Adhyaya 90: The Slaying of Shumbha and the Reabsorption of the Goddesses into Ambika
शुम्भवधः (Śumbhavadhaḥ)
Dharma Teachings
இந்த அத்தியாயத்தில் தேவி அம்பிகை சும்பனுடன் கடும் போர் புரிகிறாள். சும்பனின் அகந்தை, அவன் மாயை மற்றும் தானவ சேனை தேவி தெய்வீகத் தேஜஸால் அழிந்து, இறுதியில் சும்பன் வதம் செய்யப்படுகிறான். பின்னர் தனித்தனியாக வெளிப்பட்ட தேவியரெல்லாம் மீண்டும் அம்பிகையிலே லயமடைகின்றனர்; தேவர்கள் ஸ்துதி செய்து உலகில் அமைதி நிலைபெறுகிறது.
Divine Beings
Celestial Realms
Key Content Points
Focus Keywords
Shlokas in Adhyaya 90
Verse 1
ऋषिर्उवाच। निशुम्भं निहतं दृष्ट्वा भ्रातरं प्राणसम्मितम्। हन्यमानं बलं चैव शुम्भः क्रुद्धोऽब्रवीद्वचः॥
ரிஷி கூறினார்—தன் உயிரைப் போல அன்பான சகோதரன் நிசும்பன் கொல்லப்பட்டதையும், தன் படை அழிவதையும் கண்ட சும்பன் கோபம் நிறைந்து இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்।
Verse 2
बलावलेपाद्दुष्टे त्वं मा दुर्गे गर्वमावह । अन्यासां बलमाश्रित्य युध्यसे यातिमानिनी ॥
ஓ தீயவளே! துர்கையே, உன் வலிமையை நம்பி அகந்தை கொள்ளாதே. நீ பிறரின் வலிமையைச் சார்ந்து போரிடுகிறாய், மிகுந்த பெருமிதமுடையவளே!
Verse 3
श्रीदेव्युवाच । एकैवाहं जगत्यत्र द्वितीया का ममापरा । पश्यैता दुष्ट मय्येव विशन्त्यो मद्विभूतयः ॥
தேவி கூறினாள்—இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் இங்கு நான் ஒருத்தியே உள்ளேன்; என்னைத் தவிர வேறு யார் உள்ளார்? ஓ தீயவனே, பார், என் இவ்வெழுச்சிகள் அனைத்தும் மீண்டும் என்னுள்ளே ஒன்றுகின்றன।
Verse 4
ऋषिरुवाच । ततः समस्तास्ता देव्यो ब्रह्माणीप्रमुखा लयम् । तस्या देव्यास्तनौ जग्मुरेकावासीत्तदाम्बिका ॥
ரிஷி கூறினார்—அப்போது பிராம்மணீ முதலிய எல்லா தேவியரும் தேவியின் திருமேனியில் லயமடைந்தனர். பின்னர் அம்பிகை ஒருத்தியே மீதமிருந்தாள்.
Verse 5
श्रीदेव्युवाच । अहं विभूत्या बहुभिरिह रूपैर्यदास्थिता । तत्संहृतं मयैकैव तिष्ठाम्याजौ स्थिरो भव ॥
தேவி கூறினாள்—‘என் தெய்வீக விபூதியால் பல வடிவங்களாக இங்கே நான் நிலைபெற்றிருந்தேன்; அவை அனைத்தையும் இப்போது நான் மீட்டெடுத்தேன். நான் ஒருத்தியே நிற்கிறேன். போரில் உறுதியாக நிலைநில்!’
Verse 6
ऋषिह्रुवाच । ततः प्रववृते युद्धं देव्याः शुम्भस्य चोभयोः । पश्यतां सर्वदेवानां असुराणां च दारुणम् ॥
ரிஷி கூறினார்—அப்போது தேவி மற்றும் சும்பன் இடையே மிகக் கொடிய போர் தொடங்கியது; அதை எல்லா தேவர்களும் அசுரர்களும் கண்டனர்.
Verse 7
शरवर्षैः शितैः शस्त्रैस्तथा चास्त्रैः सुदारुणैः । तयोर्युद्धमभूद् भूयः सर्वलोकभयङ्करम् ॥
கூர்மையான அம்புமழை, ஆயுதங்கள், மிகக் கொடிய ஏவுகணை போன்ற அஸ்திரங்களால் அவர்கள் இருவருக்கும் மீண்டும் போர் எழுந்தது; அது எல்லா உலகங்களுக்கும் அச்சத்தை உண்டாக்கியது.
Verse 8
दिव्यान्यस्त्राणि शतशो मुमुचे यान्यथाम्बिका । बभञ्ज तानि दैत्येन्द्रस्तत्प्रतीघातकर्तृभिः ॥
அம்பிகை நூற்றுக்கணக்காக எவ்வெவ்வித தெய்வீக அஸ்திரங்களை எய்தாளோ, அவை அனைத்தையும் தைத்யர்களின் தலைவன் அவற்றை எதிர்க்கவல்ல தன் ஆயுதங்களால் சிதைத்தான்.
