Adhyaya 22: Kuvalayashva’s Death through Daitya-Deceit and Madalasa’s Self-Immolation

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे कुवलयाश्वीयॆ मदालसापरिणयनं नामैकविंशोऽध्यायः । द्वाविंशोऽध्यायः । पुत्रावूचतुः । ततः काले बहुतिथे गते राजा पुनः सुतम् । प्राह गच्छाशु विप्राणां त्राणाय चर मेदिनीम् ॥

இவ்வாறு திரு மார்கண்டேய புராணத்தின் குவலயாஶ்வப் பகுதியில் ‘மதாலசா திருமணம்’ எனப்படும் இருபத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது இருபத்திரண்டாம் அத்தியாயம் தொடங்குகிறது. மகன்கள் கூறினர். பின்னர் நீண்ட காலம் கழித்து அரசன் மீண்டும் தன் மகனிடம்—“பிராமணர்களின் பாதுகாப்பிற்காக விரைவாகச் செல்; பூமியெங்கும் சுற்றிவா” என்று சொன்னான்।

Verse 2

अश्वमेनं समारुह्य प्रातः प्रातर्दिने दिने । अबाधा द्विजमुख्यानामन्वेष्टव्या सदैव हि ॥

இந்தக் குதிரையில் ஏறி தினந்தோறும் விடியற்காலம் விடியற்காலமாகச் செல். இருமுறை பிறந்தோரில் முதன்மையான பிராமண முனிவர்கள் எப்போதும் சேதமின்றி, கலக்கமின்றி இருப்பதை நீ உறுதிசெய்.

Verse 3

दुर्वृत्ताः सन्ति शतशो दानवाः पापयोनयः । तेभ्यो न स्याद्यथा बाधा मुनीनां त्वं तथा कुरु ॥

பாவமூலத்திலிருந்து பிறந்த தீய தானவர்கள் நூற்றுக்கணக்கில் உள்ளனர். அவர்களால் முனிவர்களுக்கு சிறிதளவும் தீங்கு நேராதபடி நீ செயல்படு.

Verse 4

स यथोक्तस्ततः पित्रा तथा चक्रे नृपात्मजः । परिक्रम्य महीं सर्वां ववन्दे चरणौ पितुः ॥

தந்தை இவ்வாறு அறிவுறுத்தியபோது இளவரசன் அதேபடி செய்தான். முழு நாட்டையும் சுற்றிவந்து தந்தையின் பாதங்களில் வணங்கினான்.

Verse 5

अहन्यहन्यनुप्राप्ते पूर्वाह्ने नृपनन्दनः । ततश्च शेषं दिवसं तया रेमे सुमध्यया ॥

தினந்தோறும் முற்பகல் நேரம் வந்தபோது அரசகுமாரன் தன் கடமையை நிறைவேற்றினான்; பின்னர் நாள் முழுவதும் மீதியெல்லாம் அந்த மெலிந்த இடையுடைய அழகிய மகளிருடன் விளையாடினான்.

Verse 6

एकदा तु चारन् सोऽथ ददर्श यमुनातटे । पातालकेतोरनुजं तालकेतुं कृताश्रमम् ॥

ஒருமுறை சுற்றித் திரிந்தபோது, யமுனை கரையில் பாதாலகேதுவின் இளைய சகோதரன் தாலகேதுவை அவன் கண்டான்; அவன் அங்கே ஒரு ஆசிரமத்தை நிறுவியிருந்தான்.

Verse 7

मायावी दानवः सोऽथ मुनिरूपं समास्थितः । स प्राह राजपुत्रं तं पूर्ववैरमनुस्मरन् ॥

மாயையில் தேர்ந்த அந்த தானவன் முன்விரோதத்தை நினைத்து முனிவடிவம் கொண்டு இளவரசனிடம் பேசினான்।

Verse 8

राजपुत्र ब्रवीमि त्वां तत् कुरुष्व यदीच्छसि । न च ते प्रार्थनाभङ्गः कार्यः सत्यप्रतिश्रव ॥

இளவரசே, இதை உனக்குச் சொல்கிறேன்—விரும்பினால் செய்; ஆனால் சத்தியவாக்குடையவனே, வேண்டுகோளை மீறாதே।

