Adhyaya 12: The Son Describes the Narakas: Mahāraurava, Tamas, Nikṛntana, Apratiṣṭha, Asipatravana, and Taptakumbha

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे पितृपुत्रसंवादो नाम एकादशोऽध्यायः । द्वादशोऽध्यायः । पितोवाच— साधु वत्स! त्वयाख्यातं संसारगहनं परम् । ज्ञानप्रदानसम्भूतं समाश्रित्य महाफलम् ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீ மார்கண்டேய புராணத்தின் ‘தந்தை–மகன் உரையாடல்’ எனப்படும் பதினொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது பன்னிரண்டாம் அத்தியாயம் தொடங்குகிறது. தந்தை கூறினார்— “நன்று, நன்று, அன்பு மகனே! ஸம்ஸாரத்தின் ஆழ்ந்த காடை நீ விளக்கியுள்ளாய்; ஞானதானத்தால் எழும் மாபெரும் பலனை ஆதாரமாகக் கொண்டு…”

Verse 2

तत्र ते नरकाः सर्वे यथा वै रौरवस्तथा । वर्णितास्तान् समाचक्ष्व विस्तरेण महामते ॥

அங்கே ரௌரவம் முதலிய எல்லா நரகங்களையும் நீ கூறியுள்ளாய். இப்போது, ஓ மகாத்மா, அவற்றை விரிவாக எடுத்துரைக்கவும்।

Verse 3

पुत्र उवाच— रौरवस्ते समाख्यातः प्रथमं नरको मया । महाराैरवसंज्ञं तु शृणुष्व नरकं पितः ॥

மகன் கூறினான்— “ரௌரவம் எனப்படும் முதல் நரகத்தை நான் உமக்கு விளக்கியேன். இப்போது, ஓ தந்தையே, ‘மஹாரௌரவம்’ எனப்படும் நரகத்தை கேளுங்கள்.”

Verse 4

योजनानां सहस्राणि सप्त पञ्च समन्ततः । तत्र ताम्रमयी भूमिरधस्तस्य हुताशनः ॥

எல்லாத் திசைகளிலும் ஏழு மற்றும் ஐந்து ஆயிரம் யோஜனை அளவு தாமிரமயமான நிலம் உள்ளது; அதன் கீழே அக்னி இருக்கிறது.

Verse 5

तत्तापतप्ता सर्वाशा प्रोद्यदिन्दुसमप्रभा । विभात्यतिमहारौद्रा दर्शनस्पर्शनादिषु ॥

அந்த வெப்பத்தால் எங்கும் சுட்டெரிக்கப்பட்ட அது உதயமாவது நிலாவின் ஒளிபோல் பிரகாசிக்கிறது; ஆனால் பார்வை, தொடுதல் முதலியவற்றில் மிகக் கொடுமையாகத் தோன்றுகிறது.

Verse 6

तस्यां बद्धः कराभ्यां च पद्भ्यां चैव यमानुगैः । मुच्यते पापकृन्मध्ये लुठमानः स गच्छति ॥

அங்கே யமதூதர்கள் கைகளும் கால்களும் கட்டிய துஷ்கர்மியை நடுவில் விட்டுவிடுகின்றனர்; அவன் துடித்தும் புரண்டுமாக முன்னே செல்கிறான்.

Verse 7

काकैर्वकैर्वृकोलूकैर्वृश्चिकैर्मशकैस्तथा । भक्ष्यमाणस्तथा गृध्रैर्द्रुतं मार्गे विकृष्यते ॥

காகங்கள், நாரைகள், ஓநாய்கள், ஆந்தைகள், தேள்கள், கொசுக்கள், மேலும் கழுகுகள் அவனைத் தின்று விடுகின்றன; பாதையில் அவன் விரைவாக இழுத்துச் செல்லப்படுகிறான்.

