Adhyaya 7: Harishchandra Tested by Vishvamitra: The Gift of the Kingdom and the Pandava Curse-Backstory

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे बलदेवब्रह्महत्यानाम षष्ठोऽध्यायः । सप्तमोऽध्यायः । धर्मपक्षिण ऊचुः— हरिश्चन्द्र इति राजर्षिरासीत्त्रेतायुगे पुरा । धर्मात्मा पृथिवीपालः प्रोल्लसत्कीर्तिरुत्तमः ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீ மார்கண்டேய புராணத்தின் ‘பலதேவன் மற்றும் பிராமணஹத்தி-பிரகரணம்’ எனும் ஆறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது ஏழாம் அத்தியாயம் தொடங்குகிறது. தர்மப் பறவைகள் கூறின—முன்னொரு காலத்தில் திரேதா யுகத்தில் ஹரிச்சந்திரன் என்னும் ராஜரிஷி இருந்தான்; அவன் தர்மநிஷ்டன், பூமியின் காவலன்; அவனுடைய சிறந்த புகழ் ஒளிவீசிப் பிரகாசித்தது।

Verse 2

न दुर्भिक्षं न च व्याधिर्नाकालमरणं नृणाम् । नाधर्मरुचयः पौरास्तस्मिन् शासति पार्थिवे ॥

அந்த அரசன் ஆட்சி செய்தபோது பஞ்சமும் இல்லை, நோயும் இல்லை; மக்கள் அகால மரணமடையவும் இல்லை. நகரவாசிகளும் அதர்மத்தில் ஈடுபட விரும்பவில்லை.

Verse 3

बभूवुर्न ततोन्मत्ताः धनवीर्यतपोमदैः । नाजायन्त स्त्रियश्चैव काश्चिदप्राप्तयौवनाः ॥

அப்போது செல்வம், வலிமை அல்லது தவவலிமையின் மயக்கத்தால் யாரும் மதி மயங்கவோ (அல்லது அகந்தையடையவோ) இல்லை; எந்தப் பெண்ணும் யௌவனம் அடைவதற்கு முன் பிரசவிக்கவில்லை.

Verse 4

स कदाचिन्महाबाहुररण्येऽनुसरन् मृगम् । शुश्राव शब्दमसकृत् त्रायस्वेति च योषिताम् ॥

ஒருமுறை அந்த மகாபாகு வனத்தில் மானைத் தொடர்ந்து சென்றபோது, பெண்கள் ‘காப்பாற்றுங்கள்! காப்பாற்றுங்கள்!’ என்று அழும் ஒலியை மீண்டும் மீண்டும் கேட்டான்.

Verse 5

स विहाय मृगं राजा मा भैषीरित्यभाषत । मयि शासति दुर्मेधाः कोऽयमन्यायवृत्तिमान् ॥

தொடர்ந்து வந்த மானை விட்டுவிட்டு அரசன், “அஞ்சாதீர்கள்” என்றான். பின்னர், “நான் ஆட்சி செய்கிறபோது அநியாயம் செய்கிற அந்த மூடன் யார்?” என்றும் கூறினான்.

Verse 6

तत्क्रन्दितानुसारī च सर्वारम्भविघातकृत् । एकस्मिन्नन्तरे रौद्रो विघ्नराट् समचिन्तयत् ॥

அந்த அலறலின் பின்னால் எல்லா முயற்சிகளையும் தடைசெய்யும் ஒருவன் இருந்தான். ஒரு கணத்தில் கொடிய ‘விக்னராட்’ (தடைகளின் அதிபதி) தன் திட்டத்தை மனத்தில் உருவாக்கினான்.

Verse 7

विश्वामित्रोऽयमतुलं तप आस्थाय वीर्यवान् । प्रागसिद्धाभवादीनां विद्याः साध्यति व्रती ॥

அந்த மகாபலன் விஶ்வாமித்ரன் ஒப்பற்ற தவத்துடன், உறுதியான விரதம் கொண்டவனாய், முன்சித்தி முதலியவற்றுடன் தொடர்புடைய மறைஞானங்களையும் சக்திகளையும் அடைய முயன்றான்।

Verse 8

साध्यमानाः क्षमामौनचित्तसंयमिनामुना । ता वै भयार्ताः क्रन्दन्ति कथं कार्यमिदं मया ॥

பொறுமை, மௌனம், மனக்கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றைச் சாதித்த அந்த முனிவனால் இவ்வாறு தடுக்கப்பட்ட அவர்கள், அச்சத்தால் கலங்கி, “இந்தச் செயலை நான் எவ்வாறு செய்வேன்?” என்று அலறினர்।

Verse 9

तेजस्वी कौशिकश्वेष्ठो वयमस्य सुदुर्बलाः । क्रोशन्त्येतास्तथा भीता दुष्पारं प्रतिबाति मे ॥

“கௌசிகன் ஒளிமிக்கவனும் அச்சமூட்டுவனும்; அவன் முன் நாம் முற்றிலும் பலவீனர்கள். இப்பெண்கள் அச்சத்தில் அலறுகின்றனர்; இந்த ஆபத்தைத் தாண்டுவது எனக்கு இயலாததாகத் தோன்றுகிறது.”

