Adhyaya 3: The Dharmapakshis’ Past-Life Curse and Indra’s Test of Truthfulness

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे चटकॊत्पत्तिर्नाम द्वितीयोऽध्यायः । तृतीयोऽध्यायः । मार्कण्डेय उवाच । अहन्यहनि विप्रेन्द्र स तेषां मुनिसत्तमः । चकाराहारपयसाऽ तथा गुप्त्या च पोषणम् ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீ மார்கண்டேய புராணத்தின் ‘சடக (சிட்டுக்குருவி) தோற்றம்’ எனப்படும் இரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது மூன்றாம் அத்தியாயம் தொடங்குகிறது. மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ பிராமணர்களில் சிறந்தவரே! அவர்களுள் முதன்மையான அந்த முனிவர் நாள்தோறும் அன்னமும் பாயசமும் அளித்து அவர்களைப் போஷித்தார்; மேலும் பாதுகாப்பாலும் கவனமான காவலாலும் அவர்களைத் தாங்கி வைத்தார்।

Verse 2

मासमात्रेण जग्मुस्ते भानोः स्यन्दनवर्त्मनि । कौतूहलविलोलाक्षैर्दृष्टा मुनिकुमारकैः ॥

ஒரே மாதத்திற்குள் அவர்கள் சூரியரதத்தின் பாதையில் பயணித்தனர்; ஆர்வத்தால் அலைபாயும் கண்களையுடைய இளம் முனிவர்கள் அவர்களைப் பார்த்தனர்।

Verse 3

दृष्ट्वा महीं सनगरां साम्भोनिधिसरिद्वराम् । रथचक्रप्रमाणां ते पुनराश्रममागताः ॥

நகரங்களுடன் கூடிய பூமியையும், கடலும் சிறந்த நதிகளும் அலங்கரித்திருப்பதையும் கண்டு, அவர்கள் அதை ரதச்சக்கரத்தின் அளவால் அளந்ததுபோல் சுற்றிப் பார்த்து, மீண்டும் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பினர்।

Verse 4

श्रमक्लान्तान्तरात्मानो महात्मानो वियोनिजाः । ज्ञानञ्च प्रकटिभूतं तत्र तेषां प्रभावतः ॥

உள்ளுற உழைப்பால் களைத்திருந்தாலும், எந்த யோனியிலும் பிறவாத அந்த மகாத்மாக்கள் தமது ஆன்மீகத் தேஜஸின் வலிமையால் அங்கே வெளிப்பட்ட ஞானம் பெற்றவர்களாயினர்।

Verse 5

ऋषेः शिष्यानुकम्पार्थं वदतो धर्मनिश्चयम् । कृत्वा प्रदक्षिणं सर्वे चरणावभ्यवावदयन् ॥

சீடர்களின் மீது கருணையால் முனிவர் தர்மத்திற்கான உறுதியான தீர்மானத்தை விளக்கிக் கொண்டிருந்தபோது, அவர்கள் அனைவரும் மரியாதையுடன் அவரை வலம் வந்து, வணங்கி அவரது திருவடிகளில் பணிந்தனர்।

Verse 6

ऊचुश्च मरणाद्घोरान्मोक्षिताः स्मस्त्वया मुने । आवास-भक्ष्य-पयसां त्वं नो दाता पिता गुरुः ॥

அவர்கள் கூறினர்—“முனிவரே, நீங்கள் எங்களைப் பயங்கரமான மரணத்திலிருந்து காப்பாற்றினீர். நீங்கள் எங்களுக்கு அடைக்கலதாரர், அன்னதாரர், பால் வழங்குபவர்; எங்களுக்கு நீங்கள் தந்தையும் குருவும் ஆவீர்.”

Verse 7

गर्भस्थानां मृता माता पित्रा नैवापि पालिताः । त्वया नो जीवितं दत्तं शिशवो येन रक्षिताः ॥

நாங்கள் கருவில் இருந்தபோது எங்கள் தாய் இறந்தாள்; தந்தையும் எங்களைப் பேணவில்லை. நீங்கள் தான் எங்களுக்கு உயிர் அளித்தீர்; நீங்கள் தான் எங்களைப் பிள்ளைகளாகக் காத்தீர்।

Verse 8

क्षितावक्षततेजास्त्वं कृमीणामिव शुष्यताम् । गजघण्टां समुत्पाट्य कृतवान् दुःखरेचनम् ॥

உமது வீரியம் புழுக்கள் உலர்வதுபோல் குறைந்து அழிகிறது. யானையின் மணி-அலங்காரத்தைப் பிய்த்து, நீர் துயரமிக்க ‘சோதனம்’—அதாவது மிகக் கடுமையான விளைவை—உண்டாக்கினீர்।

Verse 9

कथं वर्धेयुरबलाः खस्थान् द्रक्ष्याम्यहं कदा । कदा भूमेर् द्रुमं प्राप्तान् द्रक्ष्ये वृक्षान्तरं गतान् ॥

உதவியற்றவர்கள் எவ்வாறு வளர்வார்கள்? ஆகாயத்தில் வாழ்வோரை நான் எப்போது காண்பேன்? மேலும் பூமியிலிருந்து மரங்களை அடைந்து, ஒரு மரத்திலிருந்து மற்றொரு மரத்திற்குச் சென்றவர்களை நான் எப்போது காண்பேன்?

Verse 10

कदा मे सहजा कान्तिः पांशुना नाशमेष्यति । एषां पक्षानिलोत्थेन मत्समीपविचारिणाम् ॥

என் இயல்பான ஒளி எப்போது தூசியால் இனி கெடாது—என் அருகே அலைகின்ற இப்பறவைகளின் சிறகுகளின் காற்றால் எழும் தூசியால்?

