Adhyaya 9: Vasiṣṭha and Viśvāmitra’s Mutual Curse: The Āḍi–Baka Battle and Brahmā’s Pacification

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे हरिश्चन्द्रोपाख्यानं नामाष्टमोऽध्यायः । नवमोऽध्यायः पक्षिण ऊचुः राज्यच्युते हरिश्चन्द्रे गते च त्रिदशालयम् । निश्चक्राम महातेजा जलवासात् पुरोहितः ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீ மார்கண்டேய புராணத்தில் ‘ஹரிச்சந்திரோபாக்யானம்’ எனப்படும் எட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது ஒன்பதாம் அத்தியாயம் தொடங்குகிறது. பறவைகள் கூறின: ஹரிச்சந்திரன் அரசிலிருந்து வீழ்ந்து தேவருலகத்திற்குச் சென்றபோது, ஒளிமிக்க குலபுரோகிதன் தன் நீர்வாசஸ்தலத்திலிருந்து வெளியே வந்தான்.

Verse 2

वशिष्ठो द्वादशाब्दान्ते गङ्गापर्युषितो मुनिः । शुश्राव च समस्तन्तु विश्वामित्रविचेष्टितम् ॥

பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் கடந்தபின், கங்கைக் கரையில் தங்கியிருந்த வசிஷ்ட முனிவர், விசுவாமித்திரனின் செயல்களை முழுமையாகக் கேட்டறிந்தார்.

Verse 3

हरिश्चन्द्रस्य नाशञ्च राज्ञश्चोदारकर्मणः । चण्डालसम्प्रयोगञ्च भार्यातनयविक्रयम् ॥

அவர் நற்கருமங்களில் நிலைத்த அரசன் ஹரிச்சந்திரனின் வீழ்ச்சியையும், சண்டாளர்களுடன் அவன் கொண்ட தொடர்பையும், மேலும் மனைவியும் மகனும் விற்கப்பட்ட செய்தியையும் கேட்டார்.

Verse 4

स श्रुत्वा सुमहाभागः प्रीतिमानवनīपतौ । चकार कोपं तेजस्वी विश्वामित्रऋषिं प्रति ॥

இதைக் கேட்டதும், அரசனிடம் அன்புடைய அந்த மிகப் பாக்கியசாலியும் ஒளிமிக்கவனும், விஸ்வாமித்ர முனிவர்மேல் கோபமடைந்தான்।

Verse 5

वशिष्ठ उवाच मम पुत्रशतं तेन विश्वामित्रेण घातितम् । तत्रापि नाभवत् क्रोधस्तादृशो यादृशो 'द्य मे ॥

வசிஷ்டர் கூறினார்— ‘அந்த விஸ்வாமித்ரன் என் நூறு புதல்வர்களை கொன்றான்; அப்போதும் இன்று எழுந்ததுபோல எனக்குக் கோபம் எழவில்லை।’

Verse 6

श्रुत्वा नराधिपमिमं स्वराज्यादवरīपितम् । महात्मानं महाभागं देवब्राह्मणपूजकम् ॥

அந்த அரசன் தன் சொந்த அரசாட்சியிலிருந்து தள்ளப்பட்டான் என்று—மகாத்மாவும் மிகப் பாக்கியசாலியும் தேவர்கள் மற்றும் பிராமணர்களை வழிபடுபவனும் ஆகிய அவனைப் பற்றி—கேட்டதும், பேசியவருக்கு கோபம் எழுந்தது।

Verse 7

यस्मात् स सत्यवाक् शान्तः शत्रावपि विमत्सरः । अनागाश्चैव धर्मात्मा अप्रमत्‍तो मदाश्रयः ॥

ஏனெனில் அவன் சொற்களில் உண்மையுடையவன், அமைதியானவன், பகைவரிடத்திலும் பொறாமையற்றவன்; குற்றமற்றவன், தர்மாத்மா, விழிப்புள்ளவன், என்னையே சரணமாகக் கொண்டு பக்தியுடையவன்।

Verse 8

सपत्नीभृत्यपुत्रस्तु प्रापितो 'न्त्यां दशां नृपः । स राज्याच्च्यावितो 'नेन बहुशश्च खिलीकृतः ॥

