Adhyaya 41: Yogic Conduct and the Discipline Leading to Siddhi

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे योगसिद्धिर्नाम चत्वारिंशोऽध्यायः । एकचत्वारिंशोऽध्यायः । अलर्क उवाच— भगवन्! योगिनश्चर्यां श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः । ब्रह्मवर्त्मन्यनुसरन् यथा योगी न सीदति ॥

அலர்க்கன் கூறினான்— ஓ பகவனே, யோகியின் முறையான நடத்தையை நான் உண்மையிலே கேட்க விரும்புகிறேன்; பிரம்ம மார்க்கத்தைப் பின்பற்றி யோகி எவ்வாறு மனச்சோர்விலும் வீழ்ச்சியிலும் அகப்படாமல் இருப்பான்?

Verse 2

दत्तात्रेय उवाच— मानापमानौ यावेतौ प्रत्युद्वेगकरौ नृणाम् । तावेव विपरीतार्थौ योगिनः सिद्धिकारकौ ॥

தத்தாத்ரேயர் கூறினார்— மனிதர்களில் கலக்கத்தை உண்டாக்கும் ‘மரியாதை’ மற்றும் ‘அவமரியாதை’ என்ற இரண்டும், யோகிக்கோ எதிர்மறை விதத்தில் சித்தி பெறுவதற்கான காரணங்களாகின்றன.

Verse 3

मानापमानौ यावेतौ तावेवाहुर्विषामृते । अपमानोऽमृतं तत्र मानस्तु विषमं विषम् ॥

மரியாதையும் அவமரியாதையும் விஷமும் அமிர்தமும் எனச் சொல்லப்படுகின்றன; அங்கே அவமரியாதை அமிர்தம், மரியாதை மிகக் கொடிய விஷம்.

Verse 4

चक्षुः पूतं न्यसेत्पादं वस्त्रपूतं जलं पिबेत् । सत्यपूतां वदेद्वाणीं बुद्धिपूतञ्च चिन्तयेत् ॥

கண்களால் பார்த்து ‘தூய்மை’ செய்த இடத்திலே கால்வைக்க வேண்டும்; துணியால் வடிகட்டிய நீரை அருந்த வேண்டும்; உண்மையால் தூய்மையான சொற்களைப் பேச வேண்டும்; விவேகத்தால் தூய்மையான எண்ணங்களைச் சிந்திக்க வேண்டும்.

Verse 5

आतिथ्यश्राद्धयज्ञेषु देवयात्रोत्सवेषु च । महाजनञ्च सिद्ध्यार्थं न गच्छेद्योगवित् क्वचित् ॥

விருந்தோம்பல் விருந்துகள், ஸ்ராத்தங்கள், யாகங்கள், தேவயாத்திரைகள், திருவிழாக்கள்—மேலும் பலர் கூடும் கூட்டங்கள்—இவற்றில் சித்தி பெறவேண்டும் என்ற நோக்கில் யோகத்தை அறிந்தவன் எங்கும் செல்லக் கூடாது.

Verse 6

व्यस्ते विधूमे व्यङ्गारे सर्वस्मिन् भुक्तवज्जने । अटेत योगविद् भैक्ष्यं न तु त्रिष्वेव नित्यशः ॥

சமையல் ஒதுக்கப்பட்டு, புகை தெளிந்து, நெருப்புக் கற்கள் அணைந்து, அனைவரும் உண்டு முடித்த பின், யோகத்தை அறிந்தவன் பிச்சைக்குச் செல்ல வேண்டும்; ஆனால் தினமும் மூன்று வீடுகளிலேயே மட்டும் பிச்சை கேட்கக் கூடாது।

Verse 7

यथैवमवमन्यन्ते जनाः परिभवन्ति च । तथा युक्तश्चरेद्योगी सतां वर्त्म न दूषयन् ॥

மக்கள் அவனை அவமதித்து இகழ்ந்தாலும், யோகி ஒழுக்கத்தில் நிலைத்து தன் நடத்தையைத் தொடர வேண்டும்—நல்லோரின் பாதையை மாசுபடுத்தாமல்।

Verse 8

भैक्ष्यञ्चरेद् गृहस्थेषु यायावरगृहेषु च । श्रेष्ठा तु प्रथमा चेति वृत्तिरस्योपदिश्यते ॥

அவன் இல்லறத்தாரிடமும், யாயாவரர் (சுற்றித் திரியும் பிச்சைக்காரர்) இல்லங்களிலும் பிச்சை நாட வேண்டும். இவ்விரண்டில் முதலாவது—இல்லறத்தாரிடமிருந்து—அவனுக்குச் சிறந்த வாழ்வாதாரமாகக் கூறப்படுகிறது।

Verse 9

अथ नित्यं गृहस्थेषु शालीनैषु चरेद्यतिः । श्रद्धधानेषु दान्तेषु श्रोत्रियेṣu महात्मसु ॥