Verse 9

यक्ष्ये यज्ञेन धर्माय कर्तव्याश्च तथेष्टयः । चितयस्तत्र कर्तव्या नास्ति मे दक्षिणा यतः ॥

தர்மத்திற்காக நான் யாகம் செய்வேன்; முறையான விதிகளுடன் சடங்குகள் நடக்க வேண்டும். அங்கே சிதயா/வேதி அமைப்புகள் செய்ய வேண்டும்; ஆனால் எனக்கு தக்ஷிணை இல்லை।

Verse 10

अतः प्रयच्छ मे वीर हिरण्यार्थं स्वभूषणम् । यदेतत् कण्ठलग्नं ते रक्ष चेमं माश्रमम् ॥

ஆகவே, வீரனே, பொன்னிற்காக உன் கழுத்தில் தொங்கும் அந்த அணிகலனை எனக்குக் கொடு; மேலும் என் இந்த ஆசிரமத்தையும் காப்பாற்று।

Verse 11

यावदन्तर्जले देवं वरुणं यादसां पतिम् । वैदिकैर्वारुणैर्मन्त्रैः प्रजानां पुष्टिहेतुकैः ॥

மக்களின் போஷணமும் செழிப்பும் தரும் வேத வருண மந்திரங்களால், நீரில் நின்று நீர்வாழ் உயிர்களின் அதிபதி வருண தேவனை வழிபடும் வரை—

Verse 12

अभिष्टूय त्वरायुक्तः समभ्येमीति वादिनम् । तं प्रणम्य ततः प्रादात् स तस्मै कण्ठभूषणम् ॥

அவரைத் துதித்து, அவசரத் தூண்டுதலால் அவன் கூறினான்— “நான் அருகே வருவேன்.” பின்னர் அவரை வணங்கி, கழுத்தணியாகிய மாலையாபரணத்தை அளித்தான்.

Verse 13

प्राह यैनं भवान् यातु निर्व्यलीकेन चेतसा । स्थास्यामि तावदत्रैव तवाश्रमसमीपतः ॥

அவன் கூறினான்— “வஞ்சனையற்ற மனத்துடன் நீங்கள் செல்லுங்கள். நான் இப்பொழுது உங்கள் ஆசிரமத்தின் அருகிலேயே இங்கே தங்குவேன்.”

Verse 14

तवादेशान्महाभाग यावदागमनं तव । न ते 'त्र कश्चिदाबाधां करिष्यति मयि स्थिते । विश्रब्धश्चात्वरन् ब्रह्मन् कुरुष्व त्वं मनोगतम् ॥

ஓ பாக்கியவானே, உங்கள் ஆணையின்படி, நீங்கள் திரும்பி வரும் வரை நான் இங்கே நிலைத்திருக்கும் போது யாரும் உங்களுக்கு தொல்லை செய்யமாட்டார். அச்சமின்றி, தாமதமின்றி, ஓ பிராமணரே, உங்கள் எண்ணத்தை நிறைவேற்றுங்கள்.

Verse 15

पुत्रावूचतुः एकमुक्तस्ततस्तेन स ममज्ज नदीजले । ररक्ष सो 'पि तस्यैव मायाविहितमाश्रमम् ॥

இரு மகன்களும் பேசினர்; பின்னர் ஒரு சொல் கூறப்பட்டதும் அவன் நதிநீரில் மூழ்கினான். அவனும் மாயாசக்தியால் உருவாக்கப்பட்ட அந்த ஆசிரமத்தையே காத்தான்.

Verse 16

गत्वा जलाशयात् तस्मात् तालकेतुश्च तत्परम् । मदालसायाः प्रत्यक्षमन्येषाञ्चैतदुक्तवान् ॥

அப்போது தாலாகேது அந்த நீர்த்தேக்கத்திலிருந்து வெளியே வந்து, உடனே மதாலசா மற்றும் பிறரின் முன்னிலையில் இவ்விவரத்தைச் சொன்னான்.