Verse 11

इति चिन्तयता तात भवता प्रतिपालिताः । ते साम्प्रतं प्रवृद्धाः स्मः प्रबुद्धाः करवाम किम् ॥

அன்புமிகு மகரிஷியே, நீங்கள் இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தபோது எங்களை நீங்கள் காத்தீர்கள். இப்போது நாங்கள் வளர்ந்து அறிவில் விழித்துள்ளோம்; இப்போது நாம் என்ன செய்ய வேண்டும், அல்லது பதிலாக என்ன செய்யத் தகும்?

Verse 12

इत्यृषिर्वचनं तेषां श्रुत्वा संस्कारवत् स्फुटम् । शिष्यैः परिवृतः सर्वैः सह पुत्रेण शृङ्गिणा ॥

முனிவரின் சொற்கள்—தெளிவாகவும், செம்மையாகவும், ஒழுங்காகவும் அமைந்தவையாக—இவ்வாறு கேட்டபின், அவர் தம் மகன் ஸ்ருங்கினுடன், எல்லாச் சீடர்களாலும் சூழப்பட்டு புறப்பட்டார்.

Verse 13

कौतूहलपरो भूत्वा रोमाञ्चपटसंवृतः । उवाच तत्त्वतो ब्रूत प्रवृत्तेः कारणं गिरः ॥

ஆர்வம் நிறைந்து, உடல் முழுதும் மெய்சிலிர்ப்பால் போர்த்தப்பட்டவனாய், அவர் கூறினார்—“உண்மைக்கேற்பத் துல்லியமாகச் சொல்லுங்கள்; இந்தப் பிரவிருத்தி எனும் செயலில் ஈடுபடுவதற்குக் காரணம் என்ன?”

Verse 14

कस्य शापादियं प्राप्ता भवद्भिर्विक्रिया परा । रूपस्य वचसश्चैव तन्मे वक्तुमिहार्हथ ॥

யாருடைய சாபத்தால் உனக்கு உருவிலும் பேச்சிலும் இத்தகைய அதிசய மாற்றம் ஏற்பட்டது? தயை செய்து இங்கே எனக்கு அதைத் தெளிவாகச் சொல்।

Verse 15

पक्षिण ऊचुः विपुलस्वानिति ख्यातः प्रागासीन्मुनिसत्तमः । तस्य पुत्रद्वयं जज्ञे सुकृषस्तुम्बुरुस्तथा ॥

பறவைகள் கூறின: முன்பு ‘விபுலஸ்வான’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு சிறந்த முனிவர் இருந்தார். அவருக்கு இரண்டு மகன்கள்—சுக்ருஷன் மற்றும் தும்புரு.

Verse 16

सुकृषस्य वयं पुत्राश्चत्वारः संयतात्मनः । तस्यर्षेर्विनयाचारभक्तिनम्राः सदैव हि ॥

நாங்கள் தன்னடக்கமுடைய முனிவர் சுக்ருஷனின் நான்கு மகன்கள். எப்போதும் பக்தியால் தலைவணங்கி, அந்த ரிஷி போதித்த ஒழுக்கநெறியில் நிலைத்திருக்கிறோம்.

Verse 17

तपश्चरणसक्तस्य शास्यमानेन्द्रियस्य च । यथाभिमतमस्माभिस्तदा तस्योपपादितम् ॥

தவப் பயிற்சியில் ஈடுபட்டு, புலன்களை அடக்கிக் கொண்டிருந்த அவனுக்காக, அவன் விரும்பியதையே அப்போது நாங்கள் துல்லியமாக நிறைவேற்றினோம்.

Verse 18

समित्पुष्पादिकं सर्वं यच्चैवाभ्यवहारिकम् । एवं तत्राथ वसतां तस्यास्माकञ्च कानने ॥

வேள்விக்கான சமித்து, மலர்கள் முதலியனவும், நாள்தோறும் பயன்பட வேண்டிய தேவையான அனைத்தும் கிடைக்கின்றன. இவ்வாறு அந்த வனத்தில், அவனுக்கும் அங்கே வாழும் எங்களுக்கும்…

Verse 19

आजगाम महावर्ष्मा भग्नपक्षो जरान्वितः । आताम्रनेत्रः स्रस्तात्मा पक्षी भूत्वा सुरेश्वरः ॥

அப்போது தேவர்களின் அதிபதி இந்திரன் அங்கேப் பறவையாக உருமாறி வந்தான்—மிகப் பெரிய உடலுடன், முறிந்த இறக்கைகளுடன், முதுமையால் துன்புற்றவன். அவன் கண்கள் செம்பொன்-சிவப்பாக, மனம் தளர்ந்து, செயல் சோர்ந்திருந்தது.

Verse 20

सत्यशौचक्षमाचारमतीवोदारमानसम् । जिज्ञासुस्तं ऋषिश्रेष्ठमस्मच्छापभवाय च ॥

அவன் உண்மையுரைப்பவன், தூயவன், நடத்தையில் பொறுமையும் பொறுத்தலும் உடையவன்; மிகுந்த தாராளமும் உயர்ந்த மனமும் கொண்டவன். அறியவேண்டும் என்ற ஆவலால் அவர்கள் அந்தச் சிறந்த முனிவரை அணைந்தனர்—எங்கள் சாபத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவதற்காகவும்.