Verse 8

दह्यमानः पितर्मातर् भ्रातस्तातेति चाकुलः । वदत्यसकृदुद्विग्नो न शान्तिमधिगच्छति ॥

எரிந்துகொண்டே, கலங்கிய அவன் மீண்டும் மீண்டும் அலறுகிறான்—‘தந்தையே! தாயே! சகோதரா! மகனே!’—மீண்டும் மீண்டும் பதறி, அவன் அமைதியை அடையவில்லை.

Verse 9

एवं तस्मान्नरैर्मोक्षो ह्यतिक्रान्तैरवाप्यते । वर्षायुतायुतैः पापं यैः कृतं दुष्टबुद्धिभिः ॥

அந்த வேதனையைத் தாண்டிய பின்னரே அவர்கள் விடுதலை பெறுவர்; தீய புத்தியுடன் பாவம் செய்தவர்கள் கோடி கோடி ஆண்டுகள் துன்பம் அனுபவிக்க வேண்டும்.

Verse 10

तथान्यस्तु तमो नाम सोऽतिशीतः स्वभावतः । महारौरववद्दीर्घस्तथा स तमसा वृतः ॥

மற்றொரு நரகம் ‘தமஸ்’ என அழைக்கப்படுகிறது; இயல்பாகவே அது மிகுந்த குளிருடையது. மகாரௌரவம் போல அது விரிந்ததும், இருளால் சூழப்பட்டதும் ஆகும்.

Verse 11

शीतार्तास्तत्र धावन्तो नरास्तमसि दारुणे । परस्परं समासाद्य परिरभ्याश्रयन्ति च ॥

குளிரால் துன்புறும் மனிதர்கள் அந்த பயங்கர இருளில் அலைந்து ஓடுவர்; ஒருவரை ஒருவர் அடைந்ததும் அணைத்துக்கொண்டு, அடைக்கலமாக (வெப்பத்திற்காக) பற்றிக்கொள்வர்.

Verse 12

दन्तास्तेषाञ्च भज्यन्ते शीतार्तिपरिकम्पिताः । क्षुत्तृष्णाप्रबलास्तत्र तथैवान्येऽप्युपद्रवाः ॥

குளிரின் வேதனையால் நடுங்குவோரின் பற்கள் உடைந்து சிதறும்; அங்கே பசி, தாகம் மிகுந்திருக்கும்; மேலும் பிற துன்பங்களும் உண்டு.

Verse 13

हिमखण्डवहो वायुर्भिनत्त्यस्थीनि दारुणः । मज्जासृग्गलितं तस्मादश्नुवन्ति क्षुधान्विताः ॥

பனிக்கட்டிகளைச் சுமக்கும் கொடிய காற்று அவர்களின் எலும்புகளைப் பிளக்கிறது; பசியால் உந்தப்பட்டு அவர்கள் ஒழுகுவதையே—மஜ்ஜையும் இரத்தமும்—உண்ணுகின்றனர்.

Verse 14

लेलिह्यमाना भ्राम्यन्ते परस्परसमागमे । एवं तत्रापि सुमहान् क्लेशस्तमसि मानवैः ॥

அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் மோதிக் கொண்டு, வேதனையில் சுழல்கிறார்கள். அந்த இருளில் மனிதர்கள் மிகக் கடுமையான சித்திரவதையை அனுபவிக்கிறார்கள்.

Verse 15

प्राप्यते ब्राह्मणश्रेष्ठ यावद्दुष्कृतसंक्षयः । निकृन्तन इति ख्यातस्ततो ’न्यो नरकोत्तमः ॥

ஓ சிறந்த அந்தணரே, பாவங்கள் தொலையும் வரை ஒருவன் அங்கே இருக்கிறான். இது 'நிக்ருந்தனம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது; அதற்குப் பிறகு மற்றொரு முதன்மையான நரகம் உள்ளது.

