்லைக்குள் உள்ள விஷயமாயின், நாங்கள் தயக்கமின்றி கூறுவோம்—அதைக் கேள். எங்கள் புரிதலின் வரம்பிற்குள் இருப்பதை எப்படித் தெரிவிக்காமல் இருப்போம்?

Verse 27

चतुर्ष्वपि हि वेदेषु धर्मशास्त्रेषु चैव हि । समस्तेषु तथाङ्गेषु यच्चान्यद्वेदसंमितम् ॥

உண்மையாக நான்கு வேதங்களிலும், அதுபோல தர்மசாஸ்திரங்களிலும், எல்லா வேதாங்கங்களிலும், மேலும் வேதத்துடன் ஒத்த பிறவற்றிலும்—அங்கே இந்தக் கருத்து அதிகாரமான சான்றாக அறியப்பட வேண்டும்।

Verse 28

एतेषु गोचरोऽस्माकं बुद्धेर् ब्राह्मणसत्तम । प्रतिज्ञान्तु समारोढुं तथापि न हि शक्नुमः ॥

ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, இவை எங்கள் புரிதலின் எல்லைக்குள் உள்ளன; ஆயினும், நாங்கள் ஏற்றுக்கொண்ட விரதத்தை நிறைவேற்ற இயலவில்லை।

Verse 29

तस्माद्वदस्व विश्रब्धं सन्दिग्धं यद्वि भारत । वक्ष्यामस्तव धर्मज्ञ न चेनमोहो भविष्यति ॥

ஆகையால், ஹே பாரதா, உனக்குள்ள எந்த ஐயமும் இருந்தால் அஞ்சாமல் கூறு. ஹே தர்மஞானியே, உனக்குள் மயக்கம் எழாதபடி அதை நாம் விளக்குவோம்.

Verse 30

जैमिनिरुवाच सन्दिग्धानीह वस्तूनि भारतं प्रति यानि मे । शृणुध्वममलास्तानि श्रुत्वा व्याख्यातुमर्हथ ॥

ஜைமினி கூறினார்— ஹே பாரத வம்சத்தாரே, இங்கு எனக்கு சில விஷயங்கள் ஐயமாக உள்ளன. ஹே குற்றமற்றவர்களே, அந்தக் கேள்விகளை கேளுங்கள்; கேட்டபின் நீங்கள் அவற்றை விளக்க வேண்டும்.

Verse 31

कस्मान्मानुषतां प्राप्तो निर्गुणोऽपि जनार्दनः । वासुदेवोऽखिलाधारः सर्वकारणकारणम् ॥

குணங்களைத் தாண்டிய ஜனார்தனன் ஏன் மனித நிலையைக் கொண்டான்? அனைத்திற்கும் ஆதாரமான வாசுதேவன் எல்லாக் காரணங்களுக்கும் காரணம் ஆவான்.

Verse 32

कस्माच्च पाण्डुपुत्राणामेका सा द्रुपदात्मजा । पञ्चानां महिषी कृष्णा सुमहानत्र संशयः ॥

மேலும், துருபதனின் ஒரே மகள் கிருஷ்ணா (த்ரௌபதி) பாண்டுவின் ஐந்து மகன்களுக்கும் முதன்மை அரசியாக ஏன் ஆனாள்? இதில் எனக்கு மிகப் பெரிய ஐயம் உள்ளது.

Verse 33

भेषजं ब्रह्महत्याया बलदेवो महाबलः । तीर्थयात्राप्रसङ्गेन कस्माच्चक्रे हलायुधः ॥

மிகுந்த வலிமையுடைய, கலப்பை ஏந்திய பலதேவன், பிரம்மஹத்த்யா பாவத்திற்குப் பரிகாரமாகத் தீர்த்த யாத்திரை ஏன் மேற்கொண்டான், அதை ஏன் பிராயச்சித்தமாகக் காட்டினான்?

Verse 34

कथं च द्रौपदेयास्ते 'कृतदाराः महारथाः । पाण्डुनाथा महात्मानो वधमापुरनाथवत् ॥

த்ரௌபதியின் அந்தப் புதல்வர்கள்—மகாரதர்கள், இன்னும் திருமணமாகாதவர்கள், உயர்ந்த உள்ளத்தினர், பாண்டவப் புதல்வர்களால் காக்கப்பட்டவர்களாயினும்—காவலற்றவர்களைப் போல எவ்வாறு மரணத்தை அடைந்தனர்?