அந்த அரசன் மனைவி, பணியாளர்கள், மகன்களுடன் சேர்ந்து கடைசி துன்பநிலைக்குத் தள்ளப்பட்டான். இவனே அவனை நாட்டிலிருந்து வெளியேற்றித் தொடர்ந்து அவமதித்தான்।

Verse 9

तस्माद् दुरात्मा ब्रह्मद्विट् प्राज्ञानामवरोपितः । मच्छापोपहतो मूढः स बकत्वमवाप्स्यति ॥

ஆகையால் அந்தத் தீய புத்தியுடைய பிராமணத் த்வேஷி—ஞானிகளைத் தாழ்த்தியவன்—என் சாபத்தால் தாக்கப்பட்டு மயக்கமுற்றவனாய் பக்க (கொக்கு/நாரை) யோனியை அடைவான்.

Verse 10

पक्षिण ऊचुः श्रुत्वा शापं महातेजा विश्वामित्रो 'पि कौशिकः । त्वमप्याडिर्भवस्तेवति प्रतिशापमयच्छत ॥

பறவைகள் கூறின—சாபத்தைக் கேட்டதும் மகாதேஜஸ்வி விஸ்வாமித்ர கௌசிகரும் எதிர்சாபம் உரைத்தார்: ‘நீயும் ஆடி ஆகுவாய்.’

Verse 11

अन्यो 'न्यशापात् तौ प्राप्तौ तिर्यक्त्वं परमद्युतī । वशिष्ठः स महातेजा विश्वामित्रश्च कौशिकः ॥

ஒருவரையொருவர் சபித்ததால் அந்த இரு பரமதேஜஸ்விகள்—மகாதேஜஸ்வி வசிஷ்டரும் விஸ்வாமித்ர கௌசிகரும்—திர்யக் (மனிதரல்லாத) நிலையடைந்தனர்.

Verse 12

अन्यजातिसमायोगं गतावप्यamitaujasau । यuyudhāte 'तिसंरब्धौ महाबलपराक्रमau ॥

வேறு பிறவி/இனத்துடன் தொடர்பு கொண்டிருந்தாலும், அளவற்ற வீரியமுடைய அவர்கள்—மிகுந்த கோபமும் பெரும் பலமும் பராக்கிரமமும் உடையவர்களாய்—போரையே தொடர்ந்து செய்தனர்.

Verse 13

योजनानां सहस्रे द्वे प्रमाणेनाडिरुच्छ्रितः । यन्नवत्यधिकं ब्रह्मन् ! सहस्रत्रितयं बकः ॥

ஆடி அளவின்படி இரண்டாயிரம் யோஜன உயரம் எழுந்தது; மேலும், ஓ பிராமணரே, பக்க மூவாயிரம் யோஜனமும் அதற்கு மேலாக தொண்ணூறு (யோஜன) உயரமும் கொண்டது.

Verse 14

तौ तु पक्षप्रहाराभ्यामन्योन्यस्योरुविक्रमौ । प्रहरन्तौ भयं तीव्रं प्रजानाञ्चक्रतुस् तदा ॥

அந்த இரு மகாபராக்கிரமிகளும் தங்கள் இறக்கைத் தாக்குதல்களால் ஒருவரையொருவர் தாக்கினர். தொடர்ந்து நிகழ்ந்த அந்தப் பிரஹாரங்களால் உயிரினங்களிடையே பேரச்சம் எழுந்தது.

Verse 15

विधूय पक्षाणि बको रक्तोद्वृत्ताक्षिराहनत् । आडिं सोऽप्युन्नतग्रीवो बकं पद्भ्यामताडयत् ॥

பகன் இறக்கைகளை அசைத்து—சிவந்த கண்கள் சுழல—எதிரியைத் தாக்கினான். ஆதியும் கழுத்தை உயர்த்தி, தன் கால்களால் பகனை அடித்தான்.

Verse 16

तयोः पक्षानिलापास्ताः प्रपेतुर्गिरयो भुवि । गिरिप्रपाताभिहता चकम्पे च वसुन्धरा ॥

அவர்களின் இறக்கைகளிலிருந்து எழுந்த காற்றின் வேகத்தால் மலைகள் பூமியில் விழுந்தன. மலைகள் இடிந்து மோதிய அதிர்ச்சியால் பூமி நடுங்கத் தொடங்கியது.

