Adhyaya 14: The Messenger of Yama Explains Karmic Retribution and the Causes of Naraka Torments

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे पितापुत्रसंवादो नाम त्रयोदशोऽध्यायः । चतुर्दशोऽध्यायः पुत्र उवाच इति पृष्टस्तदा तेन शृण्वतां नो महात्मना । उवाच पुरुषो याम्यो घोरोऽपि प्रसृतं वचः ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீ மார்கண்டேய புராணத்தின் பதிமூன்றாம் அத்தியாயம் ‘தந்தை–மகன் உரையாடல்’ என முடிவுற்றது. பின்னர் பதினான்காம் அத்தியாயம் தொடங்குகிறது. அவன் கேட்டபோது, மகாத்மா கேட்டு நிற்க, யமனுடைய ஒரு பயங்கர உயிர் சொற்களை உரைத்தது।

Verse 2

यमकिङ्कर उवाच महराज ! यथात्थ त्वं तथैतन्नात्र संशयः । किन्तु स्वल्पं कृतं पापं भवता स्मारयामि तत् ॥

யமதூதன் கூறினான்—மகாராஜா, நீர் சொன்னது நிச்சயமாக உண்மையே; ஐயமில்லை. எனினும், உம்மால் செய்யப்பட்ட ஒரு நுண்ணிய பாவத்தை நான் உமக்கு நினைவூட்டுகிறேன்।

Verse 3

वैदर्भो तव या पत्नी पीवरी नाम नामतः । ऋतुमत्याः ऋतुर्वन्ध्यस्त्वया तस्याः कृतः पुरा ॥

விதர்ப நாட்டைச் சேர்ந்த உன் மனைவி பீவரி—அவள் ருதுமதியாக இருந்தபோது—நீ முன்பு அவளுடைய ருது-நியமத்தை மீறி அவளை ‘ருது-பந்த்யா’ ஆக்கினாய்।

Verse 4

शुशोभनायां कैकेय्यामासक्तेन ततो भवान् । ऋतुव्यतिक्रमात् प्राप्तो नरकं घोरमीदृशम् ॥

பின்னர் அழகிய கைகேயியின் மயக்கத்தில் அகப்பட்டு, ருது-வ்யதிக்ரமத் தோஷத்தினால் நீ இத்தகைய கொடிய நரகத்தை அடைந்தாய்।

Verse 5

होमकाले यथा वह्निराज्यपातमवेक्षते । ऋतौ प्रजापतिस्तद्वद् बीजपातमवेक्षते ॥

ஹோம நேரத்தில் அக்னி நெய் ஆஹுதியை எதிர்பார்ப்பதுபோல், உரிய ருது காலத்தில் பிரஜாபதி விதை வீழ்தல் (கர்ப்பாதானம்) நிகழ்வதை எதிர்பார்க்கிறார்।

Verse 6

यस्तमुल्लङ्घ्य धर्मात्मा कामेष्वासक्तिमान् भवेत् । स तु पित्र्यादृणात् पापमवाप्य नरकं पतेत् ॥

தன்னை தர்மவான் என எண்ணினாலும் அந்த விதியை மீறி இன்பங்களில் பற்றுடையவன் ஆகிறவன்—பித்ரு-கிரமத்தை அவமதித்ததால் பாவம் அடைந்து நரகத்தில் வீழ்கிறான்।

Verse 7

एतावदेव ते पापं नान्यत् किञ्चन विद्यते । तदेहि गच्छ पुण्यानामुपभोगाय पार्थिव ॥

இதுவே உன் பாவம்; வேறொன்றுமில்லை. ஆகவே வா—அரசே, இப்போது சென்று உன் புண்ணியப் பலன்களை அனுபவிப்பாயாக।

Verse 8

राजोवाच यास्यामि देवानुचर यत्र त्वं मां नयिष्यसि । किञ्चित्पृच्छामि तन्मे त्वं यथावद्वक्तुमर्हसि ॥

அரசன் கூறினான்: 'தேவதூதனே, நீ எங்கு அழைத்துச் செல்கிறாயோ அங்கு நான் வருகிறேன். ஆனால் நான் ஒன்றை கேட்கிறேன்—தயவுசெய்து உண்மையை உள்ளபடியே எனக்குச் சொல்.'

Verse 9

वज्रतुण्डास्त्वमी काकाः पुंसां नयनहारिणः । पुनः पुनश्च नेत्राणि तद्वदेवेषां भवन्ति हि ॥

வஜ்ராயுதம் போன்ற அலகுகளைக் கொண்ட இந்தக் காகங்கள் மனிதர்களின் கண்களைக் கொத்தி எடுக்கின்றன; மீண்டும் மீண்டும் அவர்களின் கண்கள் அவ்வாறே தோன்றுகின்றன.

Verse 10

किं कर्म कृतवन्तश्च कथयैतज्जुगुप्सितम् । हरन्त्येषां तथा जिह्वां जायमानां पुनर्नवाम् ॥

சொல்: இவர்கள் என்ன பாவம் செய்தார்கள், அதனால் இந்த அருவருப்பான நிகழ்வு நடக்கிறது? அதேபோல் அவர்களின் நாக்குகளும் அறுக்கப்படுகின்றன—ஆனாலும் அவை மீண்டும் மீண்டும் தோன்றுகின்றன.

Verse 11

परपत्रेण पाट्यन्ते कस्मादेतेऽतिदुःखिताः । करम्भवालुकास्वेते पच्यन्ते तैलगोचराः ॥

ஏன் இந்த உயிரினங்கள் இவ்வளவு கடுமையான துன்பத்தில் உள்ளன—கூர்மையான இலைகளால் ஏன் வெட்டப்படுகின்றன? மேலும் ஏன் அவை கஞ்சி மற்றும் மணலில் சமைக்கப்படுகின்றன, எண்ணெயில் வறுக்கப்படுகின்றன?

Verse 12

अयोमुखैः खगैश्चैते कृष्यन्ते किंविधा वद । विश्र्लिष्टदेहबन्धार्ति-महारावविराविणः ॥

இவர்கள் எத்தகைய பாவிகள் என்று சொல், இரும்பு அலகுகளைக் கொண்ட பறவைகளால் இழுத்துச் செல்லப்படுகிறார்கள்—உடல் பிளக்கப்படும் வேதனையில் பெரும் கூச்சலிடுகிறார்கள்.