Verse 35

एतत्सर्वं कथ्यतां मे सन्दिग्धं भारतं प्रति । कृतार्थोऽहं सुखं येन गच्छेयं निजमाश्रमम् ॥

இவற்றையெல்லாம் எனக்குச் சொல்லுங்கள்; இந்த பாரத விஷயத்தில் எனக்கு ஐயம் உள்ளது. இதனால் நான் நிறைவு பெறுவேன்; பின்னர் நிம்மதியுடன் என் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்புவேன்.

Verse 36

पक्षिण ऊचुः नमस्कृत्य सुरेशाय विष्णवे प्रभविष्णवे । पुरुषायाप्रमेयाय शाश्वतायाव्ययाय च ॥

பறவைகள் கூறின: தேவர்களின் ஆண்டவன், அனைத்தாற்றலுடையவன், பரம புருஷன், அளவிட முடியாதவன், நித்தியன், அழிவிலாதவன் ஆகிய விஷ்ணுவை வணக்கத்துடன் வணங்கி…

Verse 37

चतुर्व्यूहात्मने तस्मै त्रिगुणायागुणाय च । वरिष्ठाय गरिष्ठाय वरेष्यायामृताय च ॥

சதுர்வ்யூஹத் தத்துவமாகிய அவருக்கு வணக்கம்; முக்குணங்களால் அமைந்தவராயினும் குணாதீதரான அவருக்கு; சிறந்தவரும் கனமிக்கவரும் ஆகிய அவருக்கு; சிறந்தோரிலும் சிறந்தவருக்கு; அமரரான அவருக்கு வணக்கம்.

Verse 38

यस्मादणुतरं नास्ति यस्मान्नास्ति बृहत्तरम् । येन विश्वमिदं व्याप्तमजेन जगदादिना ॥

அவரைவிட நுண்ணியது எதுவும் இல்லை; அவரைவிட மாபெரியது எதுவும் இல்லை—அந்த அஜன், உலகின் ஆதிமூலமான அவரால் இந்த முழு பிரபஞ்சமும் பரவி நிற்கிறது.

Verse 39

आविर्भावतिरोभावदृष्टादृष्टविलक्षणम् । वदन्ति यत् सृष्टमिदं तथैवान्ते च संहृतम् ॥

அவர்கள் இந்தச் சிருஷ்டிக்கப்பட்ட உலகை தோற்றமும் மறைவும் உடையதாகவும், காணப்படுவது–காணப்படாதது என்ற வேறுபாட்டால் விசேஷிக்கப்பட்டதாகவும் கூறுகின்றனர்; அதேபோல் இறுதியில் இது முழுமையாகச் சுருக்கப்பட்டு (பிரளயத்தில்) லயமாகிறது।

Verse 40

ब्रह्मणे चादिदेवाय नमस्कृत्य समाधिना । ऋक्सामान्युद्गिरन् वक्त्रैर्यः पुनाति जगत्त्रयम् ॥

சமாதியால் ஒருமித்த மனத்துடன் ஆதிதேவன் பிரஜாபதி பிரம்மாவை வணங்கி, அவர் தமது வாய்களால் ருக் மற்றும் சாமன் மந்திரங்களை உச்சரித்தவாறே மூவுலகையும் தூய்மைப்படுத்துகிறார்।

Verse 41

प्रणिपत्य तथेशानमेकबाणविनिर्जितैः । यस्यासुरगणैर्यज्ञा विलुप्यन्ते न यज्विनाम् ॥

அந்த ஆண்டவன் ஈசானனை வணங்கி, ஒரே அம்பினால் தோற்கடிக்கப்பட்ட அவர்கள் கூறினர்—அவனுடைய அசுரக் கூட்டங்கள் யஜமானர்களின் யாகங்களை கொள்ளையிட்டு அழிக்கின்றன.

Verse 42

प्रवक्ष्यामो मतं कृत्स्नं व्यासस्याद्भुतकर्मणः । येन भारतमुद्दिश्य धर्माद्याः प्रकटीकृताः ॥

அற்புதச் செயல்கள் உடைய வியாசரின் முழுக் கருத்தையும் போதனையையும் நாம் முற்றிலும் அறிவிப்போம்—மகாபாரதத்தை நோக்கமாகக் கொண்டு தர்மம் முதலிய புருஷார்த்தங்கள் வெளிப்படுத்தப்பட்டன.