Verse 17

तालकेतुरुवाच वीरः कुवलयाश्वो 'सौ ममाश्रमसमीपतः । केनापि दुष्टदैत्येन कुर्वन् रक्षां तपस्विनाम् ॥

தாலாகேது கூறினான்—“என் ஆசிரமத்தின் அருகில் அந்த வீரன் குவலயாஶ்வன் தவசிகளைப் பாதுகாத்துக் கொண்டிருக்கிறான்; ஆனால் ஏதோ ஒரு தீய தைத்யன் காரணமாக…”

Verse 18

युध्यमानो यथाशक्ति निघ्नन् ब्रह्मद्विषो युधि । मायामाश्रित्य पापेन भिन्नः शूलेन वक्षसी ॥

அவன் இயன்ற அளவு போரிட்டு, பிரம்மத்தை (வேதநியமத்தை) வெறுப்பவர்களைப் போர்க்களத்தில் வீழ்த்தினான்; ஆனால் அந்தப் பாவி மாயையை நாடி, அவன் மார்பைத் திரிசூலத்தால் குத்தினான்.

Verse 19

म्रियमाणेन तेनिदं दत्तं मे कण्ठभूषणम् । प्रापितश्चाग्निसंयोगं स वने शूद्रतापसैः ॥

இறப்பின் தருவாயில் அவன் எனக்கு இந்தக் கழுத்தணியை அளித்தான்; மேலும் சூத்ர தவசிகள் அவனை காட்டில் அக்கினியுடன் தொடர்புறச் செய்தனர் (அதாவது தகனம் செய்தனர்).

Verse 20

कृतार्तहरेषाशब्दो वै त्रस्तः साश्रुविलोचनः । नीतः सो 'श्वश्च तेनैव दानवेन दुरात्मना ॥

அவன் அலறிக் கூவி, துயரமிகு குதிரைச் சத்தங்களை எழுப்பி, அச்சத்தால் கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் இருந்தான்; அவனும் குதிரையும்—இருவரும் அதே தீய மனமுடைய தானவனால் கடத்தப்பட்டனர்.

Verse 21

एतन्मया नृशंसनेन दृष्टं दुष्कृतकारिणा । यदत्रानन्तरं कृत्यं क्रियतां तदकाळिकम् ॥

இவை அனைத்தையும் நான் கண்டேன்—நான் கொடியவன், பாவச் செயல் புரிபவனாக இருந்தாலும். இவ்விஷயத்தில் செய்ய வேண்டியது எதுவோ, அது உடனே, தாமதமின்றி செய்யப்படுக.

Verse 22

हृदयाश्वासनञ्चैतद् गृह्यतां कण्ठभूषणम् । नास्माकं हि सुवर्णेन कृत्यमस्ति तपस्विनाम् ॥

இந்த மாலையை மனத்திற்குச் சாந்தியாக ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள். எங்கள்போன்ற தவசிகளுக்கு உண்மையில் பொன்னால் பயன் இல்லை.

Verse 23

पुत्रावूचतुः इत्युक्त्वोत्सृज्य दत्त्वा भूमौ स जगाम यथागतम् । निपपात जनः सोऽथ शोकार्तो मूर्च्छयातुरः ॥

இவ்வாறு கூறி அந்த இரு புதல்வரும் மாலையை விட்டுத் தரையில் வைத்து, வந்தபடியே சென்றனர். பின்னர் துயரால் தாக்கப்பட்டு மயக்கத்தால் வாடியவர்கள் விழுந்தனர்.

Verse 24

तत्क्षणात् चेतनां प्राप्य सर्वास्ता नृपयोषितः । राजपत्नीश्च राजा च विलेपुरतिदुःखिताः ॥

அதே கணத்தில் உணர்வு திரும்பி, அரசமகளிர் அனைவரும்—அரசியரும் அரசனும் கூட—துயரால் மூழ்கி அழுது புலம்பினர்.

Verse 25

मदालसा तु द् दृष्ट्वा तदीयं कण्ठभूषणम् । तत्याजाशु प्रियान् प्राणान् श्रुत्वा च निहन्त पतिम् ॥

அப்போது மாதாலசா அந்த மாலையைப் பார்த்தும், தன் கணவர் கொல்லப்பட்டார் எனக் கேட்டும், விரைவில் தன் அரிய உயிரைத் துறந்தாள்.