Verse 13

अयश्चञ्चुनिपातेन सर्वाङ्गक्षतदुःखिताः । किमेतेऽनिष्टकर्तारस्तुद्यन्तेऽहर्निशं नराः ॥

இரும்புக் கொக்குகளின் வீழ்ச்சி அடியால் தாக்கப்பட்டு, உடலெங்கும் காயங்களால் துன்புறும்—இவர்கள் யார் இந்தப் பாவச் செய்பவர்கள்? இத்தகையோர் பகலும் இரவும் ஏன் புகழப்படுகின்றனர்?

Verse 14

एताश्चान्याश्च दृश्यन्ते यातनाः पापकर्मिणाम् । येन कर्मविपाकेन तन्ममाशेषतो वद ॥

பாவம் செய்பவர்களுக்கு இவை மற்றும் இன்னும் பல துன்பங்கள் காணப்படுகின்றன. எந்தக் கர்மத்தின் பரிபாகத்தால் இவை எழுகின்றன? எதையும் விடாமல் அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 15

यमकिङ्कर उवाच यन्मां पृच्छसि भूपाल ! पापकर्मफलोदयम् । तत्तेऽहं सम्प्रवक्ष्यामि संक्षेपेण यथातथम् ॥

யமனின் தூதன் கூறினான்—அரசே, நீ என்னிடம் கேட்டது, அதாவது பாவச் செயல்களின் பலன் எவ்வாறு எழுகிறது என்பதைக், நான் உனக்கு சுருக்கமாகவும் உண்மையோடு யதார்த்தமாகவும் விளக்குகிறேன்.

Verse 16

पुण्यापुण्ये हि पुरुषः पर्यायेण समश्नते । भुञ्जतश्च क्षयं याति पापं पुण्यमथापि वा ॥

மனிதன் முறையே புண்ணியமும் பாவமும் இரண்டின் பலனையும் அனுபவிக்கிறான். அனுபவத்தினாலேயே பாவமோ புண்ணியமோ சிதைந்து தீர்கிறது.

Verse 17

न तु भोगादृते पुण्यं किञ्चिद्वा कर्म मानवम् । पापकं वा पुनात्याशु क्षयो भोगात् प्रजायते ॥

ஆனால் பலனை அனுபவிக்காமல் எந்த மனிதக் கர்மமும்—புண்ணியமோ பாவமோ—விரைவில் அழியாது. அனுபவத்தினாலேயே (போகத்தினாலேயே) தீர்வு உண்டாகிறது.

Verse 18

परित्यजति भोगाच्च पुण्यापुण्ये निबोध मे । दुर्भिक्षादेव दुर्भिक्षं क्लेशात् क्लेशं भयाद्भयम् ॥

என்னிடமிருந்து புண்ணியம்–பாவத்தின் நடைமுறையை அறிக; பஞ்சத்திலிருந்து பஞ்சமே, துன்பத்திலிருந்து துன்பமே, அச்சத்திலிருந்து அச்சமே உண்டாகும்—எவ்வாறு நிலைமையோ அவ்வாறே பலன் விளையும்.

Verse 19

मृतेभ्यः प्रमृता यान्ति दरिद्राः पापकर्मिणः । गतिं नानाविधां यान्ति जन्तवः कर्मबन्धनात् ॥

இறந்தவர்களிலிருந்தும் ‘மேலும் இறந்தவர்’ போலத் தோன்றுவோர் பிறக்கின்றனர்—அதாவது வறியோர், பாவச் செயலாளர்கள். கர்மப் பந்தத்தில் கட்டுண்ட உயிர்கள் பலவகை கதிகளை அடைகின்றன.

Verse 20

उत्सवादुत्सवं यान्ति स्वर्गात् स्वर्गं सुखात् सुखम् । श्रद्धधानाश्च शान्ताश्च धनदाः शुभकारिणः ॥

அவர்கள் திருவிழாவிலிருந்து திருவிழாவுக்கு, சொர்க்கத்திலிருந்து சொர்க்கத்திற்கு, இன்பத்திலிருந்து இன்பத்திற்கு செல்கின்றனர்—நம்பிக்கையுடையோர், அமைதியுடையோர், செல்வம் தானம் செய்போர், நற்கருமம் செய்போர்.

Verse 21

व्यालकुञ्जरदुर्गाणि सर्पचौरभयानि तु । हताः पापेन गच्छन्ति पापिनः किमतः परम् ॥

மிருகங்களும் யானைகளும் தரும் அபாயங்களில், கடினமான இடங்களில், பாம்புகளும் திருடர்களும் தரும் அச்சங்களில்—பாவிகள் தம் பாவத்தாலேயே தாக்கப்பட்டு செல்கின்றனர். இதற்கு மேல் என்ன சொல்ல வேண்டும்?

Verse 23

अनेकशतसाहस्र-जनमसंचयसञ्चितम् । पुण्यापुण्यं नृणां तद्वत् सुखदुःखाङ्कुरोद्भवम् ॥

மனிதரின் புண்ணியமும் பாவமும் நூற்றாயிரக் கணக்கான பிறவிகளின் சேர்க்கைச் சேமிப்பிலிருந்து திரள்கின்றன; அதிலிருந்தே இன்ப–துன்பத்தின் முளைகள் தோன்றுகின்றன.