Verse 16

तस्मिन् कुलालचक्राणि भ्राम्यन्त्यविरतं पितः । तेष्वारोप्य निकृत्यन्ते कालसूत्रेण मानवाः ॥

ஓ தந்தையே, அந்த நரகத்தில் குயவனின் சக்கரங்கள் இடைவிடாமல் சுழல்கின்றன. அவற்றில் ஏற்றப்பட்ட மனிதர்கள் காலசூத்திரத்தால் (காலத்தின் கயிற்றால்) துண்டு துண்டாக வெட்டப்படுகிறார்கள்.

Verse 17

यमानुगाङ्गुलिस्थेन आपादतलमस्तकम् । न चैषां जीवितभ्रंशो जायते द्विजसत्तम ॥

ஓ சிறந்த அந்தணரே, எமதூதர்களின் விரல்களால் (இயக்கப்படும் கயிற்றால்) காலிலிருந்து தலை வரை அவர்கள் அறுக்கப்பட்டாலும், உயிர் அவர்களை விட்டுப் பிரிவதில்லை.

Verse 18

छिन्नानि तेषां शतशः खण्डान्यैक्यं व्रजन्ति च । एवं वर्षसहस्राणि छिद्यन्ते पापकर्मिणः ॥

நூற்றுக்கணக்கில் வெட்டப்பட்ட அவர்களின் உடல் பாகங்கள் மீண்டும் ஒன்று சேர்கின்றன. இவ்வாறாக, பாவிகள் பல்லாயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக வெட்டப்படுகிறார்கள்.

Verse 19

तावद् यावदशेषं वै तत्पापं हि क्षयं गतम् । अप्रतिष्ठञ्च नरकं शृणुष्व गदतो मम ॥

அந்தப் பாவம் முற்றிலும் அழியும் வரை (தண்டனை நீடிக்கும்). இப்போது என்னிடமிருந்து கேள்; ‘அப்ரதிஷ்டா’ எனப்படும் நரகத்தை நான் உரைக்கிறேன்.

Verse 20

अत्रस्थैर्नारकैर्दुःखमसह्यमनुभूयते । तान्येव यत्र चक्राणि घटीयन्त्राणि चान्यतः ॥

இந்த நரகத்தில் உள்ள உயிர்கள் தாங்க முடியாத வேதனையை அனுபவிக்கின்றனர்—அங்கே அதே சக்கரங்கள் உள்ளன; வேறிடங்களில் ‘கடி-யந்திர’ (நீர்சக்கர இயந்திரம்)களும் உள்ளன.

Verse 21

दुःखस्य हेतुभूतानि पापकर्मकृतां नृणाम् । चक्रेष्वारोपिताः केचिद् भ्राम्यन्ते तत्र मानवाः ॥

பாவச் செயல்களைச் செய்த மனிதர்களுக்கு துன்பத்தின் அடிப்படையாகும் காரணங்கள் உண்டு. சிலர் சக்கரங்களில் ஏறி அங்கே சுழன்று கொண்டே இருக்கின்றனர்.

Verse 22

यावद्वर्षसहस्राणि न तेषां स्थितिरन्तरा । घटीयन्त्रेषु चैवाऽन्यो बद्धस्तोये यथा घटी ॥

ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் அவர்களின் நிலைக்கு இடைவேளை இல்லை. மற்றொருவர் கடி-யந்திரத்தில் கட்டப்பட்டு, நீரில் உள்ள குடம் (கடி) போல இருக்கிறான்.

Verse 23

भ्राम्यन्ते मानवाः रक्तमुदिगरन्तः पुनः पुनः । अस्त्रैर्मुखविनिष्क्रान्तैः नेत्रैरश्रुविलम्बिभिः ॥

மனிதர்கள் மீண்டும் மீண்டும் இரத்தம் வாந்தி எடுத்து சுழல்கின்றனர்—அவர்களின் வாயிலிருந்து ஆயுதங்கள் வெளிப்படுகின்றன; கண்கள் கண்ணீர் ஓடத் தொங்குகின்றன.

