Adhyaya 19: Kartavirya Arjuna at Dattatreya’s Ashram: Boons, Sovereignty, and Vaishnava Praise

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे (… ) नामाष्टादशोऽध्यायः । एकोनविंशोऽध्यायः । पुत्र उवाच — इत्यृषेर्वचनं श्रुत्वा कार्तवीर्यो नरेश्वरः । दत्तात्रेयाश्रमं गत्वा तं भक्त्या समपूजयत् ॥

‘இவ்வாறு ஸ்ரீ மார்கண்டேய புராணத்தில் பதினெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது’ எனக் கொலோபன். பின்னர் பத்தொன்பதாம் அத்தியாயம் தொடங்குகிறது. மகன் கூறினான்—முனிவரின் சொற்களை கேட்ட கார்த்தவீர்யன், மனிதர்களின் தலைவன், தத்தாத்ரேயரின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்று பக்தியுடன் அவரை வழிபட்டான்।

Verse 2

पादसंवाहनाद्येन मध्वाद्याहरणेन च । स्रक्चन्दनादिगन्धाम्बुफलाद्यनयनेन च ॥

பாதங்களை மசாஜ் செய்வது போன்ற சேவைகளாலும், தேன் முதலிய பொருட்களை கொண்டு வருவதாலும், மேலும் மாலைகள், சந்தனம், நறுமணப் பொருட்கள், நீர், பழங்கள் முதலியவற்றை எடுத்துவந்து—அவன் அவரைச் சேவித்தான்।

Verse 3

तथान्नसाधनैस्तस्य उच्छिष्टापोहनेन च । परितुष्टो मुनिर्भूतं तमुवाच तथैव सः ॥

அதேபோல் அவருக்கான உணவைத் தயாரித்து, மீதமிருந்ததை அகற்றியும்—மகிழ்ந்த முனிவர் தன் முன் நின்ற அவனிடம் கூறினார்।

Verse 4

यथैवोक्ताः पुरा देवाः मद्यभोगादिकुत्सनम् । स्त्री चेयं मम पार्श्वस्थेत्येतद्भोगाच्च कुत्सितम् ॥

முன்னொரு காலத்தில் தேவர்கள் மதுபானம், அலட்சியம் முதலியவற்றை கண்டித்ததுபோல—‘இந்தப் பெண் என் அருகில் இருக்கிறாள்’ என்று சொல்லி அத்தகைய இன்பத்தில் மூழ்குவதும் கண்டிக்கத்தக்கதே.

Verse 5

सदैवाहं न मामेवमुपरोद्धुं त्वमर्हसि । अशक्तमुपकाराय शक्तमाराधयस्व भोः ॥

நான் எப்போதும் இப்படியே இருக்கிறேன்; இவ்விதமாக என்னைத் தடுக்க வேண்டாம். இயலாதவன் உதவ முடியாது—ஆகையால் ஐயா, வல்லவனை வழிபடு.

Verse 6

जड उवाच तेनैवमुक्तो मुनिना स्मृत्वा गर्गवचश्च तत् । प्रत्युवाच प्रणम्यैनं स कार्तवीर्यार्जुनस्तदा ॥

ஜடன் கூறினான்: முனிவர் இவ்வாறு உரைத்தபோது, கர்கரின் சொற்களை நினைத்து, கார்த்தவீர்ய அர்ஜுனன் அவருக்கு வணங்கி பதிலுரைத்தான்.

Verse 7

अर्जुन उवाच किं मां मोहयसि देव ! स्वां मायां समुपाश्रितः । अनघस्त्वं तथैवेयं देवी सर्वभवारणिः ॥

அர்ஜுனன் கூறினான்: ஓ தெய்வமே, உன் சொந்த மாயையைச் சார்ந்து என்னை ஏன் மயக்குகிறாய்? நீ குற்றமற்றவன்—இவளும் தேவியே, எல்லாப் பவத்தையும் அழிப்பவள்.