Verse 24

यथा बीजं हि भूपाल ! पयांसि समवेक्षते । पुण्यापुण्ये तथा कालदेशान्यकर्मकारकम ॥

அரசே, விதை நீர் முதலிய துணைநிலைகளின் மீது சார்ந்திருப்பதுபோல், புண்ணியமும் பாவமும் தரும் பயன் காலம், இடம் மற்றும் பிற துணைச் செயல்-நிமித்தங்களின் மீது சார்ந்துள்ளது।

Verse 25

स्वल्पं पापं कृतं पुंसां देशकालोपपादितम् । पादन्यासकृतं दुःखं कण्टकोत्थं प्रयच्छति ॥

இடம்-காலத்தின் கட்டுப்பாட்டில் ஒருவர் செய்த சிறு பாவம் சிறு துன்பத்தைத் தரும்; தவறாக காலடி வைத்தால் முள் குத்தி உண்டாகும் வலியைப் போல।

Verse 26

तत् प्रभूततरं स्थूलं शूलकीलकसम्भवम् । दुःखं यच्छति तद्वच्च शिरोरोगादि दुःसहम् ॥

ஆனால் அது மிகுதியும் கடுமையும் அடைந்தால், ஈட்டி அல்லது கம்பால் உண்டாகும் வேதனை போன்ற துன்பத்தைத் தரும்; அதுபோல தலைவலி முதலிய நோய்களால் உண்டாகும் சகிக்க முடியாத வேதனையையும் விளைவிக்கும்।

Verse 27

अपथ्याशनशीतोष्ण-श्रमतापादिकारकम् । तथान्योऽन्यमपेक्षन्ते पापानि फलसङ्गमे ॥

தீய உணவு, குளிர்-வெப்பம், சோர்வு, காய்ச்சல் முதலிய விளைவுகளை உண்டாக்கி—அவற்றின் பயன்கள் ஒன்றாகச் சேர்ந்து பழுக்கும்போது, பாவங்கள் ஒன்றொன்றைச் சார்ந்தவையாகின்றன।

Verse 28

एवं महान्ति पापानि दीर्घरोगादिविक्रियाम् । तद्वच्छस्त्राग्निकृच्छ्रार्ति-बन्धनादिफलाय वै ॥

இவ்வாறு மகாபாவங்கள் நீண்டநாள் நோய்கள் முதலிய குறைபாடுகளை உண்டாக்கும்; அதுபோல ஆயுதங்களாலும் தீயாலும் வரும் வேதனை, கடும் துன்பங்கள், சிறைபடுத்தல் முதலிய பயன்களையும் தரும்।

Verse 29

स्वल्पं पुण्यं शुभं गन्धं हेलया सम्प्रयच्छति । स्पर्शं वाप्यथवा शब्दं रसं रूपमथापि वा ॥

சிறிதளவு புண்ணியச் செயலும், அலட்சியமாகச் செய்தாலும், இனிய மணத்தை அளிக்கும்; அதுபோல இனிய தொடுதல், ஒலி, சுவை, வடிவமும் தரும்।

Verse 30

चिराद् गुरुतरं तद्वन् महान्तमपि कालजम् । एवं च सुखदुःखानि पुण्यापुण्योद्भवानि वै ॥

காலப்போக்கில் அதேபோல் அது மேலும் கனமாகவும் தீவிரமாகவும் ஆகிறது; காலநடையில் பெரிதும் வளர்கிறது. ஆகவே இன்பமும் துன்பமும் புண்ணிய–பாபங்களிலிருந்தே தோன்றுகின்றன.

Verse 31

भुञ्जानोऽनेकसंसारसम्भवानिह तिष्ठति । जातिदेशावरुद्धानि ज्ञानाज्ञानफलानि च ॥

பல பிறவி-சுழற்சிகளில் பிறந்த பலன்களை அனுபவித்து உயிர் இவ்வுலகில் நிலைக்கிறது; அறிவும் அறியாமையும் தரும் விளைவுகள் பிறப்பு (ஜாதி/வர்ணம்) மற்றும் தேசத்தால் கட்டுப்படுகின்றன.

Verse 32

तिष्ठन्ति तत्र युक्तानि लिङ्गमात्रेण चात्मनि । वपुषा मनसा वाचा न कदाचित्क्वचिन्नरः ॥

அங்கே அவர்கள் நுண்ணிய ‘லிங்க’ குறியீடு ஒன்றினாலேயே ஆத்மாவுடன் இணைந்து நிலைத்திருக்கின்றனர்; எவரும் எப்போதும் எங்கும் உடல், மனம், வாக்கு ஆகியவற்றால் அந்த இணைப்பு இன்றி செயல்படுவதில்லை.

Verse 33

अकुर्वन् पापकं कर्म पुण्यं वाप्यवतिष्ठते । यद्यत्प्राप्नोति पुरुषो दुःखं सुखमथापि वा ॥

பாபச் செயல் செய்யாமலும்—புண்ணியச் செயலும் செய்யாமலும்—எவரும் பலனை அனுபவிக்கத் தங்குவதில்லை; மனிதன் எதை அடைந்தாலும், துன்பமோ இன்பமோ, அது கர்மத்திலிருந்தே பிறக்கிறது.

Verse 34

प्रभूतमथवा स्वल्पं विक्रियाकारि चेतसः । तावताऽस्य पुण्यं वा पापं वाप्यथ चेतरम् ॥

பெரிதோ சிறிதோ எதுவாயினும், அது மனத்தில் எவ்வளவு மாற்றத்தை உண்டாக்குகிறதோ, அந்த அளவினாலேயே அது அவனுக்குப் புண்ணியமோ பாவமோ ஆகிறது, அல்லது அதற்கேற்ற பலனைத் தருகிறது।

Verse 35

उपभोगात्क्षयं याति भुज्यमानमिवाशनम् । एवमेतॆ महापापं यातनाभिरहर्निशम् ॥

அனுபவிக்கப்படுவது சோர்ந்து முடிவடைகிறது—உண்ட உணவு போல. இவ்வாறு இவர்கள் பகலும் இரவும் வேதனைகளால் பெரும் பாவத்தைச் சுருக்கி முடிக்கின்றனர்।

Verse 36

क्षपयन्ति नरा घोरं नरकान्तरविवर्तिनः । तथैव राजन् पुण्यानि स्वर्गलोकेऽमरैः सह ॥

மனிதர்கள் பல நரகங்களில் சுழன்று அச்சமூட்டும் பாவத்தைச் சுருக்கி முடிக்கின்றனர். அதுபோல, அரசே, தேவர்களுடன் கூடிய விண்ணுலகில் புண்ணியங்களையும் அவர்கள் செலவழித்து முடிக்கின்றனர்।

Verse 37

गन्धर्वसिद्धाप्सरसां गीताद्यैरुपभुञ्जते । देवत्‍वे मानुषत्वे च तिर्यक्त्वे च शुभाशुभम् ॥

கந்தர்வர், சித்தர், அப்சரஸ்கள் நடுவில் பாடல்கள் முதலியவற்றால் அவர்கள் தம் புண்ணியத்தை அனுபவிக்கின்றனர். தேவர்நிலை, மனிதநிலை, விலங்குப் பிறவி ஆகியவற்றிலும் அவர்கள் நன்மை-தீமைகளை அனுபவிக்கின்றனர்।