Verse 26

ततस्तथा महाक्रन्दः पौराणां भवनेष्वभूत् । यथैव तस्य नृपतेः स्वगेहे समवर्तत ॥

அப்போது நகரமக்களின் இல்லங்களிலும், அரசன் அரண்மனையில் நிகழ்ந்ததுபோலவே, பெரும் அழுகுரல் எழுந்தது.

Verse 27

राजा च तां मृतां दृष्ट्वा विना भर्त्रा मदालसाम् । प्रत्युवाच जनं सर्वं विमृश्य सुस्थमानसः ॥

அப்போது அரசன், கணவரற்ற நிலையில் இறந்த மாடாலசாவைக் கண்டு, நிலையான மனத்துடன் சிந்தித்து, எல்லா மக்களுக்கும் பதிலுரைத்தான்।

Verse 28

न रोदितव्यं पश्यामि भवतामात्मनस्तथा । सर्वेषामेव संचित्य सम्बन्धानामनित्यताम् ॥

நீங்கள் உங்களுக்காக இவ்வாறு அழுவதற்கு எனக்கு காரணம் தெரியவில்லை; ஏனெனில் சிந்தித்தால் அனைவருக்கும் எல்லா உறவுகளும் நிலையற்றவை.

Verse 29

किंनु शोचामि तनयं किंनु शोचाम्यहं स्नुषाम् । विमृश्य कृतकृत्यत्वाम्नम्येऽशोच्यावुभावपि ॥

நான் யாருக்காகத் துயரப்பட வேண்டும்—மகனுக்காகவா, மருமகளுக்காகவா? சிந்தித்து உண்மைக்கு வணங்குகிறேன்; இருவரும் செய்யவேண்டியதை செய்து முடித்ததால் துயரத்திற்குரியோர் அல்லர்।

Verse 30

मच्छ्रु श्रुपुर्मद्वचनाद्द्विजरक्षणतत्परः । प्राप्तो मे यः सुतो मृत्युं कथं शोच्यः स धीमताम् ॥

என் சொல்லுக்குக் கீழ்ப்படிந்து, இருபிறப்பாளர்கள் (பிராமணர்கள்) பாதுகாப்பில் பற்றுடைய என் மகன் மரணமடைந்தான்; அறிவுடையோர் அவனை எவ்வாறு இரங்குவர்?

Verse 31

अवश्यं याति यद्देहं तद्द्विजानां कृते यदि । मम पुत्रेण संत्यक्तं नन्वभ्युदयकारि तत् ॥

உடல் தவிர்க்கமுடியாமல் அழியவேண்டுமெனில், என் மகன் இருபிறப்பாளர்களின் நலனுக்காக அதைத் துறந்தது நன்மையும் உயர்வும் தருவதல்லவா?

Verse 32

इयञ्च सत्कुलोत्पन्ना भर्तर्येवमनुव्रताम् । कथन्नु शोच्या नारीणां भर्तुरन्यन्न दैवतं ॥

அவள் நல்ல குலத்தில் பிறந்து, சதி, பதிவிரதை. அத்தகைய பெண்ணை எவ்வாறு இரங்க வேண்டும்? பெண்களுக்கு கணவன் தவிர வேறு தெய்வம் இல்லை.

Verse 33

अस्माकं बान्धवानाञ्च तथान्येषां दयावताम् । शोच्या ह्येषा भवेदेवं यदि भर्त्रा वियोगिनी ॥

எங்கள் உறவினருக்கும் பிற கருணையுள்ளவர்களுக்கும் கூட, அவள் கணவனிடமிருந்து பிரிந்திருந்தால் மட்டுமே இவ்வாறு இரங்கத்தக்கவளாக இருப்பாள்.

Verse 34

या तु भर्तुर्वधं श्रुत्वा तत्क्षणादेव भामिनी । भर्तारमनुयातेयं न शोच्यातो विपश्चिताम् ॥

ஆனால் அந்தத் திடமுள்ள பெண், கணவன் கொல்லப்பட்ட செய்தி கேட்டவுடனே உடனே கணவனைத் தொடர்ந்து சென்றாள்; அவளை ஞானிகள் புலம்புவதில்லை.