Verse 10

अथवायं नृपः प्राप्तो मा भैरिति वदन् मुहुः । इममेव प्रविश्याशु साधयिष्ये यथेप्सितम् ॥

“அல்லது அரசன் வந்துவிட்டான்; மீண்டும் மீண்டும் ‘அஞ்சாதீர்’ என்று கூறுகிறான். இவ்விடத்திலேயே உடனே நுழைந்து, வேண்டியதை நான் நிறைவேற்றுவேன்.”

Verse 11

इति सञ्चिन्त्य रौद्रेण विघ्नराजेन वै ततः । तेनाविष्टो नृपः कोपादिदं वचनमब्रवीत् ॥

இவ்வாறு சிந்தித்த பின் கொடிய விக்னராஜன் (தடைகளின் அதிபதி) செயல்பட்டான்; அவனால் ஆவிஷ்டனான அரசன் கோபத்துடன் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்।

Verse 12

कोऽयं बघ्नाति वस्त्रान्ते पावकं पापकृन्नरः । बलोष्णतेजसा दीप्ते मयि पत्यावुपस्थिते ॥

இவன் யார் பாவி? ஆடையின் ஓரத்தால் தீயை மூடித் தணிக்க முயல்கிறான்; நான் வலத்தின் உஷ்ணத் தேஜஸால் எரிந்து, கணவன் அருகில் இங்கே நிற்கிறேன் அல்லவா?

Verse 13

सो ’द्य मत्कार्मुकाक्षेप-विदीपितदिगन्तरैः । शरैर्विभिन्नसर्वाङ्गो दीर्घनिद्रां प्रवेक्ष्यति ॥

இன்று நான் வில்லை இழுத்து விடும் போது, தூரத் திசை எல்லைகள்வரை ஒளிரும் அம்புகள் அவன் உடலெங்கும் துளைத்து, அவன் நீண்ட நித்திரை—அதாவது மரணம்—அடைவான்.

Verse 14

विश्वामित्रस्ततः क्रुद्धः श्रुत्वा तन्नृपतेर्वचः । क्रुद्धे चर्षिवरे तस्मिन्नेशुर्विद्याः क्षणेन ताः ॥

அரசனின் சொற்களை கேட்ட விஸ்வாமித்ரர் கோபமுற்றார். அந்த முனிவர் கோபத்தால் எரிந்தவுடன், அந்த (மர்ம) வித்யைகள் கணநேரத்தில் மறைந்தன.

Verse 15

स चापि राजा तं दृष्ट्वा विश्वामित्रं तपोनिधिम् । भीतः प्रावेपत अत्यर्थं सहसाश्वत्थपर्णवत् ॥

அந்த அரசனும், தவத்தின் பொக்கிஷமான விஸ்வாமித்ரரை கண்டவுடன் அஞ்சி, உடனே அரசமரம் (அச்வத்த) இலைபோல் மிகுந்து நடுங்கினான்.

Verse 16

स दुरात्मन्निति यदा मुनिस्तिष्ठेति चाब्रवीत् । ततः स राजा विनयात् प्रणिपत्याभ्यभाषत ॥

முனிவர் “துஷ்டாத்மா” என்றும், “நில்” என்றும் கூறியபோது, அந்த அரசன் பணிவுடன் வணங்கி பதிலளித்தான்.

Verse 17

भगवन्नेष धर्मो मे नापराधो मम प्रभो । न क्रोद्धुमर्हसि मुने निजधर्मरतस्य मे ॥

அருள்மிகு பெண்ணே, இதுவே என் தர்மம்; ஆண்டவனே, இதில் என் குற்றம் இல்லை. முனிவரே, என்மேல் சினங்கொள்ளாதீர்; நான் என் ச்வதர்மத்தில் உறுதியாக இருக்கிறேன்.

