Adhyaya 23: Ashvatara’s Vow for Madalasa and the Bestowal of Musical Science by Sarasvati

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे कुवलयाश्वीयॆ मदालसावियोग नाम द्वाविंशोऽध्यायः । त्रयोविंशोऽध्यायः पुत्रावूचतुः स राजपुत्रः संप्राप्य वेगादात्मपुरं ततः । पित्रोरवन्दिषुः पादौ दिदृक्षुश्च मदालसाम् ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீ மார்கண்டேய புராணத்தின் குவலயாஶ்வ சரிதத்தில் ‘மதாலஸா வியோகம்’ எனப்படும் இருபத்திரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது இருபத்துமூன்றாம் அத்தியாயம் தொடங்குகிறது. இரு புதல்வரும் கூறினர். அந்த அரசகுமாரன் விரைவாகத் தன் நகரை அடைந்து, தந்தை-தாயின் பாதங்களில் வணங்கி, மதாலஸாவைக் காண விரும்பினான்।

Verse 2

ददर्श जनमुद्विग्नमप्रहृष्टमुखं पुरः । पुनश्च विस्मिताकारं प्रहृष्टवदनं ततः ॥

அவன் தன் முன்னே இருந்த மக்களைப் பார்த்தான்—அவர்கள் கவலையால் கலங்கியவர்கள், முகங்களில் மகிழ்ச்சி இல்லை; மீண்டும் அவன் மற்றவர்களையும் கண்டான், அவர்கள் வியப்பால் நிறைந்தவர்கள், முகங்கள் ஆனந்த ஒளியால் பிரகாசித்தன।

Verse 3

अन्यमुत्फुल्लनयनं दृष्ट्या दृष्ट्येतिवादिनम् । परिष्वजन्तमन्योन्यमतिकौतूहलान्वितम् ॥

அவன் மற்றவர்களையும் கண்டான்—கண்கள் விரிந்தவர்களாய், “பார்! பார்!” என்று சொல்லி, ஒருவரை ஒருவர் அணைத்துக்கொண்டு, பெரும் ஆர்வமும் உற்சாகமும் நிறைந்திருந்தனர்।

Verse 4

चिरं जीवोरुकल्याण ! हतास्ते परिपन्थिनः । पित्रोः प्रह्लादय मनस्तथास्माकमकण्टकम् ॥

“நீ நீண்ட ஆயுளுடன் வாழ்வாயாக, மகாபாக்கியவனே! உன்னைத் தாக்கக் காத்திருந்த பகைவர்கள் கொல்லப்பட்டனர். இப்போது உன் தாய்-தந்தையின் மனங்களை மகிழ்விப்பாயாக—எங்கள் பாதையையும் முள்ளற்றதாக (துன்பமற்றதாக) ஆக்குவாயாக.”

Verse 5

पुत्रावूचतुः इत्येवं वादिभिः पौरैः पुरः पृष्ठे च संवृतः । तत्क्षणप्रभवानन्दः प्रविवेश पितुर्गृहम् ॥

நகர மக்கள் முன்பும் பின்னும் சூழ்ந்து இவ்வாறு கூறியபோது, அவன் அந்தக் கணமே எழுந்த ஆனந்தத்துடன் தன் தந்தையின் இல்லத்தில் நுழைந்தான்।

Verse 6

पिता च तं परिष्वज्य माता चान्ये च बान्धवाः । चिरं जीवेतिकल्याणीर्ददुस्तस्मै तदाशिषः ॥

அவனது தந்தை அவனை அணைத்தார்; அவனது தாயும் மற்ற உறவினர்களும் அவ்வாறே அணைத்தனர். பின்னர் “நீ நீண்ட ஆயுளுடன் வாழ்வாயாக” என்று கூறி மங்கள ஆசீர்வாதங்களை அளித்தனர்।

Verse 7

प्रणिपत्य ततः सोऽथ किमेतदिति विस्मितः । पप्रच्छ पितरं तात ! सोऽस्मै सम्यक् तदुक्तवान् ॥

அப்போது அவன் வியப்புடன் வணங்கி தந்தையிடம் கேட்டான்—“தந்தையே, இது என்ன?” அப்போது தந்தை அதனை அவனுக்கு முறையாகவும் தெளிவாகவும் விளக்கினார்।

Verse 8

स भार्यां तां मृतां श्रुत्वा हृदयेष्टां मदालसाम् । पितरौ च पुरो दृष्ट्वा लज्जाशोकाब्धिमध्यगः ॥

தன் அன்புப் பெண் மடாலசா இறந்தாள் என்று கேட்டும், முன்னே தன் பெற்றோரை கண்டும், அவன் வெட்கமும் துயரமும் நிறைந்த கடலில் மூழ்கினான்।

Verse 9

चिन्तयामास सा बाला मां श्रुत्वा निधनं गतम् । तत्याज जीवितं साध्वी धिङ्मां निष्ठुरमानसम् ॥

“அந்த இளம்பெண் நிச்சயமாக எண்ணியிருப்பாள்—‘நான் இறந்தேன் என்று கேட்டதும் அந்தப் பதிவிரதை உயிரை விட்டாள்.’ அய்யோ, என்னைச் சபிக்க வேண்டும்—நான் கொடூர இதயன்!”

Verse 10

नृशंसोऽहमनार्योऽहं विना तां मृगलोचनाम् । मत्कृते निधनं प्राप्तां यज्जीवाम्यतिनिर्घृणः ॥

“நான் இரக்கமற்றவன்; அந்த மான்விழியாள் இல்லாமல் நான் தகுதியற்றவன், நற்பண்பற்றவன். என் காரணத்தாலே அவள் மரணமடைந்தாள்—ஆனால் நான் இன்னும் உயிரோடு, கருணையற்றவனாய் இருக்கிறேன்!”

Verse 11

पुनः स चिन्तयामास परिसंस्तभ्य मानसम् । मोहोद्गममपास्याशु निःश्वस्योच्छ्वस्य चातरः ॥

மீண்டும் அவன் மனத்தை நிலைநிறுத்தி சிந்தித்தான்; எழுந்துவரும் மயக்கத்தை விரைவில் தள்ளிவிட்டு, கலக்கமும் அசைவுமுடன் மூச்சை உள்ளே வெளியே இழுத்துவிட்டான்।

Verse 12

मृतेति सा मन्ममित्तं त्यजामि यदि जीवितम् । किं मयोपकृतं तस्याः श्लाघ्यमेतत्तु योषिताम् ॥

நான் ‘அவள் இறந்தாள்’ என்று எண்ணி உயிரைத் துறந்தால், அவளுக்காக நான் செய்த நன்மை என்ன? பெண்களுக்கு இத்தகைய தியாகமே புகழத்தக்கது (உதாரமானது) எனப் பாராட்டப்படுகிறது.

Verse 13

यदि रोदिमि वा दीनो हा प्रियेति ! वदन्मुहुः । तथाप्यश्लाघ्यमेतन्नो वयं हि पुरुषाः किल ॥

நான் துயரால் கலங்கி மீண்டும் மீண்டும் ‘அய்யோ, என் பிரியமே!’ என்று அழுதாலும், அதுவும் எங்களுக்குப் புகழத்தக்கதல்ல; ஏனெனில் நாங்கள் ஆண்களே.

Verse 14

अथ शोकजडो दीनो स्त्रजा हीनो मलान्वितः । विपक्षस्य भविष्यामि ततः परिभवास्पदम् ॥

அப்போது துயரால் மந்தமடைந்து, துன்புற்று, மாலையின்றி, அசுத்தமாகவும் அழுக்கடைந்தவனாகவும் இருந்து, என் பகைவர்களின் இகழ்ச்சிக்குரிய இலக்காக ஆகிவிடுவேன்.

