Adhyaya 51: Yaksha Injunctions: Graha-Children and Female Spirits Causing Domestic and Ritual Disruptions

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे यक्षानुशासनो नाम पञ्चाशोऽध्यायः । एकपञ्चाशोऽध्यायः- ५१ मार्कण्डेय उवाच दुःसहस्याभवद्भार्या निर्माष्टिर्नाम नामतः । जाता कलॆस्तु भार्यायामृतौ चाण्डालदर्शनात् ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீ மார்கண்டேய புராணத்தில் ‘யக்ஷனுக்கு உபதேசம்’ எனப்படும் ஐம்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. ஐம்பத்தொன்றாம் அத்தியாயம். மார்கண்டேயர் கூறினார்—துஃஸஹனின் மனைவி நிர்மாஷ்டி என்ற பெயருடையவள். கலியுகத்தில், மாதவிடாய் காலத்தில், சாண்டாளனைப் பார்த்ததன் காரணமாக அவள் கருவுற்றாள்।

Verse 2

तयोरपत्यान्यभवने जगद्व्यापीनि षोडश । अष्टौ कुमाराः कन्याश्च तथाष्टावतिभीषणाः ॥

அவ்விருவரிடமிருந்து அலைந்து திரியும் போது உலகமெங்கும் பரவிய பதினாறு சந்ததி பிறந்தது. அவற்றில் எட்டு ‘குமாரர்கள்’ (குழந்தைகளைத் துன்புறுத்துவோர்) மற்றும் அதுபோல எட்டு மிகப் பயங்கரமான ‘கன்னியர்’ தோன்றினர்।

Verse 3

तन्ताकृष्टिस्तथोक्तिश्च परिवर्तस्तथापरः । अङ्गध्रुक् शकुनिश्चैव गण्डप्रान्तरतिस्तथा ॥

அவர்கள்: தந்தாகிருஷ்டி, ததோக்தி, பரிவர்த்த, மேலும் மற்றொருவன் (அபர); அதுபோல அங்கத்ருக், சகுனி, மற்றும் கண்டப்ராந்தரதி.

Verse 4

गर्भहा सस्यहा चान्यः कुमारास्तनयास्तयोः । कन्याश्चान्यास्तथैवाष्टौ तासां नामानि मे शृणु ॥

மேலும் அந்த குமாரப் புதல்வர்களில் கர்பஹா, சஸ்யஹா, மேலும் இன்னொருவன் இருந்தான்; அதுபோல இன்னும் எட்டு கன்னியரும் இருந்தனர். அவர்களின் பெயர்களை என்னிடமிருந்து கேளுங்கள்।

Verse 5

नियोजिका वै प्रथमा तथैवान्या विरोधिनी । स्वयंहारकरी चैव भ्रामणी ऋतुहारिका ॥

முதலாவது நியோஜிகா; இரண்டாவது விரோதினி; மேலும் ஸ்வயம் ஹாரகரீ, ப்ராமணீ, மற்றும் ருதுஹாரிகா.

Verse 6

स्मृतिबीजहरे चान्ये तयोः कन्ये 'तिदारुणे । विद्वेषण्यष्टमी नाम कन्या लोकभयावहा ॥

மேலும் மற்ற இருவர் ஸ்ம்ருதிபீஜஹரே—அந்த இரு கன்னியரும் மிகப் பயங்கரமானவர்கள். எட்டாவது கன்னியின் பெயர் வித்வேஷணீ; உலகிற்கு அச்சம் தருபவள்.

Verse 7

एतासां कर्म वक्ष्यामि दोषप्रशमनञ्च यत् । अष्टानाञ्च कुमाराणां श्रुयतां द्विजसत्तम ॥

அவர்களின் செயல்களையும், குறைகள்/உபத்ரவங்கள் சாந்தமடையும் வழிகளையும் நான் விளக்குவேன். ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே, எட்டு குமாரரைப் பற்றி கேளுங்கள்.

Verse 8

दन्ताकृष्टिः प्रसुप्तानां बालानां दशनस्थितः । करोति दन्तसंघर्षं चिकीर्षुर्दुःसहागमम् ॥

தந்தாக்ருஷ்டி எனும் (குமாரி) உறங்கும் குழந்தைகளின் பற்களில் தங்கி, தாங்கமுடியாத உபத்ரவத்தை உண்டாக்கும் நோக்கில் பற்களை அரைக்கச் செய்கிறது.

Verse 9

तस्योपशमनं कार्यं सुप्तस्य सितसर्षपैः । शयनस्योपरि क्षिप्तैर्मानुषैर्दशनोपरि ॥

அதன் சாந்தி உறங்கும் (குழந்தை)க்கு வெள்ளை கடுகு விதைகளால் செய்யப்பட வேண்டும்—அவற்றை படுக்கையிலும் பற்கள்மேலும்/பற்கள்மீது தூவ வேண்டும்.

Verse 10

सुवार्च्चलौषधीस्नानात्तथा सच्छास्त्रकीर्तनात् । उष्ट्रकण्टकखड्गास्थि-क्षौमवस्त्रविधारणात् ॥

சுவார்ச்சலா மூலிகையால் நீராடுவதாலும், சத்-சாஸ்திரத்தை ஜபம்/பாராயணம் செய்வதாலும், மேலும் ஒட்டகமுள் (கண்டகம்), வாள்-எலும்பு (அஸ்தி-சூலம்) மற்றும் லினன்/ஆளி துணி (க்ஷௌம வஸ்திரம்) அணிவதாலும் (உபத்ரவம்) சாந்தமடைகிறது.

Verse 11

तिष्ठत्यन्यकुमारस्तु तथास्त्त्वित्यसकृद्ब्रुवन् । शुभाशुभे नृणां युङ्क्ते तथोक्तिस्तच्च नान्यथा ॥

மற்றொரு குமாரன் இருக்கிறான்; அவன் மீண்டும் மீண்டும் ‘ததாஸ்து’ (“அப்படியே ஆகுக”) என்று உரைக்கிறான். மனிதர்க்கு சுபமும் அசுபமும் ஆகிய பலன்களை அவன் நிர்ணயிக்கிறான்—அவனே ததோக்தி; அது உண்மையேயாகும்.

Verse 12

तस्माददुष्टं माङ्गल्यं वक्तव्यं पण्डितैः सदा । दुष्टे श्रुते तथैवोक्ते कीर्तनीयो जनार्दनः ॥

ஆகையால் அறிஞர்கள் எப்போதும் மாசற்றவும் மங்களகரமானவும் ஆன சொற்களையே பேச வேண்டும். ஆனால் அசுபமானது கேட்கப்பட்டாலோ சொல்லப்பட்டாலோ உடனே ஜனார்தனன் (விஷ்ணு) நினைவு கொண்டு புகழ வேண்டும்.

Verse 13

चराचरगुरुर्ब्रह्मा या यस्य कुलदेवता । अन्यगर्भे परान् गर्भान् सदैव परिवर्तयन् ॥

பிரம்மா அசையும் அசையாத எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆசான். யாருக்கு பிரம்மா குலதெய்வமோ, அவர்களிடம் ஒரு (விளைவு) எப்போதும் பிற நோக்கங்களை வேறு யோனி அல்லது வேறு பாதைக்கு திருப்பிவிடுகிறது.

Verse 14

रतिमाप्नोति वाक्यञ्च विवक्षोरन्यदेव यत् । परिवर्तकसंज्ञो 'यं तस्यापि सितसर्षपैः ॥

பேசுபவரின் மனநிலை வேறு திசைக்கு மாறுகிறது; பேச விரும்புபவரின் சொற்களும் ‘வேறொன்றாக’ ஆகிவிடுகின்றன. இதற்கு ‘பரிவர்த்தகன்’ என்று பெயர்; இதற்கும் வெள்ளை கடுகால் பரிகாரம் கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 15

रक्षोघ्नमन्त्रजप्यैश्च रक्षाṃ कुर्वोत तत्त्ववित् । अन्यश्चानिलवन्नृणामङ्गेषु स्फुरणोदितम् ॥

தீங்கு விளைவிக்கும் பூதங்களை அழிக்கும் மந்திரங்களை ஜபித்து தத்துவஞானி பாதுகாப்பு செயல் செய்ய வேண்டும். மேலும் ஒரு குறி காற்றைப் போல எழுகிறது—மனிதரின் அங்கங்களில் துடிப்புகள் தோன்றுகின்றன.