Verse 18

दातव्यं रक्षितव्यं च धर्मज्ञेन महीक्षिताः । चापं चोद्यंय योद्धव्यं धर्मशास्त्रानुसारतः ॥

தர்மத்தை அறிந்த அரசன் தானமும் செய்ய வேண்டும், குடிகளைப் பாதுகாக்கவும் வேண்டும். மேலும் வில்லைக் கையில் எடுத்து தர்மசாஸ்திரங்களின்படி போரிட வேண்டும்.

Verse 19

विश्वामित्र उवाच । दातव्यं कस्य के रक्ष्याः कैरुद्धव्यं च ते नृप । क्षिप्रमेतत् समाचक्ष्व यद्यधर्मभयं तव ॥

விச்வாமித்ரர் கூறினார்—அரசே, யாருக்கு தானம் அளிக்க வேண்டும்? யாரை பாதுகாக்க வேண்டும், மேலும் யாரால் அவர்கள் மீட்கப்பட வேண்டும்? நீ உண்மையில் அதர்மத்தை அஞ்சினால் விரைவாகச் சொல்.

Verse 20

हरिश्चन्द्र उवाच दातव्यं विप्रमुख्येभ्यो ये चान्ये कृशवृत्तयः । रक्ष्या भीताः सदा युद्धं कर्तव्यं परिपन्थिभिः ॥

ஹரிச்சந்திரன் கூறினார்—முதன்மை பிராமணர்களுக்கும், குறைந்த வசதியுடன் வாழ்பவர்களுக்கும் தானம் அளிக்க வேண்டும். அஞ்சுபவர்களைப் பாதுகாக்க வேண்டும். மேலும் வழிப்பறியாளர்கள் மற்றும் பகைத் தாக்குதலாளர்களுக்கு எதிராக எப்போதும் போர் செய்ய வேண்டும்.

Verse 21

विश्वामित्र उवाच यदि राजा भवान् सम्यग्राजधर्ममवेक्षते । निर्वेष्टुकामो विप्रोऽहं दीयतामिष्टदक्षिणा ॥

விச்வாமித்ரர் கூறினார்—அரசே, நீ உண்மையாக அரசதர்மத்தைப் பின்பற்றினால், எனக்கு வேண்டிய யஜ்ஞதக்ஷிணையை அளி. நான் மோட்சத்தை நாடும் பிராமணன்.

Verse 22

पक्षिण ऊचुः एतद्राजा वचः श्रुत्वा प्रहृष्टेनान्तरात्मना । पुनर्जातमिवात्मानं मेने प्राह च कौशिकम् ॥

பறவைகள் கூறின: அந்தச் சொற்களை கேட்ட அரசன் உள்ளம் பேரானந்தத்தால் நிறைந்து, புதிதாய் பிறந்தவன் போல ஆனான்; பின்னர் கௌசிகனை நோக்கி மீண்டும் உரைத்தான்.

Verse 23

उच्यतां भगवन् यत्ते दातव्यमविशङ्कितम् । दत्तमित्येव तद्विद्धि यद्यपि स्यात् सुदुर्लभम् ॥

அருளாளனே, தயை செய்து கூறுவீராக—எதைத் தயக்கமின்றி தானமாக அளிக்க வேண்டும்? ‘இது கொடுத்தேன்’ என்று மனத்தில் உறுதி செய்த அந்தக் கணமே அது உண்மையிலேயே ‘கொடுக்கப்பட்டதாக’ ஆகிறது—அது மிக அரிதான பொருளாயினும்.

Verse 24

हिरण्यं वा सुवर्णं वा पुत्रः पत्नी कलेवरम् । प्राणा राज्यं पुरं लक्ष्मीः यदभिप्रेतमात्मनः ॥

செல்வம்—வெள்ளி அல்லது பொன்—ஆகட்டும்; மகன், மனைவி, அல்லது இந்த உடலே ஆகட்டும்; உயிர்மூச்சுகள், அரசு, நகரம், செழிப்பு—மனிதன் உள்ளத்தில் மிகப் பிரியமான எதுவோ, அதிலேயே அவனுடைய பற்றுதல் உருவாகிறது.

Verse 25

विश्वामित्र उवाच राजन् प्रतिगृहीतोऽयं यस्ते दत्तः प्रतिग्रहः । प्रयच्छ प्रथमं तावद् दक्षिणां राजसूयिकीम् ॥

விசுவாமித்ரர் கூறினார்: அரசே, நீ அளித்த தானம் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. ஆகவே முதலில் ராஜசூய யாகத்திற்குரிய விதிக்கப்பட்ட தக்ஷிணையை அளி.