Verse 15

मयारिशातनं कार्यं राज्ञः शुश्रूषणं पितुः । जीवितं तस्य चायत्तं सन्त्याज्यं तत्कथं मया ॥

நான் போரில் பகைவர்களை அழிக்க வேண்டும்; அரசனைச் சேவிக்க வேண்டும்; தந்தையைப் பணிவிடை செய்ய வேண்டும். என் உயிர் அதன்மேலே சார்ந்துள்ளது—அப்படியிருக்க நான் அதை எவ்வாறு துறக்க முடியும்?

Verse 16

किंत्वत्र मन्ये कर्तव्यस्त्यागो भागस्य योषितः । स चापि नोपकाराय तन्वङ्ग्याः किन्तु सर्वथा ॥

ஆனால் இங்கே என் எண்ணம் என்னவெனில்—அந்தப் பெண்ணுக்காக என் பங்கினைத் துறக்க வேண்டும்; ஆயினும் அதுவும் அந்த மெலிந்த அங்கங்களையுடையவளின் நலனுக்காக அல்ல, முற்றிலும் வேறு நோக்கத்திற்காகவே.

Verse 17

मया नृशंस्यं कर्तव्यं नोपकार्यपकारि च । या मदर्थे 'त्यजत प्राणांस्तदर्थे 'ल्पमिदं मम ॥

நான் கடுமையான செயலும் செய்ய வேண்டியுள்ளது—இது ‘உதவுபவனுக்கு உதவி’ அல்ல, ‘தீங்கு செய்யாதவனுக்கு தீங்கு’வும் அல்ல; எனக்காக உயிர் துறந்த அவளுடன் ஒப்பிடின், என் இத்தியாகம் மிகச் சிறிதே।

Verse 18

पुत्रावूचतुरिति कृत्वा मतिं सो 'थ निष्पाद्योदकदानिकम् । क्रियाश्चानन्तरं कृत्वा प्रत्युवाच ऋतध्वजः ॥

இரு புதல்வரும் கூறிய பின் அவர் தீர்மானித்து நீரார்ப்பணம் செய்தார்; பின்னர் அதன்பின் செய்யவேண்டிய சடங்குகளை நிறைவேற்றி, ருதத்வஜன் பதிலுரைத்தான்।

Verse 19

ऋतध्वज उवाच यदि सा मम तन्वङ्गी न स्याद्भार्या मदालसा । अस्मिन् जन्मनि नान्या मे भवित्री सहचारिणी ॥

ருதத்வஜன் கூறினான்: அந்த மெலிந்த அங்கங்களையுடைய மதாலசா என் மனைவி அல்லையெனில், இவ்வாழ்வில் வேறு எந்தப் பெண்ணும் என் துணைவியாக இருப்பதில்லை।

Verse 20

तामृते मृगशावाक्षीं गन्धर्वतनयामहम् । न भोक्ष्ये योषितं काञ्चिदिति सत्यं मयोदितम् ॥

கந்தர்வக் கன்னி, மான்விழியாளான அவளைத் தவிர நான் வேறு எந்தப் பெண்ணையும் அனுபவிக்கமாட்டேன்; இது நான் உரைத்த உண்மை.

Verse 21

सद्धर्मचारिणीं पत्नीं तां मुक्त्वा गजगामिनीम् । काञ्चिन्नाङ्गीकरिष्यामीत्येतत् सत्यं मयोदितम् ॥

நல்ல தர்மத்தில் நடக்கும், யானைநடையுடைய அந்த மனைவியைத் தவிர நான் வேறு ஒருத்தியையும் ஏற்கமாட்டேன்; இது நான் உரைத்த உண்மை.

Verse 22

पुत्रावूचतुः परित्यज्य च स्त्रीभोगान् तात! सर्वंस्तया विना । क्रीडन्नास्ते समं तुल्यैर्वयस्यैः शीलसम्पदा ॥

இரு புதல்வரும் கூறினர்—தந்தையே, அவள் இல்லாமல் அவன் பெண்களுடன் தொடர்புடைய எல்லா இன்பங்களையும் துறந்துவிட்டான். தன் வயதும் இயல்பும் ஒத்த தோழர்களுடன் மட்டும் விளையாடிக் கொண்டே இருக்கிறான்.

Verse 23

एतत्तस्य परं कार्यं तात! तत् केन शक्यते । कर्तुमत्यर्थदुष्प्राप्यमीश्वरैः किमुतेतरैः ॥

தந்தையே, இதுவே அவனுடைய உச்ச இலக்கு; அதை யார் நிறைவேற்ற முடியும்? அது வல்லவர்களுக்கே மிக அரிது; பிறருக்கு எவ்வளவு கடினமோ!

Verse 24

जड उवाच इति वाक्यं तयोः श्रुत्वा विमर्शमगमत्पिता । विमृश्य चाह तौ पुत्रौ नागराट् प्रहसन्निव ॥

ஜடன் கூறினான்—அவ்விருவரின் சொற்களை கேட்ட தந்தை சிந்தனையில் ஆழ்ந்தான்; பின்னர் ஆராய்ந்து நாகராஜன் புன்னகை பூத்தவனாய் தன் இரு மகன்களிடம் கூறினான்.

Verse 25

नागराडश्वतर उवाच यद्यशक्यमिति ज्ञात्वा न करिष्यन्ति मानवाः । कर्मण्युद्यममुद्योगहाण्या हानिस्ततः परम् ॥

நாகராட் அச்வதரன் கூறினான்—‘இது இயலாது’ என்று எண்ணி மக்கள் செயலில் இறங்காவிட்டால், செயலில் முனைவும் முயற்சியும் குன்றி, முடிவில் மேலும் அழிவே ஏற்படும்.

Verse 26

आरभेत नरः कर्म स्वपौरुषमहापयन् । निष्पत्तिः कर्मणो दैवे पौरुषे च व्यवस्थिताः ॥

மனிதன் தன் முயற்சியை கைவிடாமல் செயலைத் தொடங்க வேண்டும். செயல் நிறைவேற்றம் தெய்வமும் மனித முயற்சியும்—இரண்டிலும் நிலைபெற்றுள்ளது.

Verse 27

तस्मादहं तथा यत्नं करिष्ये पुत्रकावितः । तपश्चर्यां समास्थाय यथैतत् साध्यतेऽचिरात् ॥

ஆகையால், என் மக்களே, உங்கள் தூண்டுதலால் நான் அத்தகைய முயற்சியை மேற்கொள்வேன்; தவத்தைத் தொடங்கி, இது தாமதமின்றி நிறைவேறுமாறு செய்வேன்।

Verse 28

जड उवाच एवमुक्त्वा स नागेन्द्रः प्लक्षावतरणं गिरेः । तीर्थं हिमवतो गत्वा तपस्तेपे सुदुश्चरम् ॥

ஜடன் கூறினான்—இவ்வாறு சொல்லி, நாகங்களின் அதிபதியான அந்த ஆண்டவன், இமவத் மலையின் ‘ப்லக்ஷாவதரணம்’ எனப்படும் புனித தீர்த்தத்திற்குச் சென்று, அங்கே தாங்க இயலாத கடுந்தவம் செய்தான்।

Verse 29

तुष्टाव गीर्भिश्च ततस्तत्र देवीṃ सरस्वतीम् । तन्मना नियताहारो भूत्वा त्रिषवणाप्लुतः ॥