Verse 21

पक्ष्युवाच द्विजेन्द्र मां क्षुधाविष्टं परित्रातुमिहार्हसि । भक्षणार्थो महाभाग गतिर्भव ममातुला ॥

பறவை கூறியது—“ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே, இங்கே பசியால் வாடும் என்னை காப்பாற்றுங்கள். ஓ பாக்கியவானே, உணவு பெறுவதற்காகவும் நீங்கள் எனக்கு ஒப்பற்ற அடைக்கலமாக இருங்கள்.”

Verse 22

विन्ध्यस्य शिखरे तिष्ठन् पत्रिपत्रेरितेन वै । पतितोऽस्मि महाभाग श्वसनेनातिरंहसा ॥

விந்திய மலைச் சிகரத்தில் நின்றபோது, இறக்கைகளின் திடீர் அலைச்சலால் நான் தாக்கப்பட்டேன்; மிகுந்த வேகத்துடன் வீசிய காற்றின் தள்ளுதலால், ஓ நல்வதனனே, நான் கீழே விழுந்தேன்.

Verse 23

सोऽहं मोहसमाविष्टो भूमौ सप्ताहमस्मृतिः । स्थितस्तत्राष्टमेनाह्ना चेतनां प्राप्तवानहम् ॥

இவ்வாறு மயக்கத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு நினைவிழந்து, நான் தரையில் ஏழு நாட்கள் கிடந்தேன். அங்கேயே இருந்தபடி எட்டாம் நாளில் எனக்கு மீண்டும் உணர்வு வந்தது.

Verse 24

प्राप्तचेताḥ क्षुधाविष्टो भवन्तं शरणं गतः । भक्ष्यार्थो विगतानन्दो दूयमानेन चेतसा ॥

உணர்வு பெற்றுத் துன்புறும் பசியால் வாடும் நான் உம்மிடம் சரணடைந்தேன். உணவை நாடுகிறேன்; மகிழ்ச்சி இன்றித் துயரத் தீயால் என் மனம் எரிகிறது.

Verse 25

तत् कुरुष्वामलमते मत्त्राणायाचलां मतिम् । प्रयच्छ भक्ष्यं विप्रर्षे प्राणयात्राक्षमं मम ॥

ஆகையால், குற்றமற்ற அறிவுடையவரே, உறுதியாகத் தீர்மானித்து என்னைக் காக்கவும். பிராமண முனிவரே, உயிர் நிலைத்திருக்கத் தேவையான அளவு மட்டும் உணவை அருளவும்.

Verse 26

स एवमुक्तः प्रोवाच तमिन्द्रं पक्षिरूपिणम् । प्राणसन्धारणार्थाय दास्ये भक्ष्यं तवेप्सितम् ॥

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, பறவை வடிவம் எடுத்த இந்திரனிடம் அவர் சொன்னார்—“உயிர் நிலைத்திருக்க நீ விரும்பும் உணவை நான் உனக்குத் தருவேன்.”

Verse 27

इत्युक्त्वा पुनरप्येनमपृच्छत् स द्विजोत्तमः । आहारः कस्तवार्थाय उपकल्प्यो भवेन्मया । स चाऽह नरमांसॆन तृप्तिर्भवति मे परा ॥

இவ்வாறு சொல்லி, அந்தச் சிறந்த பிராமணர் மீண்டும் கேட்டார்—“உனக்காக எந்த உணவைச் சமைக்க வேண்டும்?” அவன் பதிலளித்தான்—“மனித மாம்சத்தால் என் திருப்தி உச்சமாகிறது.”

Verse 28

ऋषिरुवाच कौमारं ते व्यतिक्रान्तमतितं यौवनञ्च ते । वयसः परिणामस्ते वर्तते नूनमण्डज ॥

முனிவர் கூறினார்—“உன் பால்யம் கடந்தது; உன் யௌவனமும் நிச்சயமாக முடிந்தது. முட்டையிலிருந்து பிறந்தவனே (பறவியே), இப்போது வயதின் பரிணாமம்—முதுமை—உன்னை அணைந்துள்ளது.”

Verse 29

यस्मिन्नराणां सर्वेषामशेषेच्छा निवर्तते । स कस्माद्वृद्धभावेऽपि सुनृशंसात्मको भवान् ॥

யாரிடத்தில் எல்லா மனிதரின் மீதமுள்ள ஆசைகள் முற்றிலும் அடங்குகின்றனவோ—அப்படியிருக்க, நீ முதுமையிலும் ஏன் முழுமையாகக் கொடூர இயல்புடையவன்?

Verse 30

क्व मानुषस्य पिशितं क्व वयश्चरमं तव । सर्वथा दुष्टभावानां प्रशमो नोपपद्यते ॥

மனிதனின் மாம்சம் எங்கே, உன் வாழ்வின் இறுதிக் கட்டம் எங்கே? எல்லாவிதத்திலும் தீய இயல்புடையோருக்கு உண்மையான சமாதானம் (அல்லது திருத்தம்) ஏற்படாது.

Verse 31

अथवा किं मयैतॆन प्रोक्तेनास्ति प्रयोजनम् । प्रतिश्रुत्य सदा देयमिति नो भावितं मनः ॥

அல்லது நான் இதைச் சொன்னதனால் என்ன பயன்? வாக்குக் கொடுத்தபின் எப்போதும் கொடுக்கவே வேண்டும் என்ற நியமத்தில் எங்கள் மனம் பயிற்றப்படவில்லை.