Verse 16

शुभाशुभं समाचष्टे कुशैस्तस्याङ्गताडनम् । काकादिपक्षिसंस्थो 'न्यः श्वादेरङ्गगतो 'पि वा ॥

குசா புல்லால் உடலைத் தட்டுதல்/அடித்தல் நன்மை அல்லது தீமைக்கான குறியீடு. இன்னொரு சகுனம் காகம் போன்ற பறவைகளில் உள்ளது; மேலும் நாய் முதலியவை உடலைத் தொடுவதும் ஒரு குறியாகக் கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 17

शुभाशुभञ्च शकुनिः कुमारो 'न्यो ब्रवीति वै । तत्रापि दुष्टे व्याक्षेपः प्रारम्भत्याग एव च ॥

சகுனப் பறவை நன்மை–தீமையைச் சுட்டுகிறது; மற்றொரு ‘குமார’னும் உறுதியாகப் பேசிக் (குறியீடு காட்டி) பலனை அறிவிக்கிறான். அங்கேயும் குறி தீயதாக இருந்தால், அதற்குப் பரிகாரம் செய்து, தொடங்கிய செயலைக் கூட கைவிட வேண்டும்.

Verse 18

शुभे द्रुततरं कार्यमिति प्राह प्रजापतिः । गण्डान्तेषु स्थितश्चान्यो मुहूर्तार्धं द्विजोत्तम ॥

பிரஜாபதி கூறினார்—குறி நன்மையாக இருந்தால் செயலை இன்னும் விரைவாகச் செய்ய வேண்டும். ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே! ‘கண்ட’த்தின் முனைமுனைகளில் இன்னொரு (தோஷம்/நிலை) அரை முஹூர்த்தம் தங்கும்.

Verse 19

सर्वारम्भान् कुमारो 'त्ति शस्ताताञ्चानसूयताम् । विप्रोक्त्या देवतास्तुत्या मूलोत्खातेन च द्विज ॥

‘குமார’ன் எல்லா முயற்சிகளையும் விழுங்கி/கெடுக்கிறான்; நன்றாகச் சொல்லப்பட்டதிலே குறை தேடக் கூடாது. ஓ இருபிறப்பாளனே! பிராமணரின் ஆலோசனையால், தேவதைகளைப் போற்றி, காரியத்தை வேரோடு அகற்றுவதால் (இத்தோஷம்) அடங்கும்.

Verse 20

गोमूत्रसर्षपस्त्राणैस्तदृक्षग्रहपूजनैः । पुनश्च धर्मोपनिषत्करणैः शास्त्रदर्शनैः ॥

பசுமூத்திரம், கடுகு ஆகியவற்றால் செய்யும் காவல்-விதிகளாலும், தொடர்புடைய நட்சத்திரங்கள் மற்றும் கிரகங்களின் பூஜையாலும், மேலும் ‘தர்மத்தின் மறைசாரம்’ உடைய நடைமுறைகளாலும், சாஸ்திர ஆலோசனையாலும் (அந்த துன்பம்/தோஷம்) தணியும்.

Verse 21

अनज्ञया जन्मनश्च प्रशमं याति गण्डवान् । गर्भे स्त्रीणां तथान्यस्तु फलनाशी सुदारुणः ॥

உகந்த அனுமதி/ஆசி மற்றும் ஜாதகர்மச் சடங்கினால் ‘கண்ட’த்தால் பாதிக்கப்பட்டவன் அமைதியடைகிறான். ஆனால் பெண்களின் கருப்பைகளில் உள்ள மற்றொரு (தோஷம்) மிகக் கொடியது; அது பலனை (கருவை) அழிக்கிறது.

Verse 22

तस्य रक्षा सदा कार्या नित्यं शौचनि सेवनात् । प्रसिद्धमन्त्रलिखनाच्छस्तमाल्यादिधारणात् ॥

அவரது பாதுகாப்பை எப்போதும் மேற்கொள்ள வேண்டும்—தொடர்ந்த தூய்மை அனுஷ்டானத்தால், அங்கீகரிக்கப்பட்ட புகழ்பெற்ற மந்திரங்களை எழுதுவதால், மங்கல மாலைகள் முதலியவற்றை அணிவதாலும்।

Verse 23

विशुद्धगेहावसथादनायासाच्च वै द्विज । तथैव सस्यहा चान्यः सस्यर्धिमुपहन्ति यः ॥

ஓ இருமுறை பிறந்தவரே! தூய வீட்டிலும் தூய வாசஸ்தலத்திலும் வாழ்வதாலும், அளவுக்கு மீறிய உழைப்பு/இழுத்தடிப்பிலிருந்து விடுபடுவதாலும் (பாதுகாப்பு நிலைபெறும்); அதுபோல இன்னொருவன்—பயிர்களை அழிப்பவன்—அறுவடையின் செழிப்பைத் துன்புறுத்துகிறான்।

Verse 24

तस्यापि रक्षां कुर्वोत जीर्णोपानद्विधारणात् । तथापसव्यगमनाच्छाण्डालस्य प्रवेशणात् ॥

அவனிடமிருந்தும் பாதுகாப்பு மேற்கொள்ள வேண்டும்—சிதைந்த காலணிகளை அணியாமலும், அசுப/அநுசிதமான நடமாட்டம்-ஆசாரங்களைத் தவிர்த்தலும், பாதுகாக்கப்பட்ட இடத்தில் சாண்டாளன் நுழைவதைத் தடுத்தலும்।

Verse 25

बहिर्बलिप्रदानाच्च सोमाम्बुपरिकीर्तनात् । परदारपहद्रव्यहरणादिषु मानवान् ॥

வெளியில் பலி (பரிகார அர்ப்பணம்) செலுத்துவதாலும், சோம-நீரின் நாமோச்சாரணம்/ஜபத்தாலும்; பிறருடைய மனைவியிடம் அணுகுதல், பிறருடைய சொத்தைத் திருடுதல் முதலிய செயல்களிலிருந்து மக்களைத் தடுக்க வேண்டும்; அதுபோன்ற பிற குற்றங்களிலிருந்தும்।

Verse 26

नियोजयति चैवाऽन्यान् कन्या सा च नियोजिका । तस्याः पवित्रपठनात् क्रोधलोभादिवर्जनात् ॥

பிறரைச் செயல்களில் ஈடுபடச் செய்வாள் அந்த கன்னி ‘ப்ரேரிகா’ என அழைக்கப்படுகிறாள்; அவளின் தாக்கத்திலிருந்து பாதுகாப்பு தூய்மையாக்கும் ஸூக்தங்களை ஜபிப்பதாலும், கோபம், பேராசை முதலியவற்றைத் துறப்பதாலும் பெறப்படுகிறது।

Verse 27

नियोजयति मामिष्टविरोधाच्च विवर्जनम् । आक्रुष्टोऽन्येन मन्येत ताडितो वा नियोजिका ॥

‘அவளே என்னைத் தூண்டுகிறாள்’ என்று எண்ணி, பிரியமானதின் மீது (பிறருக்கோ தன் நலத்திற்கோ) பகையால் செயல் செய்யக் கூடாது. ஒருவர் திட்டினாலும் அடித்தாலும், அது தூண்டுபவரின் செயல் என அறிந்து எதிர்வினையில் ஈடுபடாதிருக்க வேண்டும்.

Verse 28

नियोजयत्येनमिति न गच्छेत् तद्वशं बुधः । परदारादिसंसर्गे चित्तमात्मानमेव च ॥

‘அவள் அவனை நடத்துகிறாள்’ என்று எண்ணி, ஞானி அவளின் ஆட்சிக்குள் விழக்கூடாது. பிறருடைய மனைவியுடன் தொடர்பு போன்றவற்றில் மனத்தையும்—உண்மையில் தன்னையும்—கடுமையாகக் காக்க வேண்டும்.

Verse 29

नियोजयत्यत्र सा मामिति प्राज्ञो विचिन्तयेत् । विरोधं कुरुते चान्या दम्पत्योः प्रीयमाणयोः ॥

விவேகி ‘இங்கே அவளே என்னை வழிநடத்துகிறாள்’ என்று சிந்திக்க வேண்டும். வேறொரு தூண்டுபவன், இயல்பாக அன்புடன் இருக்கும் கணவன்-மனைவிக்கிடையிலும் பரஸ்பர பகையை உருவாக்குகிறான்.