பின்னர் அவன் அங்கே தேவியான சரஸ்வதியை ஸ்தோத்திரங்களால் போற்றினான்; மனத்தை அவளில் நிலைநிறுத்தி, ஒழுங்கான உணவுடன் வாழ்ந்து, மூன்று சந்திகளிலும் நீராடினான்।

Verse 30

अश्वतर उवाच जगद्धात्रीमहं देवीमारिराधयिषुः शुभाम् । स्तोष्ये प्रणम्य शिरसा ब्रह्मयोनिṃ सरस्वतीम् ॥

அஸ்வதரன் கூறினான்—உலகைத் தாங்கும் அந்த மங்கள தேவியை அருள்பெற விரும்பி, பிரம்மாவின் மூலமான சரஸ்வதியைத் தலைவணங்கி நான் போற்றுவேன்।

Verse 31

सदसद्देवि! यत् किंचिन्मोक्षवच्चार्थवत् पदम् । तत्सर्वं त्वय्यसंयोगं योगवद्देवि! संस्थितम् ॥

ஓ தேவியே! இருப்பும் இல்லாமையும் எனும் நிலையில் உள்ள எந்தச் சொல்/உச்சரிப்பும்—மோக்ஷம் தருவதாக இருந்தாலும், பொருள் தருவதாக இருந்தாலும்—அவை அனைத்தும் யோகம்போல் பிரிக்கமுடியாதவாறு உம்முள் நிலைத்துள்ளன।

Verse 32

त्वमक्षरं परं देवि ! यत्र सर्वं प्रतिष्ठितम् । अक्षरं परमं देवि ! संस्थितं परमाणुवत् ॥

ஓ தேவி, நீயே பரம அக்ஷரம் (அழிவிலி); உன்னிலே அனைத்தும் நிலைபெற்றுள்ளது. ஓ தேவி, நீயே அந்த உயர்ந்த அக்ஷரம்; அணுவைப் போல நுண்மையாகவும், எங்கும் நிறைந்தும், ஆதாரமாகவும் திகழ்கிறாய்.

Verse 33

अक्षरं परमं ब्रह्म विश्वञ्चैतत् क्षरात्मकम् । दारुण्यवस्थितो वह्निर्भौमाश्च परमाणवः ॥

பரம பிரம்மம் அக்ஷரம் (அழிவிலி); ஆனால் இந்த முழு பிரபஞ்சம் க்ஷர (அழிவுடைய) இயல்புடையது. மரத்தில் தீ உறைவதுபோல், பௌத அணுக்கள் வெளிப்பட்ட உலகின் நுண் ஆதாரமாக உறைகின்றன.

Verse 34

तथा त्वयि स्थितं ब्रह्म जगच्चेदमशेषतः । ओङ्काराक्षरसंस्थानं यत्तु देवि ! स्थिरास्थिरम् ॥

அதேபோல் உன்னிலே பிரம்மம் உறைகிறது; இந்த முழு பிரபஞ்சமும் எஞ்சாமலே உன்னிலே உள்ளது. மேலும் ‘ஓம்’ என்ற அక్షரத்தில் நிலைபெற்றது எதுவோ—ஓ தேவி—அசையும் அசையாத அனைத்தும் உன்னிலேதான் உள்ளது.

Verse 35

तत्र मात्रात्रयं सर्वमस्ति यद्देवि नास्ति च । त्रयो लोकास्त्रयो वेदास्त्रैविद्यं पावकत्रयम् ॥

அங்கே ‘ஓம்’ என்பதின் மூன்று மாத்திரைகளின் திரயத்தில் இருப்பதெல்லாம்—இல்லாததும்கூட (அவ்யக்த அர்த்தத்தில்)—அனைத்தும் அடங்கியுள்ளது. மூன்று உலகங்கள், மூன்று வேதங்கள், மும்மடங்கு புனித அறிவு, மூன்று அக்னிகளும் உள்ளன.

Verse 36

त्रीणि ज्योतींषि वर्णाश्च त्रयो धर्मागमास्तथा । त्रयो गुणास्त्रयः शब्दस्त्रयो वेदास्तथाश्रमाः ॥

மூன்று ஒளிகள் உள்ளன; வர்ணங்களும் மூன்று; அதுபோல தர்ம மரபுகள்/உபதேசங்களும் மூன்று. மூன்று குணங்கள், மூன்று ஸ்வரங்கள் (வேத உச்சரிப்பு), மூன்று வேதங்கள், அதுபோல ஆசிரமங்களும் மும்மடங்காகக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 37

त्रयः कालास्तथावस्थाः पितरोऽहर्निशादयः । एतन्मात्रात्रयं देवि ! तव रूपं सरस्वति ॥

மூன்று காலங்களும் அதுபோல மூன்று நிலைகளும்; பித்ருக்கள், பகல்-இரவு முதலிய அனைத்தும் அதில் அடங்குகின்றன. தேவி, இதுவே மாத்ரைகளின் மும்மை—இதுவே சரஸ்வதியாகிய உன் ரூபம்.

Verse 38

विभिन्नदर्शिनामाद्या ब्रह्मणो हि सनातनाः । सोमसंस्था हविः संस्थाः पाकसंस्थाश्च सप्त याः ॥

வேறுபட்ட கருத்துடையோருக்காகப் பிரம்மனின் பழமையான, நித்திய ரூபங்கள் முதன்மையானவை எனக் கூறப்படுகின்றன. அவை ஏழு: சோம-ஸம்ஸ்தைகள், ஹவிஸ் (ஆஹுதி)-ஸம்ஸ்தைகள், மற்றும் பாக-ஸம்ஸ்தைகள்.

Verse 39

तास्त्वदुच्चारणाद्देवि ! क्रियन्ते ब्रह्मवादिभिः । अनिर्देश्यं तथा चान्यदर्धमात्रान्वितं परम् ॥

தேவி, அந்த (ஏழும்) பிரம்மவித்துக்கள் உன் உச்சாரண சக்தியாலேயே நிறைவேற்றுகின்றனர். மேலும் இன்னொரு பரமத் தத்துவமும் உள்ளது—வாக்கால் சொல்ல இயலாதது, ‘அர்த்த-மாத்ரா’ உடையது.

Verse 40

अविकार्यक्षयं दिव्यं परिणामविवर्जितम् । तवैत्तत्परमं रूपं यन्न शक्यं मयोदितुम् ॥

மாற்றமற்றது, முதுமையற்றது, தெய்வீகமானது, பரிணாமமற்றது—இதுவே உன் பரம ரூபம்; அதை நான் சொற்களால் வெளிப்படுத்த இயலேன்.

Verse 41

न चास्ये न च तज्जिह्वा ताम्रोष्ठादिभिरुच्यते । इन्द्रोऽपि वसवो ब्रह्मा चन्द्रार्कौ ज्योतिरेव च ॥

இங்கே ‘வாய்’ இல்லை, ‘நாக்கு’வும் இல்லை—சிவந்த உதடுகள் முதலிய உடல்-உபகரணங்கள் எனச் சொல்லப்படுவது அங்கே பொருந்தாது. அந்த நிலையில் இந்திரன், வசுக்கள், பிரம்மா, மேலும் சந்திரன்-சூரியனும் வெறும் ஒளிமட்டுமே (சார்ந்த பிரகாசம்).