Verse 32

इत्युक्त्वा तं स विप्रेन्द्रस्तथेति कृतनिश्चयः । शीघ्रमस्मान् समाहूय गुणतोऽनुप्रशस्य च ॥

அவனிடம் இவ்வாறு கூறி, மனத்தில் உறுதி கொண்ட அந்தப் பிராமணச் சிறந்தவன் பதிலளித்தான்—“ஏவமஸ்து (அப்படியே ஆகுக).” பின்னர் விரைவாக எங்களை அழைத்து, அவனுடைய குணங்களுக்கு ஏற்றவாறு புகழ்ந்து, முன்னே சென்றான்.

Verse 33

उवाच क्षुब्धहृदयो मुनिर्वाक्यं सुनिष्ठुरम् । विनयावनतान् सर्वान् भक्तियुक्तान् कृताञ्जलीन् ॥

இதயம் கலங்கிய அந்த ரிஷி மிகக் கடுமையான சொற்களை உரைத்தார்—(ஆயினும்) அவர்கள் அனைவரும் பணிவுடன் தலைவணங்கி, பக்தியுடன், கைகூப்பி நின்றனர்.

Verse 34

कृतात्मानो द्विजश्रेष्ठा ऋणैर्युक्ता मया सह । जातं श्रेष्ठमपत्यं वो यूयं मम यथा द्विजाः ॥

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே! நீ தன்னடக்கமுடையவன்; என்னோடு சேர்ந்து புனிதக் கடன்-பந்தத்தில் கட்டப்பட்டுள்ளாய். உனக்குப் பெருமைமிக்க சந்ததி பிறந்துள்ளது—ஓ பிராமணர்களே, நீங்கள் எனக்கு என் சொந்த மகன்களைப் போன்றவர்கள்.

Verse 35

गुरुः पूज्यो यदि मतो भवतां परमोऽथ पिता । ततः कुरुत मे वाक्यं निर्व्यलीकेन चेतसा ॥

குரு வணங்கத்தக்கவர் என்றும், தந்தை மிக உயர்ந்த போற்றுதற்குரியவர் என்றும் நீ கருதினால், வஞ்சமற்ற மனத்துடன் என் சொல்லை நிறைவேற்று.

Verse 36

तद्वाक्यसमकालञ्च प्रोक्तमस्माभिरादृतैः । यद्वक्ष्यति भवान्स्तद्वै कृतमेवावधार्यताम् ॥

அந்த வார்த்தைகள் சொல்லப்பட்ட அதே நேரத்தில் நாங்களும் மரியாதையுடன் அதையே கூறினோம். நீ சொல்லப் போகிறதெதுவோ, அது நிச்சயமாக ஏற்கனவே நிறைவேறிவிட்டது என்று அறிந்துகொள்.

Verse 37

ऋषिरुवाच मामेष शरणं प्राप्तो विहगः क्षुत्तृषान्वितः । युष्मन्मांसॆन येनास्य क्षणं तृप्तिर्भवेत् वै ॥

ரிஷி கூறினார்—இந்தப் பறவை பசி, தாகத்தால் துன்புற்று என்னிடம் அடைக்கலம் வந்துள்ளது. உன் மாம்சத்தால் இதற்கு ஒரு கணம் என்றாலும் திருப்தி கிடைக்கலாம்.

Verse 38

तृष्णाक्षयञ्च रक्तेन तथा शीघ्नं विधीयताम् । ततो वयं प्रव्यथिताः प्रकम्पोद्भूतसाध्वसाः । कष्टं कष्टमिति प्रोच्य नैतत् कुर्मेति चाब्रुवन् ॥

“இரத்தத்தாலும் தாகத்தை விரைவில் தணிக்கச் செய்யுங்கள்.” என்று கேட்டவுடன் நாங்கள் மிகுந்த அதிர்ச்சியடைந்தோம்—பயத்தால் நடுங்கினோம். “அய்யோ, அய்யோ!” என்று அழுதபடி அவர்கள் சொன்னார்கள்—“நாங்கள் இதைச் செய்யமாட்டோம்.”

Verse 39

कथं परशरीरस्य हेतोर्देहं स्वकं बुधः । विनाशयेद् घातयेद्वा यथा ह्यात्मा तथा सुतः ॥

மற்றொருவரின் உடலுக்காக ஞானி ஒருவர் தன் உடலை எவ்வாறு அழிப்பார் அல்லது தன் கொலையை எவ்வாறு ஏற்படுத்துவார்? ஏனெனில் மகன் தன் ஆத்மாவைப் போன்றவன் என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 40

पितृदेवमनुष्याणां यान्युक्तानि ऋणानि वै । तान्यपाकुरुते पुत्रो न शरीरप्रदः सुतः ॥

பித்ருக்கள், தேவர்கள், மனிதர்கள் ஆகியோருக்கென விதிக்கப்பட்ட கடன்களில்—அவற்றை நிறைவேற்றுபவனே உண்மையான ‘மகன்’; வெறும் உடலை அளிப்பவன் (உயிரியல் சந்ததி) மட்டும் அல்ல।

Verse 41

तस्मान्नैतत् करिष्यामो नीचीर्‍णं यत् पुरातनैः । जीवन् भद्राण्यवाप्नोति जीवन् पुण्यं करोति च ॥

ஆகையால் நாம் இதைச் செய்யமாட்டோம்—இது இழிவானது; முன்னோர்கள் கடைப்பிடிக்காதது. உயிரோடு இருக்கும்போதே நன்மை பயன்கள் கிடைக்கும்; உயிரோடு இருக்கும்போதே புண்ணியமும் செய்யப்படுகிறது।