ஆகையால் துறவி எப்போதும் ஒழுக்கமுடைய, நம்பிக்கையுடைய, புலனடக்கமுடைய, வேத-சாஸ்திரம் அறிந்த (ஸ்ரோத்ரிய) மற்றும் உயர்ந்த மனப்பான்மை கொண்ட இல்லறத்தாரிடையே வழக்கமாகச் செல்ல வேண்டும்।

Verse 10

अत ऊर्ध्वं पश्चापि अदुष्टापतितेषु च । भैक्ष्यचर्या विवर्णेषु जघन्या वृत्तिरिष्यते ॥

அதற்கும் அப்பால் (இன்னும் தாழ்ந்த நிலையில்), தீயோர் அல்லாதபோதும் ஒழுக்கத்திலிருந்து வீழ்ந்தவர்களிடமும், வர்ண ஒழுங்கிற்கு வெளியுள்ளவர்களிடமும் (விவர்ணர்), பிச்சையால் வாழ்தல் மிகத் தாழ்ந்த வாழ்வாதாரமாகக் கருதப்படுகிறது।

Verse 11

भैक्ष्यं यवागूं तक्रं वा पयो यावकमेव वा । फलं मूलं प्रियङ्गुं वा कणपिण्याकसक्तवः ॥

பிச்சையால் கிடைத்த அன்னம், யவ மாந்தம், மோர், பால் அல்லது யவம் மட்டும்; பழங்கள், வேர்கள் அல்லது பிரியங்கு தானியம்; மேலும் தானியம், எண்ணெய்க்கழிவு, மாவு ஆகியவற்றால் செய்யப்பட்ட உணவு—இவையே எளிய, பரிந்துரைக்கப்பட்ட ஆகாரங்கள்.

Verse 12

इत्येते च शुभाहारा योगिनः सिद्धिकारकाः । तत् प्रयुञ्ज्यान्मुनिर्भक्त्या परमेण समाधिना ॥

இவ்வாறு யோகிகளுக்குப் பயனளிக்கும் இவ்வுணவுகள் சித்தியை அளிப்பவை எனக் கூறப்பட்டுள்ளன. ஆகையால் முனிவர் பக்தியுடனும் பரம சமாதி-ஒருமைப்பாட்டுடனும் இவற்றை ஏற்க வேண்டும்.

Verse 13

अपः पूर्वं सकृत् प्राश्य तूष्णीं भूत्वा समाहितः । प्राणायेति ततस्तस्य प्रथमा ह्याहुतिः स्मृता ॥

முதலில் ஒருமுறை நீரை ஆசமனம் செய்து, மௌனமாகச் சித்தம் ஒருமுகப்படுத்தி, பின்னர் ‘ப்ராணாய ஸ்வாஹா’ என்ற மந்திரத்தால் ஹோம அர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்; இதுவே முதல் ஆஹுதி என நினைவுறுத்தப்படுகிறது.

Verse 14

अपानाय द्वितीया तु समानायते चापरा । उदानाय चतुर्थो स्याद्व्यानायेति च पञ्चमी ॥

இரண்டாம் ஆஹுதி அபானனுக்காக; அடுத்தது சமானனுக்காக. நான்காவது உதானனுக்காகவும், ஐந்தாவது வியானனுக்காகவும் ஆகும்.

Verse 15

प्राणायामैः पृथक् कृत्वा शेषं भुञ्जीत कामतः । अपः पुनः सकृत् प्राश्य आचम्य हृदयं स्पृशेत् ॥

இவ்வாறு தனித்தனியாக ப்ராணாயாம-ஆஹுதிகளைச் செய்து, மீதமுள்ளதை விருப்பம்போல் உண்ணலாம். பின்னர் மீண்டும் ஒருமுறை நீரை அருந்தி ஆசமனம் செய்து, இதயத்தைத் தொட வேண்டும்.

Verse 16

अस्तेयं ब्रह्मचर्यञ्च त्यागो 'लोभस्तथैव च । व्रतानि पञ्च भिक्षूणामहिंसापरमाणि वै ॥

அஸ்தேயம், பிரம்மச்சரியம், சந்நியாசம், அபரிக்ரஹம்—இவை யதிகளின் ஐந்து விரதங்கள்; அஹிம்சையே அவற்றின் பரமத் தத்துவம்.

Verse 17

अक्रोधो गुरुशुश्रूषा शौचमाहारलाघवम् । नित्यस्वाध्याय इत्येते नियमाः पञ्च कीर्तिताः ॥

அக்ரோதம், குரு-சுஷ்ரூஷை, சௌசம், லகுவான உணவு, நித்திய ஸ்வாத்யாயம்—இவை ஐந்தும் ‘நியமங்கள்’ என அறிவிக்கப்பட்டன.