Verse 42

विश्वावासं विश्वरूपं विश्वेशं परमेश्वरम् । सांख्यवेदान्तवादोक्तं बहुशाखास्थिरीकृतम् ॥

தேவி! நீயே உலகத்தின் ஆதாரம், விஸ்வரூபிணி, அனைத்திற்கும் ஈச்வரி, பரம ஆளுநி—சாங்க்யம், வேதாந்தம் ஆகிய சித்தாந்தங்களால் அறிவிக்கப்பட்டு, பல சாஸ்திரக் கிளைகளிலும் நிறுவப்பட்டவள்.

Verse 43

अनादिमध्यानिधनं सदसन्न सदेव यत् । एकान्त्वनेकं नाप्येकं भवभेदसमाश्रितम् ॥

ஆதி, நடு, முடிவு அற்றது; இருப்பும் இல்லாமையும் ஆகி, ஆயினும் உண்மையில் ‘சத்’ ஆக இருப்பது; ஒன்றாக இருந்தும் பலவாக, வெறும் ஒன்றே அல்ல—வெளிப்பட்ட இருப்பின் வேறுபாடுகளை ஆதாரமாகக் கொண்டது.

Verse 44

अनाख्यं षड्गुणाख्यञ्च वर्गाख्यं त्रिगुणाश्रयम् । नानाशक्तिमतामेकं शक्तिवैभविकं परम् ॥

நீ வர்ணிக்க இயலாதவள்; ஆயினும் ஆறு குணங்களால் பெயரிடப்படுகிறாய். குழுக்களாக வகைப்படுத்தப்பட்டு, முக்குணங்களில் நிலைபெற்றவள்—எனினும் பல சக்திகளுள் நீயே ஒரே பரம சக்தி; உன் ஐஸ்வர்யம் சக்தியே ஆகும்.

Verse 45

सुखासुखं महासौख्यरूपं त्वयि विभाव्यते । एवं देवि ! त्वया व्याप्तं सकलं निष्कलञ्च यत् । अद्वैतावस्थितं ब्रह्म यच्च द्वैते व्यवस्थितम् ॥

இன்பம், துன்பம், மேலும் பரமானந்தத்தின் ரூபம்—இவை அனைத்தும் உன்னிலேயே தியானிக்கப்படுகின்றன. ஆகவே, தேவி, உன்னாலே எல்லாம் வியாபித்துள்ளது—அவயவமுள்ளதும் அவயவரற்றதும்; அத்வைதத்தில் நிலைபெற்ற பிரம்மமும், த்வைதத்தில் நிலைபெற்ற தத்துவமும் கூட.

Verse 46

येऽर्था नित्या ये विनश्यन्ति चान्ये ये वा स्थूला ये च सूक्ष्मातिसूक्ष्माः । ये वा भूमौ येऽन्तरीक्षेऽन्यतो वा तेषां तेषां त्वत्त एवोपलब्धिः ॥

எவை நித்தியமானவை, எவை பிறகு அழிவன; எவை ஸ்தூலமானவை, எவை ஸூக்ஷ்மம் அல்லது அதி-ஸூக்ஷ்மம்; பூமியில், அந்தரிக்ஷத்தில் அல்லது வேறெங்கும்—அவை அனைத்தும் உன்னாலேயே அறியப்படுகின்றன.

Verse 47

यच्चामूर्तं यच्च मूर्तं समस्तं यद्वा भूतेष्वेकमेकञ्च किञ्चित् । यद्दिव्यस्ति क्ष्मातले खेऽन्यतो वा त्वत्सम्बद्धं त्वत्स्वरैर्व्यञ्जनैश्च ॥

உருவமற்றதும் உருவமுடையதும்—அனைத்தும்; உயிரினங்களில் உள்ள ஒவ்வொரு தனிப்பொருளும்; பூமியில், வானில் அல்லது வேறெங்கும் உள்ள தெய்வீகமான அனைத்தும்—அவை அனைத்தும் உன்னோடு தொடர்புடையவை; உன் உயிரெழுத்து மெய்யெழுத்துகளால் வெளிப்படுகின்றன।

Verse 48

जड उवाच एवं स्तुता तदा देवी विष्णोर्जिह्वा सरस्वती । प्रत्युवाच महात्मानं नागमश्वतरं ततः ॥

ஜடன் கூறினான்: இவ்வாறு போற்றப்பட்ட தேவியான—விஷ்ணுவின் நாவாகிய சரஸ்வதி—அப்போது மகாத்மா நாகன் அஸ்வதரனுக்கு பதிலளித்தாள்।

Verse 49

सरस्वत्युवाच वरं ते कंबलब्रातः प्रयच्छाम्युरगाधिप । तदुच्यतां प्रदास्यामि यत्ते मनसि वर्तते ॥

சரஸ்வதி கூறினாள்: கம்பலனின் சகோதரனே, நாகங்களின் தலைவனே, உனக்கு வரம் அளிக்கிறேன். உன் மனத்தில் இருப்பதைச் சொல்—அதனை அனைத்தையும் நான் அருள்வேன்।

Verse 50

अश्वतर उवाच सहायं देहि देवि ! त्वं पूर्वं कंबलमेव मे । समस्तस्वरसंबन्धमुभयोः संप्रयच्छ च ॥

அஸ்வதரன் கூறினான்: தேவி, முதலில் என் சகோதரன் கம்பலனுக்கு செய்ததுபோல் எனக்கும் உதவி அருள்வாயாக. மேலும் எங்களிருவருக்கும் எல்லா ஸ்வரங்களின் முழுமையான தொடர்பு/அறிவை வழங்குவாயாக।

Verse 51

सरस्वत्युवाच सप्त स्वराः ग्रामरागाः सप्त पन्नगसत्तम ! कीटकानि च सप्तैव तावतीश्चापि मूर्च्छनाः ॥

சரஸ்வதி கூறினாள்: நாகங்களில் சிறந்தவனே, ஏழு ஸ்வரங்கள் உள்ளன; ஏழு கிராம-ராகங்கள் உள்ளன; ஏழு கீடகங்களும் உள்ளன—அதேபோல் மூர்ச்சனைகளும் ஏழே।

Verse 52

तालाश्चैकोनपञ्चाशत्तथा ग्रामत्रयं च यत् । एतत्सर्वं भवान् गाता कंबलश्च तथानघ ॥

நாற்பத்தொன்பது தாளங்களும் மூன்று கிராமங்களும்—இவை அனைத்திலும் நீ அறிஞனும் பாடகரும் ஆவாய்; பாவமற்றவனே, கம்பலனும் அதுபோலவே ஆவான்.

Verse 53

ज्ञास्यसे मत्प्रसादेन भुजगेन्द्रापरं तथा । चतुर्विधं पदं तालं त्रिः प्रकारं लयत्रयम् ॥

என் அருளால் நீ மற்றொரு நாகாதிபதியையும் அறிந்துகொள்வாய்; நான்கு வகைப் ‘பதம்’, தாளம், மூன்று வகை வேறுபாடுகள், மேலும் லயங்களின் மும்மையும் அறிந்துகொள்வாய்.

Verse 54

यदित्रयं तथाऽतोद्यं मया दत्तं चतुर्विधम् । एतद्भवान् मत्प्रसादात् पन्नगेन्द्रापरं च यत् ॥

மும்மை (ஒரு தொகுதி) மற்றும் நான்கு வகை ஆத்தோத்தியம் (வாத்தியங்கள்) இவற்றை நான் அளித்தேன். என் அருளால் இதையும், மற்ற நாகாதிபதியுடன் தொடர்புடைய அனைத்தையும் நீ அறிந்துகொள்வாய்.