Verse 42

मृतस्य देहनाशश्च धर्माद्युपरतिस्तथा । आत्मानं सर्वतो रक्ष्यमाहुर्धर्मविदो जनाः ॥

மரணமடைந்தபோது உடல் அழிகிறது; அதுபோல தர்மம் முதலியவை (வாழ்க்கையின் இலக்குகள், நடைமுறைகள்) நிற்கின்றன. ஆகவே தர்மத்தை அறிந்தோர், எல்லா வழியிலும் தன்னைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்று கூறுகின்றனர்।

Verse 43

इत्त्थं श्रुत्वा वचोऽस्माकं मुनिः क्रोधादिव ज्वलन् । प्रोवाच पुनरप्यस्मान् निर्दहन्निव लोचनैः ॥

எங்கள் சொற்களை இவ்வாறு கேட்ட அந்த முனிவர்—கோபத்தால் எரிவதுபோல்—மீண்டும் எங்களிடம் பேசினார்; தன் கண்களால் எங்களைச் சுட்டெரிக்கிறதுபோல்।

Verse 44

प्रतिज्ञातं वचो मह्यं यस्मान्नैतत् करिष्यथ । तस्मान्मच्छापनिर्दग्धास्तिर्यग्योनौ प्रयास्यथ ॥

நீ எனக்குச் செய்த வாக்குறுதியை நிறைவேற்றாததால், என் சாபத்தால் தகித்து நீ அமாநுஷ யோனிக்குச் சென்று, திர்யக் யோனியில் பிறப்பெடுப்பாய்।

Verse 45

एवमुक्त्वा तदा सोऽस्मास्तं विहङ्गमथाब्रवीत् । अन्त्येष्टिमात्मनः कृत्वा शास्त्रतश्चोर्ध्वदेहिकम् ॥

இவ்வாறு கூறி, பின்னர் அவன் அந்தப் பறவியிடம் சொன்னான்—“தன் அந்த்யேஷ்டி (இறுதிச் சடங்கு) செய்து, சாஸ்திர விதிப்படி ஊர்த்வதேஹிக (சிராத்தாதி) கிரியைகளையும் முறையாக நிறைவேற்றி…”

Verse 46

भक्षयस्व सुविश्रब्धौ मामत्र द्विजसत्तम । आहारीकृतमेतत्ते मया देहमिहात्मनः ॥

ஓ த்விஜச்ரேஷ்டா, இங்கே தயக்கமின்றி என்னை உண்ணுவாயாக. உன் நலனுக்காக என் உடலையே இங்கு உணவாக மாற்றியுள்ளேன்.

Verse 47

एतावदेव विप्रस्य ब्राह्मणत्वं प्रचक्ष्यते । यावत् पतगजात्यग्र्य स्वसत्यपरिपालनम् ॥

ஓ பறவைகளில் சிறந்தவனே, விப்ரனின் பிராமணத்துவம் இதுவே என்று கூறப்படுகிறது—தன் சத்தியத்தைப் பாதுகாத்து, நம்பிக்கையுடன் அதை நிலைநிறுத்துதல்.

Verse 48

न यज्ञैर्दक्षिणावद्भिस्तत् पुण्यं प्राप्यते महत् । कर्मणान्येन वा विप्रैर्यत् सत्यपरिपालनात् ॥

தட்சிணையுடன் செய்யப்படும் யாகங்களாலும், பிராமணர்கள் செய்யும் பிற செயல்களாலும், சத்தியத்தை உறுதியாகக் காத்து நிற்பதால் கிடைக்கும் அளவிற்கு அந்தப் பெரும் புண்ணியம் கிடைப்பதில்லை.

Verse 49

इत्यृषेर्वचनं श्रुत्वा सोऽन्तर्विस्मयनिर्भरः । प्रत्युवाच मुनिं शक्रः पक्षिरूपधरस्तदा ॥

முனிவரின் சொற்களை கேட்ட அவன் உள்ளத்தில் வியப்பால் நிறைந்து, அந்த முனிவரிடம் பதிலுரைத்தான். அக்காலத்தில் சக்ரன் (இந்திரன்) பறவையின் வடிவம் எடுத்திருந்தான்.

Verse 50

योगमास्थाय विप्रेन्द्र त्यजेदं स्वं कलेवरम् । जीवज्जन्तुं हि विप्रेन्द्र न भक्षामि कदाचन ॥

ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, யோக ஒழுக்கத்தில் புகுந்து நான் இந்த உடலையே துறப்பேன்; ஏனெனில், ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, நான் ஒருபோதும் உயிருள்ள உயிரினத்தை உண்ணேன்.

Verse 51

तस्मैतद्वचनं श्रुत्वा योगयुक्तोऽभवन्मुनिः । तं तस्य निश्चयं ज्ञात्वा शक्रोऽप्याह स्वदेहभृत् ॥

அச்சொற்களை கேட்ட முனிவர் யோகத்தில் உறுதியாக நிலைத்தார். சக்ரன் (இந்திரன்) கூட அவன் தீர்மானத்தின் உறுதியை அறிந்து, உடலுடன் இருந்தபடியே அவனிடம் பேசினான்.

Verse 52

भो भो विप्रेन्द्र बुध्यस्व बुद्ध्या बोध्यं बुधात्मक । जिज्ञासार्थं मयायं ते अपराधः कृतोऽनघ ॥

“ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, விழித்துணர்வாயிரு; அறியத்தக்கது புத்தியால் அறியப்பட வேண்டும், ஓ ஞானஸ்வரூபனே. விசாரணைக்காகவே, ஓ குற்றமற்றவரே, உம்மீது நான் இந்தத் தவறை செய்தேன்.”