Verse 18

सारभूतमुपासीत ज्ञानं यत्कार्यसाधकम् । ज्ञानानां बहुता येयं योगविघ्रकरा हि सा ॥

இலக்கை நிறைவேற்றும் சார-ஞானத்தையே பயில வேண்டும்; ஞானங்களின் இந்தப் பெருக்கம் யோகத்திற்கு தடையாகும்.

Verse 19

इदं ज्ञेयमिदं ज्ञेयमिति यस्तृषितश्चरेत् । अपि कल्पसहस्रेषु नैव ज्ञेयमवाप्नुयात् ॥

தாகத்தால் உந்தப்பட்டு ‘இதை அறிய வேண்டும், அதை அறிய வேண்டும்’ என்று எண்ணி அலைவான்—ஆயிரக் கணக்கான கல்பங்களிலும் பரம ஞேயத்தை அடையான்.

Verse 20

त्यक्तसङ्गो जितक्रोधो लघ्वाहारो जितेन्द्रियः । पिधाय बुद्ध्या द्वाराणि मनो ध्याने निवेशयेत् ॥

பற்றை விட்டு, கோபத்தை வென்று, லகுவாக உண்டு, இந்திரியங்களை அடக்கி—புத்தியால் ‘வாசல்களை’ மூடி மனத்தை தியானத்தில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

Verse 21

शून्येष्वेवावकाशेषु गुहासु च वनेषु च । नित्ययुक्तः सदा योगी ध्यानं सम्यगुपक्रमेत् ॥

தனிமையான திறந்த இடங்களிலும், குகைகளிலும், காடுகளிலும்—எப்போதும் ஒழுக்கமுடையதும் இடையறாது யோகத்தில் இணைந்ததும் ஆன யோகி முறையாக தியானத்தைத் தொடங்க வேண்டும்.

Verse 22

वाग्दण्डः कर्मदण्डश्च मनोदण्डश्च ते त्रयः । यस्यैते नियता दण्डाः स त्रिदण्डी महायतिḥ ॥

வாக்கின் தண்டம், செயலின் தண்டம், மனத்தின் தண்டம்—இவை மூன்றும். இத்தண்டங்களை அடக்கி வைத்தவன் திரிதண்டி; மகாதபஸ்வி ஆவான்.

Verse 23

सर्वमात्ममयं यस्य सदसज्जगदीदृशम् । गुणागुणमयन्तस्य कः प्रियः को नृपाप्रियः ॥

சத்-அசத் எனத் தோன்றும் இவ்வுலகம் முழுவதும் ஆத்மாவே எனக் காண்பவனும், குணம்-அகுணம் இரண்டிற்கும் அப்பாற்பட்டவனும் ஆன அவனுக்கு—அரசே—யார் பிரியர்? யார் அபிரியர்?

Verse 24

विशुद्धबुद्धिः समलोष्टकाञ्चनः समस्तभूतेṣu च तत्समाहितः । स्थानं परं शाश्वतमव्ययञ्च परं हि मत्वा न पुनः प्रजायते ॥

தூய அறிவால் மண் கட்டியும் பொன்னும் சமம் எனக் கருதி, எல்லா உயிர்களிலும் அந்தத் தத்துவத்திலே நிலைத்த மனத்துடன் இருந்து, பரம தாமம் நித்தியமும் அழிவற்றதும் என அறிந்து—அவன் மீண்டும் பிறவான்.

Verse 25

वेदाच्छ्रेṣ्ठाḥ सर्वयज्ञक्रियाś्च यज्ञाज्जप्यं ज्ञानमार्गश्च जप्यात् । ज्ञानाद्ध्यानं सङ्गरागव्यपेतं तस्मिन् प्राप्ते शाश्वतस्योपलब्धिः ॥

வேத பாராயணத்தைவிட உயர்ந்தவை யாகக் கிரியைகள் அனைத்தும்; யாகத்தைவிட உயர்ந்தது ஜபம்; ஜபத்தைவிட உயர்ந்தது ஞான மார்க்கம். ஞானத்தைவிட உயர்ந்தது பற்றும் ராகமும் அற்ற தியானம்; அது நிறைவேறினால் நித்தியத்தின் சாட்சாத்காரம் உண்டாகும்.

Verse 26

समाहितो ब्रह्मपरोऽप्रमादी शुचिस्तथैकान्तरतिर्यतेंद्रियः । समाप्नुयाद्योगमिमं महात्मा विमुक्तिमाप्रोति ततः स्वयोगतः ॥

சமாதானமுற்று பிரம்மநிஷ்டையுடன், விழிப்புடன், தூய்மையுடன், தனிமையை விரும்பி, இந்திரியங்களை அடக்கி வாழும் மகாத்மா இந்த யோகத்தை அடைவான்; பின்னர் தன் யோகத்தாலேயே மோட்சத்தை அடைவான்.