Verse 55

अस्यान्तर्गतमा यत्तं स्वरव्यञ्जनसंमितम् । तदशेषं मया दत्तं भवतः कंबलस्य च ॥

இதில் உயிரெழுத்துகளும் மெய்யெழுத்துகளும் சார்ந்து அவைகளால் அளவிடப்படுவது எதுவோ—அதன் முழுமையையும் நான் உனக்கும் கம்பலனுக்கும் அளித்தேன்.

Verse 56

तथा नान्यस्य भूर्लोके पाताले चापि पन्नग । प्रणेता रौ भवन्तौ च सर्वस्यास्य भविष्यतः । पाताले देवलोके च भूर्लोके चैव पन्नगौ ॥

நாகனே, பூமியிலும் பாதாளத்திலும் உங்களுக்குச் சமமான வேறு ஒருவர் இருக்கமாட்டார். வருங்காலங்களில் நீங்கள் இருவரும் இவ்வெல்லாம் பற்றிய வித்யையின் பிரசாரகர்கள் ஆவீர்கள்—பாதாளத்திலும், தேவருலகிலும், பூமியிலும், நாகர்களே.

Verse 57

जड उवाच इत्युक्त्वा सा तदा देवी सर्वजिह्वा सरस्वती । जगामादर्शनं सद्यो नागस्य कमलेक्षणा ॥

ஜடன் கூறினான்—இவ்வாறு சொல்லி, தாமரைநேத்திரி சர்வஜிஹ்வா சரஸ்வதி தேவி உடனே நாகனின் பார்வையிலிருந்து மறைந்தாள்।

Verse 58

तयोश्च तद्यथावृत्तं भ्रात्रोः सर्वमजायत । विज्ञानमुभयोर्ग्र्यं पदतालस्वरादिकम् ॥

அந்த இரு சகோதரருக்கும் அனைத்தும் தேவி கூறியபடியே நிகழ்ந்தது. இருவருக்கும் பதம், தாளம், ஸ்வரம் முதலியவற்றில் சிறந்த ஞானம் எழுந்தது।

Verse 59

ततः कैलासशैलेन्द्र-शिखरस्थितमीश्वरम् । गीतकैः सप्तभिर्नागौ तन्त्रीलयसमन्वितौ ॥

பின்னர் அந்த இரு நாகரும் கைலாசச் சிகரத்தில் நிலைத்திருந்த प्रभுவை, தந்திரி இசையும் லயமும் உடைய ஏழு பாடல்களால் புகழ்ந்தனர்।

Verse 60

आरिराधयिषू देवं अनङ्गाङ्गहरं हरम् । प्रचक्रतुः परं यत्नमुभौ संहतवाक्कलौ ॥

அனங்கன் (காமன்) உடலை அழித்த ஹர தேவனைப் பிரசன்னப்படுத்த விரும்பி, குரலும் திறனும் ஒன்றாயிருந்த அவர்கள் இருவரும் மிகுந்த முயற்சி செய்தனர்।

Verse 61

प्रातर्निशायां मध्याह्ने सन्ध्ययोश्चापि तत्परौ । तयोः कालेन महता स्तूयमानो वृषध्वजः ॥

காலை, இரவு, நண்பகல், மேலும் சந்தியைகளிலும்—அவ்வழிபாட்டில் ஈடுபட்டு—நீண்ட காலம் வृषத்வஜன் (சிவன்) அவர்களால் புகழப்பட்டான்।

Verse 62

तुतोष गीतकैस्तौ च प्राहेशो गृह्यतां वरः । ततः प्रणम्याश्वतरः कंबलेन समं तदा ॥

அவர்களின் ஸ்துதிப் பாடல்களால் மகிழ்ந்த பகவான் மகேசன் கூறினார்—“வரம் ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்.” அப்போது கம்பலனுடன் அச்வதரன் வணங்கினான்.

Verse 63

व्यज्ञापयन्महादेवं शितिकण्ठमुमापतिम् । यदि नौ भगवान्प्रीतो देवदेवस्त्रिलोचनः ॥

அவர்கள் நீலகண்டன், உமாபதி, திரிநேத்திரன், தேவர்களின் தேவன் மகாதேவனை வேண்டினர்—“தேவாதிதேவன் திரிநேத்திரன் எம்மீது மகிழ்ந்திருந்தால்…”

Verse 64

ततो यथाभिलषितं वरमेनं प्रयच्छ नौ । मृता कुवलयाश्वस्य पत्नी देव ! मदालसा ॥

ஆகையால், ஓ தேவா, எங்கள் விருப்பத்திற்கேற்ற வரத்தை அருள்வாயாக—குவலயாஸ்வனின் மனைவி மதாலசா இறந்துவிட்டாள்.

Verse 65

तेनैव वयसा सद्यो दुहितृत्वं प्रयातु मे । जातिस्मरा यथा पूर्वं तद्वत्कान्तिसमन्विता । योगिनी योगमाता च मद्गेहे जायतां भव ॥

அவள் அதே வயதிலேயே உடனே எனக்கு மகளாகப் பெறப்படுவாளாக; முன்புபோலவே முன்னிறப்பை நினைவுகூர்வாளாக; அதே அழகுடன் விளங்குவாளாக; மேலும் யோகினி—உண்மையில் யோகத்தின் தாய்—ஆக என் இல்லத்தில் பிறப்பாளாக.

Verse 66

महादेव उवाच यथोक्तं पन्नगश्रेष्ठ ! सर्वमेतद्भविष्यति । मत्प्रसादादसन्दिग्धं शृणु चेदं भुजङ्गम ॥

மகாதேவன் கூறினார்—“ஓ நாகங்களில் சிறந்தவனே, நீ சொன்னபடியே இவை அனைத்தும் நிகழும். என் அருளால் இதில் ஐயமில்லை. இப்போது கேள், ஓ நாகா.”

Verse 67

श्राद्धे तु समनुप्राप्ते मध्यमं पिण्डमात्मना । भक्षयेथाः फणिश्रेष्ठ ! शुचिः प्रयतमांसनः ॥

சிராத்தக் காலம் வந்தபோது, பாம்பர்களில் சிறந்தவனே, நீயே தூய்மையுடன் மனத்தை அடக்கி நடுப்பிண்டத்தை உண்ண வேண்டும்।

Verse 68

भक्षिते तु ततस्तस्मिन् भवतो मध्यमात्फणात् । समुत्पत्स्यति कल्याणी तथारूपा यथामृता ॥

அந்த பிண்டம் உண்டபின், உன் நடுப்பாம்புத் தலையிலிருந்து அந்த மங்களப் பெண், இறந்தபோது இருந்த அதே உருவில் எழுந்துவருவாள்।

Verse 69

कामञ्चेममभिध्याय कुरु त्वं पितृतर्पणम् । तत्क्षणादेव सा सुभ्रूः श्वसतो मध्यमात्फणात् ॥

இந்த நோக்கத்தை மனத்தில் வைத்து பித்ரு-தர்ப்பணம் செய்; நீ மூச்செடுக்கும் அதே கணத்தில் உன் நடுப்பாம்புத் தலையிலிருந்து அழகிய புருவமுடைய அந்தப் பெண் எழுந்துவருவாள்।

Verse 70

समुत्पत्स्यति कल्याणी तथारूपा यथामृता । एतच्छ्रुत्वा ततस्तौ तु प्रणिपत्य महेश्वरम् ॥

அந்த மங்களப் பெண் இறந்தபோது இருந்த அதே உருவில் எழுந்துவருவாள். இதைக் கேட்ட அவர்கள் இருவரும் மகேஸ்வரருக்கு வணங்கி தலைவணங்கினர்।

Verse 71

रसातलं पुनः प्राप्तौ परितोषसमन्वितौ । तथा च कृतवान् श्राद्धं स नागः कंबलानुजः ॥

அவர்கள் இருவரும் திருப்தியடைந்து மீண்டும் ரசாதலத்திற்குத் திரும்பினர். அதுபோல கம்பலனின் இளைய சகோதரனான அந்த நாகன் சிராத்தத்தைச் செய்தான்।

Verse 72

पिण्डञ्च मध्यमं तद्वद्यथावदुपभुक्तवान् । तञ्चापि ध्यायः कामं ततः सा तनुमध्यमाः ॥

அவன் முறையாக நடுப்பகுதியான உருண்டையையும் உண்டான். பின்னர் தன் விருப்பம்போல் அதனைத் தியானித்தவுடனே அங்கே மெலிந்த இடையுடைய பெண் தோன்றினாள்.