Verse 43

आपो नाराऽ इति प्रोक्ता मुनिभिस्तत्त्वदर्शिभिः । अयनं तस्य ताः पूर्वं तेन नारायणः स्मृतः ॥

தத்துவத்தை உணரும் முனிவர்கள் நீர்களை ‘நாரா’ என்று அழைக்கின்றனர். அந்த நீர்களே முற்காலத்தில் அவருடைய தங்கும்/சயன இடம் (அயனம்) ஆக இருந்ததால், அவர் ‘நாராயணன்’ என்று நினைவுகூரப்படுகிறார்।

Verse 44

स देवो भगवān सर्वं व्याप्य नारायणो विभुः । चतुर्धा संस्थितो ब्रह्मन् सगुणो निर्गुणस्तथा ॥

அந்த பகவான் நாராயணன்—எங்கும் நிறைந்த, எல்லாம் வல்ல ஆண்டவன்—அனைத்தையும் வியாபித்து, ஓ பிராமணரே, நான்கு விதமாக நிலைபெற்றுள்ளான்; சகுணனாகவும் நிர்குணனாகவும் இருக்கிறான்।

Verse 45

एका मूर्तिरनिर्देश्या शुक्लां पश्यन्ति तां बुधाः । ज्वालामालोपरुद्धाङ्गी निष्ठा सा योगिनां परा ॥

ஞானிகள் ஒரே விவரிக்க இயலாத ரூபத்தை காண்கிறார்கள்—ஒளிமிக்கதும் தூயதும். தீச்சுடர் மாலையால் சூழப்பட்ட அந்த தரிசனம்/சமாதியே யோகிகளின் உச்ச நிலையான நிலைத்த தியானம்.

Verse 46

दूरस्था चान्तिकस्था च विज्ञेया सा गुणातिगा । वासुदेवाभिधानासौ निर्ममत्वेन दृश्यते ॥

அவள் தொலைவிலும் அருகிலும் உள்ளவளாக அறியப்பட வேண்டும்; அவள் குணங்களைத் தாண்டியவள். ‘வாசுதேவ’ என்ற நாமத்தால் அறியப்படும் தத்துவம் ‘எனது’ என்ற பற்றின்மை (அமமத்துவம்) நிலையால் உணரப்படுகிறது।

Verse 47

रूपवर्णादयस्तस्या न भावाः कल्पनामयाः । अस्त्येव सा सदा शुद्धा सुप्रतिष्ठैक रूपिणी ॥

ரூபம், நிறம் முதலியவை அவளின் உண்மை நிலைகள் அல்ல; அவை கற்பனையால் உருவான கட்டமைப்புகள். அவள் நித்தியத் தூய்மை, நிலைத்தன்மை, ஒரே சுவை, இரண்டற்ற இயல்பாகவே இருக்கிறாள்।

Verse 48

द्वितीया पृथिवीं मूर्ध्ना शेषाख्या धारयत्यधः । तामसी सा समाख्याता तिर्यक्त्वं समुपाश्रिता ॥

பூமியின் இரண்டாம் ஆதாரம் ‘சேஷன்’ எனப் புகழ்பெற்றவன்; அவன் தன் தலையில் கீழே உள்ள பூமியைத் தாங்குகிறான். திர்யக் (விலங்கு) நிலையை ஏற்றதால் அவன் தாமஸ இயல்புடையவன் எனக் கூறப்படுகிறான்।

Verse 49

तृतीया कर्म कुरुते प्रजापालनतत्परा । सत्त्वोद्रिक्ता तु सा ज्ञेया धर्मसंस्थानकारिणी ॥

மூன்றாம் நிலை மக்கள் பாதுகாப்பும் ஆட்சியும் நோக்கி அர்ப்பணித்து செயல் புரிகிறது. அவள் சத்த்வம் மேலோங்கியவள்; தர்ம ஒழுங்கை நிறுவி நிலைநிறுத்துபவள்.

Verse 50

चतुर्थो जलमध्यस्था शेते पन्नगकल्पगा । रजस्तस्या गुणः सर्गं सा करोति सदैव हि ॥

நான்காம் வடிவு நீரின் நடுவில் சேஷ-படுக்கையில் துயில்கிறது. அவளின் குணம் ரஜஸ்; அவள் இடையறாது படைப்பு (ஸர்கம்) நிகழ்த்துகிறாள்.