Verse 9
मुक्तानि तेन चास्त्राणि दिव्यानि परमेś्वरि । बभञ्ज लीलयैवोग्रहुंकारोच्चारणादिभिः ॥
ஓ பரமேஸ்வரி! அவனால் விடப்பட்ட தெய்வீக அஸ்திரங்களை தேவி பயங்கர ஹூங்கார முதலான கடும் முழக்கங்களால் எளிதில் சிதைத்தாள்।
Verse 10
ततः शरशतैर्देवीमाच्छादयत सोऽसुरः । सा च तत्कुपिता देवी धनुश्चिच्छेद चेṣुभिः ॥
அப்போது அந்த அசுரன் நூற்றுக்கணக்கான அம்புகளால் தேவியை மூடினான். இதனால் சினமுற்ற தேவி தன் அம்புகளால் அவன் வில்லைக் துண்டு துண்டாக வெட்டினாள்।
Verse 11
छिन्ने धनुषि दैत्येन्द्रस्तथा शक्तिमथाददे । चिच्छेद देवी चक्रेण तामप्यस्य करे स्थिताम् ॥
வில் வெட்டப்பட்டதும் தைத்யர்களின் தலைவன் சக்தி (வேல்) ஒன்றை எடுத்தான். தேவி அது அவன் கையில் இருந்தபடியே தன் சக்கரத்தால் வெட்டினாள்।
Verse 12
ततः खड्गमुपादाय शतचन्द्रं च भानुमत् । अभ्यधावत्तदा देवीṃ दैत्यानामधिपेś्वरः ॥
பின்னர் தைத்ய அரசன் வாளையும், நூறு நிலா குறிகளால் குறிக்கப்பட்ட ஒளிவீசும் கேடயத்தையும் எடுத்துக் கொண்டு தேவியை நோக்கி பாய்ந்தான்।
Verse 13
तस्यापतत एवाशु खड्गं चिच्छेद चण्डिका । धनुर्मुक्तैः शितैर्बाणैश्चर्म चार्ककरामलम् ॥
அவன் பாய்ந்தவுடன் சண்டிகை விரைவாக அவன் வாளை வெட்டினாள்; மேலும் தன் வில்லிலிருந்து விடப்பட்ட கூரிய அம்புகளால் சூரியக் கதிர்களைப் போல ஒளிர்ந்த அவன் கேடயத்தையும் துளைத்தாள்।
Verse 14
अश्वांश्च पातयामास रथं सारथिना सह । हताश्वः स तदा दैत्यश्छिन्नधान्वा विसारथिः । जग्राह मुद्गरं घोरमम्बिकानिधनodyataḥ ॥
அவள் அவனுடைய குதிரைகளையும், தேரையும், தேரோட்டியுடனே வீழ்த்தினாள். அப்போது அந்த தைத்யன், குதிரைகள் கொல்லப்பட்டு, வில் முறிந்து, தேரோட்டி இன்றித் தங்கி, அம்பிகையை வதைக்க எண்ணி பயங்கரமான கதையை எடுத்தான்.
Verse 15
चिच्छेदापततस्तस्य मुद्गरं निशितैः शरैः । तथापि सोऽभ्यधावत्तां मुṣ्टिमुद्यम्य वेगवान् ॥
அவன் முன்னே வந்தபோது, தேவி கூரிய அம்புகளால் அவன் கதையை வெட்டினாள். ஆனாலும் கோப வேகத்துடன், குத்துமுட்டியை உயர்த்தி அவன் அவள்மேல் பாய்ந்தான்.
Verse 16
स मुṣ्टिं पातयामास हृदये दैत्यपुṅ्गवः । देव्यास्तं चापि सा देवी तलेनोरस्यताडयत् ॥
தைத்யர்களில் காளைபோன்ற அவன், குத்துமுட்டியால் அவளது மார்பில் அடித்தான்; தேவியும் அவனது மார்பில் தன் கரத்தளத்தால் தாக்கினாள்.
Verse 17
तलप्रहाराभिहतो निपपात महीतले । स दैत्यराजः सहसा पुनरेव तथोत्थितः ॥
அவளது கரத்தளத்தின் அடியால் அந்த அசுரராஜன் தரையில் விழுந்தான்; ஆனால் திடீரென மீண்டும் எழுந்தான்.
Verse 18
उत्पत्य च प्रगृह्योच्चैर्देवीं गगनमास्थितः । तत्रापि सा निराधारा युयुधे तेन चण्डिका ॥
தாவி எழுந்து தேவியைப் பற்றிக்கொண்டு அவன் வானில் மிக உயரம் சென்றான். அங்கேயும் ஆதாரமின்றி சண்டிகை அவனுடன் போரிட்டாள்.