Verse 30

बन्धूनां सुहृदां पित्रोः पुत्रैः सावर्णिकैश्च या । विरोधिनी सा तद्रक्षां कुर्वोत बलिकर्मणा ॥

உறவினர், நண்பர், பெற்றோர், பிள்ளைகள், தன் குழுவினரிடமும் பகையை எழுப்பும் அந்த சக்திக்கு எதிராக, பலி-அர்ப்பணச் சடங்கின் மூலம் பாதுகாப்புச் செயல் செய்ய வேண்டும்.

Verse 31

तथातिवादसहनाच्छास्त्राचारनिषेवणात् । धान्यं खलाद् गृहाद् गोभ्यः पयः सर्पिस्तथापरा ॥

அதேபோல் கடுமையான சொற்களைத் தாங்குவதாலும், சாஸ்திரமும் மரபுச் சடங்குகளும் பின்பற்றுவதாலும் (பாதுகாப்பு உண்டாகும்). களத்திலுள்ள தானியத்தையும் வீட்டையும் காக்க வேண்டும்; பசுக்களிடமிருந்து பாலும் நெய்யும்—இவ்வாறே பிறவற்றிலும்.

Verse 32

समृद्धिमृद्धिमद्रव्यादपहिन्ति च कन्यका । सा स्वयंहारिकेत्युक्ता सदान्तर्धानतत्परा ॥

ஒரு கன்னியுருவப் பேய்மங்கை மனிதரின் சொத்திலிருந்து செல்வமும் வளர்ச்சியும் பறித்துக் கொள்கிறாள். அவள் ‘ஸ்வயம் ஹாரிகா’ என அழைக்கப்படுகிறாள்; எப்போதும் மறைந்து காணாமற்போகவே முயல்பவள்.

Verse 33

महानसादर्धसिद्धमन्नागारस्थितं तथा । परिविश्यमाणञ्च सदासार्धं भुङ्क्ते च भुञ्जता ॥

அவள் சமையலறையிலிருந்து அரைவேகிய உணவையும், களஞ்சியத்தில் வைத்ததையும் எடுத்துச் செல்கிறாள். மேலும் உணவு பரிமாறப்படும் போது, உண்பவருடன் சேர்ந்து அவள் எப்போதும் உண்ணுகிறாள்.

Verse 34

उच्छेषणं मनुष्याणां हरत्यन्नञ्च दुर्हरा । कर्मान्तागारशालाभ्यः सिद्धर्धि हरति द्विज ॥

அவளைத் தடுக்க இயலாது; மக்களின் எஞ்சிய உணவையும் அவர்களின் உணவையும் பறித்துச் செல்கிறாள். மேலும் பணிமனைகளிலும் கைவினைச் சாலைகளிலும் கிடைத்த வெற்றியும் வளர்ச்சியும் அவள் கவர்ந்து விடுகிறாள், ஓ இருமுறைப் பிறந்தவனே.

Verse 35

गोस्त्रीस्तनेभ्यश्च पयः क्षीरहारी सदैव सा । दध्नो घृतं तिलात्तैलं सुरागारात्तथा सुराम् ॥

அவள் எப்போதும் பாலைத் திருடுகிறாள்—மாடுகளின் பாலும் பெண்களின் மார்புப் பாலும் கூட. தயிரிலிருந்து நெய்யையும், எள்ளிலிருந்து எண்ணெயையும், மதுபானசாலையிலிருந்து மதுவையும் அவள் பறிக்கிறாள்.

Verse 36

रागं कुसुम्भकादीनां कार्पासात् सूत्रमेव च । सा स्वयंहारिका नाम हरत्यविरतं द्विज ॥

அவள் குசும்பம் முதலியவற்றின் நிறங்களையும், பருத்தியிலிருந்து நூலையும் பறித்துக் கொள்கிறாள். அவள் ‘ஸ்வயம் ஹாரிகா’ எனப் புகழ்பெற்றவள்; ஓ இருமுறைப் பிறந்தவனே, இடைவிடாது திருடுகிறாள்.

Verse 37

कुर्याच्छिखण्डिनोर्द्वन्द्वं रक्षार्थं कुट्रिमां स्त्रियम् । रक्षाश्चैव गृहे लेख्या वर्ज्याचोच्छिष्टता तथा ॥

பாதுகாப்பிற்காக ‘சிகண்டினி’ இரட்டையுருவாக ஒரு செயற்கை பெண்-உருவத்தை அமைக்க வேண்டும். இல்லத்தில் காவல் குறிகளை வரைய வேண்டும்; மேலும் உச்சிஷ்டத்தால் உண்டாகும் அசுத்தம்/மாசுபாட்டையும் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 38

होमाग्निदेवताधूपभस्मना च परिष्क्रिया । कार्याः क्षीरादिभाण्डानामेवं तद्रक्षणं स्मृतम् ॥

ஹோமஅக்னி தேவதையின் புனிதத்தால், தூபமும் பஸ்மமும் கொண்டு சுத்திகரிக்க வேண்டும்—குறிப்பாக பால் முதலியவற்றின் பாத்திரங்களை. இவ்வாறு அவற்றின் பாதுகாப்பு போதிக்கப்பட்டது.

Verse 39

उद्वेगं जनयत्यन्या एकस्थाननिवासिनः । पुरुषस्य तु या प्रोक्ता भ्रामणी सा तु कन्यका ॥

மற்றொரு (தோஷம்) ஒரே இடத்தில் வாழ்பவர்களுக்கு கவலையை உண்டாக்கும். ஆணைச் சார்ந்து ‘ப்ராமணீ’ என்று கூறப்படுபவளும் ‘கன்யகா’ (கன்னியுரு தடை)யே ஆகும்.

Verse 40

तस्याथ रक्षां कुर्वोत विक्षिप्तैः सितसर्षपैः । आसने शयने चोर्व्यां यत्रास्ते स तु मानवः ॥

அவள் (ப்ராமணீ) எதிராக வெள்ளை கடுகு விதைகளைத் தூவி பாதுகாப்பு செய்ய வேண்டும்—இருப்பிடத்தில், படுக்கையில், மேலும் அந்த நபர் அமரும் தரையிலும்.

Verse 41

चिन्तयेच्च नरः पापा मामेषा दुष्टचेतना । भ्रामयत्यसकृज्जप्यं भुवः सूक्तं समाधिना ॥

அந்த ஆண் சிந்திக்க வேண்டும்—‘இந்தப் பாவினி, தீய மனமுடையவள் என்னை மயக்கி/அலைக்கழிக்கிறாள்.’ பின்னர் ஒருமுகத்துடன் மீண்டும் மீண்டும் ‘பூஃ-ஸூக்தம்’ ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 42

स्त्रीणां पुष्पं हरत्यन्या प्रवृत्तं सा तु कन्यका । तथाप्रवृत्तं सा ज्ञेया दौः सहा ऋतहारिका ॥

மற்றொரு கன்னியத் தோஷம் பெண்களில் தொடங்கிய ‘புஷ்பம்’ (அதாவது மாதவிடாய் ரஜஸ்ஸிராவம்) ஐ அபகரிக்கிறது; அவள் தாங்கமுடியாத ‘஋தஹாரிகா’—ரஜோ அபஹாரிணி—என்று அறியப்படுவாள்।

Verse 43

कुर्वोत तीर्थदेवौकश्चैत्यपर्वतसानुषु । नदीसङ्गमखातेषु स्त्रपनं तत्प्रशान्यते ॥

தீர்த்தங்களில், தேவாலயங்களில், திருக்கோயில்களில், மலைச் சரிவுகளில், மேலும் நதிச் சங்கமங்களிலும் புனிதக் குளங்களிலும் நீராடுதல்/அபிஷேகம் செய்வதால் அந்த (தோஷம்) அடங்குகிறது।

Verse 44

मन्त्रवित् कृततत्त्वज्ञः पर्वसूषसि च द्विज । चिकित्साज्ञश्च वै वैद्यः संप्रयुक्तैर्वरौषधैः ॥