Verse 73

जज्ञे निश्वसतः सद्यस्तद्रूपा मध्यमात् फणात् । न चापि कथयामास कंस्यचित् स भुजङ्गमः ॥

அவன் மூச்சை வெளியிட்டவுடனே, அதே வடிவமுடைய ஒன்று பாம்பின் நடுப்படத்திலிருந்து உடனே பிறந்தது. அந்த நாகம் இதை யாரிடமும் சிறிதும் சொல்லவில்லை.

Verse 74

अन्तर्गृहे तां सुदतीं स्त्रीभिर्गुप्तामधारयत् । तौ चानुदिनमागम्य पुत्रौ नागपतेः सुखम् ॥

அவன் அழகிய பற்களுடைய அந்தப் பெண்ணை பெண்கள் காவலுடன் அந்தப்புரத்தில் வைத்தான். அந்த இரு மகன்களும் நாள்தோறும் வந்து நாகாதிபதிக்கு மகிழ்ச்சியளித்தனர்.

Verse 75

ऋतध्वजेन सहितौ चिक्र्रीडातेऽमराविव । एकदा तु सुतौ प्राह नागराजौ मुदान्वितः ॥

அவர்கள் இருவரும் ருதத்வஜனுடன் சேர்ந்து இரு அமரர்களைப் போல விளையாடினர். ஒருநாள் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த நாகராஜன் தன் இரு மகன்களிடம் இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 76

यन्मया पूर्वमुक्तन्तु क्रियते किं न तत्तथा । स राजपुत्रो युवयोरुपकारी ममान्तिकम् ॥

நான் முன்பு கூறியதை ஏன் முறையாகச் செய்யவில்லை? உங்களுக்கு உதவிய அந்த இளவரசனை என் முன்னிலையில் கொண்டு வாருங்கள்.

Verse 77

कस्मान्नानीयते वत्सावुपकाराय मानदः । एवमुक्तौ ततस्तेन पित्रा स्नेहवता तु तौ ॥

‘என் அன்புப் புதல்வர்களே, அவன் செய்த உதவிக்குப் பதிலளிக்க, ஹே மரியாதை அளிப்பவனே, அவனை ஏன் அழைத்து வரவில்லை?’ என்று கூறப்பட்டபோது, பாசமிகு தந்தை அந்த இருவரிடமும் அன்புடன் உரைத்தான்।

Verse 78

गत्वा तस्य पुरं सख्यू रेमाते तेन धीमता । ततः कुवलयाश्वं तौ कृत्वा किञ्चित्कथान्तरम् ॥

அவனுடைய நகரத்திற்குச் சென்று, அந்த இரு நண்பர்களும் அந்த ஞானியுடன் மகிழ்ந்து இருந்தனர். பின்னர் குவலயாஶ்வனைப் பற்றிய மேலும் சில ஏற்பாடுகளைச் செய்து, பிற உரையாடலுக்குப் பின் அவர்கள் புறப்பட்டனர்।

Verse 79

अब्रूतां प्रणयोपेतं स्वगेहगमनं प्रति । तावाह नृपपुत्रोऽसौ नन्विदं भवतोर्गृहम् ॥

அவர்கள் அன்புடன் தங்கள் இல்லத்திற்குத் திரும்புவது பற்றி பேசினர். அப்போது அந்த இளவரசன் அவர்களிடம்—‘இது கூட உங்கள் இல்லமல்லவா?’ என்று கூறினான்।

Verse 80

धनवाहनवस्त्रादि यन्मदीयं तदेव वाम् । यत्तु वां वाञ्छितं दातुं धनं रत्नमथापि वा ॥

‘என்னுடையது எதுவாயினும்—செல்வம், வாகனங்கள், ஆடைகள் முதலியவை—அவை அனைத்தும் உங்களுடையதே. மேலும் நீங்கள் இருவரும் எதைப் பெற விரும்புகிறீர்களோ—பணம் ஆகட்டும், ரத்தினங்கள் ஆகட்டும்—அதைச் சொல்லுங்கள்.’

Verse 81

तद्दोयतां द्विजसुतौ यदि वां प्रणयो मयि । एतावता अहं दैवेन वञ्चितोऽस्मि दुरात्मना ॥

‘ஹே பிராமணப் புதல்வர்களே, உங்களுக்கு என்மீது அன்பு இருந்தால், அதையே எனக்குத் தாருங்கள். நான் இவ்வளவிலேயே விதி—அந்த இரக்கமற்ற சக்தி—ஆல் ஏமாற்றப்பட்டேன்.’

Verse 82

यद्भवद्भ्यां ममत्‍वं नो मदीये क्रियते गृहे । यदि वां मत्प्रियं कार्यमनुग्राह्योऽस्मि वां यदि ॥

உங்கள் இருவரினாலும் என் இல்லத்தில் ‘என்னுடையது’ என்ற உரிமை உணர்வு நிலைபெறுகின்றதெனில், மேலும் எனக்குப் பிரியமான ஒன்றைச் செய்ய வேண்டுமெனில்—நான் உங்கள் அருளுக்குரியவனெனில்—

Verse 83

तद्धने मम गेहे च ममत्‍वमनुकल्प्यताम् । युवयोऱ्यन्मदीयं तन्मामकं युवयोः स्वकम् ॥

ஆகையால் அந்தச் செல்வத்திற்கும் என் இல்லத்திற்கும் உரிய உரிமை உணர்வு முறையாக நிர்ணயிக்கப்படுக. என்னுடையது எதுவோ அதை உங்களுடையதாகக் கருதுங்கள்; உங்களுடையது எதுவோ அதை உங்களுடையதே, உறுதியாகப் பாதுகாப்பானது எனக் கருதுங்கள்.

Verse 84

एतत् सत्यं विजानीतं युवां प्राणा बहिश्चराः । पुनर्नैवं विभिन्नार्थं वक्तव्यं द्विजसत्तमौ ॥

இது உண்மை என அறிக—நீங்கள் இருவரும் என் உயிரே, என் வெளியே நடமாடுவது போல. ஆகவே, ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவரே, நம் நோக்கத்தைப் பிளக்கும் வகையில் மீண்டும் பேசாதீர்.

Verse 85

मत्प्रसादपरौ प्रीत्या शापितौ हृदयेन मे । ततः स्नेहार्द्रवदनौ तावुभौ नागनन्दनौ ॥

என் அருளைப் பெற விரும்பியவர்களாக இருந்தும், பாசத்தினால் நான் உள்ளத்திலிருந்து அவர்களைச் சபித்தேன். அப்போது பாசத்தால் மென்மையடைந்த முகங்களையுடைய அந்த இரு நாககுமாரர்கள் (பதில்) கூறினர்.