Verse 26

राजोवाच ब्रह्मंस्तामपि दास्यामि दक्षिणां भवतो ह्यहम् । व्रियतां द्विजशार्दूल यस्तवेष्टः प्रतिग्रहः ॥

அரசன் கூறினான்: வணக்கத்திற்குரிய பிராமணரே, அந்தத் தக்ஷிணையையும் உமக்கே அளிப்பேன்; ஏனெனில் நான் உமக்குச் சேவகன். இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே, நீங்கள் ஏற்க விரும்பும் தானத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கவும்.

Verse 27

विश्वामित्र उवाच ससागरां धरामेतां सभूभृद्ग्रामपत्तनाम् । राज्यं च सकलं वीर रथाश्वगजसङ्कुलम् ॥

விச்வாமித்ரர் கூறினார்—வீரனே, கடல்களுடன் கூடிய இந்த முழு பூமியையும், மலைகள், கிராமங்கள், நகரங்கள் உடனும், ரதம், குதிரை, யானை நிறைந்த முழு அரசையும் எனக்கு அளி।

Verse 28

कोष्ठागारं च कोषं च यच्चान्यद्विद्यते तव । विना भार्यां च पुत्रं च शरीरं च तवानघ ॥

உன் களஞ்சியமும் உன் பொக்கிஷமும், மேலும் உனக்குள்ள பிற அனைத்தும்—மனைவி, மகன் இன்றி, மேலும் உன் உடலின்றியும், குற்றமற்றவனே, அவை அனைத்தையும் எனக்கு அளி।

Verse 29

धर्मं च सर्वधर्मज्ञ यो यान्तमनुगच्छति । बहुना वा किमुक्तेन सर्वमेतत् प्रदीयताम् ॥

தர்மத்தை அறிந்தவன், தர்மத்தின் வழிச்செலுத்தலைப் பின்பற்றுபவன்—அதிகம் சொல்ல வேண்டுமா? இவை அனைத்தும் முழுமையாக வழங்கப்படுக।

Verse 30

पक्षिण ऊचुः प्रहृष्टेनैव मनसा सोऽविकारमुखो नृपः । तस्यार्षेर्वचनं श्रुत्वा तथेत्याह कृताञ्जलिः ॥

பறவைகள் கூறின—அரசனின் மனம் மகிழ்ந்தது; முகம் கலக்கமின்றி இருந்தது; முனிவரின் சொற்களை கேட்டுத் தாழ்ந்த கைகளுடன் ‘ததாஸ்து’ என்று பதிலளித்தான்।

Verse 31

विश्वामित्र उवाच सर्वस्वं यदि मे दत्तं राज्यमुर्वो बलं धनम् । प्रभुत्वं कस्य राजर्षे राज्यस्थे तापसे मयि ॥

விச்வாமித்ரர் கூறினார்—அரசும், ஓ உர்வா, வலிமையும் செல்வமும் அனைத்தும் எனக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருந்தால், அரசரிஷியே, நான் தவசியாக அரசில் நிலைபெற்றபோது அதிகாரம் யாருடையது?

Verse 32

हरिश्चन्द्र उवाच— यस्मिन्नपि मया काले ब्राह्मण दत्ता वसुन्धरा । तस्मिन्नपि भवान् स्वामी किमुताद्य महीपतिः ॥

ஹரிச்சந்திரன் கூறினான்—நான் நிலத்தைப் பிராமணனுக்குத் தானமாக அளித்தபோதும் அதன் அதிபதி நீயே; இப்போது, ஓ பூமிபதி, அது இன்னும் அதிகமாகச் சரி.

Verse 33

विश्वामित्र उवाच यदि राजंस्त्वया दत्ता मम सर्वा वसुन्धरा । यत्र मे विषये स्वाम्यं तस्मान्निष्क्रान्तुमर्हसि ॥

விச்வாமித்ரன் கூறினான்—ஓ அரசே, நீ முழு பூமியையும் எனக்குத் தானமாக அளித்திருந்தால், என் ஆட்சி நிலவும் நாட்டிலிருந்து நீ வெளியேற வேண்டும்.

Verse 34

श्रोणीसूत्रादिसकलं मुक्त्वा भूषणसंग्रहम् । तरुवल्कलमाबध्य सह पत्न्या सुतेन च ॥

அவன் இடுப்புக் கயிறு (ஶ்ரோணீ-ஸூத்ர) முதலிய எல்லா ஆபரணங்களையும் கழற்றி, மனைவியும் மகனும் உடன் மரப்பட்டை ஆடைகளை அணிந்தான்.