ஓ இருபிறப்பாளனே! மந்திரங்களை அறிந்தவன், நிலைபெற்ற நியமங்களை உணர்ந்தவன், சிகிச்சையில் தேர்ந்த வைத்தியன்—உத்தம மருந்துகளை முறையாகப் பயன்படுத்தி (அதற்கு) சாந்தி/நிவாரணம் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 45

स्मृतिं चापहरत्यन्या स्त्रीणां सा स्मृतिहारिका । विविक्तदेशसेवित्वात्तस्याश्चोपशमो भवेत् ॥

மற்றொரு (தோஷம்) பெண்களின் நினைவாற்றலை அபகரிக்கிறது; அவள் ‘ஸ்ம்ருதிஹாரிகா’—நினைவு அபஹாரிணி—என்று அழைக்கப்படுகிறாள். தனிமையான இடங்களில் தங்குவதால் அவளின் தொல்லை அடங்கும்।

Verse 46

बीजापहारिणी चान्या स्त्रीपुंसोरतिभीषणाः । मेध्यान्नभोजनैः स्नानैस्तस्याश्चोपशमो भवेत ॥

மற்றொரு (தோஷம்) ‘பீஜாபஹாரிணீ’ பெண்-ஆண் இருவருக்கும் மிகப் பயங்கரமானது; ஏனெனில் அவள் பீஜம் (சந்தான சக்தி) ஐ அபகரிக்கிறாள். தூய உணவு உண்ணுதலும் நீராடுதலும் அவளின் தொல்லையை அடக்குகின்றன।

Verse 47

अष्टमी द्वेषणी नाम कन्या लोकभयावहा । या करोति जनद्विष्टं नरं नारीमथापि वा ॥

எட்டாவது கன்னி ‘த்வேஷணீ’ என அழைக்கப்படுகிறாள்; அவள் உலகிற்கு அச்சத்தை அளிப்பவள். அவள் ஆணையோ பெண்ணையோ மக்களிடையே வெறுக்கப்படுமாறு ஆக்குகிறாள்.

Verse 48

मधुक्षीरघृताक्तांस्तु शान्त्यर्थं होमयेत् तिलान् । कुर्वोत मित्रविन्दांश्च तथेष्टिं तत्प्रशान्यते ॥

அமைதிக்காக தேன், பால், நெய் ஆகியவற்றால் அபிஷேகிக்கப்பட்ட அக்னியில் எள்ளை ஆஹுதியாக இட வேண்டும். நண்பரைப் பெறும் செயல்களையும், இஷ்டி யாகத்தையும் செய்ய வேண்டும்—அவ்வாறு அந்தத் துன்பம் தணியும்.

Verse 49

एतेषान्तु कुमाराणां कन्यानां द्विजसत्तम । अष्टत्रिंशदपत्यानि तेषां नामानि मे शृणु ॥

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே! இக்கன்னியருக்கு முப்பத்தெட்டு ‘சந்ததி’ (உருவான வடிவங்கள்/விளைவுகள்) உள்ளன. அவற்றின் பெயர்களை என்னிடமிருந்து கேள்.

Verse 50

दन्ताकृष्टेरभूत् कन्या विजल्पा कलहा तथा । अवज्ञानृतदुष्टोक्तिर्विजल्पा तत्प्रशान्तये ॥

‘தந்தாக்ருஷ்டி’ எனும் தோஷத்திலிருந்து ‘விஜல்பா’ மற்றும் ‘கலஹா’ என்ற கன்னியர் தோன்றினர். இகழ்ச்சி, பொய், தீய சொல்—இவை விஜல்பாவின் இலக்கணங்கள்; அவற்றைத் தணிக்கும் முறை கூறப்படுகிறது.

Verse 51

तामेव चिन्तयेत् प्राज्ञः प्रयतश्च गृही भवेत् । कलहा कलहं गेहे करोत्यविरतं नृणाम् ॥

அறிவுடையவன் அவளையே ஒருமுகமாகத் தியானிக்க வேண்டும்; இல்லறத்தான் கட்டுப்பாட்டுடன் இருக்க வேண்டும். ‘கலஹா’ வீட்டினுள் உள்ளவர்களிடையே இடையறாத சண்டையை உண்டாக்குகிறாள்.

Verse 52

कुटुम्बनाशहेतुः सा तत्प्रशान्तिं निशामय । दूर्वाङ्कुरान्मधुघृतक्षीराक्तान् बलिकर्मणि ॥

அவள் இல்லநாசத்திற்குக் காரணமாவாள்; அவளின் சாந்தி முறையைக் கேளுங்கள். பலிகர்மத்தில் தேன், நெய், பால் பூசப்பட்ட தர்பை/தூர்வா முளைகளைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.

Verse 53

विक्षिपेज्जुहुयाच्चैवानलं मित्रञ्च कीर्तयेत् । भूतानां मातृभिः सार्धं बालकानान्तु शान्तये ॥

பலியைச் சிதறவிட வேண்டும், அக்னியில் ஆஹுதிகளைச் செலுத்த வேண்டும், மேலும் மித்ரனை ஜபிக்க வேண்டும்; பூதங்களின் மாத்ருகைகளுடன் சேர்ந்து—குழந்தைகளின் சாந்தி மற்றும் பாதுகாப்பிற்காக.

Verse 54

विद्यानां तपसाञ्चैव संयमस्य यमस्य च । कृष्यां वाणिज्यलाभे च शान्तिं कुर्वन्तु मे सदा ॥

கல்வி, தவம், நியம-சம்யமம் ஆகியவற்றிலும், மேலும் வேளாண்மை மற்றும் வாணிப லாபங்களிலும், அவர்கள் எப்போதும் எனக்கு அமைதியும் நலனும் அருள்வாராக.

Verse 55

पूजिताश्च यथान्यायं तुष्टिं गच्छन्तु सर्वशः । कुष्माण्डा यातुधानाश्च ये चान्ये गणसंज्ञिताः ॥

முறையாக வழிபடப்பட்ட பின், அவர்கள் அனைவரும் எல்லாவிதத்திலும் திருப்தியடைவாராக—குஷ்மாண்டர்கள், யாதுதானர்கள், மேலும் ‘கணங்கள்’ என அறியப்படும் பிறவர்கள் அனைவரும்.

Verse 56

महादेवप्रसादेन महेश्वरमतेन च । सर्व एते नृणां नित्यं तुष्टिमाशु व्रजन्तु ते ॥

மகாதேவரின் அருளாலும், மகேஸ்வரரின் விதிப்படியும், இவர்கள் அனைவரும் மனிதர்களை நோக்கி விரைவாக எப்போதும் திருப்தியடைவாராக.

Verse 57

तुष्टाः सर्वं निरस्यन्तु दुष्कृतं दुरनुष्ठितम् । महापातकजं सर्वं यच्चान्यद्विघ्नकारणम् ॥

அவர்கள் திருப்தியடைந்தால், எல்லா தீச்செயல்களையும் முறையற்ற செயல்களையும், மகாபாபங்களிலிருந்து எழும் அனைத்தையும், மேலும் தடைகளுக்குக் காரணமான பிற அனைத்தையும் அகற்றுவார்களாக।

Verse 58

तेषामेव प्रसादेन विघ्ना नश्यन्तु सर्वशः । उद्वाहेषु च सर्वेषु वृद्धिकर्मंसु चैव हि ॥

அவர்களுடைய அருளாலேயே எல்லாத் தடைகளும் முற்றிலும் அழியட்டும்—அனைத்து திருமணங்களிலும், மேலும் வளர்ச்சி மற்றும் செழிப்பு நோக்கான சடங்குகளிலும்.

Verse 59

पुण्यानुष्ठानयोगेषु गुरुदेवार्चनेषु च । जपयज्ञविधानेषु यात्रासु च चतुर्दश ॥

மங்களமான தர்மச் செயல்களில், குருவும் தெய்வமும் வழிபடுவதில், ஜபம் மற்றும் யஜ்ஞத்தின் முறைகளில், மேலும் தீர்த்தயாத்திரைகளில்—சதுர்தசி திதியிலும்.