Verse 8

इत्युक्तः प्रीतिमान् देवस्ततस्तं प्रत्युवाच ह । कार्तवीर्यं महाभागं वशीकृतमहीतलम् ॥

இவ்வாறு உரைக்கப்பட்டதும், அன்பால் நிறைந்த அந்தத் தெய்வம், பூமியைத் தன் ஆளுகைக்குள் கொண்டுவந்த மிகப் பாக்கியசாலியான கார்த்தவீர்யனிடம் அப்போது கூறினான்.

Verse 9

वरं वृणीष्व गुह्यं मे यत् त्वया समुदीरितम् । तेन तुष्टिः परा जाता त्वय्यद्य मम पार्थिव ॥

வரம் தேர்ந்தெடு. நீ கூறியது என் மறைத் தத்துவமே; அதனால் இன்று உன்னிடத்தில் எனக்கு உச்சமான திருப்தி உண்டாயிற்று, அரசனே.

Verse 10

ये च मां पूजयिष्यन्ति गन्धमाल्यादिभिर्नराः । मांसमद्योपहारैश्च मिष्टान्नैश्चाज्यसंयुतैः ॥

நறுமணப் பொருட்கள், மலர்மாலைகள் முதலியவற்றால், மேலும் மாம்சமும் மதுவும் நைவேத்யமாக அர்ப்பணித்து, நெய் கலந்த இனிய உணவுகளாலும் என்னை வழிபடுகின்ற ஆண்கள்—

Verse 11

लक्ष्मीसामेतं गीतैश्च ब्राह्मणानां तथार्चनैः । वाद्यैर्मनोहरैर्वीणा-वेणु-शङ्खादिभिस्तथा ॥

—லக்ஷ்மியுடன் கூடி, பாடல்களுடன் கூடி, மேலும் பிராமணர்களை மரியாதை செய்வதுடன்; வீணை, புல்லாங்குழல், சங்கம் முதலிய இனிய இசைக்கருவிகளுடன் (என்னை வழிபடுவர்)—

Verse 12

तेषामहं परां तुष्टिं पुत्रदारधनादिकम् । प्रदास्याम्यवघातञ्च हनिष्याम्यवमन्यताम् ॥

அவர்களுக்கு நான் உச்சமான திருப்தியை அளிப்பேன்—மக்கள், மனைவி, செல்வம் முதலியவை; மேலும் அவர்களுக்கு ஏற்பட்ட தீங்குகளை அழித்து, அவர்கள்மீது நிகழும் அவமதிப்புக்கும் முடிவை ஏற்படுத்துவேன்।

Verse 13

स त्वं वरय भद्रं ते वरं यन्मसेप्सितम् । प्रसादसुमुखस्तेऽहं गुह्यानामप्रकीर्तनात् ॥

ஆகையால் வரம் தேர்ந்தெடு—அது உனக்கு மங்களமாக இருக்கட்டும்—நீ விரும்பும் எந்த வரமாயினும். நீ என் இரகசிய நாமங்களை வெளிப்படுத்தாததால் நான் உன்மேல் அருள்பூர்வமாக இருக்கிறேன்।

Verse 14

कार्तवीर्य उवाच यदि देव प्रसन्नस्त्वं तत् प्रयच्छ ऋद्धिमुत्तमाम् । यया प्रजाः पालयेऽहं न चाधर्ममवाप्नुयाम् ॥

கார்த்தவீர்யன் கூறினான்: பகவனே, நீங்கள் प्रसன்னமாக இருந்தால், எனக்கு உச்சமான செழிப்பையும் உச்சமான வல்லமையையும் அருளுங்கள்; அதனால் நான் குடிகளைப் பாதுகாத்து, அதர்மத்தில் வீழாமல் இருப்பேன்।

Verse 15

परानुसरणे ज्ञानमप्रतिद्वन्द्वतां रणे । सहस्रमाप्तुमिच्छामि बाहूनां लघुतागुणम् ॥

எதிரிகளை எதிர்கொள்வதற்கான ஞானத்தையும், போரில் ஒப்பற்ற வீரத்தையும் எனக்கு அருள்வாயாக. மேலும் விரைவு-இயக்கக் குணம் உடைய ஆயிரம் கரங்களை நான் பெற விரும்புகிறேன்.