Verse 53

तत् क्षमस्वामलमते का चेच्छा क्रियतां तव । पालनात् सत्यवाक्यस्य प्रीतिर्मे परमा त्वयि ॥

ஆகையால், ஓ மாசற்ற அறிவுடையவரே, என்னை மன்னியுங்கள். நீங்கள் எதை விரும்புகிறீரோ அது நிறைவேறட்டும். நீங்கள் சத்தியவாக்கை காத்ததால் உம்மீது எனக்கு உன்னதமான பற்று உண்டு.

Verse 54

अद्यप्रभृति ते ज्ञानमैन्द्रं प्रादुर्भविष्यति । तपस्यथ तथा धर्मे न ते विघ्नो भविष्यति ॥

இன்றுமுதல் உன்னுள் இந்திரனுக்கு ஒப்பான தெய்வீக ஞானம் வெளிப்படும். தவம் செய்து தர்மத்தில் நிலைபெறு; உனக்கு எந்தத் தடையும் ஏற்படாது.

Verse 55

इत्युक्त्वा तु गते शक्रे पिता कोपसमन्वितः । प्रणम्य शिरसास्माभिरिदमुक्तो महामुनिः ॥

இவ்வாறு கூறி சக்ரன் (இந்திரன்) சென்றபின், எங்கள் தந்தை கோபம் நிறைந்து தலை வணங்கினார்; பின்னர் நாங்கள் மகரிஷியை இவ்வாறு உரைத்தோம்.

Verse 56

बिभ्यतां मरणात् तात त्वमस्माकं महामते । क्षन्तुमर्हसि दीनानां जीवितप्रियता हि नः ॥

அன்புடையவரே, நாங்கள் மரணத்திற்குப் பயப்படுகிறோம். ஓ மகாத்மா, துன்புற்ற எங்களை மன்னிக்க வேண்டும்; ஏனெனில் உயிர் எங்களுக்கு மிகப் பிரியமானது.

Verse 57

त्वगस्थिमांससङ्घाते पूयशोणितपूरिते । कर्तव्या न रति॒र्यत्र तत्रास्माकमियं रतिः ॥

தோல், எலும்பு, மாம்சம் ஆகியவற்றின் கூட்டமாகிய—புழு மற்றும் இரத்தம் நிறைந்த—இந்த உடலில், இன்பம் கொள்ளக் கூடாத இடத்திலேயே எங்கள் இன்பம் நிலைகொள்கிறது.

Verse 58

श्रूयतां च महाभाग यथा लोको विमुह्यति । कामक्रोधादिभिर्दोषैरवशः प्रबलारिभिः ॥

ஓ ஆரியரே, கேளுங்கள்—காமம், கோபம் முதலிய பகைவர் போன்ற வலிமைமிக்க குற்றங்களால் அடக்கப்பட்டு அடிமையாய் உலகம் எவ்வாறு மயங்குகிறது என்பதை.

Verse 59

प्रज्ञाप्राकारसंयुक्तमस्थिस्थूणं परं महत् । चर्मभित्तिमहारोधं मांसशोणितलेपनम् ॥

இந்த உடல் மிகப் பெரிது—புத்தி என்னும் கோட்டையால் அமைந்தது; எலும்புகள் அதன் தூண்கள், தோல் அதன் சுவர்; சுற்றிலும் விரிந்த மறைவு; மாம்சமும் இரத்தமும் எனும் பூச்சால் பூசப்பட்டது।

Verse 60

नवद्वारं महायामं सर्वतः स्नायु वेष्टितम् । नृपश्च पुरुषस्तत्र चेतनावानवस्थितः ॥

இந்த உடல் ஒன்பது வாயில்கள் கொண்ட நீண்ட, பெரிய ‘நகரம்’; நரம்புத் தசை (ச்நாயு) பிணைப்புகளால் எல்லாப் புறமும் கட்டப்பட்டுள்ளது; அதன் உள்ளே சைதன்யம் உடைய அரசப் புருஷன் (புருஷன்) வாசம் செய்கிறான்।

Verse 61

मन्त्रिणौ तस्य बुद्धिश्च मनश्चैव विरोधिनौ । यतेते वैरनाशाय तावुभावितरेतरम् ॥

அந்த அரசனின் இரண்டு ‘அமைச்சர்கள்’—புத்தியும் மனமும்—ஒருவருக்கொருவர் எதிரானவர்கள். பகையை அழிக்க முயன்றபோதும், அவர்கள் இருவரும் ஒருவரில் ஒருவர் அந்தப் பகையை மேலும் தீவிரப்படுத்தினர்।

Verse 62

नृपस्य तस्य चत्वारो नाशमिच्छन्ति विद्विषः । कामः क्रोधस्तथा लोभो मोहश्चान्यस्तथा रिपुः ॥

அந்த அரசனை அழிக்க நான்கு பகைச் சக்திகள் விரும்புகின்றன—காமம், கோபம், பேராசை, மயக்கம்; இவை ஒவ்வொன்றும் மற்றொன்றிற்கும் பகை எனக் கூறப்படுகின்றன।

Verse 63

यदा तु स नृपस्तानि द्वाराण्यावृत्य तिष्ठति । सदा सुस्थबलश्चैव निरातङ्कश्च जायते ॥

ஆனால் அந்த அரசன் அந்த வாயில்களைப் பாதுகாத்து (அடக்கத்துடன்) தன் நிலையிலே நிலைபெறும்போது, அவன் எப்போதும் ஆரோக்கியமும் வலிமையும் உடையவனாகி, அபாயமும் கலக்கமும் அற்றவனாகிறான்।

Verse 64

जातानुरागो भवति शत्रुभिर्नाभिभूयते ।

நேசம் (நட்பு/பற்று) உண்டாகிறது; அவன் பகைவரால் வெல்லப்படுவதில்லை.