Verse 38

पुण्यपापोद्भवं भुङ्क्ते सुखदुःखोपलक्षणम् । यत्त्वं पृच्छसि मां राजन् यातनाः पापकर्मिणाम् । केन केनेति पापेन तत्ते वक्ष्याम्यशेषतः ॥

அவர்கள் புண்ணியமும் பாவமும் உண்டாக்கிய, இன்பம்-துன்பம் எனும் இயல்புடைய பலனை அனுபவிக்கின்றனர். அரசே, பாவச் செயல்கள் செய்வோரின் வேதனைகள் ‘எந்தெந்த பாவத்தால் உண்டாகின்றன?’ என்று நீ கேட்கிறாய்; அதை நான் முழுமையாக உனக்குச் சொல்வேன்।

Verse 39

दुष्टेन चक्षुषा दृष्टाः परदाराः नराधमैः । मानसेन च दुष्टेन परद्रव्यञ्च सस्पृहैः ॥

பிறருடைய மனைவியை மாசான பார்வையால் நோக்கி, மாசான மனத்தால் பிறருடைய செல்வத்தை ஆசைப்படும் கீழ்மக்களுக்கு—அத்தகைய பாவங்களுக்கு கொடிய பலன் கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 40

वज्रतुण्डाः खगास्तेषां हरन्त्येते विलोचने । पुनः पुनश्च सम्भूतिरक्ष्णोरेषां भवत्यथ ॥

இடிமின்னைப் போன்ற அலகுகள் கொண்ட பறவைகள் அவர்களின் கண்களைப் பறித்தெடுக்கும்; பின்னர் மீண்டும் மீண்டும் கண்கள் வளர்ந்து, மறுபடியும் பறிக்கப்படும்।

Verse 41

यावतोऽक्षिनिमेषांस्तु पापमेभिर्नृभिः कृतम् । तावद्वर्षसहस्राणि नेत्रात्ति प्राप्नुवन्त्युत ॥

அவர்கள் பாவம் செய்த கண்சிமிட்டும் கணங்களின் எண்ணிக்கைக்கு இணையாக, அவ்வளவு ஆயிரம் ஆண்டுகள் கண்கள் பறிக்கப்படும் வேதனையை அனுபவிப்பார்கள்।

Verse 42

असच्छास्त्रोपदेशास्तु यैर्दत्ता यैश्च मन्त्रिताः । सम्यग्दृष्टेर्विनाशाय रिपूणामपि मानवैः ॥

பொய்யான கோட்பாடுகளை உபதேசிப்பவர்களும், அவ்வாறே ஆலோசிப்பவர்களும்—சரியான அறிவை அழிக்கும்படி, பகைவரிடத்திலும் கூட—கடுமையான விளைவுகளை அடைவார்கள் என்று கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 43

यैः शास्त्रमन्यथा प्रोक्तं यैरसद्वागुदाहृता । वेददेवद्विजातीनां गुरोर्निन्दा च यैः कृता ॥

சாஸ்திரத்திற்கு விரோதமாக போதனை கூறியவர்களும், பொய்வாக்கு உரைத்தவர்களும், வேதம், தேவர்கள், இருபிறப்பினர், குரு ஆகியோரைக் கண்டித்தவர்களும்—அவர்களுக்கான தண்டனை அடுத்ததாக கூறப்படுகிறது।

Verse 44

हरन्ति तेषां जिह्वाश्च जायमानाः पुनः पुनः । तावतो वत्सरानेते वज्रतुण्डाः सदारुणाः ॥

அந்த எப்போதும் பயங்கரமான வஜ்ர-அலகுடைய பறவைகள் அவர்களின் நாவுகளைப் பறித்தெடுக்கின்றன; நாவு மீண்டும் மீண்டும் பிறந்தாலும், அதே ஆண்டுகள் அளவு மீண்டும் மீண்டும் கிழிக்கப்படுகிறது.

Verse 45

मित्रभेदं तथा पित्रा पुत्रस्य स्वजनस्य च । याज्योपाध्याययोर्मात्रा सुतस्य सहचारिणः ॥

நண்பர்களிடையே, தந்தை–மகன் இடையே, தம் சொந்த உறவினரிடையே, யஜமானன் மற்றும் புரோகிதன்/ஆசாரியன் இடையே, தாய்–மகன் இடையே, மேலும் தோழர்களிடையே பிளவை உண்டாக்கியவர்கள்—அவர்கள் குறித்து அடுத்ததாக விவரிக்கப்படுகிறது.

Verse 46

भार्यापत्योश्च ये केचिद् भेदं चक्रुर्नराधमाः । त हेमे पश्य पाट्यन्ते करपत्रेण पार्थिव ॥

மனைவி–கணவன் இடையே, மேலும் பெற்றோர்–பிள்ளைகள் இடையே பிளவை உண்டாக்கிய அந்த இழிந்தவர்கள்—பார், அரசே—கரபத்ரம் (கத்தி போன்ற இலைகள்) கொண்டு துண்டு துண்டாக வெட்டப்படுகின்றனர்.

Verse 47

परोपतापकाः ये च ये चाऽऽह्लादनिषेधकाः । तालवृन्तानिलस्थान-चन्दनोशी्रहारीणः ॥

பிறரைத் துன்புறுத்துவோர், பிறரின் இன்ப-ஆறுதலை மறுப்போர்; விசிறிகள், காற்றோட்டமுள்ள ஓய்விடங்கள், சந்தனக் குழம்பு, மணமிக்க உசீரம் ஆகியவற்றை பறிப்போர்—அவர்கள் பாவிகளுள் குறிப்பிடப்படுகின்றனர்.

Verse 48

प्राणान्तिकं ददुस्तापमदुष्टानाञ्च येऽधमाः । करम्भवालुकासंस्थास्त इमे पापभागिनः ॥

குற்றமற்றவர்களுக்கு உயிர் பறிக்கும் வெப்பமும் வேதனையும் விளைவித்தவர்கள்—அந்தப் பாவிகள் ‘கரம்ப-வாலுகா’ எனப்படும் தண்டனை இடத்தில் வாசிக்கச் செய்யப்படுகின்றனர்.