Verse 16

असङ्गा गतयः सन्तु शैलाकाशाम्बु-भूमिषु । पातालेषु च सर्वेषु वधश्चाप्यधिकान्नरात् ॥

மலைகளிலும், ஆகாயத்திலும், நீரிலும், பூமியிலும் என் இயக்கம் தடையின்றி இருக்கட்டும்; எல்லாப் பாதாளப் பகுதிகளிலும் அதுபோலவே. மேலும் மிகுந்த வலிமை உடைய மனிதர்களையும் வதம் செய்யும் சக்தியையும் அருள்வாயாக.

Verse 17

तथोन्मार्गप्रवृत्तस्य चास्तु सन्मार्गदेशकः । सन्तु मेऽतिथयः श्लाघ्या वित्तदाने तथाक्षये ॥

நான் தவறான பாதையில் சென்றால், ஒருவன் என்னை நல்வழிக்குத் திருப்பட்டும். என் விருந்தினர்கள் புகழத்தக்கவர்களாக இருக்கட்டும்; தானம் செய்யும் பொருட்டு என் செல்வமும் அச்சயமாக இருக்கட்டும்.

Verse 18

अनष्टद्रव्यता राष्ट्रे ममानुस्मरणेन च । त्वयि भक्तिर्ममैवास्तु नित्यमव्यभिचारिणी ॥

உன் நினைவினால் என் அரசில் செல்வ இழப்பு ஏற்படாதிருக்கட்டும். மேலும் உன்னிடத்தில் என் பக்தி உண்மையிலேயே இடையறாது, எப்போதும் அசையாததாக இருக்கட்டும்.

Verse 19

दत्तात्रेय उवाच यत्र ते कीर्तिताः सर्वे तान् वरान् समवाप्स्यसि । मत्प्रसादाच्च भविता चक्रवर्तो त्वमीश्वरः ॥

தத்தாத்ரேயர் கூறினார்—நீ கூறிய அந்த எல்லா வரங்களையும் நீ பெறுவாய். என் அருளால் நீ சக்கரவர்த்தி, உலகமெங்கும் ஆளும் பேரரசனாக ஆவாய்.

Verse 20

जड उवाच प्रणिपत्य ततस्तस्मै दत्तात्रेयाय सोऽर्जुनः । आनाय्य प्रकृतीः सम्यगभिषेकमगृह्णत ॥

ஜடர் கூறினார்: பிறகு அர்ஜுனன் தத்தாத்ரேயரை வணங்கி, அமைச்சர்களையும் குடிகளையும் (பிரகிருதிகள்) ஒன்று திரட்டி, முறைப்படி முடிசூட்டு விழாவை (அபிஷேகம்) ஏற்றுக்கொண்டான்.

Verse 21

आघोषयामास तदा स्थितो राज्ये स हैहयः । दत्तात्रेयात् परामृद्धिमवाप्यातिबलान्वितः ॥

பிறகு, தன் ராஜ்ஜியத்தில் நிலைபெற்ற அந்த ஹৈஹய மன்னன் ஒரு அறிவிப்பை வெளியிட்டான்; தத்தாத்ரேயரிடமிருந்து உயர்ந்த செல்வத்தைப் பெற்று, அவன் அபரிமிதமான வலிமையைப் பெற்றிருந்தான்.