Verse 17

क्ष्मा कम्पमाना जलधीनुद्वृत्ताम्बूंश्चकार च । ननामा चैकपार्श्वेन पातालगमनोनमुखी ॥

பூமி நடுங்கியபோது அவள் கடல்களை நீர் பொங்கச் செய்தாள். மேலும் அவள் ஒருபுறம் சாய்ந்து, பாதாளத்தில் இறங்கத் திரும்புகிறவள்போல் தோன்றினாள்.

Verse 18

केचिद् गिरिनिपातेन केचिद् अम्भोधिवारिणा । केचिन् महीसञ्चलनात् प्रययुः प्राणिनः क्षयम् ॥

சிலர் மலைகள் விழுவதால் அழிந்தனர், சிலர் கடல்நீரால்; மேலும் சிலர்—பூமியின் நடுக்கத்தால்—உயிர்கள் அழிவை அடைந்தனர்.

Verse 19

इति सर्वं परित्रस्तं हाहाभूतम् अचेतनम् । जगदासीद् सुसम्भ्रान्तं पर्यस्तक्षितिमण्डलम् ॥

அப்போது அனைத்தும் அச்சத்தால் நடுங்கியது—‘ஹா ஹா’ என்ற அலறல்களால் மயங்கிப் போய்; பூமிமண்டலமே புரண்டுவிட்டதுபோல் உலகம் முற்றிலும் குழம்பியது।

Verse 20

हा वत्स ! हा कान्त ! शिशो ! प्रयाह्येषोऽस्मि संस्थितः । हा प्रियॆ ! कान्त ! शैलोऽयं पतत्याशु पलायताम् ॥

“அய்யோ குழந்தையே! அய்யோ அன்பே! ஓ சிறுவனே—போ, போ! நான் இங்கே நிற்கிறேன். அய்யோ பிரியனே, அன்புக்குரியவனே—இந்த மலை விழுகிறது; விரைவாக ஓடு!”

Verse 21

इत्याकुलीकृते लोके संत्रासविमुखे तदा । सुरैः परिवृतः सर्वैराजगाम पितामहः ॥

இவ்வாறு உலகம் கலங்கிப் பயத்தால் மூழ்கியபோது, பிதாமஹன் பிரம்மா எல்லாத் தேவர்களாலும் சூழப்பட்டு அங்கே வந்தார்।

Verse 22

प्रत्युवाच च विश्वेशास्तावुभावतिको पितौ । युद्धं वा विरमत् वेतल्लोकाः स्वास्थ्यं व्रजन्तु च ॥

அப்போது உலகநாதன் மிகக் கோபமுற்றிருந்த அந்த இருவரையும் நோக்கி—“இந்தப் போர் நிற்கட்டும்; உலகங்கள் மீண்டும் நலமடையட்டும்” என்று கூறினார்।

Verse 23

शृण्वन्तावपि तौ वाक्यं ब्रह्मणोऽव्यक्तजन्मनः । कोपामर्षसमाविष्टौ युयुधाते न तस्थतुः ॥

அவ்யக்த-ஜன்மனான பிரம்மாவின் சொற்களை கேட்டும், அந்த இருவரும்—கோபமும் மனக்கசப்பும் ஆட்கொண்டவர்களாய்—போரிட்டுக் கொண்டே இருந்தனர்; நிற்கவில்லை।

Verse 24

ततः पितामहो देवस्तं दृष्ट्वा लोकसङ्क्षयम् । तयोश्च हितमन्विच्छन् तिर्यग्भावमपानुदत् ॥

அப்போது பிதாமகன் பிரம்மா, உலகங்கள் அழிவை நோக்கிச் செல்கின்றன எனக் கண்டு, இருவரின் நலனையும் நாடி, அவர்களின் மிருகநிலையை நீக்கினார்।

Verse 25

ततस्तौ पूर्वदेहस्थौ प्राह देवः प्रजापतिः । व्युदस्ते तामसे भावे वशिष्ठ०-कौशिकर्षभौ ॥