Verse 24

दुःखानि ते प्राप्नुवन्ति यान्यसह्यानि जन्तुभिः । असिपत्रवनं नाम नरकं शृणु चापरम् ॥

அவர்கள் உயிர்களுக்கு தாங்க முடியாத துன்பங்களை அனுபவிக்கின்றனர். ‘அசிபத்ரவனம்’ எனப்படும் மற்றொரு நரகத்தையும் கேள்—வாள்-இலைகளின் காடு.

Verse 25

योजनानां सहस्रं यो ज्वलदग्न्यास्तृतावनिः । तप्ताः सूर्यकरैश्चण्डैर्यत्रातीव सुदारुणैः ॥

அங்கே ஆயிரம் யோஜனை பரப்பளவு கொண்ட ஒரு பகுதி உள்ளது; அதன் தரை எரியும் அக்கினியால் மூடப்பட்டுள்ளது. அங்கே உயிர்கள் சூரியனின் கடும், மிகக் கொடூரமான கதிர்களால் சுடப்படுகின்றனர்.

Verse 26

प्रपतन्ति सदा तत्र प्राणिनो नरकौकसः । तन्मध्ये च वनं रम्यं स्निग्धपत्रं विभाव्यते ॥

நரகத்தில் வாழும் உயிர்கள் இடையறாது அங்கே விழுகின்றனர்; அதன் நடுவில் மினுமினுப்பான, செழுமையாகத் தோன்றும் இலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு மனம்கவரும் காடு காணப்படுகிறது.

Verse 27

पत्राणि तत्र खङ्गानां फलानि द्विजसत्तमम् । श्वानश्च तत्र सबलाः स्वनन्त्ययुतशोभिताः ॥

ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவனே! அங்கே இலைகளும் கனிகளும் வாள்களே. அங்கே பலவான நாய்கள் உள்ளன; பலவகை ஊளைகளும் அலறல்களும் நிறைந்தவை.

Verse 28

महावक्त्रा महादंष्ट्रा व्याघ्रा इव भयानकाः । ततस्तद्वनमालोक्य शिशिरच्छायमग्रतः ॥

அவர்களுக்கு பெரும் வாய்களும் பெரிய கோரப்பற்களும் உள்ளன—புலியைப் போல அச்சமூட்டுவோர். அப்போது அந்தக் காட்டின் குளிர்ந்த நிழலை முன்னே கண்டதும்,

Verse 29

प्रयान्ति प्राणिनस्तत्र तीव्रतृट्परिपीडिताः । हा मातर्हा तात ! इति क्रन्दन्तोऽतीव दुःखिताः ॥

கடும் தாகத்தால் வருந்தி, துயரத்தில் மூழ்கிய உயிரினங்கள் 'ஐயோ அம்மா! ஐயோ அப்பா!' என்று கதறியபடி அங்கு செல்கின்றன.

Verse 30

दह्यमानाङ्घ्रयुगला धरणीस्थेन वह्निना । तेषां गतानां तत्रासिपत्रपाती समीरणः ॥

தரையில் உள்ள நெருப்பினால் அவர்களின் பாதங்கள் எரிகின்றன. அங்கு சென்றதும், வாள் போன்ற இலைகளை விழச்செய்யும் காற்று வீசுகிறது.

Verse 31

प्रवाति तेन पात्यन्ते तेषां खड्गान्यथोपरि । ततः पतन्ति ते भूमौ ज्वलत्पावकसञ्चये ॥

காற்றினால் மேலிருந்து வாள்கள் அவர்கள் மீது விழுகின்றன; பின்னர் அவர்கள் எரியும் நெருப்புக் குவியலில் விழுகிறார்கள்.

Verse 32

लेलिह्यमाने चान्यत्र व्याप्ताशेषमहीतले । सारमेयास्ततः शीघ्रं शातयन्ति शरीरतः ॥

எரியும் நெருப்பு தரை முழுவதும் பரவி நாவால் நக்குவது போல இருக்கையில், நாய்கள் அவர்களின் உடல்களைக் கிழித்தெறிகின்றன.