Verse 22

अद्यप्रभृति यः शस्त्रं मामृतेऽन्यो ग्रहीष्यति । हन्तव्यः स मया दस्युः परिहंसारतोऽपि वा ॥

‘இன்று முதல், என்னைத் தவிர வேறு எவரேனும் ஆயுதம் ஏந்தினால்—அவன் கொள்ளையனாக இருந்தாலும் சரி, அல்லது அகிம்சை வழியில் நடப்பவனானாலும் சரி—அவன் என்னால் கொல்லப்பட வேண்டும்.’

Verse 23

इत्याज्ञप्तेन तद्राष्ट्रे कश्चिदायुधधृङ्नरः । तमृते पुरुषव्याघ्रं बभूवोरुपराक्रमः ॥

இவ்வாறு கட்டளையிடப்பட்ட அந்த ராஜ்ஜியத்தில், அந்த நரசிம்மத்தைத் தவிர வேறு எந்த மனிதனும் ஆயுதம் ஏந்தவில்லை; அங்கு பெரும் வீரம் (அவனிடம் மட்டுமே) எழுந்தது.

Verse 24

स एव ग्रामपालोऽभूत् पशुपालः स एव च । क्षेत्रपालः स एवासीद् द्विजातीनाञ्च रक्षिताः ॥

அவரே கிராமங்களின் காவலரானார்; அவரே கால்நடை மேய்ப்பவராகவும் இருந்தார்; அவரே வயல்களின் காவலராகவும், அந்தணர்களின் (துவிஜர்களின்) பாதுகாவலராகவும் இருந்தார்.

Verse 25

तपस्विनां पालयिता सार्थपालस्तु सोऽभवत् । दस्यु-व्यालाग्नि-शस्त्रादि-भयेऽब्धौ निमज्जताम् ॥

அவன் தவசிகளின் காவலனாகவும், சார்த்தங்களின் (கரவான்களின்) பாதுகாவலனாகவும் ஆனான். பயத்தின் கடலில் மூழ்கியவர்களுக்கு—கொள்ளையர்கள், கொடிய விலங்குகள், தீ, ஆயுதங்கள் முதலியவற்றால்—அவனே அடைக்கலம், பாதுகாப்பு ஆனான்।

Verse 26

अन्यासु चैव मग्नानामापत्सु परवीरहा । स एव संस्मृतः सद्यः समुद्धर्ताभवन्नृणाम् ॥

மற்ற பேரிடர்களிலும் துன்பத்தில் வீழ்ந்தவர்களுக்கு, அந்த பகை-வீரர்களை அழிப்பவன்—நினைவு மட்டும் வந்தாலே—உடனே மனிதர்களின் மீட்பனாக ஆனான்।

Verse 27

अनष्टद्रव्यता चासीत्तस्मिन् शासति पार्थिवे । तेनेष्टं बहुभिर्यज्ञैः समाप्तवरदक्षिणैः ॥

அந்த அரசன் ஆட்சி செய்தபோது செல்வ இழப்பு எதுவும் இல்லை. பல யாகங்கள் முறையாக நடத்தப்பட்டு, சிறந்த தக்ஷிணைகளால் நிறைவு பெற்றன।

Verse 28

तेनैव च तपस्तप्तं संग्रामेष्वभिचेष्टितम् । तस्यार्धिमतिमानञ्च दृष्ट्वा प्राहाङ्गिरा मुनिः ॥

அவன் தவம் செய்தான்; போர்களில் வீர முயற்சி செய்தான். அவனுடைய செழிப்பு மற்றும் மனத்தின் உயர்வு/கர்வம் ஆகியவற்றைக் கண்டு, அங்கிரஸ் முனிவர் கூறினார்।

Verse 29

न नूनं कार्तवीर्यस्य गतिं यास्यन्ति पार्थिवाः । यज्ञैर्दानैस्तपोभिर्वा संग्रामे चातिचेष्टितैः ॥

உண்மையாகவே மற்ற அரசர்கள் கார்த்தவீர்யனின் அந்த நிலை/அடைவை அடையமாட்டார்கள்—யாகங்கள், தானங்கள், தவம், அல்லது போரில் அபூர்வமான வீர முயற்சிகளாலும் கூட।