Verse 86

ऊचतुर्नृपतेः पुत्रं किञ्चित् प्रणयकोपितौ । ऋतध्वज ! न सन्देहो यथैवाह भवानिदम् ॥

பாசத்தில் சிறிது சினம் கலந்தவர்களாய் அவர்கள் அரசகுமாரனிடம் கூறினர்—‘ஓ ருதத்வஜா, ஐயமில்லை; நீ சொன்னதுபோலவே அது.’

Verse 87

तथैव चास्मन्मनसि नात्र चिन्त्यमतोऽन्यथा । किन्त्वावयोः स्वयं पित्रा प्रोक्तमेतन्महात्मना ॥

இதே எங்கள் மனத்தில் உறுதி; வேறுவிதமாக ஐயம் இல்லை. இந்தச் சொற்றொடரை எங்கள் தந்தையே, அந்த மகாத்மா, எங்களுக்குச் சொன்னார்.

Verse 88

द्रष्टुं कुवलयाश्वं तमिच्छामीति पुनः पुनः । ततः कुवलयाश्वोऽसौ समुत्थाय वरासनात् । यथाह तातेति वदन् प्रणाममकरोद्भुवि ॥

அவர்கள் கூறினர்—“அந்த குவலயாஶ்வனை மீண்டும் மீண்டும் காண விரும்புகிறோம்.” அப்போது குவலயாஶ்வன் தன் சிறந்த ஆசனத்திலிருந்து எழுந்து, “ஏவமஸ்து, பிரிய” என்று சொல்லி நிலத்தில் வணங்கினான்.

Verse 89

कुवलयाश्व उवाच धन्योऽहमति पुण्योऽहं कोऽन्योऽस्ति सदृशो मया । यत्तातो मामभिद्रष्टुं करोति प्रवणं मनः ॥

குவலயாஶ்வன் கூறினான்—“நான் பாக்கியவான்; மிகுந்த புண்ணியவான் நான். என்னைப் போன்றவன் வேறு யார்? ஏனெனில் என் தந்தையின் மனம் என்னைக் காண வர விரும்புகிறது.”

Verse 90

तदुत्तिष्ठत गच्छामस्ताताज्ञां क्षणमप्यहम् । नातिक्रान्तुमिहेच्छामि पदेभ्यां तस्य शपाम्यहम् ॥

ஆகவே எழுங்கள்—செல்வோம். தந்தையின் ஆணையை ஒரு கணமும் தாமதிக்க விரும்பவில்லை. அவருடைய திருவடிகளின் மீது சத்தியம் செய்கிறேன்.

Verse 91

जड उवाच एवमुक्त्वा ययौ सोऽथ सह ताभ्यां नृपात्मजः । प्राप्तश्च गोमतीं पुण्यां निर्गम्य नगराद्वहिः ॥

ஜடன் கூறினான்—இவ்வாறு சொல்லி அரசகுமாரன் அந்த இருவருடனும் புறப்பட்டான்; நகரை விட்டு வெளியேறி புனிதமான கோமதி நதியை அடைந்தான்.

Verse 92

तन्मध्येन ययुस्ते वै नागेन्द्रनृपनन्दनाः । मेने च राजपुत्रोऽसौ पारे तस्यास्तयोर् गृहम् ॥

அதன் நடுப்பகுதியைத் தாண்டி நாகராஜனின் புதல்வர்கள் முன்னே சென்றனர். அந்த இளவரசன் அவர்களின் இல்லம் அதன் அப்பால் கரையில் என எண்ணினான்.

Verse 93

ततश्चाकृष्य पातालं ताभ्यां नीतो नृपात्मजः । पाताले ददृशे चोभौ स पन्नगकुमारकौ ॥

பின்னர் அந்த இருவரும் அவனை இழுத்து பாதாளத்திற்குக் கொண்டு சென்று இளவரசனை அங்கே அழைத்தனர். பாதாளத்தில் அவன் அந்த இருவரையும் கண்டான்—இளம் நாக இளவரசர்களை.

Verse 94

फणामणिकृतोद्योतौ व्यक्तस्वस्तिकलक्षणौ । विलोक्य तौ सुरूपाङ्गौ विस्मयोत्फुल्ललोचनः ॥

அவர்களின் நாகமுடிகளில் உள்ள மணிகளின் ஒளியால் அவர்கள் பிரகாசித்தனர்; தெளிவாகத் தெரியும் மங்கள ஸ்வஸ்திகச் சின்னங்களைத் தாங்கினர். அழகிய அங்கங்களுடைய அந்த இளைஞர்களைக் கண்டு அவனது கண்கள் வியப்பால் விரிந்தன.

Verse 95

विहस्य चाब्रवीत् प्रेम्णा साधु भो द्विजसत्तमौ । कथयामासतुस् तौ च पितरं पन्नगेश्वरम् ॥

அவன் புன்னகையுடன் அன்போடு கூறினான்—“சாது, சாது, ஓ த்விஜச்ரேஷ்டா!” பின்னர் அந்த இருவரும் தங்கள் தந்தை, நாகங்களின் அதிபதி, பற்றிக் கூறினர்.

Verse 96

शान्तमश्वतरं नाम माननीयं दिवौकसाम् । रमणीयं ततोऽपश्यत् पातालं स नृपात्मजः ॥

அவன் ‘சாந்தமஸ்வதர’ எனப் பெயருடைய ஒருவரைப் பற்றி அறிந்தான்; அவர் தேவருலக வாசிகளிடையிலும் வணக்கத்திற்குரியவர். பின்னர் அந்த இளவரசன் பாதாளத்தை கண்டான்—காண இனிமையானது.

Verse 97

कुमारैस्तरुणैर्वृद्धैरुरगैरुपशोभितम् । तथैव नागकन्याभिः क्रीडन्तीभिरितस्ततः ॥

அந்த பாதாளம் பாம்புகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது—சிறுவர்கள், இளைஞர்கள், முதியவர்கள் அனைவரும்; மேலும் நாககன்னியரும் இங்கும் அங்கும் விளையாடி அதைச் சிறப்பித்தனர்.

Verse 98

चारुकुण्डलहाराभिस्ताराभिर्गगनं यथा । गीतशब्दैस्तथान्यत्र वीणावेणुस्वनानुगैः ॥

அழகிய குண்டலங்களும் மாலைகளும் காரணமாக அது நட்சத்திரங்களுடன் கூடிய வானம்போல் தோன்றியது; மற்றொரு இடத்தில் வீணை, புல்லாங்குழல் ஒலிகளுடன் பாடல்களின் முழக்கம் ஒலித்தது.

Verse 99

मृदङ्गपणवातोद्यम् हारिवेश्मशताकुलम् । वीक्षमाणः स पातालं ययौ शत्रुजितः सुतः ॥

மிருதங்கம், பணவம் ஆகியவற்றின் இசைக்களிப்பால் பாதாளம் நிரம்பி, நூற்றுக்கணக்கான சிறப்புமிக்க மாளிகைகளால் கூட்டமாயிருந்தது. அதை நோக்கி சத்ருஜித்தின் மகன் முன்னே சென்றான்.

Verse 100

सह ताभ्यामभीष्टाभ्यां पन्नगाभ्यामरिन्दमः । ततः प्रविश्य ते सर्वे नागराजनिवेशनम् ॥

அந்த இரு அன்பான நாகர்களுடன் பகைவரை அடக்கும் வீரன், அவர்களனைவருடனும் சேர்ந்து, அப்போது நாகராஜனின் இல்லத்தில் நுழைந்தான்.