Verse 60

शरीरारोग्यभोग्येषु सुखदानधनेषु च । वृद्धबालातुरेष्वेव शान्तिं कुर्वन्तु मे सदा ॥

உடல்நலத்திலும் அனுபவங்களிலும், மகிழ்ச்சியிலும், தானத்திலும் செல்வத்திலும்—முதுமையோர், குழந்தைகள், நோயாளிகள் ஆகியோருக்குரிய விஷயங்களில் சிறப்பாக—அவர்கள் எனக்கு எப்போதும் அமைதியை அருள்வார்களாக।

Verse 61

सोमाम्बुपौ तथाम्भोधिः सविता चानिलानलौ । तथोक्तेः कालजिह्वोऽभूत् पुत्रस्तालनिकेतनः ॥

சோமன், அம்புபா, மேலும் சமுத்திரம்; சவிதா, காற்று, அக்கினி—என்று கூறப்படுகிறது. அந்த முன் கூறிய உச்சாரணத்திலிருந்து காலஜிஹ்வன் தோன்றினான்; அவனுடைய மகன் தாலநிகேதனன் ஆவான்.

Verse 62

सा येषां रसना-संस्थास्तानसाधून् विबाधते । परिवर्तसुतौ द्वौ तु विरूपविकृतौ द्विज ॥

அவள் (தேவி) அந்த மக்களின் நாவின்மேல் உறைந்து துஷ்டர்களைத் துன்புறுத்துகிறாள். ஓ பிராமணரே, பரிவர்த்தனுக்கு இரண்டு மகன்கள் பிறந்தனர்—விகாரமானவர்களும் ஊனமுற்றவர்களும்.

Verse 63

तौ तु वृक्षाग्र-परिखा-प्राकाराम्भोधि-संश्रयौ । गुर्विण्याः परिवर्तन्तौ कुरुतः पादपाणिषु ॥

அவர்கள் இருவரும் மரங்களின் உச்சி, அகழி, மதில், பேர்கடல் போன்ற இடங்களில் அடைக்கலம் கொண்டனர். கர்ப்பிணியின் உள்ளே அலைந்து அவளின் கால்களிலும் கைகளிலும் வேதனை உண்டாக்கினர்.

Verse 64

क्रौष्टुके परिवर्तः स्यात् गर्भस्य अन्योदरात् ततः । न वृक्षं चैव नैवाद्रिं न प्राकारं महोदधिम् ॥

பரிவர்த்தன் மீண்டும் க்ரௌஷ்டுகனின் கர்ப்பத்தில் பிறப்பான்; அதன் பின் அவனுக்கு மரம், மலை, மதில், பேர்கடல் ஆகியவற்றோடு எந்தத் தொடர்பும் இருக்காது.

Verse 65

परिखां वा समाक्रामेद् अबला गर्भधारिणी । अङ्गध्रुक् तनयं लेभे पिशुनं नाम नामतः ॥

அல்லது பலவீனமான கர்ப்பிணி ஒரு அகழியைத் தாண்டினால், அப்போது அங்கத்ருக்கிற்கு ஒரு மகன் பிறந்தான்—அவனுக்கு ‘பிசுன’ என்று பெயரிட்டனர்.

Verse 66

सोऽस्थिमज्जागतः पुंसां बलमत्त्यजितात्मनाम् । श्येन-काक-कपोताṃश्च गृध्रोलूकैश्च वै सुतान् ॥

அவன் மனிதர்களின் எலும்பும் மஜ்ஜையும் உள்ளே புகுந்து, தன்னடக்கம் இல்லாதவர்களின் வலிமையை விழுங்குகிறான். மேலும் பருந்து, காகம், புறா, கழுகு, ஆந்தை வடிவிலான மகன்களும் தோன்றினர்.

Verse 67

अवाप शकुनिः पञ्च जगृहुस्तान् सुरासुराः । श्येनं जग्राह मृत्युः च काकं कालो गृहीतवान् ॥

பறவை (சகுனி) ஐந்து (உயிரினங்களை) பெற்றது, தேவர்களும் அசுரர்களும் அவற்றைக் கைப்பற்றினர். மரணம் பருந்தையும், காலம் காகத்தையும் பற்றிக்கொண்டன.

Verse 68

उलूकं निरृतिश्चैव जग्राहातिभयावहम् । गृध्रं व्याधिस्तदीशोऽथ कपोतं च स्वयं यमः ॥

நிர்ருதி மிகவும் பயங்கரமான ஆந்தையையும், நோய் கழுகையும், எமனே புறாவையும் பற்றிக்கொண்டனர்.

Verse 69

एतेषामेव चैवोक्ता भूताḥ पापोपपादने । तस्माच्छ्येनादयो यस्य निलीयेयुः शिरस्यथ ॥

பாவம் உருவாகும் இடத்தில் இவைகள் இருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. ஆகையால், பருந்து மற்றும் பிற பறவைகள் ஒருவரின் தலையில் அமர்ந்தால்...

Verse 70

तेनात्मरक्षणायालं शान्तिं कुर्याद्विजोत्तम । गेहे प्रसूतिर् एतेषां तद्वन् नीडनिवेशनम् ॥

ஓ சிறந்த அந்தணரே, தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்வதற்காக ஒரு சாந்தி பரிகாரத்தைச் செய்ய வேண்டும். அவ்வாறே, இந்த உயிரினங்கள் வீட்டில் குஞ்சு பொரித்தாலோ அல்லது கூடு கட்டினாலோ அது அபசகுனமாகும்.

Verse 71

नरस् तं वर्जयेद् गेहं कपोताक्रान्तमस्तकम् । श्येनः कपोतो गृध्रश्च काकोलूकौ गृहे द्विज ॥

எந்த வீட்டின் தலைவன் மீது புறா அமர்கிறதோ, அந்த வீட்டை ஒரு மனிதன் தவிர்க்க வேண்டும். பருந்து, புறா, கழுகு, காகம் மற்றும் ஆந்தை ஆகியவை வீட்டில் இருப்பது தீய சகுனங்களாகும்.

Verse 72

प्रविष्टः कथयेदन्तं वसतां तत्र वेश्मनि । ईदृक् परित्यजेद् गेहं शान्तिं कुर्याच्च पण्डितः ॥

இத்தகைய உயிர் அல்லது அபசகுனக் குறி வீட்டிற்குள் நுழைந்தால், அந்த வீட்டில் வாழ்பவர்களுக்கு முடிவு வருவதை அது முன்னறிவிக்கும். ஆகவே அந்நிலையில் அறிவுடையவன் வீட்டை விட்டு நீங்கி சாந்தி விதிகளைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 73

स्वप्नेऽपि हि कपोतस्य दर्शनं न प्रशस्यते । षडपत्यानि कथ्यन्ते गण्डप्रान्तरतिस्तथा ॥

கனவில்கூட புறாவைக் காணுதல் சுபமாகக் கருதப்படாது. ‘ஆறு சந்ததி’ என்ற குறியும், கன்னம்/கோயில் பகுதியின் விளிம்பில் ரதி (கண்ட-ப்ராந்த-ரதி) என்பதும் அசுபக் குறிகளாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளன.

Verse 74

स्त्रीणां रजस्यवस्थानं तेषां कालांश्च मे शृणु । चत्वार्यहानि पूर्वाणि तथैवाऽन्यत् त्रयोदश ॥

பெண்களின் மாதவிடாய் நிலையும் அதனுடன் தொடர்புடைய கால அளவுகளையும் என்னிடமிருந்து கேள்: முதல் நான்கு நாட்கள், அதன்பின் வரும் பதின்மூன்று நாட்களும்.

Verse 75

एकादश तथैवाऽन्यदपत्यं तस्य वै दिने । अन्यद्दिनाभिगमने श्राद्धदाने तथाऽपरे ॥

பதினொன்றாம் நாளிலும் அதேபோல் ஒரு குறிப்பிட்ட வகை சந்ததி உண்டாகும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. வேறு நாளில் சங்கமம் குறித்து, மற்ற நாட்களில் சிராத்தம் மற்றும் தானம் குறித்து (சிறப்பு பலன் அல்லது அசுபம்) விளக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 76

पर्वस्वथाऽन्यत् तस्मात्तु वर्ज्यान्येतानि पण्डितैः । गर्भहन्तुः सुतो निघ्नो मोहनी चापि कन्यका ॥

பர்வ நாட்களிலும் மேலும் சில பிற நாட்களிலும்; ஆகவே பண்டிதர்கள் இக்காலங்களைத் தவிர்க்க வேண்டும். இல்லையெனில் ‘கர்பஹந்தா’, ‘சுதநிக்ந’ மற்றும் ‘மோஹினி கன்யா’ போன்ற விளைவுகள் உண்டாகும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 77

प्रविश्य गर्भमत्त्येको भुक्त्वा मोहयतेऽपरा । जायन्ते मोहनात् तस्याः सर्पमण्डूककच्छपाः ॥

கருப்பையில் புகுந்த ஒரு சக்தி கருவை விழுங்குகிறது; மற்றொன்று உணவு உண்டு மயக்கத்தை உண்டாக்குகிறது. அந்த மயக்கத்திலிருந்து பாம்புகள், தவளைகள், ஆமைகள் பிறக்கின்றன.