Verse 35

पक्षिण ऊचुः तथेत्य चोक्त्वा कृत्वा च राजा गन्तुं प्रचक्रमे । स्वपत्न्या शैव्यया सार्धं बालकेनात्मजेन च ॥

பறவைகள் கூறின—“அப்படியே ஆகுக.” இவ்வாறு சொல்லி வேண்டிய ஏற்பாடுகளைச் செய்து, அரசன் மனைவி ஶைவ்யாவும் இளைய மகனும் உடன் புறப்பட்டான்.

Verse 36

व्रजतः स ततो रुद्ध्वा पन्थानं प्राह तं नृपम् । क्व यास्यसीत्यदत्त्वा मे दक्षिणां राजसूयिकीम् ॥

அப்போது அரசன் புறப்படும்போது, அந்தப் பிராமணன் வழியைத் தடுத்து கூறினான்—“ராஜசூய யாகத்திற்குரிய தக்ஷிணையை எனக்குக் கொடுக்காமல் நீ எங்கே செல்கிறாய்?”

Verse 37

हरिश्चन्द्र उवाच भगवन् राज्यं एतत् ते दत्तं निहतकण्टकम् । अवशिष्टम् इदं ब्रह्मन् अद्य देहत्रयं मम ॥

ஹரிச்சந்திரன் கூறினான்— ஓ பகவனே, இந்த அரசை உமக்குக் கொடுத்துவிட்டேன்; இப்போது அது நிஷ்கண்டகம், அதாவது பகைவரும் இடர்களும் அகன்றது. ஓ பிராமணரே, இன்று எனது ‘மும்மடங்கு உடல்’ மட்டுமே எஞ்சியுள்ளது.

Verse 38

विश्वामित्र उवाच तथापि खलु दातव्या त्वया मे यज्ञदक्षिणा । विशेषतो ब्राह्मणानां हन्त्यदत्तं प्रतिश्रुतम् ॥

விச்வாமித்ரர் கூறினார்— அப்படியிருந்தாலும் நீ யாகத் தக்ஷிணையை வழங்கவே வேண்டும். குறிப்பாக பிராமணரிடம் வாக்குறுதி அளித்த தானத்தை அளிக்காவிட்டால் அது அழிவைத் தரும்.

Verse 39

यावत् तोषो राजसूये ब्राह्मणानां तभवेन्नृप । तावदेव तु दातव्या दक्षिणा राजसूयिकी ॥

ஓ அரசே, ராஜசூய யாகத்தில் வழங்க வேண்டிய தக்ஷிணை, யாகத்தை நடத்தும் பிராமண ரித்விகர்கள் திருப்தியடையும் அளவிற்கே சமர்ப்பிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 40

प्रतिश्रुत्य च दातव्यं योद्धव्यं चाततायिभिः । रक्षितव्यास्तथा चार्तास्त्वयैव प्राक् प्रतिश्रुतम् ॥

வாக்குறுதி அளித்த பின் தானத்தை நிச்சயமாக வழங்க வேண்டும்; கொடிய தாக்குதலாளர்களை எதிர்த்து போரிட வேண்டும். அதுபோலவே துன்புறுவோரைக் காக்க வேண்டும்— இதையே நீ முன்பு தானே உறுதியளித்தாய்.

Verse 41

हरिश्चन्द्र उवाच भगवन् साम्प्रतं नास्ति दास्ये कालक्रमेण ते । प्रसादं कुरु विप्रर्षे सद्भावमनुचिन्त्य च ॥

ஹரிச்சந்திரன் கூறினான்— ஓ பகவனே, இப்போது உங்கள் அடிமைச் சேவையில் இனி பயன் இல்லை; காலம் கடந்துவிட்டது. ஓ பிரம்மரிஷிகளில் சிறந்தவரே, அருள் புரிந்து நல்லெண்ணத்துடன் மறுபரிசீலனை செய்யுங்கள்.

Verse 42

विश्वामित्र उवाच किम्प्रमाणो मया कालः प्रतीक्ष्यस्ते जनाधिप । शीघ्रमाचक्ष्व शापाग्निरन्यथा त्वां प्रदहक्ष्यति ॥

விச்வாமித்ரர் கூறினார்—ஹே நராதிபா! உன் தாமதத்தின் அளவாக நான் இன்னும் எத்தனை காலம் உன்னை எதிர்பார்க்க வேண்டும்? விரைவாகச் சொல்; இல்லையெனில் என் சாபத்தின் அக்கினி உன்னை எரித்துவிடும்।