Verse 49

भुङ्क्ते श्राद्धन्तु योऽन्यस्य नरोऽन्येन निमन्त्रितः । दैवे वाप्यथवा पित्र्ये स द्विधा कृष्यते खगैः ॥

ஒருவரின் அழைப்பில் சென்று மற்றொருவரின் சிராத்த உணவை உண்ணுபவன்—தேவகாரியமாயினும் பித்ருகாரியமாயினும்—பறவைகளால் இழுத்து இரண்டாகப் பிளக்கப்படுவான்।

Verse 50

मर्माणि यस्तु साधूनामसद्वाग्भिर्निकृन्तति । तमिमे तुदमानास्तु खगास्तिष्ठन्त्यवारिता ॥

ஆனால் தீய சொற்களால் நல்லோரின் மర్మங்களை வெட்டுபவன்மேல், இப் பறவைகள் அலகால் கொத்தி குத்தி, கட்டுப்பாடின்றி மேலே நின்றிருக்கும்।

Verse 51

यः करोति च पैशुन्यमन्यवागन्यथामतिः । पाट्यते हि द्विधा जिह्वा तस्येत्थं निशितैः क्षुरैः ॥

புறங்கூறலும் பழிச்சொல்லும் செய்பவன்—மனத்தில் ஒன்று, வாயில் ஒன்று பேசுபவன்—அவனுடைய நாக்கு கூரிய கத்திகளால் இரண்டாகப் பிளக்கப்படும்।

Verse 52

माता-पित्रोर्गुरूणाञ्च येऽवज्ञां चक्रुरुद्धताः । त इमे पूयविण्मूत्र-गर्ते मज्जन्त्यधोमुखाः ॥

தாய், தந்தை, ஆசிரியரை இகழும் அகந்தையுடையோர் புழு, மலம், மூத்திரம் நிறைந்த குழியில் தலைகீழாக விழுவார்கள்।

Verse 53

देवतातिथिभूतेषु भृत्येष्वभ्यागतेषु च । अभुक्तवत्सु येऽश्नन्ति तद्वत् पित्रग्निपक्षिषु ॥

தேவர்கள், விருந்தினர், சார்ந்திருக்கும் உயிர்கள், பணியாளர்கள், வந்தடைந்த பயணிகள் ஆகியோருக்கு உணவு அளிக்காமல் தாமே உண்ணுபவர்கள்—அதேபோல் பித்ருக்கள், புனித அக்னி, பறவைகள் பற்றியும்—குற்றத்திற்குரியவர்கள் ஆவர்।

Verse 54

दुष्टास्ते पूयनिर्यास-भुजः सूचীমुखास्तु ते । जायन्ते गिरिवर्ष्माणः पश्यैते यादृशा नराः ॥

அந்த துஷ்டர்கள் புழு (பூய) மற்றும் துர்நாற்றச் சுரப்புகளை உண்ணுவோராகி, ஊசி போன்ற வாய்முகம் உடையவர்களாகவும், மலைப்போன்ற உடலுடன் பிறப்பவர்களாகவும் ஆகின்றனர்—இம்மனிதர்கள் எத்தகைய உயிர்களாக மாறுகின்றனர் என்பதைப் பாருங்கள்।

Verse 55

एकपङ्क्त्या तु ये विप्रमथवेतरवर्णजम् । विषमं भोजयन्तीह विड्भुजस्त इमे यथा ॥

இங்கே பிராமணனையோ அல்லது வேறு வர்ணத்தவரையோ ஒரே வரிசையில் அமர்த்தி உணவளித்தும், சமமின்றி அளிப்பவர்கள்—அவர்கள் மலத்தை உண்ணுவோராக ஆகின்றனர்।

Verse 56

एकसार्थप्रयातं ये निः स्वमर्थार्थिनं नरम् । अपास्य स्वान्नमश्नन्ति त इमे श्लेष्मभोजिनः ॥

ஒரே கரவானில் புறப்பட்டு, ஆதரவற்ற உதவி நாடும் மனிதனை கைவிட்டு, பின்னர் தங்கள் உணவையே உண்ணுவோர்—அவர்கள் சளியை உண்ணுவோராக ஆகின்றனர்।

Verse 57

गोबाह्मणाग्नयः स्पृष्टा यैरुच्छिष्टैर्नरेश्वर । तेषामेतेऽग्निकुम्भेषु लेलिह्यन्त्याहिताः कराः ॥

அரசே, யாருடைய உச்சிஷ்ட மாசினால் பசு, பிராமணன், மற்றும் புனித அக்னி தொடப்படுகின்றனவோ—அவர்களின் கைகள் தீக்கலங்களில் வைக்கப்பட்டு அங்கே அக்கினி நாவுகள் இடையறாது நக்குகின்றன।

Verse 58

सूर्येन्दुतारका दृष्टा यैरुच्छिष्टैस्तु कामतः । तेषां याम्यैर्नरैर्नेत्रे न्यस्तो वह्निः समेध्यते ॥

உச்சிஷ்ட நிலையில் இருந்து திட்டமிட்டு சூரியன், சந்திரன், நட்சத்திரங்களை நோக்கிப் பார்ப்போர்—அவர்களின் கண்களில் யமதூதர்கள் தீயை வைத்து அதை எரியச் செய்கின்றனர்।

Verse 59

गावोऽग्निर्जननी विप्रोज्येष्ठभ्राता पिता स्वसा । जामयो गुरवो वृद्धा यैः स्पृष्टास्तु पदा नृभिः ॥

மாடுகள், அக்னி, தாய், பிராமணர், மூத்த அண்ணன், தந்தை, சகோதரி, திருமண உறவுப் பெண்கள், ஆசிரியர்கள், முதியோர் ஆகியோரைக் காலால் உதைத்தோ காலால் தொட்டோ அவமதிப்போர் மீது கடும் விளைவுகள் தொடரும்।

Verse 60

बद्धाङ्घ्रयस्ते निगडैलौहैरग्निप्रतापितैः । अङ्गारराशिमध्यस्थास्तिष्ठन्त्याजानुदाहिनः ॥