Verse 101

ददृशुस्ते महात्मानमुरगाधिपतिं स्थितम् । दिव्यमाल्याम्बरधरं मणिकुण्डलभूषणम् ॥

அங்கே அவர்கள் மகாத்மாவான நாகாதிபதியை நின்றவாறு கண்டனர்—தெய்வீக மாலைகளும் ஆடைகளும் அணிந்து, மணிக்குண்டலங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவராக.

Verse 102

स्वच्छमुक्ताफललताहारिहारोपशोभितम् । केयूरिणं महाभागमासने सर्वकाञ्चने ॥

அந்நாகேந்திரன் தெளிந்த முத்துமாலைகளாலும் முத்துநூல் குவியல்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, தோள்வளைகள் அணிந்து, மிகுந்த பாக்கியமுடைய ஆண்டவனாய், முழுவதும் பொன்னால் ஆன அரியணையில் அமர்ந்து ஒளிர்ந்தான்।

Verse 103

मणिविद्रुमवैदूर्य-जालान्तरितरूपके । स ताभ्यां दर्शितस्तस्य तातोऽस्माकमसाविति ॥

ரத்தினம், பவளம், வைடூரியம் ஆகியவற்றின் வலைப்பின்னலால் பின்னப்பட்ட அந்தத் தோற்றத்தின் நடுவே, அந்த இருவரும் அவரைச் சுட்டிக் காட்டி—“இவரே எங்கள் தந்தை” என்றனர்।

Verse 104

वीरः कुवलयाश्वोऽयं पित्रे चासौ निवेदितः । ततो ननाम चरणौ नागेन्द्रस्य ऋतध्वजः ॥

“இவரே வீரன் குவலயாஷ்வன்” என்று கூறி, அவரைத் தந்தையின் முன் அர்ப்பணித்தனர். அப்போது ருதத்வஜன் நாகேந்திரனின் பாதங்களில் வணங்கினான்।

Verse 105

तमुत्थाप्य बलाद्गाढं नागेन्द्रः परिषस्वजे । मूर्ध्नि चैनमुपाघ्राय चिरं जीवेत्युवाच सः ॥

நாகேந்திரன் அவனை வலியுறுத்தி எழுப்பி இறுக்கமாக அணைத்தான்; மேலும் அவன் தலையில் மணம் நுகர்ந்து (முத்தமிட்டு) “நீ நீண்ட ஆயுளுடன் வாழ்க” என்றான்।

Verse 106

निहतामित्रवर्गश्च पित्रोः सुश्रूषणं कुरु । वत्स ! धन्यस्य कथ्यन्ते परोक्षस्यापि ते गुणाः ॥

“பகைவர்களின் படையை அழித்த பின், இப்போது பெற்றோரை நன்றாகச் சேவி. மகனே! பாக்கியவான்களின் நற்குணங்கள் அவர்கள் இல்லாதபோதும் பேசப்படுகின்றன” என்றான்।

Verse 107

भवतो मम पुत्राभ्यामसामान्या निवेदिताः । त्वमेवानेन वर्धेथा मनोवाक्कायचेष्टितैः ॥

என் புதல்வர்கள் உங்கள் அபூர்வ குணங்களை எடுத்துரைத்துள்ளனர். மனம், வாக்கு, உடல் ஆகியவற்றின் செயல்களால் நீங்கள் இதனால் நிச்சயமாக வளம்பெறுக.

Verse 108

जीवितं गुणिनः श्लाघ्यं जीवान्नेव मृतोऽगुणः । गुणवान् निर्वृतिं पित्रोः शत्रूणां हृदयज्वरम् ॥

சத்புருஷரின் வாழ்வு புகழத்தக்கது; துஷ்டன் உயிருடன் இருந்தாலும் இறந்ததற்குச் சமம். நற்குணவன் பெற்றோருக்கு மகிழ்ச்சி தருவான்; பகைவரின் உள்ளத்தில் காய்ச்சலை எழுப்புவான்.

Verse 109

करोत्यात्महितं कुर्वन् विश्वासञ्च महाजने । देवताः पितरो विप्रा मित्रार्थिविकलादयः ॥

இவ்வாறு நடந்து அவன் தன் நலனை நிறைவேற்றிக் கொள்கிறான்; பெரியோரிடமும் நம்பிக்கையைப் பெறுகிறான். தேவர்கள், பித்ருக்கள், பிராமணர்கள், நண்பர்கள், வேண்டுவோர், துன்புறுவோர் மற்றும் பிறரும் அவனை நோக்கி எதிர்பார்க்கின்றனர்.

Verse 110

बान्धवाश्च तथैच्छन्ति जीवितं गुणिनश्चिरम् । परिवादनिवृत्तानां दुर्गतेषु दयावताम् । गुणिनां सफलं जन्म संश्रितानां विपद्गतैः ॥

உறவினரும் நற்குணவான் நீண்ட ஆயுள் வாழ வேண்டும் என விரும்புவர். பழிச்சொல்லைத் தவிர்த்து, துன்புற்றோர்க்கு இரக்கம் காட்டுவோரின் நற்குணப் பிறப்பு பயனுடையதாகிறது—ஏனெனில் அவர்கள் இடருற்றோர்க்கு ஆதரவாக நிற்கின்றனர்.

Verse 111

जड उवाच एवमुक्त्वा स तं वीरं पुत्राविदमथाब्रवीत् । पूजां कुवलयाश्वस्य कर्तुकामो भुजङ्गमः ॥

ஜடன் கூறினான்: இவ்வாறு சொல்லி, தன் புதல்வர்களுக்குப் பரிச்சயமான அந்த வீரனை அவன் அப்போது सम्बோதித்தான். அந்நேரம் நாகராஜன் குவலயாஶ்வனுக்குப் பூஜை செய்ய விரும்பி அதற்குத் தயாரானான்.

Verse 112

स्नानादिकक्रमं कृत्वा सर्वमेव यथाक्रमम् । मधुपानादिसम्भोगमाहारञ्च यथेप्सितम् ॥

ஸ்நானம் முதலான முறைகளை விதிப்படி நிறைவேற்றிய பின், அவர் தேன் பானம் முதலிய இன்பங்களை அனுபவித்து, விருப்பம்போல் உணவும் உண்டார்।

Verse 113

ततः कुवलयाश्वेन हृदयोत्सवभूतया । कथया स्वल्पकं कालं स्थास्यामो हृष्टचेतसः ॥

பின்னர் குவலயாஶ்வனுடன், இதயத்திற்கு விழாவாகிய அந்த உரையாடலால், நாம் மகிழ்ந்த மனத்துடன் சிறிது நேரம் தங்குவோம்।

Verse 114

अनुमेना च तन्मौनं वचः शत्रुजितः सुतः । तथा चकार नृपतिः पन्नगानामुदारधीः ॥

சத்ருஜித்தின் மகனும் மௌனத்தால் அந்த வார்த்தைகளுக்கு ஒப்புதல் அளித்தான்; இவ்வாறு அந்த அரசன், பெருந்தன்மையுடைய நாகாதிபதி, அதன்படி நடந்தான்।

Verse 115

समेत्य तैरात्मजभूपनन्दनैर्महोरगाणामधिपः स सत्यवाक् । मुदान्वितोऽन्नानि मधूनि चात्मवान् यथोपयोगं बुभुजे स भोगभुक् ॥

அரசனின் அந்த மகன்களைச் சந்தித்து, உண்மையுரைக்கும் மகாநாகங்களின் தலைவன் மகிழ்ச்சியுடனும் தன்னடக்கத்துடனும், முறையாக உணவுகளையும் தேன் பானங்களையும் அருந்தினான்—அவன் இன்பங்களை அனுபவிப்பவன்.