Verse 65

यदा तु सर्वद्वाराणि विवृतानि स मुञ्चति । रागो नाम तदा शत्रुर्नेत्रादिद्वारमृच्छति ॥

ஆனால் அவன் புலன்களின் எல்லா வாயில்களையும் திறந்தே விட்டால், ‘பற்று’ எனும் பகை கண்களின் வாயிலாலும் மற்ற புலன்-வாயில்களாலும் உள்ளே நுழைகிறது.

Verse 66

सर्वव्यापी महायामः पञ्चद्वारप्रवेशनः । तस्यानुमार्गं विशति तद्वै घोरं रिपुत्रयम् ॥

எங்கும் பரவும் தத்துவம், வாழ்வு/காலத்தின் மாபெரும் ஓட்டம், ஐந்து வாயில்களான புலன்கள் வழியே நுழைகிறது; அதன் தடத்தைத் தொடர்ந்து அச்சமூட்டும் பகைவர்களின் மும்மையும் நுழைகிறது.

Verse 67

प्रविश्याथ स वै तत्र द्वारैरिन्द्रियसंज्ञकैः । रागः शंश्लेषमायाति मनसा च सहैतरैः ॥

அப்போது உடலுடையவன் புலன்கள் எனும் வாயில்கள் வழியே அங்கே நுழைகிறான்; மேலும் ராகம் (பற்று) மனத்தின் மூலம், பிற கருவிகளோடு சேர்ந்து, பொருள்களுடன் தொடர்பு கொள்கிறது.

Verse 68

इन्द्रियाणि मनश्चैव वशे कृत्वा दुरासदः । द्वाराणि च वशे कृत्वा प्राकारं नाशयत्यथ ॥

புலன்களையும் மனத்தையும் அடக்கி—அந்த பகை அணுகுதற்கே கடினமானதாயினும்—அவன் பின்னர் வாயில்களை கட்டுப்படுத்தி, அதன் பின் கோட்டைச் சுவர் (பாதுகாப்பு மதில்) அழிக்கிறான்.

Verse 69

मनस्तस्याश्रितं दृष्ट्वा बुद्धिर्नश्यति तत्क्षणात् । अमात्यरहितस्तत्र पौरवर्गोज्झितस्तथा ॥

அவனுடைய மனம் அவ்வாறு நிலைத்திருப்பதைக் கண்டு, அதே கணத்தில் அவனுடைய விவேகம் அழிகிறது. அங்கேயே அவன் அமைச்சர்களற்றவனாகிறான்; நகரவாசிகளின் கூட்டத்தாலும் கைவிடப்படுகிறான்.

Verse 70

रिपुभिर्लब्धविवरः स नृपो नाशमृच्छति । एवं रागस्तथा मोहः लोभः क्रोधस्तथैव च ॥

எதிரிகள் இடைவெளி கண்ட அரசன் அழிவை அடைகிறான். அதுபோலவே ராகம், மோகம், பேராசை, கோபம் ஆகியனவும் மனத்தில் வாய்ப்பு பெற்றால் அழிவை உண்டாக்கும்.

Verse 71

प्रवर्तन्ते दुरात्मानो मनुष्यस्मृतिनाशकाः । रागात्तु क्रोधः प्रभवति क्रोधाल्लोभोऽभिजायते ॥

தீய மனத்தினர் எழுகின்றனர்—தர்ம நினைவைக் கெடுப்பவர்கள். ராகத்திலிருந்து கோபம் பிறக்கிறது; கோபத்திலிருந்து பேராசை உண்டாகிறது.

Verse 72

लोभाद्भवति संमोहः संमोहात् स्मृतिविभ्रमः । स्मृतिभ्रंशाद् बुद्धिनाशो बुद्धिनाशात् प्रणश्यति ॥

பேராசையிலிருந்து மோகம் எழுகிறது; மோகத்திலிருந்து நினைவுக் குழப்பம் உண்டாகிறது. நினைவழிவால் விவேகம் அழிகிறது; விவேக அழிவால் மனிதன் அழிகிறான்.

Verse 73

एवं प्रणष्टबुद्धीनां रागलोभानुवर्तिनाम् । जीविते च सलोभानां प्रसादं कुरु सत्तम ॥

இவ்வாறு அறிவு அழிந்தவர்கள், ராகமும் பேராசையும் பின்தொடர்பவர்கள், தாகத்தால் உயிரை பற்றிக் கொள்பவர்கள்—ஓ உயிர்களிலே சிறந்தவனே, அவர்களுக்கு அருள் புரிவாயாக.

Verse 74

योऽयं शापो भगवता दत्तः स न भवेत् तथा । न तामसीं गतिं कष्टां व्रजेम मुनिसत्तम ॥

பூஜ்யமான பகவான் அளித்த இந்த சாபம் அப்படியே செயல்படாதிருக்கட்டும்; மேலும் நாம் கொடிய தாமஸிக தெய்வவிதிப் பாதைக்கு செல்லாதிருப்போம்—முனிவரரே.

Verse 75

यन्मयोक्तं न तन्मिथ्या भविष्यति कदाचन । न मे वागनृतं प्राह यावदद्येति पुत्रकाः ॥

நான் கூறியது எந்தக் காலத்திலும் பொய்யாகாது. இன்றுவரை, பிள்ளைகளே, என் வாக்கு அசத்தியத்தை உரைத்ததில்லை.