அவர்களின் கால்கள் தீயில் காய்ச்சப்பட்ட இரும்புக் கட்டுகளால் கட்டப்படுகின்றன; எரியும் கரிக்குவியல்களின் நடுவே நின்று அவர்கள் முழங்கால் வரை சுடப்படுகின்றனர்।

Verse 61

पायसं कृशरं छागो देवाऽन्नानि च यानि वै । भुक्तानि यैरसंस्कृत्य तेषां नेत्राणि पापिनाम् ॥

பாயசம், கிருஷரா, ஆட்டிறைச்சி மற்றும் தேவர்களுக்கு நிவேதிக்கப்பட்ட எந்த உணவாயினும்—அவற்றை முறையின்றி உண்ணும் பாவிகள் கண்களுக்கு உரிய தண்டனையை அடைகின்றனர்।

Verse 62

निपातितानां भू-पृष्ठे उद्वृत्ताक्षि निरीक्षताम् । सन्दंशैः पश्य कॄष्यन्ते नरैर्याम्यैर्मुखात्ततः ॥

அவர்கள் தரையில் தள்ளப்பட்டு, மேல்நோக்கி கண்களைத் திருப்பி பார்க்கின்றனர்; பின்னர் யமதூதர்கள் சிமிட்டியால் முகத்திலிருந்து கண்களைப் பறித்தெடுக்கின்றனர்।

Verse 63

गुरु-देव-द्विजातीनां वेदानाञ्च नराधमैः । निन्दा निशामिता यैश्च पापानामभिनन्दताम् ॥

ஆசிரியர்கள், தேவர்கள், இருமுறை பிறந்தோர், வேதங்கள் ஆகியவற்றை இகழ்வதை கேட்டு, அத்தகைய பாவிகளை ஆதரிக்கும் கீழ்மக்களும் தண்டனை அடைவர்।

Verse 64

तेषामयोमयान् कीलानग्निवर्षान् पुनः पुनः । कर्णेषु प्रेरयन्त्येते याम्या विलपतामपि ॥

அவர்கள்மேல் யமதூதர்கள் மீண்டும் மீண்டும் காதுகளில் இரும்புக் குத்திகளைத் தள்ளி, தீமழை பொழிகின்றனர்; அவர்கள் அலறி அழுகின்றனர்।

Verse 65

यैः प्रपा-देव-विप्रौको-देवालयसभाः शुभाः । भङ्क्त्वा विध्वंसमानिताः क्रोधलोभानुवर्तिभिः ॥

கோபமும் பேராசையும் தூண்ட, பொதுப் குடிநீர் நிலையங்கள், தேவர்கள் மற்றும் பிராமணர்களுக்கான தங்குமிடங்கள், கோயில்கள், மங்கலச் சபைமண்டபங்களை உடைத்து அழிப்போர் தண்டனை பெறுவர்।

Verse 66

तेषामेतैः शितैः शस्त्रैर्मुहुर्विलपतां त्वचः । पृथक् कुर्वन्ति वै याम्याः शरीरा॒दतिदारुणाः ॥

அவர்களுக்காக யமனின் மிகக் கொடூர சேவகர்கள் இக்கூரிய ஆயுதங்களால் மீண்டும் மீண்டும் உடலிலிருந்து தோலைப் பிரிக்கின்றனர்; அவர்கள் கதறுகின்றனர்।

Verse 67

गोब्राह्मणार्कमार्गेषु येऽवमेहन्ति मानवाः । तेषामेतानि कॄष्यन्ते गुदेनान्त्राणि वायसैः ॥

மாடு, பிராமணர், சூரியன் தொடர்புடைய பாதைகள் அல்லது இடங்களில் சிறுநீர் கழிப்போர்—அவர்களின் மலவாயிலூடே காகங்கள் குடல்களை இழுத்தெடுக்கின்றன।

Verse 68

दत्त्वा कन्यां च एकस्मै द्वितीयाय प्रयच्छति । स त्वेवं नैकधाच्छिन्नः क्षारनद्यां प्रवाह्यते ॥

ஒருவனுக்குக் கன்னியை அளித்த பின், அவளைக் இரண்டாவனுக்குக் கொடுப்பவன் பல துண்டுகளாக வெட்டப்பட்டு, கடுமையான உப்பு-காரம் நிறைந்த ஆற்றில் இழுத்துச் செல்லப்படுகிறான்।

Verse 69

स्वपोषणपरो यस्तु परित्यजति मानवः । पुत्रभृत्यकलत्रादिबन्धुवर्गमकिञ्चनम् ॥

தன் வாழ்வாதாரத்திலேயே பற்றுகொண்டு, உதவியற்ற உறவினர் வட்டம்—மக்கள், பணியாளர்கள், மனைவி முதலியோர்—அனைவரையும் கைவிடுகிறவன் கடும் கர்மவினையை அடைகிறான்।

Verse 70

दुर्भिक्षे सम्भ्रमे वापि सोऽप्येवं यमकिङ्करैः । उत्कृत्य दत्तानि मुखे स्वमांसान्यश्नुते क्षुधा ॥

பஞ்சம் அல்லது அச்சக் காலத்தில் யமதூதர்கள் அவனையும் இவ்வாறே நடத்துவர்—அவனுடைய சொந்த மாம்சத்தை வெட்டி அவன் வாயில் இடுவர்; பசியால் துடித்து அவன் அதையே உண்ணுவான்।

Verse 71

शरणागतान् यस्त्यजति लोभाद् वृत्त्युपजीविनः । सोऽप्येवं यन्त्रपीडाभिः पीड्यते यमकिङ्करैः ॥

பேராசையால் தன்னைச் சரணடைந்தவர்களையும், வாழ்வாதாரத்திற்குத் தன்னைச் சார்ந்தவர்களையும் கைவிடுகிறவன், யமதூதர்களால் ஆயுத-யந்திர வேதனைகளால் துன்புறுத்தப்படுவான்।

Verse 72

सुकृतं ये प्रयच्छन्ति यावज्जन्म कृतं नराः । ते पिष्यन्ते शिलापेषैर्यथैते पापकर्मिणः ॥

வாழ்நாள் முழுவதும் பெற்ற நன்மைக்கு நன்றியறிதலும் பதில்செயலும் இல்லாதவர்கள், கல்-அரைக்கும் இயந்திரங்களில் அரைக்கப்படுவர்—இத்தகைய தீச்செயலாளர்களைப் போலவே।