Verse 78

सरीसृपाणि चाऽन्यानि पुरीषमथवा पुनः । षण्मासान् गुर्विणीं मांसमश्नुवानामसंयताम् ॥

மற்ற ஊர்வன உயிரினங்களோ—அல்லது மலம்கூட—வெளிப்படலாம். இது ஆறு மாத கர்ப்பிணியாக இருந்து இறைச்சி உண்டு கட்டுப்பாடின்றி இருப்பவளைக் குறித்து கூறப்படுகிறது.

Verse 79

वृक्षच्छायाश्रयां रात्रावथवा त्रिचतुष्पथे । श्मशानकटभूमिष्ठामुत्तरीयविवर्जिताम् ॥

இரவில் மர நிழல் அடைக்கலத்தில், அல்லது மூன்று/நான்கு வழிச் சந்திப்பில், அல்லது சுடுகாட்டு புதர்நிலத்தில் படுத்திருப்பவளும்; மேலாடை இன்றியவளும்—இந்நிலை இங்கு அபசகுனமும் ஆபத்துமென கூறப்படுகிறது.

Verse 80

रुदमानाṃ निशीथेऽथ आविशेत्तामसौ स्त्रियम् । शस्यहन्तुस्तथैवैकः क्षुद्रको नाम नामतः ॥

அப்போது நள்ளிரவில், அவள் அழுதுகொண்டிருக்கையில், அவனது புகுதல் அந்தப் பெண்ணில் நிகழலாம். அதுபோல ‘க்ஷுத்ரக’ என்ற பெயருடைய ‘பயிர்நாசகன்’ என்பவனும் ஒருவன் உள்ளான்.

Verse 81

शस्यार्धिं स सदा हन्ति लब्ध्वा रन्ध्रं शृणुष्व तत् । अमङ्गल्यदिनारम्भे अतृप्तो वपते च यः ॥

அவன் எப்போதும் ஓர் இடைவெளி கிடைத்தவுடன் பயிரின் பாதியை அழித்துவிடுவான்—இதைக் கேள். அபசகுன நாளின் தொடக்கத்தில் திருப்தியின்றி (அல்லது உரிய சாந்தி இன்றி) விதைப்பவன் அத்தகைய இழப்பை அடைவான்.

Verse 82

क्षेत्रेष्वनुप्रवेशं वै करोत्यान्तोपसङ्गिषु । तस्मात्कल्पः सुप्रशस्ते दिनेऽभ्यर्च्य निशाकरम् ॥

அசத் சங்கத்தில் பற்றிக்கொண்டவர்களின் களங்களிலும் இது நிச்சயமாகப் புகுகின்றது. ஆகவே சந்திரனை வழிபட்டு மிகச் சுப நாளில் இந்த விதியை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 84

कुर्यादारम्भमुप्तिं च हृष्टतुष्टः सहायवान् । नियोजिकेति या कन्या दुःसहस्य मयोदिता ॥ जातं प्रचोदिकासंज्ञं तस्याः कन्याचतुष्टयम् । मत्तोन्मत्तप्रमत्तास्तु नरान् नारीस्तु ताः सदा ॥

மகிழ்ச்சியுடன், திருப்தியுடன், உதவியாளர்களின் ஆதரவுடன் ஒருவர் செயல்களையும் விதை விதைப்பையும் தொடங்க வேண்டும். நான் துஃஸஹனுக்குரியவளென கூறிய ‘நியோஜிகா’ என்னும் கன்னி ‘ப்ரசோதிகா’ எனும் ஒருத்தியைப் பெற்றாள்; அவளிடமிருந்து நான்கு கன்னியர் தோன்றினர்—அவர்கள் எப்போதும் மதமயக்கம், உன்மத்தம், அலட்சியம் கொண்டவர்களாய் இருந்து, இடையறாது ஆண்-பெண்களை அனர்த்தத்திற்குத் தள்ளுகின்றனர்.

Verse 85

समाविशन्ति नाशाय चोदयन्तीह दारुणम् । अधर्मं धर्मरूपेण कामञ्चाकामरूपिणम् ॥

அவர்கள் அழிவிற்காகப் புகுந்து இங்கே பயங்கரமானவற்றைத் தூண்டுகின்றனர்—தர்மத்தின் போர்வையில் அதர்மத்தையும், வைராக்யத்தின் போர்வையில் காமத்தையும் காட்டி.

Verse 86

अनर्थञ्चार्थरूपेण मोक्षञ्चामोक्षरूपिणम् । दुर्विनीता विना शौचं दर्शयन्ति पृथङ्नरान् ॥

அவர்கள் துரதிர்ஷ்டத்தை லாபம்போல் காட்டுகின்றனர்; விடுதலை அல்லாத பாதையை விடுதலைபோல் காட்டுகின்றனர். ஒழுக்கமற்றும் தூய்மையற்றும் இருந்து, தனித்தனியான மக்களை மயக்கி வழிதவறச் செய்கின்றனர்.

Verse 87

भ्रश्यन्त्याभिः प्रविष्टाभिः पुरुषार्थात् पृथङ्नराः । तासां प्रवेशश्च गृहे संध्यारक्ते ह्यथाम्बरे ॥

அவர்கள் புகுந்தபின் மனிதர்கள் புருஷார்த்தங்களிலிருந்து விலகுகின்றனர். மாலைச் சந்தியையில் வானம் செம்மையடைந்தபோது அவர்களின் இல்லப்புகுதல் நிகழ்கிறது.

Verse 88

धाताविधात्रोश्च बलिर्यत्र काले न दीयते । भुञ्जतां पिबतां वापि सङ्गिभिर्जलविप्रुषैः ॥

உகந்த காலத்தில் தாதா, விதாதா ஆகியோருக்கு பலி-நைவேத்யம் அளிக்கப்படாத இடத்திலும், ஒன்றாக உண்ணும்/பருகும்ோர் நீர்த் தெறிப்பால் உணவு-பானம் பாதிக்கப்படும் இடத்திலும்—அங்கேயே இத்தகைய தீய தாக்கங்கள் எழுகின்றன।

Verse 89

नवनारीषु संक्रान्तिस्तासामाश्वभिजायते । विरोधिन्यास्त्रयः पुत्राश्चोदको ग्राहकस्तथा ॥

அவர்களின் மாற்றம் விரைவில் ஒன்பது பெண்களிடத்தில் நிகழ்கிறது. விரோதினியிலிருந்து மூன்று புதல்வர்கள் பிறக்கின்றனர்—சோதகன், கிராஹகன், மேலும் ஒருவர்।

Verse 90

तमः प्रच्छादकश्चान्यस्तत्स्वरूपं शृणुष्व मे । प्रदीपदैलसंसर्गदूषिते लङ्घिते खले ॥

மற்றொருவன் ‘தமஃ-ப்ரச்சாதகன்’; அவன் இயல்பை என்னிடமிருந்து கேள். விளக்கு மற்றும் எண்ணெய் தொடுதலால் ஏதாவது மாசுபடும் இடத்திலும், மேலும் லங்கனம்/அதிக்ரமணம் எனும் கீழ்மையான செயல் செய்யப்படும் இடத்திலும்—அவன் செயல்படுகிறான்।

Verse 91

मुषलो लूखले यत्र पादुके वासने स्त्रियः । शूर्पदात्रादिकं यत्र पदाकृष्य तथासनम् ॥

உலூகல-முசலம், பாதணிகள், பெண்களின் ஆடைகள் ஆகியவை மிதிக்கப்படவோ அவமதிக்கப்படவோ செய்யப்படும் இடத்திலும்; சூர்ப்பம், தாத்ரம்/அரிவாள் போன்றவை மற்றும் ஆசனங்களும் காலால் இழுக்கப்படும் இடத்திலும்—அங்கே அந்த மறைக்கும் சக்தி வாய்ப்பைப் பெறுகிறது।