Verse 35

ताः शोच्या या वियोगिन्यो न शोच्या या मृताः सह । भर्त्रा वियोगस्त्वनया नानुभूतः कृतज्ञया ॥

பிரிவில் வாழும் பெண்களே இரங்கத்தக்கவர்கள்; கணவனுடன் சேர்ந்து இறந்தவர்கள் இரங்கத்தக்கவர்கள் அல்லர். ஏனெனில் இந்த நன்றியுள்ள பெண் கணவன்-பிரிவை அனுபவிக்கவில்லை.

Verse 36

दातारं सर्वसौख्यानामिह चामुत्र चोभयोः । लोकयोः का हि भर्तारं नारी मन्येत मानुषम् ॥

அவர் (கணவன்) இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும்—இரு உலகங்களிலும்—அனைத்து இன்பங்களையும் அளிப்பவர். எந்தப் பெண் கணவனை வெறும் மனிதன் என்று கருதுவாள்?

Verse 37

नासौ शोच्यो न चैवेयं नाहं तज्जननी न च । त्यजता ब्राह्मणार्त्थाय प्राणान् सर्वे स्म तारिताः ॥

அவன் புலம்பத்தக்கவன் அல்ல; அவளும் அல்ல; நானும் புலம்பத்தக்கவள் அல்ல; துயரத்தின் பொருளில் நான் அவனுடைய தாயும் அல்ல. பிராமணனின் நலனுக்காக அவன் உயிர் துறந்ததால் நாமெல்லாம் மீட்கப்பட்டோம்.

Verse 38

विप्राणं मम धर्मस्य गतः स हि महामतिः । आनृण्यमर्धभुक्तस्य त्यागाद् देहस्य मे सुतः ॥

அந்த மகாத்மா பிராமணனுக்கும் என் தர்மத்திற்கும் ஆதாரமாகச் சென்றார். என் மகன் தன் ஆயுளின் பாதியை மட்டுமே அனுபவித்து, உடலைத் துறந்ததனால் கடனிலக்தியை அடைந்தான்.

Verse 39

मातुः सतीत्वं मद्वंशवैमल्यं शौर्यमात्मनः । संग्रामे संत्यजन् प्राणान् नात्यजद् द्विजरक्षणम् ॥

அவன் தாயின் பத்தினித் தன்மையையும், என் குலத்தின் தூய்மையையும், தன் வீரத்தையும் காத்தான். போரில் உயிர் துறந்தபோதும் இருபிறப்பான் (பிராமணன்) பாதுகாப்பை அவன் கைவிடவில்லை.

Verse 40

पुत्रावूचतुः ततः कुवलयाश्वस्य माता भर्तुरनन्तरम् । श्रुत्वा पुत्रवधं तादृक् प्राह दृष्ट्वा तु तं पतिम् ॥

அப்போது அந்த இரு மகன்களும் பேசினர். அதன் பின், குவலயாஷ்வனின் தாய், கணவன் இறந்த உடனே, தன் மகன் இவ்வாறு கொல்லப்பட்ட செய்தியைக் கேட்டு, கணவனைப் பார்த்தவுடன் உடனே உரைத்தாள்.

Verse 41

मातोवाच न मे मात्रा न मे स्वस्त्रा प्राप्ता प्रीतिर्नृपेदृशी । श्रुत्वा मुनिपरित्राणे हतं पुत्रं यथा मया ॥

தாய் கூறினாள்—அரசே, தாய்மையாலுமல்ல, சகோதரியாக இருப்பதாலுமல்ல, எனக்கு இதுபோன்ற மகிழ்ச்சி எப்போதும் கிடைக்கவில்லை; என் மகன் முனிவரைப் பாதுகாத்தபோது கொல்லப்பட்டான் என்று கேட்டபோது கிடைத்த மகிழ்ச்சியே அது.

Verse 42

शोचतां बान्धवानां ये निःश्वसन्तोऽतिदुःखिताः । म्रियन्ते व्याधिना क्लिष्टास्तेषां माता वृथाप्रजा ॥

உறவினர்கள் புலம்பும் வேளையில் துயரத்தில் இறப்போர்—ஆழ்ந்த நெடுமூச்சுடன், மிகுந்த வேதனையுடன், நோயால் வாட்டப்பட்டோர்—அத்தகைய ஆண்களுக்கு தாயின் தாய்மை வீணாகிறது.