Verse 73

न्यासापहारिणो बद्धाः सर्वगात्रेषु बन्धनैः । कृमिवृश्चिककाकोलैर्भुज्यन्तेऽहर्निशं नराः ॥

ஒப்படைக்கப்பட்ட வைப்பு/அமானத்தைத் திருடுபவர்கள், உடலின் எல்லா உறுப்புகளிலும் சங்கிலிகளால் கட்டப்படுவர்; பகல்-இரவு புழுக்கள், தேள்கள், சடலமாம்ச உண்ணும் உயிர்கள் அவர்களைத் தின்றுவிடும்।

Verse 74

क्षुत्क्षामास्तृट्पतज्जिह्वातालवो वेदनातुराः । दिवामैथुनिनः पापाḥ परदारभुजश्च ये ॥

பசியால் சோர்ந்து, தாகத்தால் நாவும் அண்ணமும் உலர்ந்து, வேதனையால் வாடி—பகலில் உடலுறவு செய்பவர்களும், பிறன் மனைவியை அனுபவிக்கும் பரஸ்த்ரீகாமிகளும் இங்கே தண்டனைக்காகக் காட்டப்படுகின்றனர்।

Verse 75

तथैव कण्टकैर्दीर्घैरायसैः पश्य शाल्मलिम् । आरोपिता विभिन्नाङ्गाः प्रभूतासृक्स्रवाविलाः ॥

அதேபோல் நீண்ட இரும்புக் குத்துகளுடைய சால்மலீ மரத்தைப் பார்; மக்கள் அதில் ஏறச் செய்யப்படுகின்றனர், அவர்களின் அங்கங்கள் கிழிக்கப்பட்டு, மிகுந்த இரத்த ஓடைகளால் நனைந்து சிதறுகின்றனர்।

Verse 76

मूषायामपि पश्यैतान् नाश्यमानान् यमानुगैः । पुरुषैः पुरुषव्याघ्र ! परदारावमर्षिणः ॥

அவர்களை யமதூதர்கள் குண்டம்/உலைக்குள் எரித்தழிப்பதையும் பார்—மனுஷப் புலியே—பிறன் மனைவியின்மேல் காமத்தில் கட்டுப்பாடற்றவர்கள் இவ்வாறு அழிக்கப்படுகின்றனர்।

Verse 77

उपाध्यायमधः कृत्वा स्तब्धो योऽध्ययनं नरः । गृह्णाति शिल्पमथवा सोऽप्येवं शिरसा शिलाम् ॥

அகந்தையால் ஆசானை இகழ்ந்து கல்வி கற்கிறவனும்—அல்லது ஒரு கலை/தொழில் கற்றுக்கொள்பவனும்—அவனும் தண்டிக்கப்படுகிறான்; அவன் தலையில் கல்லைச் சுமக்கிறான்।

Verse 78

बिभ्रत् क्लेशमवाप्नोति जनमार्गेऽतिपीडितः । क्षुत्क्षामोऽहर्निशं भारपीडाव्यथितमस्तकः ॥

அந்தக் கல்லைச் சுமந்தபடி அவன் துன்பத்தை அடைகிறான்; பொதுவழியில் கடுமையாகப் பீடிக்கப்படுகிறான்; பகலும் இரவும் பசியால் மெலிந்து, சுமையின் அழுத்தத்தால் தலை வலிக்கிறது।

Verse 79

मूत्रश्लेष्मपुरीषाणि यैरुत्सृष्टानि वारिणि । त इमे श्लेष्मविण्मूत्रदुर्गन्धं नरकं गताः ॥

மூத்திரம், சளி, மலம் ஆகியவற்றால் நீரை மாசுபடுத்தியவர்கள், சளி–மலம்–மூத்திர நாற்றம் நிறைந்த நரகத்திற்கே செல்கின்றனர்।

Verse 80

परस्परञ्च मांसानि भक्ष्यन्ति क्षुधान्विताः । भुक्तं नातिथ्यविधिना पूर्वमेभैः परस्परम् ॥

பசியால் துன்புற்று அவர்கள் ஒருவரின் மாம்சத்தை மற்றவர் உண்ணுகின்றனர்; ஏனெனில் முன்பு விருந்தோம்பல் விதியைப் பின்பற்றாமல், ஒருவரை ஒருவர் பொருட்படுத்தாது உண்பவர்கள் அவர்கள்.

Verse 81

अपविद्धास्तु यैर्वेदा वह्नयश्चाहिताग्निभिः । त इमे शालशृङ्गाग्रात् पात्यन्तेऽधः पुनः पुनः ॥

வேதங்களைத் தள்ளிவிட்டு, புனித அக்னிகளைப் புறக்கணித்தவர்கள்—தீட்சித அக்னிகளைப் பேணுபவர்களாக இருந்தும்—சால மரத்தின் கொம்புபோன்ற உச்சியின் முனையிலிருந்து மீண்டும் மீண்டும் கீழே தள்ளப்படுகின்றனர்।

Verse 82

पुनर्भूपतयो जीर्णा यावज्जीवन्ति ये नराः । इमे कृमित्वमापन्ना भक्ष्यन्तेऽत्र पिपीलिकैः ॥

இந்த மனிதர்கள்—முதுமையடைந்தும் மீண்டும் மீண்டும் ஆட்சியைப் பெற்று இயன்றவரை வாழ முயல்வோர்—இங்கே புழுக்களாகி எறும்புகளால் உண்ணப்படுகின்றனர்।

Verse 83

पतितप्रतिग्रहादानाद्यजनान्नित्यसेवनात् । पाषाणमध्यकीटत्वं नरः सततमश्नुते ॥

பதிதர் (அசுத்தர்) இடமிருந்து தானம் ஏற்றல், அத்தகைய தானங்களைப் பெறல், மேலும் எப்போதும் தடைசெய்யப்பட்டவற்றை உண்ணல்—இதனால் மனிதன் மீண்டும் மீண்டும் கல்லினுள் பூச்சி நிலையைக் அடைகிறான்।

Verse 84

पश्यतो भृत्यवर्गस्य मित्राणामतिथेस्तथा । एको मिष्टान्नभुग् भुङ्क्ते ज्वलदङ्गारसञ्चयम् ॥

பணியாளர்கள், நண்பர்கள், விருந்தினர் பார்த்துக் கொண்டிருக்க ஒருவன் தனியே இனிப்புணவை உண்டால், அவன் நரகத்தில் எரியும் அங்காரக் குவியலையே உண்ணுகிறான்.