Verse 43

हरिश्चन्द्र उवाच मासेन तव विप्रर्षे प्रदास्ये दक्षिणाधनम् । साम्प्रतं नास्ति मे वित्तमनुज्ञां दातुमर्हसि ॥

ஹரிச்சந்திரர் கூறினார்—ஹே பிராமணசிரேஷ்டரே! ஒரு மாதத்திற்குள் நான் வாக்குறுதியளித்த தக்ஷிணையை அளிப்பேன். இப்போது எனக்கு செல்வம் இல்லை; ஆகவே அளிக்க எனக்கு அவகாசம் வழங்க வேண்டும்।

Verse 44

विश्वामित्र उवाच । गच्छ गच्छ नृपश्रेष्ठ स्वधर्ममनुपालय । शिवश्च तेऽध्वा भवतु मा सन्तु परिपन्थिनः ॥

விச்வாமித்ரர் கூறினார்—செல், செல், ஹே அரசர்களில் சிறந்தவனே! உன் ச்வதர்மத்தை முறையாகக் காப்பாற்று. உன் பாதை மங்களமாக இருக்கட்டும்; வழியில் தடைகளும் எதிரிகளும் இல்லாதிருக்கட்டும்।

Verse 45

पक्षिण ऊचुः अनुज्ञातश्च गच्छेति जगाम वसुधाधिपः । पद्भ्यामनुचितां गन्तुमन्वगच्छत तं प्रिया ॥

பறவைகள் கூறின—“செல்” என அனுமதி பெற்ற அந்த பூபதி புறப்பட்டான். அவனுடைய அன்புப் மனைவி, கால்நடையாகச் செல்லுதல் தகுதியல்லாதபோதும், அவனைத் தொடர்ந்து சென்றாள்।

Verse 46

तं सभार्यं नृपश्रेष्ठं निर्यान्तं ससुतं पुरात् । दृष्ट्वा प्रचुक्रुशुः पौराः राज्ञश्चैवानुयायिनः ॥

அந்த அரசர்களில் சிறந்தவன் மனைவி, மகனுடன் நகரை விட்டு புறப்படுவதைக் கண்ட நகர மக்கள் மற்றும் அரசப் பணியாளர்கள் உரக்க அழுதனர்।

Verse 47

हानाथ किं जहास्यस्मान् नित्यार्तिपरिपीडितान् । त्वं धर्मतत्परो राजन् पौरानुग्रहकृत् तथा ॥

ஓ நாதா! எப்போதும் துயரால் வாடும் எங்களை நீ ஏன் கைவிடுவாய்? நீ தர்மநிஷ்டையுடைய அரசன்; நகரவாசிகளுக்கும் அருளும் பாதுகாப்பும் அளிப்பவன்.

Verse 48

नयास्मानपि राजर्षे यदि धर्ममवेक्षसे । मुहूर्तं तिष्ठ राजेन्द्र भवतो मुखपङ्कजम् ॥

ஓ ராஜரிஷியே! நீ தர்மத்தை நிலைநிறுத்த விரும்பினால் எங்களையும் வழிநடத்து. ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே! ஒரு கணம் நில்லு—உன் தாமரை போன்ற முகத்தை நாம் தரிசிப்போம்.

Verse 49

पिबामो नेत्रभ्रमरैः कदा द्रक्ष्यामहे पुनः । यस्य प्रयातस्य पुरो यान्ति पृष्ठे च पार्थिवाः ॥

நாம் அவனை மீண்டும் எப்போது காண்போம், கண்களின் வண்டுகளால் அவனைப் பருகுவோம்? அவன் புறப்படும்போது அரசர்கள் அவன் முன்னும் பின்னும் நடந்து செல்கின்றனர்.

Verse 50

तस्यानुयाति भार्येयं गृहीत्वा बालकं सुतम् । यस्य भृत्याः प्रयातस्य यान्त्यग्रे कुञ्जचरस्थिताः ॥

அவனுடைய மனைவி பின்னால் தொடர்கிறாள்; இளம் மகனைத் தன் கரங்களில் தாங்கியவளாய். அந்தப் புறப்படும் மனிதனின் பணியாளர்கள் முன்புறம் செல்கின்றனர்; புதர்களும் காட்செடிகளும் நடுவே நிலைபெற்று.

Verse 51

स एष पद्भ्यां राजेन्द्रो हरिश्चन्द्रो ’द्य गच्छति । हा राजन् सुकुमारं ते सुभ्रु सुत्वचमुन्‍नसम् ॥

பாருங்கள்—இன்று அரசர்களின் தலைவன் ஹரிச்சந்திரன் கால்நடையாகச் செல்கிறான். அய்யோ, அரசனே! நீ உன் மென்மையானவளை எவ்வாறு கைவிடுகிறாய்—வெண்மையான புருவம், அழகிய தோல், உயர்ந்த மூக்கு உடையவளை?