Verse 43

संग्रामे युध्यमाना येऽभीता गोद्विजरक्षणे । क्षुण्णाः शस्त्रैर्विपद्यन्ते त एव भुवि मानवाः ॥

பசுக்களையும் பிராமணர்களையும் காக்கப் போர்க்களத்தில் அஞ்சாது போரிட்டு, ஆயுதங்களால் வெட்டப்பட்டு வீழ்வோர்—பூமியில் உண்மையான ஆண்கள் அவர்களே.

Verse 44

अर्थिनां मित्रवर्गस्य विद्विषाञ्च पराङ्मुखः । यो न याति पिता तेन पुत्री माता च वीरसूः ॥

வேண்டுவோரிடமிருந்தும், தன் நண்பர் வட்டத்திலிருந்தும், பகைவரிடமிருந்தும் முகம் திருப்பி ‘புறப்பட’ாத தந்தைக்கு, வீரரைப் பெற்ற தாயும் மகளும் கூட நோக்கமற்றதாக, வெட்கத்தக்க விதத்தில் நிறைவேறாததாக ஆகின்றனர்.

Verse 45

गर्भक्लेशः स्त्रियो मन्ये साफल्यं भजते तदा । यदारिविजयी वा स्यात् संग्रामे वा हतः सुतः ॥

என் கருத்தில் பெண்களின் கர்ப்பத் துன்பம் அப்போதுதான் உண்மையில் நிறைவேறுகிறது; மகன் பகைவரை வெல்லும் வெற்றியாளனாக ஆகும்போது—அல்லது போர்க்களத்தில் கொல்லப்படும்போது.

Verse 46

पुत्रावूचतुः ततः स राजा संस्कारं पुत्रपत्नीमलम्भयत् । निर्गम्य च बहिः स्नातो ददौ पुत्राय चोदकम् ॥

அப்போது அந்த இரு மகன்களும் பேசினர். அதன் பின் அரசன் தன் மகனின் மனைவிக்கான சடங்கு-கிரமங்களை ஏற்பாடு செய்து நடத்தினான். வெளியே சென்று நீராடி, மகனுக்காக உதகதானம் (நீர்க்காணிக்கை) அளித்தான்.

Verse 47

तालकेतुश्च निर्गम्य तथैव यमुनाजलात् । राजपुत्रमुवाचेदं प्रणयान्मधुरं वचः ॥

அப்போது தாலகேதுவும் யமுனை நீரிலிருந்து வெளிவந்து, அன்பினால் அந்த அரசகுமாரனிடம் இனிய சொற்களை உரைத்தான்।

Verse 48

गच्छ भूपालपुत्र ! त्वं कृतार्थोऽहं कृतस्त्वया । कार्यं चिराभिलषितं त्वय्यत्राविचले स्थिते ॥

செல், அரசகுமாரனே; உன்னால் நான் கृतார்த்தன் ஆனேன். நீ இங்கே உறுதியாக நிலைத்திருந்ததால் நீண்டநாள் விரும்பிய காரியம் நிறைவேறியது।

Verse 49

वारुणं यज्ञकार्यञ्च जलेशस्य महात्मनः । तन्मया साधितं सर्वं यन्ममासीदभीप्सितम् ॥

வருணனுடன் தொடர்புடைய யாகக் கடமை—நீரின் மகாதிபதியின் விதி—என்னால் முற்றிலும் நிறைவேற்றப்பட்டது; நான் விரும்பிய அனைத்தும் सिद्धமாயின।

Verse 50

प्रणिपत्य स तं प्रायाद्राजपुत्रः पुरं पितुः । समारुह्य तमेवाश्वं सुपर्णानिलविक्रमम् ॥

அவரை வணங்கி அரசகுமாரன் தந்தையின் நகரத்திற்குப் புறப்பட்டான்; கருடனும் காற்றும் போன்ற வேகமுடைய அதே குதிரையில் ஏறி விரைந்தான்।