Verse 33

तेषामङ्गानि रुदतामनेकान्यतिभीषणाः । असिपत्रवनं तात ! मयैतत्कीर्तितं तव ॥

அவர்கள் அழுதுகொண்டிருக்கையில், அவர்களின் உறுப்புகள் பல துண்டுகளாகச் சிதறுகின்றன. அன்பே, இவ்வாறாக அசிபத்ரவனம் என்னும் நரகத்தை உனக்கு விவரித்தேன்.

Verse 34

अतः परं भीमतरेण तप्तकुम्भं निबोध मे । समन्ततस्तप्तकुम्भा वह्निज्वालासमावृताः ॥

இப்போது தப்தகும்பம் எனப்படும் இன்னும் பயங்கரமான நரகத்தைப் பற்றி என்னிடமிருந்து கேள். எல்லாப் பக்கங்களிலும் தீப்பிழம்புகளால் சூழப்பட்ட சூடான கொப்பரைகள் உள்ளன.

Verse 35

ज्वलदग्निचयोद्वृत्ततैलायश्चूर्णपूरिताः । तेषु दुष्कृतकर्माणो याम्यैः क्षिप्ता ह्यधोमुखाः ॥

அந்தக் கொப்பரைகள் எரியும் நெருப்பு, கொதிக்கும் எண்ணெய் மற்றும் இரும்புத் துகள்களால் நிரம்பியுள்ளன. தீய செயல்களைச் செய்தவர்கள் எமதூதர்களால் தலைகீழாக அவற்றில் வீசப்படுகிறார்கள்.

Verse 36

क्वाथ्यन्ते विस्फुटद्गात्र-गलन्मज्जजलाविलाः । स्फुरत्कपालनेत्रास्थिच्छिद्यमाना विभीषणैः ॥

அவர்கள் வேகவைக்கப்படுகிறார்கள்—உறுப்புகள் வெடிக்கின்றன, மஜ்ஜை வடிந்து திரவம் கலங்குகிறது—அதே சமயம் பயங்கரமான உயிரினங்கள் அவர்களை வெட்டுகின்றன.

Verse 37

गृध्रैरुत्पाट्य मुच्यन्ते पुनस्तेष्वेव वेगितैः । पुनः सिमसिमायन्ते तैलेनैक्यं व्रजन्ति च ॥

கழுகுகளால் வெளியே இழுக்கப்பட்டு, அவர்கள் விடுவிக்கப்படுகிறார்கள்—ஆனால் மீண்டும் அதே கொப்பரைகளில் வேகமாக வீசப்படுகிறார்கள். மீண்டும் அவர்கள் பொரிகிறார்கள், எண்ணெயுடன் ஒன்றாகிவிடுகிறார்கள்.

Verse 38

द्रवीभूतैः शिरोगात्र-स्नायु-मांस-त्वगस्थिभिः । ततो याम्यैर्नरैराशु दर्व्या घट्टनघट्टिताः ॥

தலை, உடல், நரம்புகள், சதை, தோல் மற்றும் எலும்புகள் உருகி திரவமானதும், எமனின் ஆட்கள் அகப்பையால் அவர்களை வேகமாக கடைந்து சுரண்டுகிறார்கள்.

Verse 39

कृतावर्ते महातैले मथ्यन्ते पापकर्मिणः । एष ते विस्तरेणोक्तस्तप्तकुम्भो मया पितः ॥

அந்தப் பெரும் எண்ணெயில், சுழல்களில் சுழற்றப்பட்டு, பாவிகள் கடையப்படுகிறார்கள். இவ்வாறாக, உன் தந்தையாகிய நான் உனக்கு தப்தகும்ப நரகத்தைப் பற்றி விரிவாக விவரித்துள்ளேன்.