Verse 19
नियुद्धं खे तदा दैत्यश्चण्डिका च परस्परम् । चक्रतुः प्रथमं सिद्धमुनिविस्मयकारकम् ॥
அப்போது அந்த தைத்யனும் சண்டிகையும் ஆகாயத்தில் முதலில் நெருக்குப் போரில் ஒன்றோடொன்று மோதினர்; அந்த அதிசயச் சந்திப்பு सिद्ध முனிவர்களை வியப்பில் ஆழ்த்தியது।
Verse 20
ततो नियुद्धं सुचिरं कृत्वा तेनाम्बिका सह । उत्पाट्य भ्रामयामास चिक्षेप धरणीतले ॥
பின்னர் அம்பிகையுடன் நீண்ட நேரம் நெருக்குப் போரிட்ட பின், அவளைப் பிடித்து சுழற்றி நிலத்தில் எறிந்தான்।
Verse 21
स क्षिप्तो धरणीं प्राप्य मुष्टिमुद्यम्य वेगितः । अभ्यधावत दुष्टात्मा चण्डिकानिधनेच्छया ॥
தள்ளப்பட்ட அவள் நிலத்தை அடைந்தாள்; அப்போது அந்த துஷ்ட மனத்தவன் குத்தை உயர்த்தி, கோப வெறியுடன் பாய்ந்து, சண்டிகையை கொல்ல விரும்பி முன்னே வந்தான்।
Verse 22
तमायान्तं ततो देवी सर्वदैत्यजनेश्वरम् । जगत्यां पातयामास भित्त्वा शूलेन वक्षसि ॥
அப்போது தேவி, பூமியில் அணுகி வந்த அனைத்து தைத்யக் கூட்டங்களின் தலைவனை, தன் சூலத்தால் மார்பைத் துளைத்து நிலத்தில் வீழ்த்தினாள்।
Verse 23
स गतासुः पपातोर्व्यां देवीशूलाग्रविक्षतः । चालयन् सकलां पृथ्वीं साब्धिद्वीपां स पर्वताम् ॥
தேவியின் சூலத்தின் முனையால் காயமுற்ற அவன் உயிரற்றவனாய் நிலத்தில் விழுந்தான்; அவன் விழுதலால் கடல்கள், தீவுகள், மலைகளுடன் கூடிய உலகமெங்கும் அதிர்ந்தது।
Verse 24
ततः प्रसन्नमखिलं हते तस्मिन् दुरात्मनि । जगत्स्वास्थ्यमतीवाप निर्मलं चाभवन्नभः ॥
அப்போது அந்தத் தீயவன் கொல்லப்பட்டதும் அனைத்தும் அமைதியடைந்தது; உலகம் பெரும் நலத்தை அடைந்தது, வானமும் தெளிவாயிற்று।
Verse 25
उत्पातमेघाः सोल्का ये प्रागासंस्ते शमं ययुः । सरितो मार्गवाहिन्यस्तथासंस्तत्र पातिते ॥
முன்பு உல்கைகளுடன் கூடிய அபசகுனம் காட்டும் மேகங்கள் அமைதியடைந்தன; மேலும் வழிமாறி ஓடிய நதிகள், அவன் அங்கே வீழ்ந்ததும் தத்தம் சரியான பாதைகளுக்குத் திரும்பின।
Verse 26
ततो देवगणाः सर्वे हर्षनिर्भमानसाः । बभूवुर्निहते तस्मिन् गन्धर्वा ललितं जगुः ॥
அவன் கொல்லப்பட்டதும் எல்லா தேவர்கணங்களும் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தனர்; கந்தர்வர்கள் இனிமையாகப் பாடினர்।
Verse 27
अवादयंस् तथैवान्ये ननृतुश्चाप्सरोगणाः । ववुः पुण्यास्तथा वाताः सुप्रभोऽभूद्दिवाकरः ॥
மற்றவர்கள் இசைக்கருவிகளை இசைத்தனர்; அப்சரஸ்களின் கூட்டம் நடனம் செய்தது. மங்களக் காற்றுகள் வீசியன; சூரியன் சிறப்பான ஒளியுடன் பிரகாசித்தான்।
Frequently Asked Questions
The chapter addresses the theological challenge of apparent plurality in divine power: Śumbha claims the Goddess depends on others, and she replies with a non-dual assertion that all devīs are her own vibhūtis, collapsing multiplicity into a single sovereign śakti.
Placed within the Sāvarṇika Manvantara setting of the Devīmāhātmya, this Adhyaya functions as a Manvantara-era exemplum: a crisis of asuric rule is resolved by the Goddess, reaffirming cosmic governance and dharmic stability characteristic of Manvantara historiography.
It delivers the Devīmāhātmya’s climactic doctrinal and narrative closure: the devī host is reabsorbed into Ambikā to demonstrate ekatva (oneness) of śakti, and Śumbha’s death by the śūla confirms the Goddess as the supreme, self-sufficient divine agency restoring universal auspiciousness.