Verse 52

पथि पांशुपरिक्लिष्टं मुखं कीदृग्भविष्यति । तिष्ठ तिष्ठ नृपश्रेष्ठ स्वधर्ममनुपालय ॥

வழியின் தூசியில் உன் முகம் மாசுபட்டால் அது எப்படித் தோன்றும்? உறுதியாக நில், உறுதியாக நில், அரசர்களில் சிறந்தவனே—உன் ச்வதர்மத்தைப் பின்பற்றி அதைக் காக்கவும்.

Verse 53

आनृशंस्यं परो धर्मः क्षत्रियाणां विशेषतः । किं दारैः किं सुतैर्नाथ धनैर्धान्यैरथापि वा ॥

அஹிம்சை (கருணையுடனான கட்டுப்பாடு) உயர்ந்த தர்மம்—குறிப்பாக க்ஷத்திரியருக்கு. ஆண்டவனே, அந்த தர்மத்தை விட்டுவிட்டால் மனைவிகள் எதற்கு, மகன்கள் எதற்கு, செல்வமும் தானியமும் எதற்கு?

Verse 54

सर्वमेतत् परित्यज्य छायाभूता वयं तव । हानाथ हा महाराज हा स्वामिन् किं जहासि नः ॥

எல்லாவற்றையும் துறந்து நாங்கள் உன் நிழல்போல் ஆனோம். அய்யோ காப்பாளனே! அய்யோ மகாராஜனே! அய்யோ ஆண்டவனே—எங்களை ஏன் கைவிடுகிறாய்?

Verse 55

यत्र त्वं तत्र हि वयं तत्सुखं यत्र वै भवान् । नगरं तद्भवान् यत्र स स्वर्गो यत्र नो नृपः ॥

நீ எங்கே இருக்கிறாயோ அங்கேயே நாங்கள்; நீ எங்கே இருக்கிறாயோ அதுவே எங்கள் இன்பம். நீ இருக்கும் இடமே நகரம்; எங்கள் அரசன் இருக்கும் இடமே சொர்க்கம்.

Verse 56

इति पौरवचः श्रुत्वा राजा शोकपरिप्लुतः । अतिष्ठत स तदा मार्गे तेषामेवानुकम्पया ॥

நகரமக்களின் சொற்களை இவ்வாறு கேட்ட அரசன் துயரால் கலங்கினான்; அவர்கள்மீது மட்டும் கருணையால் அப்போது வழியிலேயே நின்றுவிட்டான்.

Verse 57

विश्वामित्रोऽपि तं दृष्ट्वा पौरवाक्याकुलीकृतम् । रोषमर्षविवृत्ताक्षः समागम्य वचोऽब्रवीत् ॥

பௌரவனின் சொற்களால் அவன் குழம்பியதைப் பார்த்த விஸ்வாமித்ரரும் கோபமும் பொறுமையின்மையும் கொண்டு கண்களை விரித்து அருகே வந்து உரைத்தார்।

Verse 58

धिक् त्वां दुष्टसमाचारम् अनृतं जिह्मभाषणम् । मम राज्यं च दत्वा यः पुनः प्राक्रष्टुम् इच्छसि ॥

உனக்கு நிந்தை—தீய நடத்தை உடையவனே, பொய்யனே, வாக்கில் வஞ்சகனே! நான் அரசை தானமாக அளித்தேன்; இப்போது அதை மீண்டும் பறிக்க விரும்புகிறாய்।

Verse 59

इत्युक्तः परुषं तेन गच्छामीति सवेपथुः । ब्रुवन्नेवं ययौ शीघ्रमाकर्षन् दयितां करे ॥

அவன் கடுமையாகப் பேசியதால் நடுங்கியவாறு, “நான் போகிறேன்” என்று சொல்லி, உடனே தன் பிரியையின் கையைப் பிடித்து விரைந்து சென்றான்।

Verse 60

कर्षतस्तां ततो भार्यां सुकुमारीं श्रमातुराम् । सहसा दण्डकाष्ठेन ताडयामास कौशिकः ॥

அப்போது இழுத்துச் செல்லப்பட்ட—மென்மையான உடலுடைய, களைப்பால் சோர்ந்த அவன் மனைவியை—கௌசிகன் திடீரென குச்சியால் அடித்தான்।