Verse 30

दत्तात्रेयाद्दिन यस्मिन् स प्रापर्धि नरेश्वरः । तस्मिंस्तस्मिन् दिने यागं दत्तात्रेयस्य सोऽकरोत् ॥

அந்த அரசன் தத்தாத்ரேயரின் அருளால் செழிப்பு பெற்ற அதே நாளிலேயே, தத்தாத்ரேயருக்காக யாகப் பூஜையைச் செய்தான்।

Verse 31

तत्रैव च प्रजाः सर्वास्तस्मिन्नहनि भूपतेः । तस्यर्धिं परमां दृष्ट्वा यागं चक्रुः समाधिना ॥

அங்கேயே, அந்த அரசனின் அதே நாளில், அவனுடைய உன்னத செழிப்பைக் கண்டு, எல்லா குடிமக்களும் ஒருமுக மனத்துடன் யாகப் பூஜை செய்தனர்।

Verse 32

इत्येतत् तस्य माहात्म्यं दत्तात्रेयस्य धीमतः । विष्णोश्चराचरगुरोरनन्तस्य महात्मनः ॥

இவ்வாறு ஞானமிகு தத்தாத்ரேயரின் மகிமை அறிவிக்கப்பட்டது—அவர் விஷ்ணுவே; அசையும் அசையாத அனைத்துயிர்களுக்கும் குரு; மகாத்மா அனந்தன்।

Verse 33

प्रादुर्भावाः पुराणेषु कथ्यन्ते शार्ङ्गधन्विनः । अनन्तस्याप्रमेयस्य शङ्खचक्रगदाभृतः ॥

புராணங்களில் சார்ங்க வில்லைக் கையிலேந்தியவரின் அவதாரங்கள் கூறப்படுகின்றன—அளவிட முடியாத, முடிவிலாத, சங்கம்-சக்கரம்-கதை தாங்கியவர்.

Verse 34

एतस्य परमं रूपं यश्चिन्तयति मानवः । स सुखी स च संसारात् समुत्तीर्णोऽचिराद्भवेत् ॥

எவன் இந்த உன்னத ரூபத்தைத் தியானிக்கிறானோ, அவன் இன்பமடைவான்; விரைவில் சம்சாரத்தைத் தாண்டுவான்।

Verse 35

सदैव वैष्णवानाञ्च भक्त्याहं सुलभोऽस्मि भोः । इत्येवं यस्य वै वाचस्तं कथं नाश्रयेज्जनः ॥

அன்பே! வைஷ்ணவர்களுக்கு பக்தியினால் நான் எப்போதும் எளிதில் அடையத்தக்கவள். இத்தகைய சொற்கள் உடையவரை மக்கள் எவ்வாறு சரணடையாமல் இருப்பர்?

Verse 36

अधर्मस्य विनाशाय धर्माचारार्थमेव च । अनादिनिधनो देवः करोति स्थितिपालनम् ॥

அதர்மத்தை அழிக்கவும், தர்மாசாரத்தை வளர்த்தெழுப்பவும், ஆதியுமில்லா அந்தமுமில்லா பகவான் உலகின் நிலைத்தன்மையைப் பாதுகாக்கிறார்.

Verse 37

तथैव जन्म चाख्यातमलर्कं कथयामि ते । तथा च योगः कथितो दत्तात्रेयेण तस्य वै । पितृभक्तस्य राजर्षेरलर्कस्य महात्मनः ॥

அவ்வாறே கூறப்பட்டபடி அலர்க்கனின் பிறப்பை நான் உனக்குச் சொல்வேன்; மேலும் தத்தாத்ரேயரும் தந்தைபக்தியுடைய அந்த மகாத்ம ராஜரிஷி அலர்க்கனுக்கு யோகத்தை உபதேசித்தார்.