Verse 76

दैवमात्रं परं मन्ये धिक् पौरुषमनर्थकम् । अकार्यं कारितो येन बलादहमचिन्तितम् ॥

நான் விதியையே பரமம் எனக் கருதுகிறேன்; வீணான மனித முயற்சிக்கு நிந்தை. ஏனெனில் அதே விதியே செய்யக்கூடாத அசிந்த்யச் செயலை என்னை வலுக்கட்டாயமாகச் செய்ய வைத்தது.

Verse 77

यस्माच्च युष्माभिरहं प्रणिपत्य प्रसादितः । तस्मात् तिर्यक्त्वमापन्नाः परं ज्ञानमवाप्स्यथ ॥

நீங்கள் எனக்கு வணங்கி என்னைத் திருப்திப்படுத்தியதால், ஆகவே—விலங்கு நிலையிலே வீழ்ந்திருந்தாலும்—நீங்கள் பரம ஞானத்தை அடைவீர்கள்.

Verse 78

ज्ञानदर्शितमार्गाश्च निर्धूतक्लेशकॢमषाः । मत्प्रसादादसन्दिग्धाः परां सिद्धिमवाप्स्यथ ॥

மேலும் நீங்கள்—சத்திய ஞானம் காட்டிய வழியால் நடத்தப்பட்டு, துன்பங்களும் மாசுகளும் நீங்கப் பெற்று—என் அருளால், ஐயமின்றி, பரம சித்தியை அடைவீர்கள்.

Verse 79

एवं शप्ताः स्म भगवन् पित्रा दैववशात् पुरा । ततः कालेन महता योन्यन्तरमुपागताः ॥

ஓ பகவனே, முன்பு நாங்கள் தந்தையால் தெய்வவலத்தினால் சபிக்கப்பட்டோம். பின்னர் மிக நீண்ட காலம் கடந்தபின் மற்றொரு யோனியை அடைந்தோம் (அதாவது மற்றொரு பிறவி/உடல் நிலையைக் கொண்டோம்)।

Verse 80

जाताश्च रणमध्ये वै भवता परिपालिताः । वयमित्थं द्विजश्रेष्ठ खगत्वं समुपागताः । नास्त्यसाविह संसारे यो न दिष्टेन बाध्यते ॥

போரின் நடுவே பிறந்த நாங்கள் உண்மையாகவே உங்களால் காக்கப்பட்டோம். ஆகவே, ஓ த்விஜச்ரேஷ்டரே, நாங்கள் பறவையின்நிலையை அடைந்தோம். இந்த ஸம்ஸார உலகில் விதி (தெய்வம்) துன்புறுத்தாதவர் எவரும் இல்லை।

Verse 81

मार्कण्डेय उवाच इति तेषां वचः श्रुत्वा शमीको भगवान् मुनिः । प्रत्युवाच महाभागः समीपस्थायिनो द्विजान् ॥

மார்கண்டேயர் கூறினார்: அவர்களின் சொற்களை இவ்வாறு கேட்ட பின், வணக்கத்திற்குரிய மகாத்மா ரிஷி சமீகர் அருகில் நின்ற த்விஜர்களுக்கு (பிராமணர்களுக்கு) பதிலளித்தார்।

Verse 82

पूर्वमेव मया प्रोक्तं भवतां सन्निधाविदम् । सामान्यपक्षिणो नैते केऽप्येते द्विजसत्तमाः । ये युद्धेऽपि न सम्प्राप्ताः पञ्चत्वमतिमानुषे ॥

நான் முன்பே உங்கள் முன்னிலையில் கூறியுள்ளேன்—ஓ த்விஜச்ரேஷ்டரே, இவை சாதாரணப் பறவைகள் அல்ல. இவை சில அதிசயச் சத்த்வங்கள்; போரிலும் கூட அதிமானுஷ முறையில் ‘பஞ்சத்துவம்’ (மரணம்) அடையவில்லை।

Verse 83

ततः प्रीतिमता तेन तेऽनुज्ञाता महात्मना । जग्मुः शिखरिणां श्रेष्ठं विन्ध्यं द्रुमलतायुतम् ॥

பின்னர், மகாத்மா மகிழ்ந்து அருளுடன் அனுமதி அளித்ததும் அவர்கள் புறப்பட்டு, மரங்களும் கொடிகளும் நிறைந்த மலைகளில் முதன்மையான விந்திய மலைக்குச் சென்றனர்।

Verse 84

यावदद्य स्थितास्तस्मिन्नचले धर्मपक्षिणः । तपः स्वाध्यायनिरताः समाधौ कृतनिश्चयाः ॥

இன்றும் அந்த மலைமேல் தர்மபக்ஷி பறவைகள் வாழ்கின்றன—தவமும் வேதஸ்வாத்யாயமும் செய்து, சமாதியில் உறுதியான தீர்மானத்துடன் நிலைத்திருக்கின்றன।

Verse 85

इति मुनिवरलब्धसत्क्रियास्ते मुनितनया विहगत्‍वमभ्युपेताः । गिरिवरगहनेऽतिपुण्यतोये यतमनसो निवसन्ति विन्ध्यपृष्ठे ॥

பின்னர் உயர்ந்த முனிவர்களிடமிருந்து உரிய மரியாதையும் விருந்தோம்பலும் பெற்ற அந்த முனிவர் புதல்வர்கள் பறவையாதல் நிலையை ஏற்றனர். மனத்தை அடக்கி, மிகப் புனிதமான நீர்நிலைகள் நிறைந்த அழகிய மலைவனத்தில், விந்த்ய மலைச்சரிவுகளில் அவர்கள் வாழ்கின்றனர்।