பின்னர் அவர்கள் தம் முன்னைய உடல்களை மீட்டபோது, பிரஜாபதி எனும் உயிர்களின் ஆண்டவன் பிரம்மா, தமோகுணத்தில் வீழ்ந்திருந்த அந்த இரு முனிவர்சிங்கங்கள்—வசிஷ்டரும் கௌசிகரும்—அவர்களிடம் உரைத்தார்।

Verse 26

जहि वत्स वशिष्ठ त्वं त्वञ्च कौशिक सत्तम । तामसं भावमाश्रित्य ईदृग्युद्धं चिकीर्षितम् ॥

‘நிறுத்து, என் பிள்ளையே—வசிஷ்டா; நீயும், கௌசிகரில் சிறந்தவனே! தாமசப் பண்பைச் சார்ந்து இத்தகைய போரைச் செய்ய விரும்பினீர்.’

Verse 27

राजसूयविपाकोऽयं हरिश्चन्द्रस्य भूपतेः । युवयोर्विग्रहश्चायं पृथिवीक्षयकारकः ॥

‘இது அரசன் ஹரிச்சந்திரனின் ராஜசூய யாகத்தின் பழுத்த விளைவே; மேலும் உங்கள் இந்தச் சண்டை பூமியின் சிதைவுக்கு காரணமாகும்.’

Verse 28

न चापि कौशिकश्रेष्ठस्तस्य राज्ञोऽपरध्यते । स्वर्गप्राप्तिकरो ब्रह्मन्नपकारपदे स्थितः ॥

‘மேலும் கௌசிகரில் சிறந்தவனே! அந்த அரசனுக்கு எதிராக நீ எந்தத் தவறும் செய்யாதே. பிராமணனே, அவன் சொர்க்கப் பெறுதற்குரிய நிலையில் உள்ளான்; தீங்கு விளையும் இடத்தில் அல்ல.’

Verse 29

तपो विघ्नस्य कर्तारौ कामक्रोधवशं गतौ । परित्यजत भद्रं वो ब्रह्म हि प्रचुरं बलम् ॥

நீங்கள் இருவரும் காமம், கோபம் ஆகியவற்றின் வசப்பட்டு தவத்திற்கு தடையாக்கினீர். இதை விட்டுவிடுங்கள்—உங்களுக்கு நலம் உண்டாகுக; பிரம்மதேஜமே மாபெரும் வலிமை.

Verse 30

एवमुक्तौ ततस्तेन लज्जितौ तावुभावपि । क्षमयामासतुः प्रीत्या परिष्वज्य परस्परम् ॥

அவர் இவ்வாறு கூறியபோது அவர்கள் இருவரும் வெட்கமுற்றனர்; அன்புடன் ஒருவரையொருவர் மன்னித்து, பரஸ்பரம் அணைத்துக்கொண்டனர்.

Verse 31

ततः सुरैर्वन्द्यमानो ब्रह्मा लोकं निजं ययौ । वशिष्ठोऽप्यात्मनः स्थानं कौशिकोऽपि स्वामाश्रयम् ॥

பின்னர் தேவர்களால் போற்றப்பட்ட பிரம்மா தம் உலகிற்குச் சென்றார். வசிஷ்டரும் தம் இடத்திற்குச் சென்றார்; கௌசிகரும் தம் அடைக்கலத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 32

एतदाडिबकं युद्धं हरिश्चन्द्रकथां तथा । कथयिष्यन्ति ये मर्त्याः सम्यक् श्रोष्यन्ति चैव ये ॥

இந்த ஆடிபகப் போரையும், ஹரிச்சந்திரன் கதையையும் யார் கூறுவார்களோ—மேலும் யார் அதை முறையாகக் கேட்பார்களோ—

Verse 33

तेषां पापापनॊदन्तु श्रुतं ह्येव करिष्यति । न चैव विघ्नकार्याणि भविष्यन्ति कदाचन ॥

அவர்களுக்கு இதைச் செவிமடுத்தல் மட்டுமே பாவங்களை நீக்கும்; மேலும் எந்தக் காலத்திலும் அவர்களுக்கு தடையுண்டாக்கும் செயல்கள் எழாது.