Verse 85

वृकैर्भयङ्करैः पृष्ठं नित्यमस्योपभुज्यते । पृष्ठमांसं नृपैतॆन यतो लोकस्य भक्षितम् ॥

அவனுடைய முதுகை அச்சமூட்டும் ஓநாய்கள் இடையறாது கிழித்து உண்ணும்—ஏனெனில் அந்த அரசன் மக்களின் மாம்சத்தை, குறிப்பாக ‘முதுகுமாம்சத்தை’ (காக்க வேண்டியதை) உண்டான்.

Verse 86

अन्धोऽथ बधिरो मूको भ्राम्यतेऽयं क्षुधातुरः । अकृतज्ञोऽधमः पुंसामुपकारेषु वर्तताम् ॥

அவன் குருடனாகி, பின்னர் செவிடனும் ஊமனுமாகி, பசியால் வதைக்கப்பட்டு அலைகிறான்—நன்றிக்கெட்டவன் உதவி, கருணைச் செயல்களால் வாழும் மனிதர்களில் மிகத் தாழ்ந்தவன்.

Verse 87

अयं कृतघ्रो मित्राणामपकारी सुदुर्मतिः । तत्पकुम्भे निपतति ततो यास्यति पेषणम् ॥

இவன் நண்பர் துரோகி, பிறரைத் துன்புறுத்தும் பாவமனம் உடையவன்—சமைக்கும் கொதிகலனில் விழுகிறான்; பின்னர் அரைப்பதற்காக (நசுக்கப்பட) செல்கிறான்.

Verse 88

करम्भवालुकां तस्मात् ततो यन्त्रानपीडनम् । असिपत्रवनं तस्मात् करपत्रेण पाटनम् ॥

அங்கிருந்து அவன் ‘மணல்-கஞ்சி’ (கரகரப்பான கொதிக்கும் குழம்பு) தண்டனையை அடைகிறான்; பின்னர் இயந்திரங்களால் நசுக்கப்படுகிறான். அங்கிருந்து வாள்-இலைக் காடு; பின்னர் அரிவாள்/அரிவாள்போன்ற இலைகளால் வெட்டிக் கிழிக்கப்படுகிறான்.

Verse 89

कालसूत्रे तथा छेदमनेकाश्चैव यातनाः । प्राप्य निष्कृतिमेतस्मान्न वेद्मि कथमेष्यति ॥

காலசூத்திரம், வெட்டுதல் (சேதனம்) மற்றும் பல்வேறு வேதனைகளை அனுபவித்து, அவற்றிலிருந்தும் நிஷ்க்ருதி (பிராயச்சித்தம்) பெற்றபின்பும், அவன் இனி எவ்வாறு அல்லது எந்த முறையில் முன்னே செல்வான் என்பதை நான் அறியேன்.

Verse 90

श्राद्धसङ्गतिनो विप्राः समुत्पत्य परस्परम् । दुष्टा हि निःसृतं फेनं सर्वाङ्गेभ्यः पिबन्ति वै ॥

தவறான லாபத்திற்காக சிராத்தத்தில் ஒட்டிக்கொள்ளும் பிராமணர்கள் ஒருவர்மேல் ஒருவர் பாய்கின்றனர்; களங்கமடைந்து, தங்கள் உடலின் எல்லா உறுப்புகளிலிருந்தும் சுரக்கும் நுரையையே உண்மையாகக் குடிக்கின்றனர்.

Verse 91

सुवर्णस्तेयी विप्रघ्रः सुरापी गुरुतल्पगः । अधश्चोर्ध्वञ्च दीप्ताग्नौ दह्यमानाः समन्ततः ॥

பொன் திருடுபவன், பிராமணனை கொன்றவன், மதுபானி, ஆசிரியரின் படுக்கையை மீறியவன்—இவர்கள் அனைவரும் கொழுந்தெழும் தீயில் கீழும் மேலும் எரிந்து, எல்லாத் திசைகளிலும் சுட்டெரிக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 92

तिष्ठन्त्यब्दसहस्राणि सुबहूनि ततः पुनः । जायन्ते मानवाः कुष्ठ-क्षयरोगादिचिह्नताः ॥

அவர்கள் அங்கே பல ஆயிரம் ஆண்டுகள் தங்குகின்றனர்; பின்னர் மீண்டும் மனிதராகப் பிறக்கின்றனர்; குஷ்டம், க்ஷயம் (சுருங்குநோய்) முதலிய குறிகளால் அடையாளமிடப்படுகின்றனர்.

Verse 93

मृताः पुनश्च नरकं पुनर्जाताश्च तादृशम् । व्याधिमृच्छन्ति कल्पान्तपरिमाणं नराधिप ॥

இறந்தபின் அவர்கள் மீண்டும் நரகத்திற்குச் செல்கின்றனர்; மறுபிறப்பில் அத்தகைய நோயையே அடைகின்றனர்—இவ்வாறு, அரசனே, கல்பாந்தம் வரை அளவாகத் தொடர்கிறது.

Verse 94

गोग्घ्रो न्यूनतरं याति नरके 'थ त्रिजन्मनि । तथोपपातकानाञ्च सर्वेषामिति निश्चयः ॥

பசுவதை செய்தவன் குறுகிய காலம் நரகத்திற்குச் சென்று, பின்னர் மூன்று பிறவிகள் துன்பம் அனுபவிப்பான்; இதுபோல எல்லா உபபாதகப் பாவங்களுக்கும் இதுவே நிலையான முடிவு.

Verse 95

नरकप्रच्युतानि यानि यैर्यैरिहितपातकैः । प्रयान्ति योनिजातानि तन्मे निगदतः शृणु ॥

நான் உரைப்பதைக் கேளுங்கள்—நரகத்திலிருந்து வீழ்ந்த பின், அவர்கள் செய்த பாவங்களின் தன்மைக்கேற்ப பல்வேறு யோனிகளில் எந்தெந்த பிறவிகளை அடைகிறார்கள் என்பதைச் சொல்கிறேன்.