Verse 92

यत्रोपलिप्तञ्चानर्च्य विहारः क्रियते गृहे । दर्वोमुखेन यत्राग्निराहृतोऽन्यत्र नीयते ॥

வீட்டில் பூசப்பட்ட இடம் வழிபாடு இன்றி ஓய்வு/படுக்கைக்காகப் பயன்படுத்தப்படும் இடத்திலும், கரண்டியின் (தர்வி) வாயால் நெருப்பை எடுத்து வேறிடத்திற்கு எடுத்துச் செல்லும் இடத்திலும்—அங்கே அசுபம் வளர்க்கப்படுகிறது।

Verse 93

विरोधिनीसुतास्तत्र विजृम्भन्ते प्रचोदिताः । एको जिह्वागतः पुंसां स्त्रीणाञ्चालीकसत्यवान् ॥

அங்கே விரோதினியின் புதல்வர்கள் தூண்டப்பட்டவுடன் விழித்து செயலில் ஈடுபடுகின்றனர். அவர்களில் ஒருவன் ஆண்-பெண் நாவின்மேல் தங்கி, பொய்யை உண்மையெனத் தோன்றுமாறு கலந்துரைத்து பேசுகிறான்।

Verse 94

चोदको नाम स प्रोक्तः पैशुन्यं कुरुते गृहे । अवध्यानगतश्चान्यः श्रवणस्थोऽतिदुर्मतिः ॥

அவன் ‘சோதகன்’ (தூண்டுபவன்) என அழைக்கப்படுகிறான்; வீட்டினுள் பழித்துரையும் புறங்கூறலும் உண்டாக்குகிறான். மற்றொருவன் மிகத் தீயமதி; அவன் காதில் தங்கி, கவனக்குறைவு மற்றும் அலட்சியத்திற்குள் இழுக்கிறான்।

Verse 95

करोति ग्रहणन्तेषां वचसां ग्राहकस्तु सः । आक्रम्यान्यो मनो नॄणां तमसाच्छाद्य दुर्मतिः ॥

அவன் அவர்களின் சொற்களின் ‘கிரகணம்’ (பிடித்தல்) கெடச் செய்கிறான்; வாக்கைத் தவறாகப் பிடித்து மாற்றுபவன் அவனே. மற்றொரு தீயவன் மக்களின் மனங்களைத் தாக்கி, தமஸ் எனும் இருளால் மூடுகிறான்।

Verse 96

क्रोधं जनयते यस्तु तमः प्रच्छादकस्तु सः । स्वयंहार्यास्तु चौर्येण जनितन्तनयत्रयम् ॥

கோபத்தை உண்டாக்குபவன் தமஸ் இருளை மூடுபவனே. மேலும் திருட்டினால் உண்டான மூன்று சந்ததியும் உண்டு; அவை தாமே அபகரிக்கப்பட்ட (திருடப்பட்ட) பொருள்களாக ஆகிவிடுகின்றன।

Verse 97

सर्वहार्यर्धहारी च वीर्यहारी तथैव च । अनाचान्तगृहेष्वेते मन्दाचारगृहेषु च ॥

‘அனைத்தையும் அபகரிப்போர்’, ‘அரை அபகரிப்போர்’, ‘வீரியம்/வலிமை அபகரிப்போர்’ என்போரும் உள்ளனர். சுத்தம் பேணாதவர்களின் வீடுகளிலும் ஒழுக்கம் தளர்ந்த வீடுகளிலும் அவர்கள் அலைகின்றனர்।

Verse 98

अप्रक्षालितपादेषु प्रविशत्सु महानसम् । खलेषु गोष्ठेषु च वै द्रोहो येषु गृहेषु वै ॥

எந்த இல்லங்களில் மக்கள் கால்களை கழுவாமல் சமையலறைக்குள் நுழைகிறார்களோ, மேலும் அசுத்தமான இடங்களிலும் மாட்டுத்தொழுவங்களிலும் துரோகம் நிகழ்கிறதோ—அங்கேயே நிச்சயமாக அந்த தீங்கு விளைவிக்கும் சக்திகள் குடிகொள்கின்றன।

Verse 99

तेषु सर्वे यथान्यायं विहरन्ति रमन्ति च । भ्रामण्यास्तनयस्त्वेकः काकजङ्घ इति स्मृतः ॥

அத்தகைய இல்லங்களில் அவர்கள் அனைவரும் தங்கள் இயல்பின்படி அலைந்து திரிந்து அதிலேயே மகிழ்ச்சி கொள்கின்றனர். மேலும் ‘ப்ராமணீ’யின் ஒரு புதல்வன் ‘காகஜங்க’ என நினைவுகூரப்படுகிறான்।

Verse 100

तेनाविष्टो रतिं सर्वो नैव प्राप्नोति वै पुरे । भुञ्जन् यो गायते मैत्रे गायते हसते च यः ॥

அவனால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட மனிதன் நகரத்தில் காதல்/காம இன்பத்தில் திருப்தி அடைவதில்லை. ஓ மைத்ரா! உணவு உண்ணும் போது பாடுபவன், மேலும் உண்ணும் போதே பாடி (ஒழுங்கற்ற நேரத்தில்) சிரிப்பவன்…

Verse 101

सन्ध्यामैथुनिनञ्चैव नरमाविशति द्विज । कन्यात्रयं प्रसूता सा या कन्या ऋतुहारिणी ॥

ஓ இருமுறை பிறந்தவரே! மாலைச் சந்தியைக் காலத்தில் உடலுறவு கொள்பவனுள் அவள் புகுகின்றாள். அந்த சக்தி மூன்று கன்னியரைப் பிறப்பிக்கிறது—அவர்களில் ஒருத்தி ‘ருது-ஹாரிணீ’ (ருது/மாதவிடாய் காலத்தைப் பறிப்பவள்) என அழைக்கப்படுகிறாள்।

Verse 102

एका कुचहरा कन्या अन्याव्यञ्जनहारिका । तृतीया तु समाख्याता कन्यका जातहारिणी ॥

ஒரு கன்னி ‘ஸ்தன-ஹாரிணீ’ (மார்பை/பாலூட்டலைப் பறிப்பவள்); மற்றொரு கன்னி ‘அன்ன-வ்யஞ்சன-ஹாரிணீ’ (சமைத்த உணவு/உணவுப்பொருள்களைப் பறிப்பவள்); மூன்றாவது கன்னி ‘நவஜாத-ஹாரிணீ’ (புதிய பிறந்த குழந்தையைப் பறிப்பவள்) என கூறப்படுகிறது।

Verse 103

यस्यान न क्रियते सर्वः सम्यग् वैवाहिको विधिः । कालातीतोऽथवा तस्याः हरत्येका कुचद्वयम् ॥

யாருடைய கன்னியின் திருமணச் சடங்கு முறையாக முழுமையடையாததோ, அல்லது உரிய காலம் கடந்த பின் நடத்தப்படுகிறதோ—அவளுடைய ஸ்தனயுகத்தை அந்த ஸ்த்ரீபீடக சக்தி அபகரிக்கிறது।

Verse 104

सम्यक् श्राद्धमदत्त्वा च तथानर्च्य च मातरम् । विवाहितायाः कन्यायाः हरति व्यञ्जनं तथा ॥

மேலும் யார் முறையாக ஸ்ராத்த தானம் செய்யவில்லையோ, அதுபோல தாயை வழிபடவில்லையோ—திருமணமான கன்னியின் விஷயத்தில் அவளுடைய அலங்காரம்/அழகுச் சின்னத்தை அதுவும் பறித்துக்கொள்கிறது।

Verse 105

अग्न्यम्बुशून्ये च तथा विधूपे सूतिकागृहे । अदीपशस्त्रमुसले भूतिसर्षपवर्जिते ॥

எந்தப் பிரசவ அறையில் நெருப்பு இல்லை, நீர் இல்லை, தூபம்/புகை இல்லை, விளக்கு இல்லை, ஆயுதங்களும் உலக்கையும் இல்லை, மேலும் சாம்பலும் கடுகும் இல்லையோ—