Verse 51

या तृतीया हरेर्मूर्तिः प्रजापालनतत्परा । सा तु धर्मव्यवस्थानं करोति नियतं भुवि ॥

உயிர்களைப் பாதுகாப்பதில் அர்ப்பணித்த ஹரியின் அந்த மூன்றாம் வெளிப்பாடு, பூமியில் தர்மத்தின் ஒழுங்கான அமைப்பை உறுதியாக நிறுவுகிறது.

Verse 52

प्रोद्धूतानसुरान् हन्ति धर्मविच्छित्तिकारिणः । पाति देवान् सतश्चान्यान् धर्मरक्षापरायणान् ॥

தர்மத்தைச் சிதைக்கும், விரட்டப்பட்ட அசுரர்களை அவர் வதம் செய்கிறார்; தர்மக் காவலில் ஈடுபட்ட தேவர்கள் மற்றும் பிற சத்புருஷர்களை அவர் காக்கிறார்.

Verse 53

यदा यदा हि धर्मस्य ग्लानिर्भवति जैमिने । अभ्युत्थानमधर्मस्य तदात्मानं सृजत्यसौ ॥

ஓ ஜைமினி, தர்மம் தளர்ந்து அதர்மம் எழும்பும் போதெல்லாம், அப்போது அந்தப் பரமன் தானே வெளிப்படுகிறார்.

Verse 54

भूत्वा पुरा वराहेण तुण्डेनापो निरस्य च । एकया दंष्ट्रयोत्खाता नलिनीव वसुन्धरा ॥

பண்டைக் காலத்தில் வராஹ ரூபம் கொண்டு அவர் தமது மூக்கால் நீரைக் கலைத்தார்; மேலும் ஒரே தந்தத்தால் வஸுந்தரையை நீரிலிருந்து தாமரைத் தண்டு போல உயர்த்தினார்।

Verse 55

कृत्वा नृसिंहरूपञ्च हिरण्यकशिपुर्हतः । विप्रचित्तिमुखाश्चान्ये दानवा विनिपातिताः ॥

நரசிம்ம ரூபம் கொண்டு அவர் ஹிரண்யகசிபுவை வதம் செய்தார்; விப்ரசித்தி முதலான பிற தானவர்களும் வீழ்த்தப்பட்டனர்।

Verse 56

वामनादींस्तथैवान्यान् न संख्यातुमिहोत्सहे । अवताराश्च तस्येह माथुरः साम्प्रतं त्वयम् ॥

வாமனன் முதலான பிற அவதாரங்களை இங்கே எண்ணிப் பட்டியலிட நான் துணியேன். இவ்வுலகில் அவருடைய அவதாரங்கள் பல; ஓ மாதுரா, இப்போது நீ என் முன்னிலையில் இருக்கிறாய்.

Verse 57

इति सा सात्त्विकी मूर्तिरवतारान् करोति वै । प्रद्युम्नेति च सा ख्याता रक्षाकर्मण्यवस्थिताः ॥

இவ்வாறு அந்த சாத்த்விகத் திருமேனி அவதாரங்களை உருவாக்குகிறது (அல்லது ஏற்கிறது). அவள் ‘ப்ரத்யும்னா’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறாள்; பாதுகாப்புப் பணியில் எப்போதும் ஈடுபட்டிருப்பாள்.

Verse 58

देवत्वेऽथ मनुष्यत्वे तिर्यग्योनौ च संस्थिता । गृह्णाति तत्स्वभावं च वासुदेवेष्छया सदा ॥

சில வேளைகளில் தேவநிலையிலும், சில வேளைகளில் மனிதநிலையிலும், மேலும் சில வேளைகளில் விலங்கு யோனியிலும் நிலைபெற்று, இந்த தேஹி எப்போதும் அதற்கேற்ற இயல்பை ஏற்கிறது—என்றும் வாசுதேவனின் சித்தத்தினால்.

Verse 59

इत्येतत्ते समाख्यातं कृतकृत्योऽपि यत्प्रभुः । मानुषत्वं गतो विष्णुः शृणुष्वास्योत्तरं पुनः ॥

இவ்வாறு உனக்கு விளக்கப்பட்டது—செய்ய வேண்டிய அனைத்தையும் நிறைவேற்றிய பகவான் கூட விஷ்ணு ரூபத்தில் மனிதநிலையை எவ்வாறு ஏற்றார் என்று. இப்போது இதற்கான மேலதிக விடையை மீண்டும் கேள்.