Verse 61

तां तथा ताडितां दृष्ट्वा हरिश्चन्द्रो महीपतिः । गच्छामीत्याह दुःखार्तो नान्यत् किञ्चिदुदाहरत् ॥

அவள் இவ்வாறு அடிக்கப்படுவதைக் கண்டு துயரால் வாடிய அரசன் ஹரிச்சந்திரன், “நான் போகிறேன்” என்று கூறி, வேறொன்றும் சொல்லவில்லை।

Verse 62

अथ विश्वे तदा देवाः पञ्च प्राहुः कृपालवः । विश्वामित्रः सुपापोऽयं लोकान् कान् समवाप्स्यति ॥

அப்போது கருணையால் உந்தப்பட்ட ஐந்து விஶ்வேதேவர்கள் கூறினர்— “இந்த விஶ்வாமித்ரன் மிகப் பாபி; அவன் எந்த எந்த லோகங்களை (கதிகளை) அடைவான்?”

Verse 63

येनायां यज्वनां श्रेष्ठः स्वराज्यादवरॊपितः । कस्य वा श्रद्धया पूतं सुतं सोमं महाध्वरे । पीत्वा वयं प्रयास्यामो मुदं मन्त्रपुरःसरम् ॥

“யாகிகளுள் முதன்மையான இவனை அவனுடைய சொந்த அதிகார-ஆட்சியிலிருந்து யார் வீழ்த்தினார்? அல்லது மஹாயாகத்தில் ஸ்ரத்தையால் தூய்மையாக்கப்பட்ட சோமம்—யாருடைய புதல்வனுடையது—அதை நாம் அருந்தி, புனித மந்திரங்கள் முன்னே செல்ல, மகிழ்ச்சியுடன் புறப்படுவோம்?”

Verse 64

पक्षिण ऊचुः इति तेषां वचः श्रुत्वा कौशिकोऽतिरुषान्वितः । शशाप तान् मनुष्यत्वं सर्वे यूयमवाप्स्यथ ॥

பறவைகள் கூறின: அவர்களின் சொற்களை கேட்ட கௌசிகன் கடும் கோபத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்டு சபித்தான்— “நீங்கள் அனைவரும் மனிதநிலையை அடைவீர்கள்.”

Verse 65

प्रसादितश्च तैः प्राह पुनरेव महामुनिः । मानुषत्वेऽपि भवतां भवित्री नैव सन्ततिः ॥

இவ்வாறு அவர்கள் சமாதானப்படுத்தியபின் மகரிஷி மீண்டும் கூறினார்— “நீங்கள் மனிதப் பிறவி அடைந்தாலும், உங்களுக்கு சந்ததி இருக்காது.”

Verse 66

न दारसंग्रहश्चैव भविता न च मत्सरः । कामक्रोधविनिर्मुक्ता भविष्यथ सुराः पुनः ॥

“மனைவிகளை ஏற்றலும் சேர்த்துக் குவித்தலும் இருக்காது; பொறாமையும் இருக்காது. காமமும் கோபமும் நீங்கி, நீங்கள் தேவர்கள் மீண்டும் தெய்வநிலையை அடைவீர்கள்.”

Verse 67

ततोऽवतेरुरंशैः स्वैर्देवास्ते कुरुवेश्मनि । द्रौपदीगर्भसम्भूताः पञ्च वै पाण्डुनन्दनाः ॥

அதன்பின் அந்த தேவர்கள் தத்தம் அंशாவதாரங்களாகக் குருகுலத்தின் இல்லத்தில் இறங்கினர்; த்ரௌபதியின் கருப்பையிலிருந்து பிறந்த பாண்டுவின் ஐந்து புதல்வர்கள் தோன்றினர்।

Verse 68

एतस्मात् कारणात् पञ्च पाण्डवेया महारथाः । न दारसंग्रहं प्राप्ताः शापात् तस्य महामुनेः ॥

இதனால் பாண்டுவின் ஐந்து மகாரதிகள் அந்த மகரிஷியின் சாபத்தினால் திருமணத்தை ஏற்கவும் (மனைவியரைப் பெறவும்) இயலவில்லை।

Verse 69

एतत्ते सर्वमाख्यातं पाण्डवेयकथाश्रयम् । प्रश्नं चतुष्टयं गीतं किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि ॥

பாண்டவர்களின் வரலாற்றை ஆதாரமாகக் கொண்டு இவை அனைத்தும் உனக்கு முழுமையாக விளக்கப்பட்டன. நான்கு கேள்விகளின் தொகுதியும் தீர்க்கப்பட்டது. இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?