Verse 106

अनुप्रविश्य सा जातमपहृत्यात्मसम्भवम् । क्षणप्रसविनी बालं तत्रैवोत्सृजते द्विज ॥

அங்கே நுழைந்து அவள் புதிதாகப் பிறந்த குழந்தையை—தன் சொந்த சந்ததியையே—அபகரிக்கிறாள்; ஓ த்விஜா, அந்தக் கணப் பிரசவினி அந்தக் குழந்தையை அங்கேயே விட்டுவிடுகிறாள்।

Verse 107

सा जातहारीणी नाम सुघोरा पिशिताशना । तस्मात् संरक्षणं कार्यं यत्नतः सूतिकागृहे ॥

அவள் ‘ஜாதஹாரிணீ’ என அழைக்கப்படுகிறாள்—மிகக் கொடியவள், மாமிசம் உண்ணுபவள். ஆகையால் பிரசவ அறையில் மிகுந்த முயற்சியுடன் பாதுகாப்பு செய்ய வேண்டும்।

Verse 108

स्मृतिं चाप्रयतानाञ्च शून्यागारनिषेवणात् । अपहन्ति सुतस्तस्याः प्रचण्डो नाम नामतः ॥

அவதானக் குறைவு (ஸ்மృతి-பிரமாதம்) மற்றும் வெறுமை இல்லங்களை நாடியதினால், அவளுடைய மகன் ‘பிரசண்ட’ எனப்படும் ஒருவனால் அபகரிக்கப்பட்டான்।

Verse 109

पौत्रेभ्यस्तस्य संभूता लीकाः शतसहस्रशः । चण्डालयोनयश्चाष्टौ दण्डपाशातिभीषणाः ॥

அவனுடைய பேரர்களிடமிருந்து இலட்சக்கணக்கான பேன்கள் தோன்றின; மேலும் சாண்டாள யோனியில் பிறந்த எட்டு உயிர்கள், தண்டமும் பாசமும் ஏந்தி, மிகுந்த பயங்கரமாயின.

Verse 110

क्षुधाविष्टास्ततो लीकास्ताश्च चण्डालयोनयः । अभ्यधावन्त चान्योन्यमत्तुकामाः परस्परम् ॥

பின்னர் பசியால் துன்புற்ற அந்த பேன்களும் அந்த சாண்டாள-பிறப்புடைய உயிர்களும் ஒருவர்மேல் ஒருவர் பாய்ந்தன; ஒவ்வொருவரும் மற்றொருவரை உண்ண விரும்பினர்.

Verse 111

प्रचण्डो वारियित्वा तु तास्ताश्चण्डालयोनयः । समये स्थापयामास यादृशे तादृशं शृणु ॥

ஆனால் பிரசண்டன் அந்த சாண்டாள-பிறப்புடைய உயிர்களை அடக்கி, காலத்திற்கும் தகுதிக்கும் ஏற்றவாறு ஒவ்வொன்றையும் நியமித்தான். அவரவர்க்கு விதிக்கப்பட்டது என்னவென்று கேள்.

Verse 112

अद्यप्रभृति लीकानामावासं यो हि दास्यति । दण्डं तस्याहमतुलं पातयिष्ये न संशयः ॥

இன்றுமுதல் யார் பேன்களுக்கு தங்குமிடம்/அடைக்கலம் அளிப்பாரோ, அவர்மேல் நான் ஒப்பற்ற தண்டனையை விதிப்பேன்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 113

चण्डालयोन्योऽवसथे लीका या प्रसविष्यति । तस्याश्च सन्तिः पूर्वा सा च सद्यो नशिष्यति ॥

சாண்டாள-யோனியில் பிறந்த ஒருவனின் இல்லத்தில் லீகா என்னும் பெண் பிரசவிக்கிறாள். அவளின் முன் பிறந்த பிள்ளை ‘சந்திஃ’ என அழைக்கப்படுகிறது; அது உடனே அழிகிறது.

Verse 114

प्रसूते कन्यके द्वे तु स्त्रीपुंसोर्‍बोजहारिणी । वातरूपामरूपाञ्च तस्याः प्रहरणन्तु ते ॥

அவள் இரண்டு மகள்களைப் பெறுகிறாள்; அவர்கள் பெண்களும் ஆண்களும் உடைய இனப்பெருக்க ஆற்றலைக் கவர்ந்து கொள்கிறார்கள். ஒருத்தி வாதரூபா, மற்றொருத்தி அரூபா; இவ்விருவரும் அவளின் கருவிகள் (ஆயுதங்கள்/செயலாளர்கள்).

Verse 115

वातरूपा निषेकान्ते सा यस्मै क्षिपते सुतम् । स पुमान् वातशुक्रत्वं प्रयाति वनितापि वा ॥

உடலுறவு/கருவுறுதலின் முடிவில் வாதரூபா தன் விருப்பமானவர்மேல் ஒரு குழந்தையை எறிகிறாள். அந்த ஆண் ‘வாத-வீர்யன்’ (பலனற்ற விந்து) ஆகிறான்; அல்லது பெண்ணும் அதேபோல் குறைபடுகிறாள்.

Verse 116

तथैव गच्छतः सद्यो निर्बोजत्वमरूपया । अस्नाताशी नरो यो वै तथैव पिशिताशनः ॥

அதேபோல், வழியிலே செல்லும் போதே அரூபா இனப்பெருக்க ஆற்றலை உடனடியாகக் குன்றச் செய்கிறாள். குளிக்காமல் உண்பவனும், மாமிசம் உண்ணுபவனும் இவ்வாறே பாதிக்கப்படுகிறான்.

Verse 117

विद्वेषिणी तु या कन्या भृकुटीकुटिलानना । तस्या द्वौ तनयौ पुंसामपकारप्रकाशकौ ॥

இப்போது ‘வித்வேஷிணீ’ எனப்படும் கன்னி, சுளித்த புருவத்தால் முகம் வளைந்தவள்; அவளுக்கு இரண்டு மகன்கள் உள்ளனர், அவர்கள் ஆண்களுக்கு எதிரான தீங்குகளை வெளிப்படுத்துகின்றனர்.

Verse 118

निर्बोजत्वं नरो याति नारी वा शौचवर्जिता । पैशुन्याभिरतं लोलमसज्जननिषेवणम् ॥

தூய்மையற்ற ஆண் அல்லது பெண் வீரியக் குன்றுதலை அடைகிறான்/அடைகிறாள்; பழிச்சொல்லில் ஈடுபட்டு, நிலையற்றவனாக இருந்து, தீயோரின் சங்கத்தில் விரும்பி இருப்பவனும் அதுபோலவே பாதிக்கப்படுவான்।

Verse 119

पुरुषद्वेषिणञ्चैतौ नारमाक्रम्य तिष्ठतः । मात्रा भ्रात्रा तथा मित्रैरभीष्टैः स्वजनैः परैः ॥

மனிதரை வெறுப்பவனை இவ்விரண்டும் பற்றிக் கொண்டு அவன்மேல் நிலைத்திருக்கும்; அதனால் அவன் தாய், சகோதரர், நண்பர், காதலர்/பிரியர், தன் மக்கள், அந்நியர் ஆகியோராலும் எதிர்க்கப்படுவான்।

Verse 120

विद्विष्टो नाशमायाति पुरुषो धर्मतोऽर्थतः । एकस्तु स्वगुणाँल्लोके प्रकाशयति पापकृत् ॥

வெறுக்கப்படுபவன் தர்மத்திலும் செல்வத்திலும் அழிவுறுகிறான். அவ்விரண்டில் ஒன்று, தீச்செயலாளனின் சொந்த குணக் குறைகளை உலகில் வெளிப்படுத்துகிறது।

Verse 121

द्वितीयस्तु गुणान् मैत्रीं लोकस्थामपकर्षति । इत्येते दुः सहाः सर्वे यक्ष्मणः सन्ततावथ । पापाचाराः समाख्याताः यैर्व्याप्तमखिलं जगत् ॥

இரண்டாவது, நற்குணங்களையும் மக்களிடையே நிலவும் நட்பையும் குறைக்கிறது. ஆகவே இவ்வெல்லா ‘துஃஸஹ’களும் யக்ஷ்மனின் சந்ததி/தொடர்ச்சி என அறிவிக்கப்படுகின்றன; இவை தீய ஒழுக்கங்கள் எனப்படுகின்றன; இவற்றால் உலகமெங்கும் பரவியுள்ளது।